Για 300 χρόνια, οι Οθωμανοί Τούρκοι άρπαζαν χριστιανόπουλα από τις μητέρες τους. Επρόκειτο για ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα που έχει αντικρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.
Περίμεναν να γεννήσουν οι γυναίκες και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, για να τα πάρουν στη συνέχεια, σε ηλικία 8 ετών.
Το «ντεβσιρμέ» (devshirme) —γνωστό ως «συλλογή παιδιών»,
«φόρος αίματος» ή, στα ελληνικά, «παιδομάζωμα»— αποτελούσε μια συστηματική πρακτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τα τέλη του 14ου έως τα μέσα του 17ου αιώνα. Μέσω αυτής, επιβαλλόταν η στρατολόγηση νεαρών Χριστιανών αγοριών —συνήθως ηλικίας 8 έως 18 ετών— από τις βαλκανικές επαρχίες, ως μορφή φόρου υποτέλειας.
Ο Τούρκος απεσταλμένος εμφανιζόταν στα χωριά και απαιτούσε από όλους τους πατέρες να παρουσιαστούν μπροστά του μαζί με τους γιους τους. Από αυτούς, επέλεγε τους πιο εύρωστους και δυνατούς για να γίνουν Γενίτσαροι. Αρχικά, οι Τούρκοι έπαιρναν παιδιά ηλικίας 6-7 ετών, και μάλιστα μόνο ένα παιδί ανά οικογένεια. Αργότερα, ωστόσο, η στρατολόγηση επεκτάθηκε σε ηλικίες 8-10 ετών, ενώ σταδιακά αυξήθηκε και ο αριθμός των παιδιών που αφαιρούνταν από κάθε οικογένεια, φτάνοντας στο σημείο να μπορούν να πάρουν ακόμη και όλα τα άρρενα τέκνα. Οι Χριστιανοί έφταναν στο σημείο να παντρεύουν τα αγόρια τους σε πολύ μικρή ηλικία ή να ασπάζονται οικειοθελώς το Ισλάμ, προκειμένου να αποφύγουν τον «φόρο αίματος». Ωστόσο, ούτε αυτό απέδιδε πάντα, καθώς οι Τούρκοι δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες.
Ο φόρος αυτός αποτέλεσε, ίσως, τη μεγαλύτερη πληγή για τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
Τα αγόρια αυτά απομακρύνονταν από τις οικογένειές τους, εξισλαμίζονταν και υποβάλλονταν σε αυστηρή εκπαίδευση, προκειμένου να υπηρετήσουν σε στρατιωτικούς, διοικητικούς και γραφειοκρατικούς ρόλους εντός της αυτοκρατορίας.
Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε μια πιστή τάξη επίλεκτων στρατιωτών και αξιωματούχων, οι οποίοι εξαρτώνταν από τον Σουλτάνο και όχι από την κληρονομική τουρκική αριστοκρατία. Οι νέοι αυτοί κατατάσσονταν ανάλογα με τις ικανότητές τους και μπορούσαν να ανέλθουν στην ιεραρχία βάσει της αξίας τους.
Τα πιο υποσχόμενα αγόρια —γνωστά ως «εσωτερικά παιδιά» (inner boys)— λάμβαναν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου στη Σχολή Εντερούν (Enderun) της Κωνσταντινούπολης, η οποία περιλάμβανε τη στρατιωτική τέχνη, τη διοίκηση, τις επιστήμες και την ισλαμική θεολογία. Πολλοί από αυτούς έγιναν Γενίτσαροι —το επίλεκτο σώμα πεζικού της αυτοκρατορίας— ή ανήλθαν σε υψηλά αξιώματα, όπως εκείνα του Μεγάλου Βεζίρη, του διοικητή επαρχίας, του ναυάρχου ή του ανώτερου οικονομικού αξιωματούχου. Εκτιμούμε ότι ο συνολικός αριθμός των Χριστιανών αγοριών που αποσπάστηκαν σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία (κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, δηλαδή στα Βαλκάνια) ανέρχεται σε περίπου 300.000 παιδιά.
Από αυτά, τουλάχιστον 180.000 ήταν Ελληνόπουλα (σε διάστημα άνω των 300 ετών, από το 1362 έως το 1648).
Αυτό σημαίνει ότι περισσότερα από τα μισά παιδιά που αρπάχτηκαν ήταν Έλληνες. Για παράδειγμα, το 1540, κατά τη διάρκεια μιας στρατολόγησης στις περιοχές της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, αποσπάστηκαν 1.000 Ελληνόπουλα μέσα σε μία μόνο περίοδο, ενώ στη Χίο (ελληνικό νησί), μόνο το 1567, αποσπάστηκαν 200 αγόρια.
Στο αποκορύφωμά του, ο αριθμός έφτανε τα 5.000 παιδιά ετησίως από την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα διαγενεακό τραύμα, καθώς χιλιάδες ελληνικές οικογένειες έχαναν τους γιους τους ανά λίγα χρόνια, επί αιώνες. Το σύστημα ξεκίνησε επί Σουλτάνου Μουράτ Α΄ (1362–1389) και ουσιαστικά τερματίστηκε γύρω στο 1648. Οι Έλληνες, ως σημαντικός χριστιανικός πληθυσμός στα οθωμανικά Βαλκάνια, επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από το «παιδομάζωμα» (devshirme). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η οθωμανική κυριαρχία επεκτάθηκε στο μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών εδαφών, καθιστώντας τις ελληνορθόδοξες οικογένειες κύριους στόχους για τη στρατολόγηση αυτή. Στις 28 Φεβρουαρίου 1395, ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ισίδωρος Γλαβάς κατήγγειλε το φαινόμενο σε ομιλία του, περιγράφοντας την αγωνία των γονέων: «μητέρες να γρατζουνούν τα μάγουλά τους από τη θλίψη και πατέρες να χτυπούν το στήθος τους», καθώς και τη βίαιη εξισλαμισμό των παιδιών και τη σκληρή εκπαίδευσή τους στη χρήση σκύλων και γερακιών. Σε ένα ελληνικό ποίημα του 1550, ο Ιωάννης Αξαγιόλης απηύθυνε έκκληση στον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας να απελευθερώσει τους Χριστιανούς από τους Τούρκους (ζητώντας τη λύτρωση από αυτή τη «θλίψη»).
Το κείμενο βρίσκεται στον Κώδικα Vaticanus Graecus του 1624. Σε άλλη μαρτυρία, ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος της Χίου το 1646 γράφει στον διευθυντή του Καθολικού Ελληνικού Γυμνασίου της Ρώμης, ζητώντας του να δεχτεί τον Παύλο Όμηρο, ένα 12χρονο αγόρι από τη Χίο, για να τον σώσει από το παιδομάζωμα (devshirme).
Μόλις τους έπαιρναν, τα αγόρια υποβάλλονταν σε περιτομή, τους έδιναν μουσουλμανικά ονόματα και τους απαγόρευαν κάθε επαφή με τις οικογένειές τους. Μεγάλωναν ως μουσουλμάνοι, με αποτέλεσμα να σβήνει ουσιαστικά η ελληνική πολιτισμική και θρησκευτική τους ταυτότητα, ώστε να καλλιεργηθεί αφοσίωση στον σουλτάνο. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι αγόρια ελληνικής καταγωγής που είχαν στρατολογηθεί μέσω του παιδομαζώματος ανέβηκαν σε υψηλά αξιώματα, όπως ο Μιμάρ Σινάν (αρχιτέκτονας των Οθωμανών, πιθανότατα Έλληνας) και αρκετοί Μεγάλοι Βεζίρηδες, όπως ο Ιμπραήμ Εντέμ Πασάς (από τη Χίο). Το παιδομάζωμα υπήρξε η μεγαλύτερη πληγή που δέχθηκε ο Ελληνισμός κατά την περίοδο της τουρκικής τυραννίας.
Τα παιδιά που αρπάζονταν θεωρούνταν οριστικά χαμένα. Μάλιστα, στην Ήπειρο, την πρώτη Κυριακή μετά την απαγωγή, οι γονείς πήγαιναν στην εκκλησία ντυμένοι στα μαύρα, όπου τελούνταν νεκρώσιμη ακολουθία. Κατά τη διάρκεια αυτής της ακολουθίας, τα ονόματα των παιδιών διαβάζονταν δυνατά, σαν να ήταν νεκρά.
Τώρα, νομίζω πως καταλαβαίνετε ποιοι είναι οι πραγματικοί πρόγονοι των Μουσουλμάνων Τούρκων και γιατί φοβούνται τα τεστ DNA. Έχετε κατά νου ότι ολόκληρα χωριά και πόλεις στη Μικρά Ασία εξισλαμίστηκαν πλήρως, μετατρεπόμενα σε Οθωμανούς και Μουσουλμάνους Τούρκους (από Χριστιανούς Έλληνες, Αρμένιους κ.λπ.) μέσα σε «μία νύχτα». Αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους η Τουρκία είναι ένα έθνος «στα χαρτιά», ένα κάστρο στην άμμος, ένα ψευδο-έθνος...
