«Ο Θεός οὐκ ἔστι Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσι.»
Κατά Λουκάν Ι΄ 38
Σ’ ένα ταπεινό αιγαιοπελαγίτικο νησί, εκεί όπου ο άνεμος περνούσε ανάμεσα από τα ασβεστωμένα σπίτια και οι καμπάνες αντηχούσαν πάνω από το πέλαγος σαν προσευχή, ζούσε κάποτε ένας ιερεύς ευλαβής, πράος και φιλάγιος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στον Χριστό και στο ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Στήριζε τους πονεμένους, παρηγορούσε τις χήρες, βοηθούσε κρυφά τους φτωχούς και κάθε βράδυ γονάτιζε ενώπιον των ιερών εικόνων ψιθυρίζοντας ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.
Όμως ο Κύριος επέτρεψε να δοκιμαστεί βαθιά η καρδιά του. Η μονάκριβη θυγατέρα του, νέα, ενάρετη και γεμάτη καλοσύνη, αφού παντρεύτηκε έναν τίμιο νέο, έφθασε η ώρα να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Κατά τον τοκετό όμως παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Η γη σκέπασε το σώμα της, αλλά ο ουρανός δέχθηκε την ψυχή της.
Μεγάλος ο πόνος του πατέρα. Πόνος βουβός, ιερός, σταυρικός. Κι όμως μέσα στη θλίψη του δεν γόγγυσε κατά του Θεού. Θυμόταν τον λόγο του Ιώβ· «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον». Και καθώς διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, περισσότερο από τα δάκρυα της απελπισίας αγάπησε τα δάκρυα της προσευχής.
Έκτοτε μνημόνευε αδιάλειπτα το παιδί του στην Αγία Πρόθεση. Έκανε σαρανταλείτουργα, πρόσφερε ελεημοσύνες κρυφά και μοίραζε ψωμί και λάδι στους φτωχούς «ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ». Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει εμπειρικά πως η αγάπη δεν διακόπτεται από τον θάνατο. Οι ψυχές δεν χάνονται στο μηδέν, ούτε κοιμούνται μέσα στην ανυπαρξία. Ζουν εν Κυρίω και αναμένουν την κοινή Ανάσταση.
Ο αδελφός του ιερέως ήταν παλιός καπετάνιος. Άνθρωπος θαλασσινός, σκληραγωγημένος από κύματα και φουρτούνες. Είχε αποκτήσει περιουσία και ζούσε πλέον στη στεριά. Καλή καρδιά είχε, αλλά η ψυχή του είχε παγώσει από την απιστία. Συχνά ειρωνευόταν με λεπτό τρόπο τα πνευματικά, θεωρώντας πως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτε.
Τα βράδια μαζεύονταν στο φτωχικό του παπά με λίγους αγαθούς νησιώτες. Έπιναν ζεστό φασκόμηλο, μιλούσαν για τον καιρό, τη θάλασσα και τα θαύματα του Θεού. Ένα τέτοιο βράδυ ο καπετάνιος χαμογέλασε ειρωνικά και είπε:
«Σιγά καημένε παπά… Ποια άλλη ζωή; Νομίζεις πως σε βλέπει η κόρη σου;»
Ο ιερέας δεν θύμωσε. Η πραότητα των Αγίων είχε μαλακώσει την καρδιά του. Θυμήθηκε τον λόγο του Αββά Ισαάκ του Σύρου πως «η ταπεινή καρδιά ουδένα κατακρίνει». Με αγάπη προσπάθησε να του μιλήσει για την αιώνια ζωή, για την Ανάσταση, για την αθανασία της ψυχής. Εκείνος όμως παρέμενε δύσπιστος.
Πέρασαν λίγες ημέρες.
Και ένα βράδυ, καθώς ο ιερεύς είχε αποκοιμηθεί μετά την προσευχή του, βλέπει σε όραμα την κόρη του. Ήταν λευκοντυμένη, γεμάτη φως, ειρηνική, με πρόσωπο που δεν έμοιαζε πλέον γήινο αλλά ουράνιο. Και του είπε γλυκά:
«Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για τις προσευχές, τις ελεημοσύνες και την αγάπη σου. Και πες στον θείο μου πως τον ευχαριστώ για το ψάρι που μου έστειλε.»
Και καθώς χαμογελούσε με ειρήνη ανέκφραστη, το όραμα χάθηκε.
Ο ιερεύς ξύπνησε με χαρά πνευματική. Όχι φαντασία ανθρώπινη, αλλά εκείνη η γλυκιά παρηγορία που αφήνει η θεία επίσκεψη στην καρδιά. Το βράδυ διηγήθηκε όσα είδε στους παρευρισκομένους. Όλοι συγκινήθηκαν. Όταν όμως ανέφερε τα λόγια περί του ψαριού, ο καπετάνιος σηκώθηκε απότομα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και το πρόσωπό του αλλοιώθηκε.
Με τρεμάμενη φωνή αποκάλυψε πως την ημέρα της κηδείας είχε έρθει ένας ψαράς με έναν μεγάλο ροφό. Μέσα στον πόνο του τον έδιωξε αρχικά, μα ύστερα τον λυπήθηκε και του έδωσε χρήματα λέγοντας:
«Δώσ’ το σε κάποιον φτωχό για την ψυχή της.»
Το γεγονός αυτό δεν το είχε πει ποτέ σε κανέναν.
Τότε συνετρίβη η καρδιά του.
Η χάρις του Θεού έλιωσε τον πάγο της απιστίας. Κατάλαβε πως οι κεκοιμημένοι δεν χάνονται, αλλά ζουν ενώπιον του Θεού. Κατάλαβε πως οι ελεημοσύνες υπέρ των ψυχών ανεβαίνουν σαν θυμίαμα ενώπιον του Θρόνου του Θεού. Κατάλαβε πως η Εκκλησία δεν μνημονεύει τους νεκρούς από έθιμο ανθρώπινο, αλλά από βεβαία εμπειρία της Αναστάσεως.
Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν πως μεγάλη ωφέλεια λαμβάνουν οι ψυχές από την Θεία Λειτουργία, τα μνημόσυνα, την προσευχή και την ελεημοσύνη. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει· «Οὐκ εἰκῇ ταῦτα ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων ἐνομοθετήθη, τὸ μνημονεύειν τῶν κεκοιμημένων ἐν τοῖς φρικτοῖς Μυστηρίοις». Και ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος μαρτυρεί πως η αγάπη της Εκκλησίας φθάνει μέχρι και τις ψυχές που βρίσκονται στον αόρατο κόσμο.
Εκείνο το βράδυ στο μικρό νησιώτικο σπίτι δεν έγινε απλώς μια συγκινητική συζήτηση. Έγινε θαύμα μετανοίας. Ένας άνθρωπος πέρασε από τη νύχτα της αμφιβολίας στο φως της πίστεως. Και ο ιερεύς, βλέποντας τα δάκρυα του αδελφού του, ψιθύρισε:
«Δόξα Σοι ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος.»
Γιατί η Ορθοδοξία δεν είναι θεωρία, ούτε ιδεολογία ανθρώπινη. Είναι ζωή Αναστάσεως. Είναι κοινωνία ζώντων και κεκοιμημένων μέσα στο Σώμα του Χριστού. Είναι η βεβαιότητα πως «εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν».
Και καμία προσευχή που γίνεται με πίστη και δάκρυ δεν χάνεται ενώπιον του Θεού.
«Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες… ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν, τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν.»
Ἀποκάλυψις ΙΔ΄ 13
Μερικές ψυχές φεύγουν από τη γη, μα δεν παύουν ποτέ να αγαπούν εκείνους που προσεύχονται γι’ αυτές με πίστη και δάκρυ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.