Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθοδοξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Ἡ παιδεία κατά τόν ἅγιο Κοσμά καί τόν ἅγιο Νικόδημο



[Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς]
Ἅγιος Κοσμᾶς
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐγκατέλειψε τό῎Ορος καί βγῆκε νά
κηρύξει στούςὑπόδουλους ῞Ελληνες τότε πού οἱ Τοῦρκοι τούς ἐξανάγκαζαν ἀκόμη καί ὁμαδικά νά ἐξισλαμισθοῦν, οἱ μισσιονάριοι ὀργίαζαν καί οἱ῾Εβραῖοι βυσσοδομοῦσαν.
Πρωταρχικό μέλημά του ὑπῆρξε ἡπαιδεία τοῦ Γένους. «᾿Ανοίξατε σχολεῖα», δίδασκε. «Νά σπουδάζετεκαί σεῖς, ἀδελφοί μου, νά μανθάνετε γράμματα ὅσον μπορεῖτε... Καλύτερον, ἀδελφέ μου, νά ἔχῃς ἑλληνικόν σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχῃς βρύσες καί ποτάμια». Γιά τό λόγο αὐτό ρωτοῦσε τούς μεγάλους κάθε χωριοῦ· «῎Εχετε σχολεῖον ἐδῶ εἰς τήν χώραν σας νά διαβάζουν τά παιδιά; - Δέν ἔχομεν ,ἅγιε τοῦ Θεοῦ. - Νά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖον καλόν, νά βάλετε καί ἐπιτρόπους νά τό κυβερνοῦν, νά βάνουν διδάσκαλον νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά». Τό ἐρώτημα ἀμείλικτο συντάραζε τίςσυνειδήσεις.
«Διατί, ἅγιοι ἱερεῖς καί τίμιοι προεστῶτες, δέν ἑρμηνεύετε τά εὐλογημένα μας ἀδέλφια νά στερεώνωσι καί νά βάνωσιν εἰς κάθε χωρίον σχολεῖον, νά μανθάνουν τά παιδιά γράμματα, νά γνωρίζουν τό καλόν καί τό κακόν;». Πρῶτος ἀπό ὅλους -πρίν ἀπό τή Γαλλική᾿Επανάσταση- ἐμπνεύσθηκε καί ἐπέβαλε τή γενική καί τή δωρεάν παιδεία ἐπιστρατεύοντας ὡς δασκάλους τούς ἱερεῖς καί ὕστερα ὅσους γνώριζαν γράμματα· δέν ἔπρεπε νά τά κρατήσουν μόνον γιάτόν ἑαυτό τους.
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁραματίστηκε μία Παιδεία ἀνθρωποπλαστική, τῆς ὁποίας σκοπός θά ἦταν ἡ ἀληθινή μόρφωση καί ἡ πνευματική καλλιέργεια· «Δέν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψε το Γένος μας ἀπό τήν ἀμάθειαν καί ἐγίναμεν ὡσάν θηρία;».
Δέν ἤθελε μία Παιδεία ἄνυδρη καί ἀνούσια, ἀναμεταδότρια στείρων γνώσεων, ἀλλά Παιδεία χριστοκεντρική, ὀρθοδοξοκεντρική, ξένη πρός τά ἄθεα γράμματα τῆς ῾Εσπερίας,
καί σχολεῖα πού θά λειτουργοῦν ὡς θερμοκήπια ἀρετῆς καί χριστιανικῆς ζωῆς· «Τήν ἀγάπην -λέγει- ἐπειδή δέν ἠξεύρετε, πρέπει,παιδιά μου, νά στερεώνετε σχολεῖα,διατί πάντα εἰς τά σχολεῖα γυμνάζονται οἱ ἄνθρωποι καί ἠξεύρουν καί μανθάνουν τό τί ἐστι Θεός, τό τί εἶναι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι,τί εἶναι οἱ καταραμένοι δαίμονεςκαί τό τί εἶναι ἀρετή τῶν δικαίων.Τό σχολεῖον φωτίζει τούςἀνθρώπους».
Εἶναι γνωστό ὅτι μέ τά ἀφυπνιστικά κηρύγματά του ἱδρύθηκαν 1.100 σχολεῖα κατώτερα κοινά καί 210 ἀνώτερα «ἑλληνικά». ᾿Ονομάστηκαν ἔτσι, ἐπειδή διδασκόταν σ᾿ αὐτά κυρίως ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλώσσα.

Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

Η ΑΓΙΑ ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ




Μπορείτε να δείτε για λίγο την Αγία Νεφέλη που καλύπτει κάθε χρόνο το όρος Θαβώρ στις 6\19 Αυγούστου, όταν εορτάζεται η Μεταμόρφωση του Χριστού κατά το ιουλιανό ημερολόγιο .Οι προσκυνητές απλώνουν τα χέρια και αγγίζουν , σχεδον κρατούν στα χέρια τη Νεφέλη. Το βίντεο αφορά προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και είναι ρωσικής παραγωγής.
H Aγία Νεφέλη αχνοφαίνεται και στο παρακάτω στιγμιότυπο.
Δείτε πώς απεικονίζονται οι φωτεινοί προβολείς , καλυμμένοι σαν από ομίχλη

O στύλος τω Μωυσεί , Χριστόν τον μεταμορφούμενον, η δε νεφέλη σαφώς , την Χάριν τού Πνεύματος, την επισκιάσασαν , εν τω Θαβωρίω, παρεδήλου εμφανέστατα.
(από τον ε΄κανόνα της ωδής της γιορτης της Μεταμορφωσεως)
Ο μεν φωτεινός στύλος που οδηγούσε τον Μωυσή προδήλωνε την Μεταμόρφωση του Χριστού, η δε νεφέλη που έσκεπε τους Εβραίους , προδήλωνε καταφανώς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που σκέπασε το Όρος Θαβώρ.

Κατά την τέλεση της Μεγάλης Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, που γίνεται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου στην Ιερά Μονή του Θαβωρίου Όρους της Γαλιλαίας, συμβαίνει ένα θαυμαστό γεγονός κατά το οποίο καλύπτεται και επισκιάζεται το Θαβώριο Όρος από μια φωτεινή Νεφέλη. Το φαινόμενο αυτό είναι ορατό και διαβεβαιώνεται από πλήθη πιστών Ορθοδόξων προσκυνητών οι οποίοι μετά την ολονύκτια αγρυπνία και το πέρας της Θείας Λειτουργίας, βγαίνουν στον περίβολο της αυλής προσευχόμενοι ψάλλοντας ύμνους...
Και ενώ ο καιρός είναι αίθριος, έρχεται στις 4 η ώρα το πρωί μια φωτεινή Νεφέλη που συνεχώς πυκνώνει, καλύπτοντας το Θαβώριο Όρος και την Ιερά Μονή, λάμποντας ολοένα και περισσότερο, εκπέμποντας ένα Θείο Φως που έχει ευωδιάζον ερυθροκυανόλευκο χρώμα!!! Όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στους έκπληκτους προσκυνητές που συγκινημένοι δέονται καθώς η Αγία Νεφέλη καταλάμπουσα από το Θείο Φως, βεβαιεί την Παρουσία του Θεού κινούμενη, καλύπτοντας και φωτίζοντας τους πάντες και τα πάντα ως μεγίστη Ευλογία και Αγιασμό.
Εν συνεχεία και ενώ συνεχίζονται οι δεήσεις και οι δοξολογίες, η Αγία Νεφέλη σταδιακά απομακρύνεται αποσυρόμενη από το Θαβώριο Όρος, δίδοντας όπως και το Άγιο Φως της Αναστάσεως που βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο, μια αδιαμφισβήτητη πιστοποίηση και χαρά για την Αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεως.




το βίντεο


Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ



 

 

Λιτή αφιέρωση στην Εορτή της  Μεταμόρφωσης του Σωτήρος ημών. 


 '' ῞Οπως βλέπουμε εἶναι σαφὴς ἡ σύνδεση τῆς σταφυλῆς μὲ τὴν θεία Εὐχαριστία.Σὲ μεταγενέστερα χειρόγραφα μαρτυρεῖται καὶ ἄλλη «Εὐχὴ εἰς ἀπαρχὰς σταφυλῆς καὶ συκῶν τῆς στʹ τοῦ Αὐγούστου μηνὸς ἐν τῇ Ἑορτῇ τῆς Μεταμορφώσεως», ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὴν εὐλογία μόνο τῆς σταφυλῆς καὶ μὲ σαφὴ πάλι ἀναφορὰ στὴν πνευματικὴ ἐλευθερία ποὺ ἐγγυῶνται ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Εὐχαριστιακὴ Ζωή.Δὲν εἶναι πάντως σαφὲς ἀπὸ πότε ἡ εὐλογία τῶν σταφυλιῶν, ἀρχαία ὄντως Παράδοση, συνδέθηκε μὲ τὴν Ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως. '' 


 

Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προσφορᾶς ἀπὸ τοὺς Πιστοὺς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου γιὰ τὴν τέλεση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, προσφέρονταν καὶ εὐλογοῦνταν καὶ ἄλλα προϊόντα, ὅπως σῖτος, ἔλαιον, μέλι, σταφύλια καὶ ἄλλα ὀπωρικά, καθὼς ἐπίσης γάλα, τυρός, καρποί, ἄνθη, ἀκόμη καὶ ζῶα.πρώτη ὅμως ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση στὴν παλαιὰ αὐτὴ συνήθεια ἦλθε ἀπὸ τὸν Γʹ Ἀποστολικὸ Κανόνα, ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ διαφυλάξη τὴν Βιβλικὴ-Ἀποστολικὴ Παράδοση τῆς προσφορᾶς κατὰ τὴν θεία Εὐχαριστία μόνον Ἄρτου καὶ Οἴνου, ἀπηγόρευσε τόσο τὴν ἐκ τοῦ Παλαιοδιαθηκικοῦ Νόμου προερχόμενη συνήθεια τῆς θυσίας ζώων στὸ ἱερό, ὅσο καὶ κατὰ τὴν θεία Λειτουργία προσφορὰ μὴ εὐχαριστιακῶν καρπῶν καὶ προϊόντων.ἐν λόγῳ Κανόνας μὲ τὰ Εὐχαριστιακὰ Δῶρα ἐπιτρέπει μόνο τὴν προσφορὰ νέων χίδρων (νέα στάχυα σίτου) καὶ σταφυλιῶν, μὲ τὴν ἐπεξήγηση ὅτι ἡ προσφορὰ αὐτὴ γίνεται «τῷ καιρῷ τῷ δέοντι», τὴν ἐποχὴ δηλαδὴ τῆς ὡρίμανσης τῶν καρπῶν καὶ τῶν φρούτων·«οὒχ ὡς θυσίαν τῶν ὡρίμων καρπῶν».

κατ΄̓ ἔτος αὐτὴ προσφορὰ τοῦ σίτου καὶ τῶν σταφυλιῶν, ὡς ἀπαρχῶν εὐλογία, εἶχε καὶ τὸν χαρακτήρα τῆς εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεὸ «τῷ οἰκονομοῦντι τὰ πρὸς ζωάρκειαν καὶ θεραπείαν ἡμῶν»

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ



Στις άγιες ημέρες της Νηστείας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς να αλλάξουμε την τροφή μας. Μας καλεί να αλλάξουμε τον άνθρωπο μέσα μας.
Η αποχή από ορισμένες τροφές είναι ιερός και θεόσδοτος θεσμός της Εκκλησίας. Όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι άσκηση ελευθερίας, υπακοής και εγκράτειας, ώστε το σώμα να ταπεινώνεται και η ψυχή να στρέφεται καθαρότερα προς τον Θεό.
Ο ίδιος ο Κύριος μάς προειδοποιεί:
«Τὰ δὲ ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ στόματος ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχεται, κἀκεῖνα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.»
Ματθ. 15,18
Διότι μπορεί ο άνθρωπος να φυλάξει με ακρίβεια το πιάτο του και να αφήσει αφύλακτη τη γλώσσα του. Να απέχει από το λάδι και να μην απέχει από την κατάκριση. Να μετρά τις τροφές και να μη μετρά τα λόγια που πληγώνουν. Να νηστεύει με το σώμα και συγχρόνως να τρέφει μέσα του θυμό, φθόνο, μνησικακία και υπερηφάνεια.
Γι’ αυτό ο Χριστός λέγει:
«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε.»
Ματθ. 7,1
Και ο Απόστολος Ιάκωβος θυμίζει πόση δύναμη έχει η γλώσσα:
«Ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ.»
Ιακ. 3,5
Ένας λόγος μπορεί να αναπαύσει έναν κουρασμένο άνθρωπο, αλλά κι ένας άλλος να ανοίξει πληγή που θα μείνει χρόνια. Το κουτσομπολιό, η συκοφαντία, η ειρωνεία και η κατάκριση δεν πληγώνουν μόνο εκείνον για τον οποίο μιλούμε. Σκοτεινιάζουν πρώτα τη δική μας καρδιά.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μάς διδάσκει να μη νηστεύει μόνο το στόμα από τις τροφές, αλλά και το μάτι, το αυτί, τα χέρια, τα πόδια και κυρίως η γλώσσα από τα αμαρτωλά έργα και λόγια. Τι ωφελεί, άλλωστε, να απέχουμε από κρέας και να κατατρώγουμε τον αδελφό μας με την κατάκριση;
Αυτή είναι η βαθύτερη εργασία της νηστείας: να πολεμήσουμε το πάθος πριν πολεμήσουμε την τροφή.
«Γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς.»
Εφ. 4,32
Να αντικαταστήσουμε λοιπόν την οργή με πραότητα, την κατάκριση με σιωπή, τη μνησικακία με συγχώρηση, την ιδιοτέλεια με ελεημοσύνη.
Και μαζί με τη νηστεία να αυξήσουμε την προσευχή:
«Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε.»
Ματθ. 26,41
Να θυμόμαστε και τον λόγο του Κυρίου:
«Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην, μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου.»
Ματθ. 6,3
Η αληθινή νηστεία δεν κάνει θόρυβο. Δεν επιδεικνύεται. Δεν κατακρίνει εκείνον που δεν μπορεί να νηστέψει όπως εμείς. Γεννά ταπείνωση, συμπόνια και επίγνωση των δικών μας αμαρτιών.
Ας παρακαλέσουμε αυτές τις ημέρες την Υπεραγία Θεοτόκο να μας μάθει τη σιωπή που γεννά προσευχή, την ταπείνωση που γεννά μετάνοια και την αγάπη που δεν ζητά να καταδικάσει κανέναν.
Γιατί η νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό δεν φαίνεται μόνο στο τραπέζι.
Φαίνεται στον τρόπο που μιλάμε. Στον τρόπο που συγχωρούμε. Στον τρόπο που ελεούμε. Στον τρόπο που βλέπουμε τον αδελφό μας.
Και κυρίως φαίνεται σε μια καρδιά που, λίγο λίγο, παύει να ζητά το δίκιο της και αρχίζει να ζητά το έλεος του Θεού.

Σάββατο 8 Αυγούστου 2026

Η Αγάπη φανερώνει σε Ποιον ανήκουμε.



«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν.»
Α΄ Ιωάννου 4,7
Δεν αρκεί ο άνθρωπος να λέγει ότι γνωρίζει τον Θεό. Δεν αρκεί να μιλά για πίστη, να προσεύχεται με τα χείλη ή να θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός άφησε ένα γνώρισμα αλάνθαστο, με το οποίο θα φαίνονται οι δικοί Του άνθρωποι:
«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.»
Ιωάννης 13,35
Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι ένα όμορφο συναίσθημα ούτε μια πρόσκαιρη συγκίνηση. Είναι τρόπος υπάρξεως. Είναι σταυρός, υπομονή, συγχώρηση, έλεος, ταπείνωση. Είναι να μάθεις να βλέπεις στον άλλον όχι μόνο αυτό που σε πλήγωσε, αλλά και την εικόνα του Θεού που πολλές φορές κρύβεται κάτω από τα τραύματα και τις αδυναμίες του.
Γι’ αυτό και ο Κύριος δεν είπε απλώς να αγαπούμε, αλλά έθεσε ως μέτρο της δικής μας αγάπης τη δική Του:
«Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»
Ιωάννης 15,12
Και λίγο νωρίτερα μας καλεί:
«Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ.»
Ιωάννης 15,9
Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το μυστήριο της εν Θεώ ζωής: όχι απλώς να περάσει κάποτε η αγάπη από την καρδιά μας, αλλά να μείνουμε μέσα στην αγάπη του Χριστού. Να ριζώσει εκεί η ψυχή, ώστε, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, να είμαστε «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» (Εφεσίους 3,17).
Γιατί η ψυχή που απομακρύνεται από την αγάπη μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παύει σιγά σιγά να ζει αληθινά. Σκληραίνει. Κλείνεται. Βλέπει

ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ



Υπάρχουν πράγματα μέσα στην Ορθόδοξη ζωή που δεν εξηγούνται μόνο με λόγια. Πρέπει να τα έχεις δει μέσα σε ένα παλιό σπίτι, να τα έχεις μυρίσει ένα ξημέρωμα, να έχεις ακούσει τη σιωπή τους.
Ένα από αυτά είναι το πρόσφορο της μάνας.
Κάποτε, πριν ακόμη χαράξει καλά η ημέρα, η μάνα σηκωνόταν πρώτη. Το σπίτι κοιμόταν. Εκείνη άναβε το καντήλι, σταυροκοπιόταν και στεκόταν μπροστά στο αλεύρι και στο νερό όχι σαν να ετοίμαζε ένα συνηθισμένο ψωμί, αλλά σαν να πλησίαζε κάτι ιερό.
Γιατί γνώριζε ότι αυτό που ζύμωνε δεν προοριζόταν για το οικογενειακό τραπέζι.
Ήταν προσφορά.
Από εκεί θα ελάμβανε ο ιερέας τον Αμνό, που θα προσφερόταν στη Θεία Λειτουργία και, διά της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, θα γινόταν το πανάγιο Σώμα του Χριστού.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία ακούει μέσα στην καρδιά της τον ίδιο τον Κύριο:
«Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ.»
Κατά Ιωάννην 6,35
Η μάνα ίσως να μην γνώριζε θεολογικούς όρους. Ίσως να μην είχε διαβάσει μεγάλα βιβλία. Γνώριζε όμως κάτι που οι παλαιότερες γενιές μάθαιναν γονατιστές: ότι εκεί όπου τελειώνουν οι ανθρώπινες δυνάμεις, αρχίζει η εμπιστοσύνη στον Θεό.
Έκανε τον σταυρό της.
Και ζύμωνε.
Μαζί με το αλεύρι ζύμωνε και τις αγωνίες της.
Για το παιδί που είχε φύγει μακριά.
Για εκείνο που αρρώστησε.
Για εκείνο που μεγάλωσε και έκλεισε την καρδιά του.
Για εκείνο που πήρε δρόμο δύσκολο και η μάνα δεν

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Χωρὶς τὴν Ἱερωσύνη, ποιος θὰ μᾶς παραδώσει τὰ Μυστήρια τῆς ζωῆς;



Υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως πιστεύουν στον Χριστό, αλλά δεν χρειάζονται την Εκκλησία. Πως αγαπούν τον Θεό, αλλά δεν χρειάζονται ιερέα, εξομολόγηση, Θεία Λειτουργία και Μυστήρια.
Όμως ο Χριστός δεν μας παρέδωσε μία πίστη μοναχική, πλασμένη σύμφωνα με το θέλημα και τη γνώμη του καθενός. Ίδρυσε την Εκκλησία Του, κάλεσε τους Αποστόλους, τους έδωσε εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες και τους απέστειλε να βαπτίζουν όλα τα έθνη στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
«Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 3,5).
Το Βάπτισμα δεν είναι μία ανθρώπινη τελετή. Είναι τάφος και ανάσταση μαζί με τον Χριστό. Εκεί πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και γεννιέται ο νέος. Εκεί ενδυόμαστε τον Χριστό και γινόμαστε μέλη του αγίου Σώματός Του.
Και η Θεία Ευχαριστία δεν είναι ένα απλό σύμβολο ή μία ευσεβής ανάμνηση. Είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, η τροφή της αθανασίας, το φάρμακο της αιωνίου ζωής.
«Ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. 6,53).
Ποιος, λοιπόν, βαπτίζει; Ποιος στέκεται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης; Ποιος επικαλείται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος; Ποιος μας προσφέρει τα Τίμια Δώρα; Ποιος ακούει τη μετάνοιά μας και διαβάζει την ευχή της συγχωρήσεως;
Ο ιερέας δεν ενεργεί με δική του ανθρώπινη δύναμη. Είναι

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026

11.000 νεομάρτυρες Κληρικοί και Μοναχοί πυροβολήθηκαν το 1918 στη Μονή Οράνκι της Ρωσίας από τους κομουνιστές.


Λίγα λόγια για την Ιερά Μονή Οράνκι.
Η Ιερά Μονή Οράνκι της Ρωσίας ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα κοντά στο ποτάμι Βόλγα για τους Ρώσους αριστοκράτες. Λειτούργησε μέχρι την επανάσταση του 1918, οπότε και κλείστηκε από τους αθέους και μετατράπηκε σε φυλακή.
Τους τοίχους του Ναού τους έβαψαν με ασβέστη για να σκεπαστούν οι τοιχογραφίες. Την μετέβαλαν σε φυλακή γυναικών. Το 1942 έγινε στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους αιχμαλώτους πολέμου. Τώρα είναι πάλι γυναικεία φυλακή.
-Πείτε μας, πάτερ Δημήτριε, κάτι για το στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Μονή Οράνκι, και για τους μοναχούς που μαρτύρησαν εκεί.
-Οράνκι ήταν το Μοναστήρι των Ρώσων αριστοκρατών και βρισκόταν στο κέντρο της Ρωσίας, κοντά στον ποταμό Βόλγα. Το 1918 οι κομουνιστές το κατάργησαν και έκαναν εκεί το στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους μοναχούς, μαζεύοντας εκεί πάνω από 11.000 μοναχούς από όλα τα μοναστήρια της Ρωσίας. Ήταν και ιερομόναχοι αλλά και παντρεμένοι ιερείς, με επικεφαλής έναν Επίσκοπον.
Το 1918 ήρθε από την Μόσχα μια στρατιωτική κομουνιστική επιτροπεία και τους είπε:
«Έρχεστε μαζί μας, ή όχι; Έχετε 24 ώρες να σκεφθείτε!».
Ο Επίσκοπος όμως τους είπε:
«Είναι πάρα πολύ μέχρι αύριο. Θα σας δώσουμε την απάντηση σε 10 λεπτά».
Τότε ο Επίσκοπος στράφηκε προς τους μοναχούς και τους είπε:
«Αδελφοί, τώρα έχετε την ευκαιρία να γίνετε Μάρτυρες για τον Χριστό. Θέλετε να ενωθείτε με τους κομουνιστές, ή θέλετε να παραδώσετε την ζωή σας για τον Χριστό και να συγκραταριθμηθείτε στην χορεία των αγίων μαρτύρων; Μη φοβάστε. Ο Χριστός είναι μαζί μας. Ο Χριστός μας καλεί σ' Αυτόν!».
Τότε φώναξαν όλοι ομόφωνα:
«Θέλουμε να πεθάνουμε για τον Χριστόν», και στην συνέχεια τους σκότωσαν όλους.
Τους πυροβολούσαν στο κεφάλι. Σε ένα μήνα, από 300-500 άτομα την ημέρα, τους εξετέλεσαν όλους και τους έθαψαν σε μια μεγάλη χαράδρα στην αυλή του Μοναστηριού. Μερικοί έσκαβαν μια τάφρο, μετά τους σκότωσαν, άλλοι τους σκέπαζαν με χώμα και έσκαβαν στη συνέχεια την τάφρο μετά και αυτούς, με την σειρά τους, τους σκότωναν, μέχρι που τους έθαψαν όλους. Τον Επίσκοπο τον σκότωσαν στο τέλος και τον έθαψαν καθισμένο σε μια μικρή καρέκλα.
Ήταν μια μαζική σφαγή των Ρώσων μοναχών από τους κομουνιστές, μοναδική στην ιστορία της σύγχρονης Εκκλησίας, για την οποία κανείς δεν λέγει τίποτε, ούτε γράφτηκε κάτι μέχρι τώρα. Εγώ είμαι ο μοναδικός ορθόδοξος ιερέας που ζω ακόμη, αυτόπτης μάρτυς στην αποκάλυψη των λειψάνων των αγίων μαρτύρων από το Οράνκι, όπου έμεινα στο στρατόπεδο ως στρατιωτικός ιερεύς μεταξύ των ετών 1942-1948. έγραψα και ένα βιβλίο, σχετικά με αυτό το γεγονός, που ονομάζεται «Οράνκι».

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026

Το θαύμα στο Μοναστήρι του Ζωγράφου.



Στο Άγιον Όρος βρίσκεται το Μοναστήρι του Ζωγράφου, το οποίο τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Μέσα στο καθολικό αυτής της Μονής, δίπλα στον κίονα του δεξιού χορού, υπάρχει μια θαυμάσια εικόνα του Αγίου, από τις πιο θαυματουργές του Όρους.
Αλλά ποιο είναι το ιστορικό της;
Όταν βασίλευε στο Βυζάντιο ο Λέων ο Σοφός (909 μ.Χ.), τρία αδέλφια από την Αχρίδα, ο Μωϋσής, ο Ααρών και ο Βασίλειος, θέλησαν να γίνουν μοναχοί. Γι’ αυτό πήγαν στο Άγιον Όρος, όπου έχτισαν ένα Μοναστήρι. Όμως διαφώνησαν μεταξύ τους για το ποιος θα έπρεπε να ήταν ο άγιος προς τον οποίον θα το αφιέρωναν. Γι’ αυτό, με νηστεία και προσευχή, παρακάλεσαν τον Θεό να φανερώσει το θέλημά Του.
Ετοίμασαν, λοιπόν, το σανίδι όπου θα ιστορούσαν την εικόνα και το τοποθέτησαν μέσα στη νεόχτιστη Εκκλησία. Ένα βράδυ, ενώ και οι τρεις τους προσεύχονταν μέσα στα κελλιά τους, ένα ασυνήθιστο φως, λαμπρότερο και από αυτό του ηλίου, απλώθηκε από την Εκκλησία σ’ όλο τον γύρω τόπο κι έφτασε ως τα κοντινά υψώματα.
Την άλλη μέρα το πρωί, πήγαν στον Ναό και εκεί τους κατέλαβε έκπληξη, φόβος, θαυμασμός και δέος για το πραγματικά παράδοξο που έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια:
Επάνω στο άγραφο και ανιστόρητο ξύλο, επάνω στο κενό και αζωγράφιστο σανίδι, είχε αποτυπωθεί θαυμάσια η ζωντανή μορφή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου!. Από αυτό το εκπληκτικό θαύμα της αχειροποίητης εικόνας του Αγίου Γεωργίου, η Μονή του Ζωγράφου αφιερώθηκε άπαξ διά παντός στο σεπτό όνομά του.
Ο αυτοκράτωρ, στη Βασιλεύουσα, όταν άκουσε το θαύμα, τόσο πολύ ευλαβήθηκε τον Άγιο, ώστε ήρθε ο ίδιος αυτοπροσώπως, με ζήλο και με αγάπη πολλή, για να δει και να προσκυνήσει την εικόνα του Τροπαιοφόρου. Το ίδιο έκαμε και ο ηγεμόνας των Βουλγάρων, ονόματι Ιωάννης, από το Τύρνοβο, και βοήθησαν τη Μονή του Ζωγράφου, η οποία, έκτοτε, υψώθηκε μεγαλόπρεπη και περικαλλής.
Ένας, όμως, δεσπότης, ακούγοντας για τα πολυάριθμα θαύματα της αχειροποίητης εικόνας του Μεγαλομάρτυρος, μέσα του αμφέβαλλε και απιστούσε λέγοντας με αφροσύνη πνεύματος ότι όλ’ αυτά δεν ήταν παρά τεχνάσματα και επινοήσεις των μοναχών, που σκοπό είχαν τη φιλοχρηματία και τον πλουτισμό, καθώς και άλλα παρόμοια.
Πήγε, λοιπόν, ο ίδιος στο Μοναστήρι και, μόλις οι μοναχοί τον οδήγησαν με πολλή τιμή μέσα στον Ναό, αυτός, χωρίς σεβασμό και ευλάβεια, με φανερή την απαξίωση και, συνάμα, την περιέργεια, στάθηκε με αλαζονεία και κομπασμό μπροστά στην ιερή εικόνα. Σαν αγέρωχος, υπερόπτης και ανευλαβής που ήταν, άπλωσε με θράσος και αναίδεια το χέρι του και άγγιξε το θείο πρόσωπο του Μεγαλομάρτυρος.
Ευθύς αμέσως -ω, του θαύματος!- ακινητοποιήθηκε το δάκτυλο του χεριού του επάνω στο ιστορημένο πρόσωπο της Εικόνος και στάθηκε εντελώς αδύνατο να αποκολληθεί από την εικόνα. Μάταια προσπαθούσε η συνοδεία του και οι πατέρες να τον ελευθερώσουν. Το κόλλημα του δακτύλου του ήταν η παίδευση του αγίου που απέρριπτε.
Μετά από λίγο, μέσα σε φρικτούς πόνους, οι πατέρες αναγκάστηκαν να του κόψουν το δάκτυλο προκειμένου να απαγκιστρώσουν το χέρι του από την επιφάνεια της αχειροποίητης εικόνας!
Ακόμη και σήμερα στην αριστερή παρειά (μάγουλο) και κοντά στη ζωγραφισμένη μύτη του Αγίου, είναι ορατό και ευδιάκριτο αυτό το οικτρό δακτυλικό υπόλειμμα του ταπεινωμένου δεσπότη..
Βιβλίο: «Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος: Θαύματα του Αγίου», Έκδοση Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Ηλίων Ευβοίας

 

Σάββατο 13 Ιουνίου 2026

Ο Ζήλος κατά Θεόν και ο Μωρός Ζήλος.



«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.»
Ιωσήφ Βρυεννίου
Ο ζήλος είναι δύναμη που έδωσε ο Θεός στην ψυχή του ανθρώπου. Δεν είναι από τη φύση του ούτε κακός ούτε καλός, αλλά λαμβάνει τον χαρακτήρα του από την πνευματική κατάσταση εκείνου που τον φέρει. Γι' αυτό η Αγία Γραφή άλλοτε επαινεί τον ζήλο και άλλοτε καταδικάζει τις παραμορφώσεις του. Ο ίδιος ο Θεός αποκαλείται «Θεός Ζηλωτής», ενώ ο Προφήτης και Βασιλεύς Δαβίδ αναφωνεί: «Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με». Ο κατά Θεόν ζήλος αποτελεί γνώρισμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών και όλων των Αγίων της Εκκλησίας.
Όμως οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι υπάρχει και ο μωρός ζήλος, ο οποίος δεν προέρχεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος αλλά από την υπερηφάνεια, την οίηση και τη φιλαυτία. Αυτός ο ζήλος δεν γεννά ειρήνη, διάκριση και ταπείνωση, αλλά ταραχή, θυμό και πνευματική τύφλωση. Ο άνθρωπος τότε δεν αγωνίζεται για τη δόξα του Θεού αλλά για τη δικαίωση του εαυτού του, ενώ συχνά θεωρεί ότι υπηρετεί την αλήθεια ενώ υπηρετεί τα πάθη του.
Η πατερική διδασκαλία δεν καλεί τους πιστούς να εγκαταλείψουν τον ζήλο υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως. Αντιθέτως, καλεί σε ζήλο φωτισμένο από τη διάκριση. Διότι χωρίς ζήλο η πίστη ψυχραίνεται, η αλήθεια παραμερίζεται και η αδιαφορία κυριαρχεί. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σιώπησαν μπροστά στην αίρεση ούτε υπέκυψαν στις καινοτομίες της εποχής τους. Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αγωνίσθηκαν με ιερό ζήλο για τη διαφύλαξη της παραδοθείσης πίστεως, υπομένοντας διωγμούς, εξορίες και θλίψεις.
Ο αληθινός ζήλος δεν είναι αδιαφορία απέναντι στην

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026

Νηστεία των Αγίων Αποστόλων


Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων (αρχίζει πάντα την επομένη των Αγίων Πάντων και λήγει παραμονή της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου).
Το πρόγραμμα νηστείας για το διάστημα αυτό διαμορφώνεται ως εξής:
 
Δευτέρα, Τετάρτη & Παρασκευή: Αυστηρή νηστεία (άνευ ελαίου και οίνου) ,εκτός αν συμπέσει κάποια εορτή οπότε υπάρχει κατάλυσις.

Τρίτη & Πέμπτη: Κατάλυσις ελαίου και οίνου.
 
Καθε Σάββατο & Κυριακή: Κατάλυσις ιχθύος.
Μεχρι  24 Ιουνίου όπου εορτάζεται το Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου, κατά το οποίο επιτρέπεται η  κατάλυσις ιχθύος σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη. 
 
Η Εκκλησία μας εισέρχεται από σήμερα στη νηστεία των Αγίων Αποστόλων, μία περίοδο πνευματικής προετοιμασίας που μας οδηγεί στη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Καλούμαστε να αγωνιστούμε όχι μόνο με τη στέρηση των τροφών, αλλά κυρίως με τη φύλαξη της καρδιάς, τη μετάνοια, την προσευχή και την ταπείνωση.
Η νηστεία δεν είναι ένας θρησκευτικός τύπος ούτε μία εξωτερική συνήθεια. Είναι μέσο θεραπείας της ψυχής. Είναι μία πρόσκληση να ελαττώσουμε ό,τι μας βαραίνει και να δώσουμε περισσότερο χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας. Όπως διδάσκει η Αγία Γραφή, «ἐπιστρέψατε πρός με ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ὑμῶν ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ» (Ιωήλ β΄ 12).
Οι Άγιοι Απόστολοι, πριν εξέλθουν στο παγκόσμιο κήρυγμα του Ευαγγελίου, προσεύχονταν και νήστευαν. Δεν στηρίχθηκαν στις ανθρώπινες δυνάμεις τους αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η δική μας νηστεία αποκτά νόημα όταν συνοδεύεται από συγχώρηση, ελεημοσύνη, εγκράτεια και συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
«Τοῦτο δέ τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Ματθ. ιζ΄ 21).
Ας αξιοποιήσουμε αυτές τις ημέρες ως ευκαιρία πνευματικής ανακαίνισης, ζητώντας από τον Κύριο να καθαρίσει τον νου, να φωτίσει την καρδιά και να στερεώσει τα βήματά μας στην οδό της σωτηρίας.
Καλό και ευλογημένο πνευματικό αγώνα.
Αφιερώνεται σε όλους όσοι αγωνίζονται ταπεινά μέσα στον κόσμο, κρατώντας ζωντανή την πίστη και την ελπίδα τους στον Χριστό.
Η νηστεία δεν μικραίνει τη ζωή. Μεγαλώνει την ψυχή.

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ( Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας)




Ὁ ἅγιος Ἰννοκέντιος (Βενιαμίνωφ, 1707-1879), εἶναι μία λαμπρὴ ἱεραποστολικὴ 
καὶ ἀρχιερατικὴ μορφὴ τῆς ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ἀφοῦ ἀφιέρωσε σαράντα πέντε ὁλόκληρα χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του στὸν εὐαγγελισμὸ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνοτήτων τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς, τὰ δεκαεπτὰ ὡς ἱερέας (1823-1840) καὶ τὰ εἴκοσι ὀκτὼ ὡς ἐπίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλων καὶ Ἀλεουτίων Νήσων (1840-1868), ἀνῆλθε στὸν μητροπολιτικὸ θρόνο τῆς Μόσχας (1868), ὅπου παρέμεινε ὡς τὴν ὀσιακὴ κοίμησή του, τὸ 1879, ἐπιτελώντας ἕνα μεγαλόπνοο καὶ ἐντυπωσιακὸ ποιμαντικὸ ἔργο. Τὸ 1977 ἀνακηρύχθηκε ἐπίσημα ἅγιος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας.

Ἀνάμεσα στὰ συγγραφικὰ πονήματα τοῦ ἁγίου Ἰννοκεντίου περιλαμβάνεται καὶ τὸ μικρὸ ἀλλὰ περίφημο ἔργο του «Ὑπόδειξη τοῦ δρόμου πρὸς τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Τὸ βιβλίο αὐτό, μία συνοπτικὴ ὀρθόδοξη κατήχηση, γνώρισε καταπληκτικὴ ἐπιτυχία. Στὴ Ρωσία, ὡς τὸ 1917, ἔφτασε τὶς 47 ἐκδόσεις. Στὰ ἑλληνικὰ ἔχουν γίνει, ἀπὸ τὸ 1843 μέχρι σήμερα, τουλάχιστον πέντε διαφορετικὲς μεταφράσεις του, ὁρισμένες ἀπ' αὐτὲς μὲ ἐπανειλημμένες ἐκδόσεις.
Στὸ τεῦχος τοῦτο τῆς «Φωνῆς τῶν Πατέρων» ἐκδίδουμε, σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση, τὸ τέταρτο μέρος τοῦ βιβλίου, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Βασισμένος στὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ θεόσοφος Ἱεράρχης, ἀπαντάει σὲ τρία βασικὰ ἐρωτήματα: α) Τί εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα• β) πότε καὶ ποιοὶ Τὸ ἀποκτοῦν• γ) πῶς μποροῦμε νὰ Τὸ ἀποκτήσουμε κι ἐμεῖς.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

Τα κόλλυβα στην Ορθόδοξη λατρεία μας και τα και το Ψυχοσάββατο



Κόλλυβα ετοιμάζουμε τα Ψυχοσάββατα (δηλ. τά Σάββατα πρίν τις Κυριακές της Απόκρεω, της Τυρινής και της Α΄ Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και το Σάββατο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής) καθώς και κάθε φορά που θέλουμε να τελέσουμε στο Ναό επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση των αγαπημένων κεκοιμημένων μας προσώπων.
Τα κόλλυβα συμβολίζουν την κοινή ανάσταση των ανθρώπων. Δηλ, όπως ο σπόρος του σιταριού πέφτει στη γη, θάβεται και χωνεύεται και σαπίζει χωρίς όμως να φθαρεί και στη συνέχεια φυτρώνει καλύτερος και ωραιότερος, έτσι και το νεκρό σώμα του ανθρώπου θάβεται στη γη και σαπίζει, για να αναστηθεί και πάλι άφθαρτο και ένδοξο και αιώνιο. Την ωραία αυτή εικόνα μας δίδει ο απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή (κεφ. 12, στίχοι 35-44). Την ίδια εικόνα για την Ανάστασή Του χρησιμοποίησε και ο Χριστός (ευαγγέλιο Ιωάννη, κεφ. 12, στίχ. 24).
Κόλλυβο είναι βρασμένο σιτάρι, το όποιο σιτάρι είναι σύμβολο του ανθρώπινου σώματος, επειδή το ανθρώπινο σώμα τρέφεται και αυξάνει με το σιτάρι.Γι’ αυτό άλλωστε και ο Κύριος παρομοίασε το θεο-ϋπόστατο Σώμα Του με το σπυρί του σιταριού, έτσι λέγοντας στο 12ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη αγίου Ευαγγελίου: «Το σπυρί του σιταριού εάν πέφτοντας στη γη δεν πεθάνει, μένει μοναχό του (και δεν πολλαπλασιάζεται), εάν όμως πεθάνει, πολύ καρπό φέρνει».Είπε εξάλλου και ο μακάριος Παύλος στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή (κεφάλαιο 16): «Εκείνο που εσύ σπέρνεις δεν ζωογονείται, εάν πρώτα δεν πεθάνει», και τούτο, γιατί θάβεται στη γη το νεκρό σώμα και σαπίζει, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το σπυρί του σιταριού.
Απ’ αυτή, λοιπόν, την παρομοίωση πήρε την αφορμή η Εκκλησία του Χριστού και τελεί τα αποκαλούμενα κόλλυβα, τόσο αυτά που προσφέρονται στις εορτές των αγίων, όσο και αυτά που προσφέρονται στα μνημόσυνα των κεκοιμημένων εν Χριστώ αδελφών μας.

Πέμπτη 28 Μαΐου 2026

Τα Τρία είδη Αθεΐας






Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359), αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, σε επιστολή του προς «Τον ευλαβέστατον μοναχόν κυρ Διονύσιον» (Ε.Π.Ε., έργα Γρηγορίου Παλαμά, 4,404) γράφει ότι τρία είναι τα είδη της αθεΐας.

Α´. Η πολυειδής πλάνη των ελληνιζόντων φιλοσόφων.

Αυτοί δέχονται ότι δεν υπάρχει Θεός παρά μόνο οι κατ’ αίσθηση ηδονές  (Επίκουρος) ή υπάρχουν κάποια στοιχεία ύλης (Εμπεδοκλής, Ηράκλειτος, Αναξιμένης, Δημόκριτος) ή ότι υπάρχει πλήρης ακαταληψία των όντων από όλους· σε όλα επικρατεί η δόκηση (Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος) ή φαντάσθηκαν τον Θεό, αλλά πολύ αμυδρά (Σωκράτης, Πλάτων).

Ο αιρετικός Βαρλαάμ τον οποίο αντιμετώπισε επιτυχώς ο Παλαμάς ανήκει στη πρώτη αυτή κατηγορία των αθέων, διότι ισχυριζόταν ότι η άκτιστη ουσία του Θεού δεν διαφέρει από την άκτιστη ενέργεια. Αυτός όμως που ταυτίζει ουσία και ενέργεια, κατά τον άγιο Ιουστίνο, το φιλόσοφο και μάρτυρα, και άλλους πατέρες, αναιρεί την ύπαρξη του Θεού. Διότι αυτό που δεν έχει καμμία ενέργεια, ούτε υπάρχει, ούτε είναι κάτι.

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

«Δώσ’ το σε κάποιον φτωχό για την ψυχή της.»


«Ο Θεός οὐκ ἔστι Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσι.»
Κατά Λουκάν Ι΄ 38
Σ’ ένα ταπεινό αιγαιοπελαγίτικο νησί, εκεί όπου ο άνεμος περνούσε ανάμεσα από τα ασβεστωμένα σπίτια και οι καμπάνες αντηχούσαν πάνω από το πέλαγος σαν προσευχή, ζούσε κάποτε ένας ιερεύς ευλαβής, πράος και φιλάγιος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στον Χριστό και στο ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Στήριζε τους πονεμένους, παρηγορούσε τις χήρες, βοηθούσε κρυφά τους φτωχούς και κάθε βράδυ γονάτιζε ενώπιον των ιερών εικόνων ψιθυρίζοντας ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.
Όμως ο Κύριος επέτρεψε να δοκιμαστεί βαθιά η καρδιά του. Η μονάκριβη θυγατέρα του, νέα, ενάρετη και γεμάτη καλοσύνη, αφού παντρεύτηκε έναν τίμιο νέο, έφθασε η ώρα να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Κατά τον τοκετό όμως παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Η γη σκέπασε το σώμα της, αλλά ο ουρανός δέχθηκε την ψυχή της.
Μεγάλος ο πόνος του πατέρα. Πόνος βουβός, ιερός, σταυρικός. Κι όμως μέσα στη θλίψη του δεν γόγγυσε κατά του Θεού. Θυμόταν τον λόγο του Ιώβ· «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον». Και καθώς διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, περισσότερο από τα δάκρυα της απελπισίας αγάπησε τα δάκρυα της προσευχής.
Έκτοτε μνημόνευε αδιάλειπτα το παιδί του στην Αγία Πρόθεση. Έκανε σαρανταλείτουργα, πρόσφερε ελεημοσύνες κρυφά και μοίραζε ψωμί και λάδι στους φτωχούς «ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ». Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει εμπειρικά πως η αγάπη δεν διακόπτεται από τον θάνατο. Οι ψυχές δεν χάνονται στο μηδέν, ούτε κοιμούνται μέσα στην ανυπαρξία. Ζουν εν Κυρίω και αναμένουν την κοινή Ανάσταση.
Ο αδελφός του ιερέως ήταν παλιός καπετάνιος. Άνθρωπος θαλασσινός, σκληραγωγημένος από κύματα και φουρτούνες. Είχε αποκτήσει

Τετάρτη 20 Μαΐου 2026

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Στην Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.


 Ποιὰ εἶναι ἡ σημερινὴ ἑορτή; Εἶναι σεπτὴ καὶ μεγάλη, ἀγαπητέ, καὶ ὑπερβαίνει τὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ εἶναι ἀντάξια τῆς γενναιοδωρίας τοῦ Θεοῦ πού τὴν καθιέρωσε. Γιατί σήμερα ἔγινε συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Σήμερα διαλύθηκε ἡ παλιὰ ἔχθρα καὶ τελείωσε ὁ μακροχρόνιος πόλεμος. Σήμερα ἐπανῆλθε κάποια θαυμάσια εἰρήνη πού ποτὲ δὲν τὴν περίμεναν προηγουμένως οἱ ἄνθρωποι. Γιατί ποιὸς θὰ ἔλπιζε ὅτι ὁ Θεὸς ἐπρόκειτο νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν ἄνθρωπο; Ὄχι ἐπειδὴ ὁ Κύριος μισοῦσε τὸν ἄνθρωπο, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ ὑπηρέτης ἦταν ἀδιάφορος· οὔτε ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἦταν σκληρός, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ δοῦλος ἦταν ἀχάριστος.

Θέλεις νὰ μάθεις πῶς ἐξοργίσαμε αὐτὸν τὸν φιλάνθρωπο καὶ ἀγαθὸ Κύριό μας; Γιατί, πραγματικὰ, πρέπει νὰ μάθεις τὴν αἰτία τῆς προηγούμενης ἔχθρας μας, ὥστε, ὅταν δεῖς ὅτι μᾶς τίμησε, ἐνῶ ἤμασταν ἐχθροί του καὶ πολέμιοι, νὰ θαυμάσεις τὴ φιλανθρωπία αὐτοῦ πού μᾶς τίμησε, καὶ νὰ μὴ νομίσεις ὅτι ἀπὸ δικά μας κατορθώματα ἔγινε ἡ ἀλλαγή, καί, ἀφοῦ μάθεις τὸ μέγεθος τῆς χάρης του, νὰ μὴ σταματήσεις νὰ τὸν εὐχαριστεῖς διαρκῶς γιὰ τὶς πολλές του δωρεές. Θέλεις λοιπὸν νὰ μάθεις, πῶς ἐξοργίσαμε τὸν Κύριό μας, τὸν φιλάνθρωπο, τὸν πράο, τὸν ἀγαθό, αὐτὸν πού ρυθμίζει τὰ πάντα γιὰ τὴ δική μας σωτηρία; Σκέφθηκε κάποτε νὰ ἐξαφανίσει ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ τόσο ὀργίστηκε ἐναντίον μας, ὥστε νὰ μᾶς καταστρέψει μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἄγρια θηρία καὶ τὰ κατοικίδια ζῶα καὶ ὁλόκληρη τὴ γῆ.

Καὶ ἐὰν θέλεις, θὰ σοῦ δώσω νὰ ἀκούσεις καὶ αὐτὴν τὴν

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Η υπόθεση της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου δεν είναι απλώς ένα νομικό ή διοικητικό ζήτημα, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί...



Είναι πρωτίστως θέμα πίστεως, εκκλησιολογίας και ομολογίας απέναντι στην παναιρετική εκτροπή του Οικουμενισμού, την οποία πολλοί Άγιοι και ομολογητές της Ορθοδοξίας έχουν καταδικάσει ως αλλοίωση του φρονήματος της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θεμελιώνεται επάνω σε κρατικές αποφάσεις ούτε στηρίζεται αποκλειστικά σε νομικές πράξεις και διοικητικά σχήματα. Η αλήθεια της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην Ορθόδοξη Πίστη, στους Αγίους Πατέρες, στις Οικουμενικές Συνόδους και στην αδιάκοπη Ιερά Παράδοση. «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» λέγει η Αγία Γραφή. Όταν η πίστη κινδυνεύει, οι Άγιοι Πατέρες πάντοτε ύψωναν λόγο ομολογίας και όχι σιωπής.
Οι Άγιοι Μάρκος ο Ευγενικός, Θεόδωρος ο Στουδίτης, Μάξιμος ο Ομολογητής και πλήθος άλλων ομολογητών της Ορθοδοξίας δεν μέτρησαν το «πολιτικό κόστος», ούτε υπέταξαν την αλήθεια της πίστεως σε διοικητικές απαιτήσεις. Η διακοπή μνημοσύνου έναντι αιρετιζόντων επισκόπων δεν αποτελεί σχίσμα όταν γίνεται για λόγους πίστεως, αλλά πράξη προστασίας της Εκκλησίας από την πλάνη, σύμφωνα με τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Είναι βαρύ να παρουσιάζονται ως «καταληψίες» μοναχοί που επί δεκαετίες κρατούν ανόθευτη την πατερική γραμμή και αντιστέκονται στην οικουμενιστική σύγχυση. Το Άγιον Όρος υπήρξε πάντοτε τόπος ομολογίας και όχι χώρος επιβολής εκκλησιαστικής σιωπής. Οι Πατέρες του Αγίου Όρους δεν αγωνίσθηκαν για μία διοικητική νομιμότητα αποκομμένη από την αλήθεια της πίστεως, αλλά για την ακρίβεια της Ορθοδοξίας.
Η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας δεν είναι εξωτερική ούτε διοικητική. Είναι ενότητα εν τη αληθεία. Χωρίς ορθή πίστη, κάθε επίκληση «ενότητας» μετατρέπεται σε κενό σύνθημα. Η Εκκλησία δεν σώζεται με νομικές διατυπώσεις αλλά με μετάνοια, ορθόδοξο φρόνημα και παραμονή στην Παράδοση των Αγίων.
«Ουδέν γαρ ούτως παροξύνει τον Θεόν ως το αιρετικοίς συγκατατίθεσθαι» διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία ούτε διοικητικός μηχανισμός. Είναι ζωή εν Χριστώ, ομολογία και σταυρός. Και η ιστορία της Εκκλησίας απέδειξε ότι πολλές φορές οι ομολογητές έμειναν μόνοι απέναντι σε ισχυρούς θρόνους, αλλά η αλήθεια δεν μετριέται με εξουσίες και αποφάσεις ανθρώπων.
Η σελίδα μας, ως λαϊκοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί που αγωνιούμε για την ανόθευτη πίστη των Πατέρων μας, δεν κρύβει ότι συντάσσεται πνευματικά και ομολογιακά με τον αγώνα της παλαιφάτου Ιεράς Μονής Εσφιγμένου. Όχι από εμπάθεια προς πρόσωπα, ούτε από διάθεση αντιπαραθέσεως, αλλά διότι βλέπουμε μέσα στον αγώνα αυτόν την κραυγή αγωνίας πολλών πιστών που δεν αντέχουν να βλέπουν την Ορθοδοξία να οδηγείται στην πανθρησκειακή σύγχυση του Οικουμενισμού.
«Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» γράφει

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

ΠΕΡΙ ΦΘΟΝΟΥ

Για τον φθόνο και το μίσος

* Δεν θα μισήσης τον αδελφόν σου στην διάνοιάν σου, μας λέγει ο λόγος του Θεού. (Λευίτ. 19).

* Μετά των μισούντων ήμην ειρηνικός (Ψαλμός 119).

* Φθόνος ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον... (Σολομών)
.
* Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, διαβάζομε στην επιστολή (Α' Ιω. 3, 15).

* Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί... και ουκ οίδε πού
υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού (Α' Ιωάν. 2, 11).

* Αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς (Α' Πέτρ. 2, 1).

* Φανερά δε έστι τα έργα της σαρκός, άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις..., μας λέει ο απόστ. Παύλος στην προς Γαλάτας 5, 19-21.

AΓΙΟΣ - ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΟ !! (ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)


ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.



«Οὐ μὴ δώσῃ Κύριος τὴν δόξαν Αὐτοῦ ἑτέρῳ». Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη στιγμές όπου η θεία Χάρις φανερώνει αθόρυβα αλλά ακατάλυτα την αλήθεια της Ορθοδόξου Πίστεως. Μία από αυτές τις ιερές στιγμές υπήρξε το μέγα θαύμα της σχισμένης κολόνας στον Πανάγιο Τάφο, το Μεγάλο Σάββατο του 1579 μ.Χ., όταν ο ουρανός μαρτύρησε ενώπιον ανθρώπων και εθνών ποια είναι η αληθινή Εκκλησία που φυλάττει ανόθευτη την Αποστολική Παράδοση.
Κατά τα χρόνια εκείνα, η Ιερουσαλήμ βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Οι Αρμένιοι, κινούμενοι από φιλοδοξία και επιθυμία κυριαρχίας στον Ναό της Αναστάσεως, κατόρθωσαν με χρήματα και πολιτικές πιέσεις να πείσουν τις οθωμανικές αρχές να αποκλείσουν τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο Δ’ από την τελετή του Αγίου Φωτός. Οι πύλες του Πανιέρου Ναού έκλεισαν για τους Ορθοδόξους και οι Αρμένιοι εισήλθαν μόνοι τους στο εσωτερικό, πιστεύοντας ότι θα λάβουν εκείνοι το Άγιο Φως.
Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης όμως δεν αντέδρασε με οργή ούτε με βία. Έμεινε έξω από τον Ναό, δίπλα σε μία μαρμάρινη κολόνα της εισόδου, γονατιστός και δακρυσμένος, προσευχόμενος με ταπείνωση προς τον Αναστάντα Χριστό. Μαζί του στεκόταν ο πιστός λαός των Ορθοδόξων, μέσα σε θλίψη αλλά και ελπίδα. Την ίδια ώρα, οι Αρμένιοι εντός του Ναού ανέμεναν μάταια την εμφάνιση του Αγίου Φωτός. Οι ώρες περνούσαν και το θαύμα δεν συνέβαινε.
Τότε, σύμφωνα με τις ιστορικές παραδόσεις και τις μαρτυρίες της εποχής, ακούστηκε ένας φοβερός κρότος που συγκλόνισε όλη την αυλή του Ναού. Η μαρμάρινη κολόνα δίπλα στην οποία προσευχόταν ο Πατριάρχης σχίστηκε υπερφυσικά στα δύο και από τη σχισμή εξήλθε το Άγιο Φως σαν αστραπή ουρανίου πυρός. Οι λαμπάδες του Ορθοδόξου Πατριάρχη άναψαν θαυματουργικά και το πλήθος έμεινε εκστατικό μπροστά στο σημείο του Θεού.
Η σχισμή εκείνη παραμένει μέχρι σήμερα ορατή στην αριστερή κολόνα της εισόδου του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, ως αψευδής μαρτυρία του θαύματος και σιωπηλή ομολογία της θείας επεμβάσεως. Πολλοί προσκυνητές, βλέποντας την κολόνα, αισθάνονται δέος και κατάνυξη, διότι η πέτρα έγινε μάρτυρας της Αναστάσεως και της ορθής πίστεως.
Το θαύμα αυτό συγκλόνισε ακόμη και τους αλλοπίστους. Ένας μουσουλμάνος αξιωματικός, ο Εμίρης Τούνομ, που φύλαγε τον χώρο