Ὁμολογία τοῦ δαίμονα! (Μὲ ποιές ἁμαρτίες χαίρονται πιὸ πολὺ οἱ δαίμονες.

Καθὼς συζητοῦσαν (ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν Σαλὸς μὲ τὸν ὑποτακτικό του Ἐπιφάνιο), ἕνας δαίμονας ποὺ μόνο ὁ ὅσιος Ἀνδρέας τὸν ἔβλεπε, στεκόταν ἐκεῖ καὶ ἑτοίμαζε παγίδα γιὰ τὸν Ἐπιφάνιο.

- Φῦγε ἀπὸ δῶ, πονηρὲ καὶ ἀκάθαρτε! τοῦ λέει ὁ ὅσιος

- Πιὸ πονηρὸς καὶ πιὸ δολερὸς ἀπὸ σένα δὲν ὑπάρχει ἄλλος σ' αὐτὴ τὴν πόλη (Κων/πολη), ἀποκρίθηκε ὁ δαίμονας.

Κι ἂν θέλεις νὰ σοῦ πῶ τὴν ἀλήθεια, θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ χάσω τὴν τέχνη μου, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνουν πιὸ πονηροὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς δαίμονες. Τότε τὰ μικρὰ παιδιὰ θὰ εἶναι πολὺ πιὸ πονηρὰ ἀπ' ὅσο εἶναι σήμερα οἱ μεγάλοι. Ἔτσι, θὰ πάψουμε πιὰ νὰ πολεμᾶμε τοὺς ἀνθρώπους, μιᾶς καὶ ἀπὸ μόνοι τους θὰ γνωρίζουν τὴν πονηριά.

- Καὶ ποῦ τὸ ξέρεις; ρώτησε ὁ ὅσιος.

- Ὁ πατέρας μας (ὁ Διάβολος), ποὺ κάθεται στὸν ᾅδη, ἔχει μεγάλη πείρα. Πολλὰ ξέρει καὶ πολλὰ προβλέπει. Ἔτσι διδάσκει κι ἐμᾶς. Ἡ δική μας φύση, βλέπεις, δὲν ξέρει τίποτα.

- Μὲ ποιὲς ἁμαρτίες χαίρεστε περισσότερο ἐσεῖς οἱ δαίμονες;

- Μὲ τὴν εἰδωλολατρία (ἂς βλέπουν οἱ οἰκουμενιστές...), τὴ μαγεία καὶ τὴ φαρμακεία.

Ἰδιαίτερα, βέβαια, μὲ τὸν φόνο, καθὼς καὶ μὲ τὸν πατέρα του, τὸν φθόνο, καὶ τὴ μητέρα του, τὴ μνησικακία, ποὺ ὁδηγοῦν καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα κακά.

Ἐπίσης, μὲ τὸν σοδομισμό (ὁμοφυλοφιλία) καὶ τὴ μοιχεία.

(Γιὰ τὸν Θεό, δὲν ἔχει ἀποποινικοποιηθεῖ ποτέ!…).

- Ἂν κάποιος ἀπαρνηθεῖ τὰ πάθη σας καὶ πλησιάσει μετανοημένος τὸν Κύριο, τί νιώθετε;

- Καλά, δὲν ξέρεις ὅτι αὐτὸ μᾶς προξενεῖ ἀηδία καὶ ὀργή;

Ὡστόσο, ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἐπιστρέψει σ' ἐμᾶς, γιατὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς πρόδωσαν πρόσκαιρα, ἀλλὰ ἀργὰ ἢ γρήγορα ἦρθαν πάλι κοντά μας.

Ὅταν τ' ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἅγιος, τὸν φύσηξε, κι ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς σελ. 230 Εκδ. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου 2005.

 

ΠΡΙΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ, ΒΑΛΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΦΥΛΑΚΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Υπάρχουν λόγια που, μόλις ειπωθούν, δεν επιστρέφουν. Μπορεί να ζητήσεις συγγνώμη, μπορεί να μετανοήσεις, μπορεί να προσπαθήσεις να θεραπεύσεις την πληγή· όμως η λέξη που βγήκε από το στόμα έχει ήδη φτάσει στην καρδιά του άλλου.

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μας δίδαξε απλώς να προσέχουμε τι λέμε. Μας δίδαξε να ζητούμε από τον ίδιο τον Θεό να γίνει φύλακας του στόματός μας.

Ο Προφητάναξ Δαυίδ προσεύχεται:

«Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.»

Ψαλμός 140, 3

Και αμέσως συνεχίζει:

«Μὴ ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς λόγους πονηρίας…»

Ψαλμός 140, 4

Πρόσεξε το βάθος της προσευχής. Ο Δαυίδ δεν ζητά μόνο να συγκρατήσει τη γλώσσα του. Ζητά πρώτα να μη στραφεί η καρδιά του προς την πονηρία. Γιατί πριν γεννηθεί ο κακός λόγος στα χείλη, έχει ήδη αρχίσει να σχηματίζεται μέσα στην καρδιά.

Και αιώνες αργότερα, η ίδια αλήθεια γίνεται βιωμένη εμπειρία στην έρημο.

Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας, ένας από τους μεγάλους Πατέρες της ερήμου, έλεγε στον εαυτό του:

«Ἀρσένιε, διὸ ἐξῆλθες; λαλήσας, πολλάκις μετεμελήθην· σιωπήσας δὲ οὐδέποτε.»

Γεροντικόν – Ἀποφθέγματα Πατέρων, Ἀββᾶς Ἀρσένιος, ἀπόφθεγμα 40.

Δηλαδή: μίλησα και πολλές φορές μετάνιωσα· σώπασα και ποτέ δεν μετάνιωσα γι’ αυτό.

Δεν είναι δειλία η ευλογημένη σιωπή. Δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις απάντηση.

Πολλές φορές σημαίνει ότι έχεις απάντηση, αλλά φοβάσαι περισσότερο μήπως πληγώσεις την ψυχή σου και την ψυχή του αδελφού σου, παρά μήπως χάσεις έναν καβγά.

Γι’ αυτό και ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος παραγγέλλει:

«Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν.»

Ἐπιστολή Ἰακώβου 1, 19.

Πρώτα άκου. Ύστερα σκέψου. Έπειτα προσευχήσου. Και μόνο τότε μίλησε.

Γιατί δεν χρειάζεται κάθε κατηγορία απάντηση. Δεν χρειάζεται κάθε προσβολή ανταπόδοση. Δεν χρειάζεται κάθε αδικία να γεννήσει θυμό. Υπάρχουν μάχες που τις κερδίζεις ακριβώς τη στιγμή που αποφασίζεις να μην πεις εκείνη τη λέξη που θα μπορούσες να πεις.

Όμως η Εκκλησία δεν διδάσκει μια σιωπή άβουλη και φοβισμένη. Υπάρχει και ώρα που η αλήθεια πρέπει να ακουστεί. Στις Πράξεις των Αποστόλων, ο ίδιος ο Κύριος λέγει στον Απόστολο Παύλο:

«Μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς.»

Πράξεις Ἀποστόλων 18, 9.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διάκριση.

Να σωπαίνεις όταν πρόκειται να μιλήσει ο εγωισμός σου. Να μιλάς όταν πρέπει να ομολογηθεί η αλήθεια του Θεού. Να σωπαίνεις όταν ο λόγος σου πρόκειται να πληγώσει. Να μιλάς όταν ο λόγος σου μπορεί να παρηγορήσει, να συμφιλιώσει, να οδηγήσει στη μετάνοια και στην αγάπη.

Η χριστιανική σιωπή δεν είναι κλειστό στόμα. Είναι καθαρή καρδιά.

Και ίσως πριν από κάθε δύσκολη απάντηση να αρκούσε μια μικρή προσευχή:

«Κύριε, αν αυτό που ετοιμάζομαι να πω δεν έχει αγάπη, ταπείνωση και αλήθεια, βάλε Εσύ θύρα στα χείλη μου. Κι αν πρέπει να μιλήσω, δώσε μου λόγο που να θεραπεύει και όχι να πληγώνει.»

Γιατί κάποιες φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να πεις την τελευταία λέξη.

Είναι να αφήσεις την τελευταία λέξη στον Θεό.

Η Αγάπη φανερώνει σε Ποιον ανήκουμε.

«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν.»

Α΄ Ιωάννου 4,7

Δεν αρκεί ο άνθρωπος να λέγει ότι γνωρίζει τον Θεό. Δεν αρκεί να μιλά για πίστη, να προσεύχεται με τα χείλη ή να θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός άφησε ένα γνώρισμα αλάνθαστο, με το οποίο θα φαίνονται οι δικοί Του άνθρωποι:

«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.»

Ιωάννης 13,35

Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι ένα όμορφο συναίσθημα ούτε μια πρόσκαιρη συγκίνηση. Είναι τρόπος υπάρξεως. Είναι σταυρός, υπομονή, συγχώρηση, έλεος, ταπείνωση. Είναι να μάθεις να βλέπεις στον άλλον όχι μόνο αυτό που σε πλήγωσε, αλλά και την εικόνα του Θεού που πολλές φορές κρύβεται κάτω από τα τραύματα και τις αδυναμίες του.

Γι’ αυτό και ο Κύριος δεν είπε απλώς να αγαπούμε, αλλά έθεσε ως μέτρο της δικής μας αγάπης τη δική Του:

«Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»

Ιωάννης 15,12

Και λίγο νωρίτερα μας καλεί:

«Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ.»

Ιωάννης 15,9

Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το μυστήριο της εν Θεώ ζωής: όχι απλώς να περάσει κάποτε η αγάπη από την καρδιά μας, αλλά να μείνουμε μέσα στην αγάπη του Χριστού. Να ριζώσει εκεί η ψυχή, ώστε, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, να είμαστε «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» (Εφεσίους 3,17).

Γιατί η ψυχή που απομακρύνεται από την αγάπη μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παύει σιγά σιγά να ζει αληθινά. Σκληραίνει. Κλείνεται. Βλέπει

Μίλα για το Χριστό, και μη φοβάσαι.

Ο κόσμος θέλει να κλείσει τα στόματα των χριστιανών.

Με ειρωνείες, με πειράγματα, με επιπλήξεις, με απειλές, με διωγμούς…

Προσπαθεί να σφραγίσει τα στόματα, να μην ακούγεται η φωνή για το Χριστό.

Ν’ ακούγονται δυνατά όλες οι φωνές του κόσμου κι όλα τα τραγούδια του κόσμου.

Να μην ακούγεται όμως η φωνή των παιδιών του Θεού.

Ν’ ακούγονται τα κηρύγματα της αθεΐας, του υλισμού, της διαφθοράς, της αναρχίας.

Να μην ακούγεται όμως το ζωντανό κήρυγμα του Θεού.

Να διδάσκονται όλα τα μαθήματα τα παιδιά της Ελλάδος.

Ένα μάθημα μισούν και θέλουν να το καταργήσουν, το μάθημα για το Θεό και τη θρησκεία

Να σιγήσουν οι σάλπιγγες του Θεού!

Αυτός είναι ο στόχος του διαβόλου.

Κι εμείς;

Δέστε τι έκανε ο τυφλός.

Όσο τον επιτιμούσαν οι άλλοι και του΄λεγαν να πάψει να μιλάει, τόσο περισσότερο αυτός φώναζε και κραύγαζε.

«Αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν, Υιέ Δαβίδ, ελεησόν με»

Όσο σεις μου λέτε να μη μιλάω, τόσο εγώ θα μιλάω.

Και μίλαγε και κραύγαζε μέχρι που τον κάλεσε ο Χριστός κοντά του και του έδωσε το φως.

Όσο ο κόσμος μισεί το φως, τόσο εμείς θα μιλάμε για το φως.

Όσο ο κόσμος σε εμποδίζει και σε επιπλήττει για να μη μιλάς για το Χριστό, τόσο εσύ θα μιλάς για το Χριστό.

Μέσα σου θάχης πείσμα Ιερό και πάθος για το Ευαγγέλιο.

Μέσα σου θα υπάρχει η απόφαση:

«Μίλα για το Χριστό, και μη φοβάσαι…»

Μίλα δυνατά και οδήγει ψυχές στο φως του Χριστού, για ν’ αξιωθείς να λουστείς μία μέρα στο φως του Ουρανού.

 

Ο διασυρμός της πατρίδας και της πίστεως.

 

«Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε». Β΄ Θεσσαλονικεῖς β´ 15

Υπάρχει μία βαθιά πληγή μέσα στον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια, ούτε η σύγχυση των καιρών. Είναι ότι έπαψε να ντρέπεται όταν ακούει να βλασφημείται ο Θεός και να εξευτελίζεται η πατρίδα του. Έπαψε να πονά όταν γελοιοποιούνται οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι άγιοι, οι πρόγονοι που κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο με αίμα, δάκρυ και ομολογία πίστεως.

Φτιάξαμε κοινωνία χωρίς ιερότητα. Έναν κόσμο όπου ο χλευασμός έγινε «τέχνη», η ασέβεια βαφτίστηκε «ελευθερία», και η αποστασία παρουσιάζεται ως πρόοδος. Κάθε άνθρωπος που σηκώνεται να υπερασπιστεί Χριστό και πατρίδα χαρακτηρίζεται ακραίος, ενώ εκείνοι που πολεμούν την Ορθοδοξία και την ελληνορθόδοξη συνείδηση προβάλλονται ως φωτισμένοι και προοδευτικοί.

 

Και όλα αυτά δεν γεννήθηκαν τυχαία. Είναι καρπός της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Θεό και από τις ιερές ρίζες του Γένους. Όταν ο άνθρωπος κόβεται από την χάρη του Θεού, χάνει μαζί και το φρόνημα, την διάκριση και την πνευματική του όραση. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος διδάσκει ότι όπου απομακρύνεται ο Χριστός, εκεί εισέρχεται η πλάνη και η σύγχυση. Η αποστασία λοιπόν δεν είναι απλώς κοινωνικό φαινόμενο αλλά πνευματική νόσος. Είναι η άρνηση της αληθείας του Θεού και της Ιεράς Παραδόσεως.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προειδοποιούσε ότι θα έρθουν χρόνια όπου οι άνθρωποι θα χάσουν την ευλάβεια και θα θεωρούν το σκοτάδι φως. Και πράγματι, ζούμε εποχές όπου το παιδί μεγαλώνει χωρίς προσευχή, χωρίς μνήμη, χωρίς ρίζες. Μαθαίνει περισσότερα από μία οθόνη παρά από το Ευαγγέλιο. Ξέρει πρόσωπα της τηλεοράσεως αλλά αγνοεί τους Νεομάρτυρες του Γένους. Γνωρίζει τραγούδια της αμαρτίας αλλά δεν έμαθε ποτέ έναν ψαλμό του Δαυίδ.

Η παιδεία, αντί να μορφώνει ψυχές, συχνά απογυμνώνει τα παιδιά από την ορθόδοξη συνείδηση. Η αγάπη προς την πατρίδα παρουσιάζεται ως δήθεν σκοταδισμός, ενώ η ομολογία της πίστεως θεωρείται παρωχημένη. Όμως η Ρωμηοσύνη δεν οικοδομήθηκε πάνω στην άρνηση του Χριστού. Το Γένος αυτό στάθηκε ζωντανό επειδή υπήρξαν πατέρες που κρατούσαν κομποσχοίνι, μανάδες που άναβαν καντήλι, ιερείς που λειτουργούσαν κρυφά και αγωνιστές που κοινωνούσαν πριν τη μάχη.

Ο αποκομμένος από τον Χριστό ευρωπαϊκός πολιτισμός ως ανθρωποκεντρική πτώση οδηγεί τον άνθρωπο στην πνευματική ερήμωση. Όταν ο άνθρωπος

«Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (Ματθ. δ΄ 7)

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν τον Θεό μέσα στη σιωπή της μετανοίας και υπάρχουν και εκείνοι που Τον αναζητούν μέσα στον θόρυβο των εντυπώσεων. Από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας, οι Άγιοι Πατέρες διέκριναν ότι τα θεαματικά σημεία, όταν γίνονται αφορμή επιδείξεως και υπερηφανείας, δεν οδηγούν στην αλήθεια αλλά στην πλάνη. Διότι ο διάβολος δεν πολεμά πάντοτε με φανερή αμαρτία. Πολλές φορές εμφανίζεται ντυμένος με ζήλο, ασκητικό φρόνημα και ψεύτικη πνευματικότητα.

Κάποτε μερικοί αιρετικοί ασκητές πήγαν στο μοναστήρι του μεγάλου Παχωμίου. Εξωτερικά έμοιαζαν ταπεινοί και εγκρατείς, όμως μέσα τους έκρυβαν υπερηφάνεια και δαιμονική πλάνη. Ζήτησαν από τον Άγιο να βγει μαζί τους και να περάσουν έναν ποταμό περπατώντας επάνω στα νερά, ώστε να φανεί ποιος έχει μεγαλύτερη παρρησία ενώπιον του Θεού.

Όταν οι αδελφοί μετέφεραν τα λόγια αυτά στον Άγιο Παχώμιο, εκείνος λυπήθηκε βαθιά και τους απάντησε με διάκριση αγιοπνευματική. Τους είπε ότι τέτοια πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με τον αληθινό αγώνα της σωτηρίας. Ο μοναχός δεν εγκαταλείπει το πένθος για τις αμαρτίες του για να επιδείξει θαύματα ούτε ζητά να εντυπωσιάσει τους ανθρώπους με υπερφυσικές πράξεις. Ο αληθινός αγώνας είναι να νικήσει τα πάθη, να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και να διαφύγει τις παγίδες του πονηρού.

Και εξήγησε ακόμη ότι πολλές φορές ο Θεός παραχωρεί στους πλανεμένους να ενεργούν παράδοξα σημεία, όχι επειδή είναι άγιοι, αλλά επειδή ο διάβολος χρησιμοποιεί τέτοια θεάματα για να στηρίξει την πλάνη και να εξαπατήσει τους αφελείς. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ποτέ δεν θεμελίωσε την αλήθεια στα εξωτερικά θαύματα αλλά στην ταπείνωση, στη μετάνοια και στην ορθή πίστη.

Ο Άγιος Παχώμιος έστειλε τότε

Ό,τι δίνεις, το συναντάς ξανά.

Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ένας άνθρωπος που πίστευε πως ό,τι κάνει χάνεται με τον χρόνο.

«Ποιος θυμάται;» έλεγε. «Όλα περνούν…»

Μια μέρα, πάνω στον θυμό του, πλήγωσε έναν συνάνθρωπό του με λόγια βαριά.

Έφυγε και το ξέχασε. Νόμιζε πως τελείωσε εκεί.

Μα δεν τελείωσε.

Τα λόγια του έμειναν. Όχι μόνο στην καρδιά εκείνου που τα άκουσε, αλλά και μέσα του.

Έγιναν σκιά στη σκέψη του, βάρος στην ψυχή του, μια σιωπηλή ταραχή που δεν εξηγούνταν.

Και όσο περνούσε ο καιρός, αναρωτιόταν γιατί δεν έχει ειρήνη.

Γιατί δεν μπορεί να χαρεί απλά πράγματα.

Γιατί κάτι μέσα του αντιστέκεται στη γαλήνη.

Δεν ήξερε ή δεν ήθελε να παραδεχτεί πως το κακό που έκανε δεν χάθηκε.

Έμεινε μαζί του.

Λίγο καιρό μετά, βρέθηκε μπροστά σε έναν άνθρωπο που είχε ανάγκη.

Δίστασε. Αυτή την φορά όμως, δεν μίλησε σκληρά.

Έσκυψε, άκουσε, βοήθησε.

Και έφυγε χωρίς να δώσει σημασία.

Μα εκείνο το καλό δεν χάθηκε.

Έκανε έναν κύκλο αθόρυβο.

Πέρασε από καρδιές, από προσευχές, από ευχαριστίες που δεν άκουσε ποτέ.

Και μια μέρα, όταν ο ίδιος βρέθηκε σε δυσκολία, ήρθε πίσω σε αυτόν όχι σαν ανταμοιβή, αλλά σαν φως.

Τότε κατάλαβε.

Το κακό που κάνεις, μένει μαζί σου σε βαραίνει, σε ακολουθεί, σε περιμένει μέχρι να το θεραπεύσεις.

Το καλό που κάνεις, επιστρέφει όχι πάντα όπως το περιμένεις, αλλά πάντα την ώρα που το χρειάζεσαι.

Και από εκείνη τη μέρα, πρόσεχε.

Όχι γιατί φοβόταν την τιμωρία,

αλλά γιατί κατάλαβε πως κάθε πράξη γράφεται μέσα στην αιωνιότητα της ψυχής.

Και άρχισε να ζει αλλιώς.

Με περισσότερη προσοχή, περισσότερη αγάπη, περισσότερη αλήθεια.

Γιατί έμαθε κάτι απλό, αλλά βαρύ:

Ό,τι δίνεις, το συναντάς ξανά. «Ό,τι κάνεις, γίνεται τρόπος ύπαρξης μέσα σου.»

 

Ο Δίκαιος.

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μικρό χωριό στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού, ζούσε ένας φτωχός μυλωνάς ονόματι Δίκαιος.

Το όνομά του ταίριαζε στην ψυχή του: πονούσε βαθιά για κάθε αδικία.

Δίπλα στο μύλο του ζούσε ένας πλούσιος έμπορος, ο Φθόνος. Ο Φθόνος είχε χωράφια, κοπάδια και χρυσάφι, μα η καρδιά του ήταν στεγνή. Ζήλευε τον Δίκαιο για την ηρεμία του. Κάποια νύχτα, άνοιξε κρυφά το φράγμα του ποταμού που κινούσε τον μύλο και άφησε το νερό να φύγει. Το πρωί, ο μύλος στάθηκε.

Ο Δίκαιος δεν είχε αποδείξεις, μα όλο το χωριό ήξερε. «Άδικο!» φώναξαν οι χωριανοί. «Πήγαινε στον κριτή!» μα ο κριτής ήταν συγγενής του εμπόρου.

Ο Δίκαιος ανέβηκε στο βουνό σε ένα παλιό μοναστήρι. Εκεί βρήκε έναν γέροντα και του είπε κλαίγοντας:

- Γέροντα, ο Θεός το βλέπει αυτό το άδικο και δεν κάνει τίποτα;

Ο γέροντας τον κοίταξε ήρεμα:

- Το άδικο δεν το θέλει ο Θεός, παιδί μου. Μα θέλει να δει εσένα: θ’ απογίνεις κι εσύ άδικος μόλις χάσεις αυτό που αγαπάς;

Ο Δίκαιος σιώπησε. Ο γέροντας συνέχισε:

- Ο Φθόνος έδεσε τον εαυτό του με αγκάθια. Κάθε νύχτα που τον τρώει η ζήλια, εκείνος αιμορραγεί, όχι εσύ. Εσύ έχεις δύο δρόμους: να γίνεις σαν κι αυτόν, ή να μάθεις πως η αγάπη σου για το δίκιο είναι το αληθινό σου μυλόπετρα που αλέθει την πίκρα σε σοφία.

Ο Δίκαιος γύρισε στο χωριό. Δεν μήνυσε κανέναν. Άρχισε να διορθώνει τζάμια και σκεύη για τους φτωχούς, χωρίς πληρωμή. Ο Φθόνος τον κορόιδευε: «Κοίτα τον άμυαλο!»

Μα με τον καιρό, ο Φθόνος αρρώστησε. Κανείς δεν πήγαινε να τον δει. Ο μόνος που χτύπησε την πόρτα του ήταν ο Δίκαιος, κρατώντας ψωμί και ζεστό γάλα.

- Γιατί; ψέλλισε ο έμπορος.

- Γιατί δεν θέλω το άδικο να γίνει συνήθειά μου, είπε ο Δίκαιος. Εσύ με έκανες φτωχότερο στα υπάρχοντα, πλουσιότερο στην καρδιά.

Ο Φθόνος έκλαψε για πρώτη φορά. Πέθανε λίγους μήνες μετά. Άφησε όλη του την περιουσία στον Δίκαιο, με μια σημείωση: «Δεν ήξερες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, κι αυτό σ’ έκανε δικαιότερο από όλους μας».

Η αδικία είναι φορτίο για όποιον την κάνει, όχι για όποιον την υπομένει. Ο Θεός δεν στέλνει κεραυνό στον άδικο για να νιώσεις εσύ δίκιο αλλά σου δίνει την ευκαιρία να επιλέξεις εσύ αν θα μείνεις άνθρωπος ή θα γίνεις καθρέφτης της ασχήμιας που σε πλήγωσε. Το άδικο δεν το θέλει ο Θεός… γι’ αυτό ακριβώς σε παρακαλάει να μην το αναπαράγεις.

Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?-Πόσα βγάζεις την ώρα ?

Συζήτηση μεταξύ μικρού παιδιού και πολυάσχολου πατέρα :
Μικρός : - Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?
Πατέρας : - Ναι, σίγουρα, τι είναι ?
-Πόσα βγάζεις την ώρα ?
- Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ?
- Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ, πες μου, πόσα βγάζεις την ώρα ?
- ΟΚ, 100 ευρώ την ώρα.
- Ω! (με το κεφάλι κάτω). Μπορείς να μου δανείσεις 50 ευρώ ?
Ο πατέρας έξαλλος !
-Αν ο μόνος λόγος που ζήτησες για να σε δανείσω μερικά χρήματα είναι για να αγοράσεις κανένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες ανοησίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και κοιμήσου. Είσαι πολύ εγωιστής. Δεν δουλεύω τόσο σκληρά κάθε μέρα για να βλέπω μια τέτοια παιδιάστικη συμπεριφορά.

Το μικρό αγόρι ήσυχα πήγε στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο πατέρας έκατσε κάτω, σκέφτηκε και θύμωσε πιο πολύ για το μικρό του γιό που του έκανε τέτοια ερώτηση. Πώς τολμάει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μόνο και μόνο για να πάρει μερικά χρήματα ?
Μετά από περίπου μια ώρα, ο πατέρας ηρέμησε, και άρχισε να σκέφτεσαι:
Ίσως υπήρχε κάτι που χρειαζόταν να αγοράσει μ ' αυτό 50/ρικο και δεν ζητάει λεφτά συχνά. Πήγε στην πόρτα του δωματίου του αγοριού και άνοιξε την πόρτα.
- Κοιμάσαι, γιε μου ?
- Όχι, μπαμπά, είμαι ξύπνιος .
- Σκεφτόμουν, ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήμουν κουρασμένος και ξέσπασα επάνω σου.
- Εδώ είναι τα $ 50 που ζήτησες.

Ο μικρός Νικόλας και η νηστεία της Παρασκευής.

Ο μικρός Νικόλας είχε ακούσει τη γιαγιά του να λέει πως «σήμερα είναι Παρασκευή και νηστεύουμε για τον Χριστό». Στο μυαλό του 7χρονου αγοριού, η νηστεία ήταν ένας γρίφος.

«Δηλαδή, γιαγιά, αν δεν φάω το τυρί μου, θα χαρούν οι άγγελοι;» ρωτούσε με απορία.

Εκείνη την Παρασκευή, στο σχολείο στα Χανιά, το διάλειμμα ήταν δύσκολο. Ο φίλος του ο Μάνος άνοιξε το ταπεράκι του και η μυρωδιά από το τοστ με το λιωμένο κασέρι γέμισε τον αέρα. Ο Νικόλας κοίταξε το δικό του λιτό σνακ: ένα παξιμάδι και ένα μήλο. Η κοιλιά του έκανε έναν μικρό θόρυβο, σαν να διαμαρτυρόταν.

«Θέλεις μια μπουκιά;» του είπε ο Μάνος.

Ο Νικόλας κοντοστάθηκε. Ήθελε πολύ. Αλλά μετά θυμήθηκε το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου που είχαν επισκεφθεί το πρωί και τη γαλήνη που ένιωσε.

«Όχι, ευχαριστώ, Μάνο. Σήμερα κάνω... προπόνηση», είπε με καμάρι.

Καθώς έτρωγε το μήλο του, πρόσεξε στη γωνία της αυλής τον Λευτέρη, ένα παιδί από την πρώτη τάξη, που καθόταν μόνο του και δεν είχε καθόλου κολατσιό μαζί του. Ο Λευτέρης κοίταζε τα άλλα παιδιά να τρώνε, προσπαθώντας να το κρύψει.

Τότε ο Νικόλας κατάλαβε κάτι που δεν του το είχε πει καμία γιαγιά. Η νηστεία δεν ήταν μόνο για το τι δεν τρως, αλλά για το τι δίνεις.

Πλησίασε τον μικρό. «Κοίτα, έχω ένα μεγάλο μήλο και δεν θα το φάω όλο. Θέλεις το μισό; Είναι το πιο γλυκό από το περιβόλι μας».

Τα μάτια του Λευτέρη φωτίστηκαν. Μοιράστηκαν το φρούτο καθισμένοι στο πεζούλι. Ο Νικόλας ένιωσε ξαφνικά να χορταίνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, παρόλο που το στομάχι του ήταν σχεδόν άδειο.

Το απόγευμα, όταν η γιαγιά τον ρώτησε πώς πήγε η νηστεία του, ο Νικόλας χαμογέλασε με νόημα..

«Γιαγιά, σήμερα έμαθα το μυστικό. Η νηστεία είναι σαν να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για να χωρέσει κάποιος άλλος».

 

Μάθετε τα παιδιά σας να νηστεύουν από μικρά για να μπορέσουν να χτίσουν γερές ορθόδοξες βάσεις.

 

Η διάκριση της καρδιάς και η πλάνη της επιθυμίας.

«Μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Α΄ Κορ. 15,33)

«Καρδία καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 50,12)

Ο άνθρωπος του Θεού δεν χάνει την κλήση του σε μία στιγμή, αλλά την αποδυναμώνει σταδιακά, όταν επιτρέπει στην καρδιά του να ελκύεται από ό,τι δεν συμφωνεί με το θέλημα του Θεού. Ο Σαμψών δεν στερήθηκε την δύναμη επειδή ο Θεός έπαυσε να ενεργεί, αλλά επειδή ο ίδιος απομακρύνθηκε από την διάκριση και προσκολλήθηκε σε επιλογές που αντιστρατεύονταν τον αγιασμό της ζωής του. Η Γραφή αποκαλύπτει ότι πριν από την Δαλιδά υπήρξε άλλη γυναίκα αλλόφυλη, η οποία επίσης στάθηκε αφορμή πτώσεως. Και οι δύο προέρχονταν από λαό εχθρικό προς την διαθήκη του Θεού, γεγονός που φανερώνει όχι απλώς μία ανθρώπινη αδυναμία, αλλά μία επαναλαμβανόμενη κλίση προς εκείνο που δεν συνέφερε την πνευματική του πορεία.

Ο Σαμψών υπήρξε αφιερωμένος εκ κοιλίας μητρός, σκεύος εκλογής και όργανο της θείας πρόνοιας. Η χάρις τον περιέβαλλε, η δύναμις του Θεού τον ενίσχυε και η αποστολή του ήταν σαφώς προσδιορισμένη. Ωστόσο, η επιθυμία των οφθαλμών και η ευχαρίστηση του φαινομένου τον οδήγησαν σε επιλογές που δεν είχαν ως κριτήριο το θέλημα του Θεού αλλά την πρόσκαιρη ευαρέσκεια. Όταν ο άνθρωπος επιμένει να πορεύεται σύμφωνα με το ίδιο του το θέλημα, ακόμη και

Η σιωπή που μιλά...

«Ο δε Ιησούς εστάθη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και ηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Συ λέγεις. Και ενώ κατηγορείτο υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων, ουδέν απεκρίνατο. Τότε λέγει αυτώ ο Πιλάτος· Ουκ ακούεις πόσα σου καταμαρτυρούσι; Και ουκ απεκρίθη αυτώ ουδέ προς εν ρήμα, ώστε θαυμάζειν τον ηγεμόνα λίαν.» Κατά Ματθαίον 27:11–14

«Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού.» Ησαΐας ο Προφήτης

Η σιωπή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου δεν είναι απλώς μια στάση, αλλά αποκάλυψη βαθέος μυστηρίου. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα υψώσει φωνή, θα αντιδράσει και θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Κύριος επιλέγει τη σιωπή. Όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Πατρός.

Κατηγορείται άδικα, λοιδορείται, περιβάλλεται από ψεύδη και συκοφαντίες. Κι όμως δεν απολογείται. Δεν επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια Του σε εκείνους που έχουν ήδη κλείσει την καρδιά τους. Διότι η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά φανερώνεται με το φως της παρουσίας του Θεού.

Η σιωπή αυτή είναι υπακοή. Είναι θυσία. Είναι η εκούσια παράδοση του εαυτού Του στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν ήλθε για να αποφύγει τον Σταυρό, αλλά για να τον υπομείνει χάριν της σωτηρίας του κόσμου.

Ο άνθρωπος, όταν αδικείται, ταράσσεται. Αγωνίζεται να διασώσει το όνομά του, να διορθώσει την εικόνα του, να επιβληθεί. Μα ο Χριστός δείχνει άλλη οδό. Την οδό της ησυχίας, της εμπιστοσύνης και της εσωτερικής βεβαιότητας.

Διότι όποιος έχει την αλήθεια, δεν φοβάται την κατηγορία. Και όποιος στηρίζεται στον Θεό, δεν έχει ανάγκη να δικαιώσει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων.

Ο Πιλάτος θαυμάζει. Δεν κατανοεί. Βλέπει μια δύναμη που δεν

"Λογισμοί αμαρτωλού"

 Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) 

Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

 

"Λογισμοί αμαρτωλού"(Φώτης Κόντογλου)

 

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΠΛΗΓΩΝΕΤΑΙ

«Ὁ φίλος, εἰς ὃ ἦλθες, ποίησον» (Ματθ. 26,50)

Ας σταθούμε με ταπείνωση και φόβο Θεού μπροστά σε έναν από τους βαθύτερους πόνους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όχι ακόμη εις τας πληγάς των ήλων, ούτε εις το τίμιον Ξύλον του Σταυρού, αλλά εις τον μυστικόν και αθέατον πόνον της προδοσίας. «Ἰδοὺ ἤγγικεν ὁ παραδιδούς με» (Ματθ. 26,46), και ο Κύριος προγινώσκων τα πάντα, εκουσίως βαδίζει προς το Πάθος, διδάσκων ότι η αγάπη Του δεν υποχωρεί έμπροσθεν της ανθρώπινης αχαριστίας.

Καθώς μαρτυρεί η Αγία Γραφή, «Τότε πορευθεὶς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς εἶπε· Τί θέλετέ μοι δοῦναι, καὶ ἐγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια» (Ματθ. 26,14–15). Ω φοβερά πτώσις της ψυχής, όταν η φιλαργυρία κυριεύει τον άνθρωπον. Καθώς διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η ρίζα των κακών είναι η πλεονεξία, διότι σκοτίζει τον νουν και καθιστά τον άνθρωπον ικανόν και εις προδοσίαν του ίδιου του Θεού.

Ο Χριστός δεν παρεδόθη υπό εχθρού, αλλά υπό μαθητού. «Καὶ ἐγένετο ὁ ἐσθίων μετ’ ἐμοῦ τὸν ἄρτον, ἐπῆρε ἐπ’ ἐμὲ τὴν πτέρναν αὐτοῦ» (Ψαλμ. 40,10). Οικεία χείρ εστράφη εναντίον Του. Εκείνος που συνεπορεύθη, συνεκάθισε και συνεμερίσθη το ίδιο τραπέζι, έγινε όργανον προδοσίας. Αυτό αποκαλύπτει το βάθος της ανθρώπινης ασθενείας, όταν η καρδία απομακρύνεται από τον Θεόν.

Υπάρχει πόνος που δεν φαίνεται εις το σώμα, αλλά καίει τα βάθη της ψυχής. Η προδοσία τραυματίζει εκεί όπου κατοικεί η εμπιστοσύνη. «Ὀνειδισμὸς συνέτριψε τὴν καρδίαν μου» (Ψαλμ. 68,21). Ο Χριστός προσλαμβάνει και αυτόν τον πόνον, διά να θεραπεύσει κάθε ανθρώπινη πληγή, δείχνοντας ότι ουδείς πόνος είναι άγνωστος εις Αυτόν.

Τρία έτη ο Ιούδας έζησε πλησίον του Κυρίου. «Τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσι» (Ματθ. 11,5), και όμως η καρδία του

Η Υπομονή που Φέρνει την Παρηγορία του Θεού.

«Μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής». Έτσι διδάσκει ο Απόστολος Ιάκωβος, αποκαλύπτοντας ότι ο πειρασμός δεν είναι εγκατάλειψη του Θεού, αλλά δοκιμασία που οδηγεί στην δόξα της υπομονής.

Ένας γέροντας ασκητής συνήθιζε να λέγει ότι όταν έρθει πειρασμός στον άνθρωπο, τότε από πολλά μέρη σηκώνονται θλίψεις. Η ψυχή δοκιμάζεται από γεγονότα, από ανθρώπους, ακόμη και από τις πιο μικρές ανάγκες της καθημερινής ζωής. Τότε ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε έναν μεγάλο πνευματικό αγώνα. Διότι η καρδιά εύκολα γογγύζει όταν τα βάρη πληθαίνουν. Όμως ακριβώς εκεί φανερώνεται η αληθινή πίστη, όταν ο άνθρωπος δεν αφήνει την πίκρα να μιλήσει μέσα του.

Ο ίδιος γέροντας διηγήθηκε ένα περιστατικό από την ζωή των ασκητών. Ένας αδελφός ζούσε ήσυχα στο κελί του και αγωνιζόταν με προσευχή και εργόχειρο. Κάποτε όμως τον επισκέφθηκε σκληρός πειρασμός. Μαζί με αυτόν ήρθαν και πολλές θλίψεις. Οι άλλοι μοναχοί έδειχναν ψυχρότητα απέναντί του. Όταν τον έβλεπαν, απέφευγαν τον χαιρετισμό. Κανείς δεν τον καλούσε στα

ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΕΚΤΑΡΊΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ!!

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,

ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,

επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,

φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.

Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,

διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,

τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,

την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,

γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,

το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,

ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.

Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,

πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,

τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.

Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,

την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,

την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,

την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.

Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.

Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,

πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.

Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,

ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,

την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,

τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,

γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,

προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.

Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,

σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,

τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.

Αμήν

Η προσευχή αυτή του Αγίου Νεκταρίου δεν είναι απλώς ένα ευσεβές κείμενο.

Όταν η κτίση στενάζει για την αχαριστία του ανθρώπου

«Καὶ εἶδεν ὁ Θεός ὅτι καλόν». Με αυτά τα λόγια η Αγία Γραφή σφραγίζει το έργο της δημιουργίας, όχι ως τυχαίο γεγονός, αλλά ως θεϊκή δωρεά, ως έκφραση αγάπης και σοφίας. Ο κόσμος δεν πλάστηκε για να λεηλατηθεί, αλλά για να κοινωνηθεί. Η γη, τα ύδατα, τα δέντρα και κάθε ζωντανό ον αποτελούν ευλογία και ευθύνη μαζί.

Η εικόνα των δέντρων που παύουν να προσφέρουν σκιά και οξυγόνο δεν είναι απλώς ποιητικός λόγος. Είναι προφητική υπενθύμιση. Όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από τον Δημιουργό, διαταράσσει και τη σχέση του με τη δημιουργία. Η αχαριστία γίνεται πνευματική τύφλωση και η γη αντανακλά το εσωτερικό του σκοτάδι. Οι μεγάλες τρύπες που μένουν πίσω δεν είναι μόνο στο έδαφος, αλλά και στην καρδιά.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε «Όπου υπάρχουν δέντρα, εκεί υπάρχει ευλογία Θεού». Προέτρεπε τους ανθρώπους να φυτεύουν, να καλλιεργούν, να αγαπούν τη γη ως δώρο του Κυρίου. Δεν έβλεπε τα δέντρα ως απλά υλικά στοιχεία, αλλά ως σημεία πρόνοιας και ζωής. Η Εκκλησία πάντοτε δίδαξε ότι ο άνθρωπος είναι οικονόμος της κτίσεως, όχι τύραννος. Στις ευχές των Θεοφανείων αγιάζονται τα ύδατα. Στις λιτανείες αγιάζεται η γη. Στην υμνολογία υμνείται ο ήλιος, η σελήνη, τα όρη και τα φυτά ως δοξολογούντα τον Θεό.

Η Υπομονή του Πεταμένου Αντιδώρου

Ο Μάνος ήταν δεκαοκτώ όταν πέταξε το αντίδωρο που του έδωσε η μάνα του πίσω από έναν σκουριασμένο κάδο. «Δεν Σε χρειάζομαι τώρα», ψιθύρισε αλαζονικά προς τον ουρανό, νιώθοντας πως η πίστη ήταν ένα βάρος που τον εμπόδιζε να ζήσει ελεύθερος.

Πέρασαν δώδεκα χρόνια γεμάτα λάθη, μοναξιά και σκληρούς χειμώνες. Όταν επέστρεψε στην παλιά του γειτονιά, βρήκε το δρόμο σκαμμένο. Ανάμεσα στα μπάζα και τις λάσπες, κάτι άσπρισε. Έσκυψε και το μάζεψε. Ήταν εκείνο το μικρό κομμάτι ψωμί.

Δώδεκα χρόνια στη βροχή και το κρύο, κάτω από τις ρόδες των αυτοκινήτων, κι όμως παρέμενε άφθαρτο. Είχε γίνει σκληρό σαν πέτρα, αλλά δεν είχε σαπίσει.

Τότε κατάλαβε. Ο Χριστός είναι ακριβώς όπως αυτό το αντίδωρο. Τον πετάμε στη λάσπη της καθημερινότητάς μας όταν νομίζουμε πως είμαστε δυνατοί. Τον πατάμε με τις επιλογές μας και Τον ξεχνάμε. Όμως Εκείνος δεν φεύγει. Μένει εκεί, στη γωνία που Τον εγκαταλείψαμε, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή που θα λυγίσουμε και θα Τον αναζητήσουμε ξανά.

Σκούπισε τη σκόνη από το ψωμί και το φίλησε. Η Ευλογία δεν είχε χαθεί. Τον περίμενε όλα αυτά τα χρόνια στη λάσπη, για να τον σώσει την ώρα που θα ένιωθε πια μόνος.

«Πετάμε τον Χριστό από τη ζωή μας, αλλά Εκείνος δεν μας πετάει ποτέ από τη δική Του.»

Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να ξετυλίγεται μέσα του μια σιωπηλή μετάνοια, όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με βαριά δάκρυα και καρδιά που έσπαγε. Γιατί το αντίδωρο δεν είναι απλώς ψωμί. Είναι η απλωμένη παλάμη του Θεού προς τον άνθρωπο. Είναι η ταπεινή μαρτυρία ότι ο ουρανός δεν κλείνει, ακόμη κι όταν εμείς κλείνουμε την ψυχή μας. Είναι η μνήμη της Εκκλησίας που λέει χωρίς φωνή πως κανείς δεν είναι οριστικά χαμένος.

Έτσι είναι και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Δεν αποσύρει την αγάπη Του όταν Τον αρνούμαστε. Δεν μας εγκαταλείπει όταν Τον ξεχνάμε. Στέκεται υπομονετικά στο σημείο της πτώσης μας, εκεί όπου Τον αφήσαμε, μέσα στη λάσπη των παθών και των επιλογών μας. Περιμένει, όχι ως δικαστής, αλλά ως Πατέρας. Περιμένει την ώρα που θα κουραστούμε από τον εαυτό μας και θα σηκώσουμε τα μάτια μας ξανά.

Η ζωή μάς μαθαίνει πως μπορούμε να φύγουμε μακριά, να γεμίσουμε χρόνια με λάθη, να παγώσουμε από μοναξιά, να πληγωθούμε από τις ίδιες μας τις αποφάσεις. Εκείνος όμως μένει. Όπως έμεινε εκείνο το μικρό κομμάτι ψωμί κάτω από βροχές και πατήματα, έτσι μένει και η Χάρη μέσα στις πιο σκοτεινές μας εποχές. Δεν σαπίζει. Δεν χάνεται. Σκληραίνει ίσως από την εγκατάλειψη, αλλά παραμένει ζωντανή.

Και όταν έρθει η ώρα της εσωτερικής ερήμωσης, τότε ανακαλύπτουμε πως ο Θεός στεκόταν πάντοτε εκεί. Στο χώμα των λαθών μας. Στη γωνιά της απελπισίας μας. Σιωπηλός, ταπεινός, έτοιμος να μας δεχτεί ξανά χωρίς όρους.

Ας το θυμόμαστε αυτό. Καμία πτώση δεν είναι τελική όταν υπάρχει μετάνοια. Καμία απόσταση δεν είναι αγεφύρωτη όταν υπάρχει ταπείνωση. Και καμία ψυχή δεν είναι χαμένη όσο υπάρχει έστω ένα αντίδωρο που περιμένει μέσα στη λάσπη, για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε και Ποιος μας αγαπά.

Πετάμε τον Χριστό από τη ζωή μας, αλλά Εκείνος δεν μας πετάει ποτέ από τη δική Του. Και αυτή είναι η πιο σιωπηλή, η πιο βαθιά, η πιο σωστική αλήθεια της ύπαρξής μας.

Ό,τι κι αν πετάξαμε κάποτε από τη ζωή μας, ο Χριστός μένει. Περιμένει σιωπηλά μέσα στη λάσπη των λαθών μας, μέχρι να κουραστούμε από τον εαυτό μας και να Τον αναζητήσουμε ξανά. Καμία πτώση δεν είναι οριστική όταν υπάρχει μετάνοια.

Τί σημαίνει αληθινά «υποστηρίζω το παιδί μου».

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να σκεπάζω τα σφάλματά του με τη σιωπή ούτε να βαφτίζω την αδυναμία μου αγάπη. Σημαίνει να στέκομαι δίπλα του όπως στέκεται ο Θεός δίπλα στον άνθρωπο, με έλεος αλλά και με αλήθεια, με στοργή αλλά και με όρια. Γιατί ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε ότι «ὃν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει» και ότι η αγάπη δεν είναι ποτέ συνενοχή στο λάθος, αλλά πρόσκληση στη μετάνοια.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να δικαιολογώ κάθε συμπεριφορά του, ούτε να σφυρίζω αδιάφορα μπροστά στις συνέπειες των πράξεών του. Σημαίνει να το μαθαίνω πως κάθε επιλογή έχει βάρος και πως η ελευθερία χωρίς ευθύνη γίνεται φορτίο στην ψυχή. Όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, ο γονιός δεν καλείται να χαϊδεύει τις αδυναμίες του παιδιού, αλλά να θεραπεύει την καρδιά του με νουθεσία, ώστε να μη ριζώσει μέσα του η υπερηφάνεια.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να του δίνω λευκή επιταγή να δρα ανεξέλεγκτα, επαναπαυμένο πως κάποιος άλλος θα πληρώνει πάντα το τίμημα. Σημαίνει να το βοηθώ να σταθεί στα πόδια του, να κουβαλήσει τον δικό του σταυρό, να μάθει να αγωνίζεται. Διότι «ἕκαστος τὸ ἴδιον φορτίον βαστάσει» και αυτό δεν είναι σκληρότητα, αλλά προετοιμασία ζωής.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να του κάνω όλα τα χατίρια ούτε να το ποτίζω με την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος του χρωστά. Σημαίνει να το διδάσκω ευγνωμοσύνη, υπομονή και μέτρο. Να του μαθαίνω πως δεν αποκτώνται όλα εύκολα και πως η στέρηση, όταν βιώνεται με πίστη, γίνεται σχολείο σοφίας. Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή παιδεία γεννιέται όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να περιορίζει τις επιθυμίες του και να πλαταίνει την καρδιά του.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να περπατώ εγώ αντί γι’ αυτό τους δρόμους που άνοιξα με κόπο. Σημαίνει να στέκομαι λίγο πίσω, προσευχόμενος, αφήνοντάς το να δοκιμαστεί, να πέσει, να σηκωθεί. Γιατί αλλιώς η βοήθεια μετατρέπεται σε ευνουχισμό της προσωπικής του προσπάθειας και η αγάπη σε εμπόδιο ωρίμανσης.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να ακυρώνω κάθε συνέπεια στο όνομα μιας ψεύτικης τρυφερότητας. Σημαίνει να του μαθαίνω σεβασμό σε οικογενειακούς και κοινωνικούς κανόνες, δικαιοσύνη και αυτοέλεγχο. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει πως η αγάπη χωρίς διάκριση γίνεται αδυναμία, ενώ η διάκριση χωρίς αγάπη γίνεται σκληρότητα. Ο δρόμος της Εκκλησίας είναι πάντοτε η μέση οδός.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να στήνω απέναντι όσους το νουθετούν με ευγένεια. Σημαίνει να ακούω, να εξετάζω, να ταπεινώνομαι. Να μην εμπιστεύομαι τυφλά ούτε τη δική του κρίση ούτε τη δική μου, αλλά να αφήνω χώρο στη φωνή της συνείδησης και στο φως του Θεού.

Και πάνω απ’ όλα, υποστηρίζω το παιδί μου σημαίνει να του μαθαίνω όχι μόνο να ζει με το κεφάλι ψηλά, αλλά και να σκύβει όταν φταίει. Να ζητά συγγνώμη, να διορθώνει πορεία, να ζει χριστιανικά. Να καταλαβαίνει πως η δύναμη δεν βρίσκεται στην αλαζονεία, αλλά στη μετάνοια. Όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, εκεί όπου γεννιέται η ταπείνωση, εκεί κατεβαίνει η χάρη.

Αυτό είναι το χρέος μας ως γονείς. Να προσευχόμαστε, να καθοδηγούμε, να αγαπάμε με αλήθεια. Να παραδίδουμε τα παιδιά μας στα χέρια του Θεού, γνωρίζοντας πως εμείς σπέρνουμε και ποτίζουμε, αλλά Εκείνος είναι που αυξάνει.

Μια σιωπηλή προσευχή για κάθε παιδί, να φωτίζει ο Θεός τα βήματά του και να μαλακώνει τις καρδιές μας, ώστε η αγάπη να γίνεται δρόμος σωτηρίας και όχι σκιά ευκολίας.

Για όλα τα παιδιά που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός και για όλους τους γονείς που παλεύουν σιωπηλά να σταθούν όρθιοι μέσα στην ευθύνη τους.

Λοιπόν, αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να έχουμε τη αγάπη στον Θεόν και στους αδελφούς μας.

«Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσεις όλα σου τα πράγματα, να τα δώσεις ελεημοσύνη και να πας να βρεις αφέντη και να πουληθείς σκλάβος.

Και όσα πάρεις, να τα δώσεις όλα. Να μην κρατήσεις τίποτα για σένα.

Βαρύ σου φαίνεται;

Κάνε το άλλο: Μόνο πούλησε τα πράγματά σου. Δώσε τα όλα ελεημοσύνη.

Το κάνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό;

Δώσε τα μισά. Δώσε το ένα τρίτο, δώσε το ένα πέμπτο. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται; Δώσε το ένα δέκατο.

Ακόμη βαρύ σου φαίνεται;

Μη πάρεις το ψωμί του αδελφού σου, μη πάρεις το εξωφόρι του. Μη τον κατατρέχεις.

Μη τον τρως με την γλώσσα σου. Μήτε και αυτό το κάνεις;

Βρήκες τον αδελφό σου μέσα στην λάσπη και δεν θέλεις να τον βγάλεις; Καλά. Δεν θέλεις να του κάνεις καλό; Τουλάχιστον μη του κάνεις κακό.

Πώς θέλουμε να σωθούμε, αδελφοί μου; Δεν έχουμε να κατεβούμε άλλο.

Ο Θεός είναι εύσπλαγχνος. Ναι! Μα είναι και δίκαιος... Έχει και ράβδον σιδηράν. Λοιπόν, αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να έχουμε τη αγάπη στον Θεόν και στους αδελφούς μας».

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός