Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο3.

Η πιο συνηθισμένη βασανιστήριο που επέβαλαν οι Μουσουλμάνοι κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν το μαστίγωμα. Οι συνήθεις θύματα ήταν οι Χριστιανοί. Ήταν το εναρκτήριο βασανιστήριο σε κάθε άλλο βασανιστήριο, τόσο συνηθισμένο στις διώξεις των Χριστιανών που η φράση έγινε παροιμιώδης: «Θα σε μαστιγώσω μέχρι να αλλάξεις την πίστη σου». 

Το θύμα δέβανε με την πλάτη ακάλυπτη, τα ρούχα του σκισμένα, και ξεκινούσε το μαστίγωμα. Οι δήμιοι ήταν συνήθως Τούρκοι στρατιώτες με ρωμαλέα σώματα, ώστε τα χτυπήματα να είναι και κρίσιμα και δυνατά. Ο αριθμός των χτυπημάτων καθοριζόταν είτε προκαταβολικά από το δικαστήριο είτε (στη συντριπτική πλειονότητα) αφήνόταν στην κρίση των δημίων. Μουσουλμάνοι δικαστές (καδισ) παρακολουθούσαν το βασανιστήριο. Αν το θύμα έδειχνε ότι δεν μπορούσε να αντέξει την ολοκλήρωση του αριθμού των χτυπημάτων και η ζωή του βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, τότε ο δικαστής τοποθετούσε το Κοράνι κάτω από την μασχάλη του δήμιου. Αδύναμος να υψώσει το χέρι του ψηλά (αφού το ιερό κείμενο δεν πρέπει να πέσει στο έδαφος), ο δήμιος κατάφερνε τα υπόλοιπα χτυπήματα με μικρότερη ένταση. Μετά το μαστίγωμα, το θύμα συχνά αφήνόταν ανήμπορο χωρίς φροντίδα, ή ριχνόταν στη φυλακή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, παρέμεναν μόνιμες αναπηρίες στο σώμα. 

Επίσης, ένα από τα πιο σκληρά βασανιστήρια των Οθωμανών Μουσουλμάνων ήταν η διακέντηση. Πλήθη περιέβαλλαν το θύμα και το χλεύαζαν, προτείνοντάς του να ασπαστεί το Ισλάμ και βλαστημώντας την πίστη, την οικογένεια και την εθνικότητά του. Οι πασσάλες στήνονταν σε συγκεκριμένη περιοχή, συνήθως στην πλατεία του χωριού ή της πόλης. Το θύμα σύρονταν εκεί εν μέσω δημόσιας ατίμωσης, όπως συνήθως. Μετά από σκληρό μαστίγωμα, τα ρούχα του σκίζονταν, τα χέρια του δένονταν σφιχτά πίσω από την πλάτη, και το «κάθιζαν» στην πασσάλα. Στη συνέχεια, κρεμιόνταν βάρη στα πόδια του ώστε να γλιστρήσει προς τα κάτω και να διαπεραστεί από την πασσάλα. Σε πολλές περιπτώσεις, ο σαδισμός δεν τελείωνε με τη διαπέραση του θύματος. Η σούβλα (με το θύμα πάνω της) τοποθετούνταν οριζόντια πάνω από φωτιά ή αναμμένα κάρβουνα, και το θύμα ψηνόταν ζωντανό σαν αρνί. Ο φρικτός και τρομερός Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν διάσημος για το αργό ψήσιμο των θυμάτων του, αραιώνοντας τα κάρβουνα από κάτω τους για να παρατείνει τον πόνο και την ψυχαγωγία του ίδιου και της ακολουθίας του. Σε πολλές περιπτώσεις, ανάγκαζε συγγενείς να βασανίσουν και να σκοτώσουν τα ίδια τους τα μέλη της οικογένειας για να αποφύγουν αυτοί τη διακέντηση και το ψήσιμο.