Ο Δίκαιος.

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μικρό χωριό στους πρόποδες ενός ψηλού βουνού, ζούσε ένας φτωχός μυλωνάς ονόματι Δίκαιος.

Το όνομά του ταίριαζε στην ψυχή του: πονούσε βαθιά για κάθε αδικία.

Δίπλα στο μύλο του ζούσε ένας πλούσιος έμπορος, ο Φθόνος. Ο Φθόνος είχε χωράφια, κοπάδια και χρυσάφι, μα η καρδιά του ήταν στεγνή. Ζήλευε τον Δίκαιο για την ηρεμία του. Κάποια νύχτα, άνοιξε κρυφά το φράγμα του ποταμού που κινούσε τον μύλο και άφησε το νερό να φύγει. Το πρωί, ο μύλος στάθηκε.

Ο Δίκαιος δεν είχε αποδείξεις, μα όλο το χωριό ήξερε. «Άδικο!» φώναξαν οι χωριανοί. «Πήγαινε στον κριτή!» μα ο κριτής ήταν συγγενής του εμπόρου.

Ο Δίκαιος ανέβηκε στο βουνό σε ένα παλιό μοναστήρι. Εκεί βρήκε έναν γέροντα και του είπε κλαίγοντας:

- Γέροντα, ο Θεός το βλέπει αυτό το άδικο και δεν κάνει τίποτα;

Ο γέροντας τον κοίταξε ήρεμα:

- Το άδικο δεν το θέλει ο Θεός, παιδί μου. Μα θέλει να δει εσένα: θ’ απογίνεις κι εσύ άδικος μόλις χάσεις αυτό που αγαπάς;

Ο Δίκαιος σιώπησε. Ο γέροντας συνέχισε:

- Ο Φθόνος έδεσε τον εαυτό του με αγκάθια. Κάθε νύχτα που τον τρώει η ζήλια, εκείνος αιμορραγεί, όχι εσύ. Εσύ έχεις δύο δρόμους: να γίνεις σαν κι αυτόν, ή να μάθεις πως η αγάπη σου για το δίκιο είναι το αληθινό σου μυλόπετρα που αλέθει την πίκρα σε σοφία.

Ο Δίκαιος γύρισε στο χωριό. Δεν μήνυσε κανέναν. Άρχισε να διορθώνει τζάμια και σκεύη για τους φτωχούς, χωρίς πληρωμή. Ο Φθόνος τον κορόιδευε: «Κοίτα τον άμυαλο!»

Μα με τον καιρό, ο Φθόνος αρρώστησε. Κανείς δεν πήγαινε να τον δει. Ο μόνος που χτύπησε την πόρτα του ήταν ο Δίκαιος, κρατώντας ψωμί και ζεστό γάλα.

- Γιατί; ψέλλισε ο έμπορος.

- Γιατί δεν θέλω το άδικο να γίνει συνήθειά μου, είπε ο Δίκαιος. Εσύ με έκανες φτωχότερο στα υπάρχοντα, πλουσιότερο στην καρδιά.

Ο Φθόνος έκλαψε για πρώτη φορά. Πέθανε λίγους μήνες μετά. Άφησε όλη του την περιουσία στον Δίκαιο, με μια σημείωση: «Δεν ήξερες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, κι αυτό σ’ έκανε δικαιότερο από όλους μας».

Η αδικία είναι φορτίο για όποιον την κάνει, όχι για όποιον την υπομένει. Ο Θεός δεν στέλνει κεραυνό στον άδικο για να νιώσεις εσύ δίκιο αλλά σου δίνει την ευκαιρία να επιλέξεις εσύ αν θα μείνεις άνθρωπος ή θα γίνεις καθρέφτης της ασχήμιας που σε πλήγωσε. Το άδικο δεν το θέλει ο Θεός… γι’ αυτό ακριβώς σε παρακαλάει να μην το αναπαράγεις.