Όσιος Ευμένιος ο θαυματουργός, επίσκοπος Γορτύνης 18 Σεπτεμβρίου

Από νεαρή ηλικία ο Ευμένιος υπέβαλλε τον εαυτό του σε πολλές σκληραγωγίες και ασκήσεις. Η εγκράτεια ήταν εκείνη που τον διέκρινε περισσότερο. Διότι στο μυαλό του, είχε πάντα τη συμβουλή του Αποστόλου Παύλου, «πας ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται» (Α' προς Κορινθίους, θ' 25). Καθένας, δηλαδή, που αγωνίζεται, εγκρατεύεται σε όλα, ακόμα και στην τροφή και στο ποτό, προκειμένου να πετύχει τον πνευματικό του σκοπό. Και ο Ευμένιος, ακολουθώντας τα λόγια του θεόπνευστου Αποστόλου, πέτυχε.

Αξιώθηκε να ιερωθεί και να γίνει επίσκοπος Γορτύνης στην Κρήτη. Από τη νέα του θέση, η αρετή του έλαμψε ακόμα περισσότερο και ο Θεός του έδωσε τη χάρη και τη δύναμη να θαυματουργεί. Και όπως αναφέρει η παράδοση, μια φορά με αναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε έναν δράκοντα, που όρμησε εναντίον του. Έπειτα ο Ευμένιος πήγε στη Ρώμη, όπου με τη θεία του διδασκαλία και με θαύματα στερέωσε τους πιστούς. Ποθώντας, όμως, περισσότερη σκληραγωγία και άσκηση, πήγε στη Θηβαίδα της Άνω Αιγύπτου, κοντά στους μεγάλους ασκητές. Εκεί παρέδωσε και το πνεύμα του στο Θεό. Το δε λείψανο του μεταφέρθηκε και θάφτηκε με τιμές στην έδρα της επισκοπής του, στην Κρήτη.

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ταχύν προμηθέα σε, και αρωγόν ευμενή, κεκτήμεθα Όσιε ως του Χριστού μιμητήν, Ευμένιε ένδοξε, συ γαρ αναβλυστάνων, συμπαθείας τα ρείθρα, βρύεις τη Εκκλησία, Ιαμάτων πελάγη. Αλλά και τοις τιμώσι σε, σκέπη γενήθητι.

Ότι ακριβώς είναι η ψυχή στο σώμα, αυτό είναι οι Χριστιανοί στον κόσμο.

Οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται από τους άλλους ανθρώπους ούτε στη χώρα που ζουν ούτε στη γλώσσα ούτε στις συνήθειες. Διότι ούτε σε πόλεις ιδιαίτερες κατοικούν, ούτε διάλεκτο ξεχωριστή χρησιμοποιούν, ούτε επίσημο βίο ακολουθούν. Και βέβαια η διδασκαλία τους δεν έχει επινοηθεί με σκέψεις και προσπάθειες πολυάσχολων ανθρώπων, ούτε προβάλλουν αυτοί θεωρία ανθρώπινη, όπως μερικοί άλλοι. Κι ενώ κατοικούν σε ελληνικές και ξένες πόλεις, όπως έτυχε ο καθένας, και ακολουθούν τα εγχώρια έθιμα και στην ενδυμασία και στη διατροφή και γενικά στη ζωή τους, παρουσιάζουν ομολογουμένως θαυμαστή και παράξενη τη στάση ζωής τους. Κατοικούν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, αλλά ως προσωρινοί· μετέχουν σε όλα ως πολίτες, και όλα τα υπομένουν σαν ξένοι· κάθε ξενική γη είναι πατρίδα τους, και κάθε πατρίδα τούς είναι ξένη. Παντρεύονται όπως όλοι, τεκνογονούν, αλλά δεν εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Παραθέτουν τράπεζα κοινή, αλλά όμως όχι πρόστυχη. Περιβάλλονται από σάρκα, αλλά όμως δε ζουν σαρκικά. Ζουν στη γη, αλλά πολιτεύονται στον ουρανό.

Υπακούουν στους θεσπισμένους νόμους, και με τη διαγωγή τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες, και από όλους διώκονται. Περιφρονούνται και καταδικάζονται, θανατώνονται και ξαναζούν. Πτωχεύουν και πλουτίζουν πολλούς. Όλα τα στερούνται και όλα τα έχουν με αφθονία. Ατιμάζονται, και μέσα στις ατιμίες δοξάζονται. Βλασφημούνται και δικαιώνονται. Κακολογούνται, κι αυτοί δίνουν ευλογίες. Υβρίζονται και τιμούν. Κάνουν το καλό και τιμωρούνται ως κακοί. Τιμωρούνται και χαίρονται σαν να τους δίνουν ζωή. Από τους Ιουδαίους πολεμούνται ως αλλόφυλοι και από τους ειδωλολάτρες καταδιώκονται, και αυτοί που τους μισούν δεν ξέρουν να πουν την αιτία της έχθρας.

Και με μια λέξη, ό,τι ακριβώς είναι η ψυχή στο σώμα, αυτό είναι οι Χριστιανοί στον κόσμο. Η ψυχή είναι απλωμένη σε όλα τα μέλη του σώματος, και οι Χριστιανοί στις πόλεις του κόσμου. Κατοικεί βέβαια στο σώμα η ψυχή, όμως δεν προέρχεται απ’ το σώμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο, όμως δεν είναι απ’ τον κόσμο. Αόρατη η ψυχή φυλάγεται μέσα σε σώμα ορατό· και οι Χριστιανοί αναγνωρίζονται μέσα στον κόσμο, όμως η θεοσέβειά τους μένει αόρατη. Μισεί την ψυχή η σάρκα και την πολεμά χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτή, επειδή εμποδίζεται να κυλιέται στις απολαύσεις· μισεί και τους Χριστιανούς ο κόσμος χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτούς, επειδή αντιτάσσονται στις ηδονές.

Η ψυχή αγαπά τη σάρκα, η οποία την μισεί, και τα μέλη του σώματος· και οι Χριστιανοί αγαπούν εκείνους που τους μισούν. Η ψυχή βρίσκεται κλεισμένη μέσα στο σώμα, αυτή όμως συγκρατεί το σώμα· και οι Χριστιανοί κρατούνται μέσα στον κόσμο σα σε φυλακή, αυτοί όμως συγκρατούν τον κόσμο. Αθάνατη η ψυχή κατοικεί μέσα σε θνητό σκήνωμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν προσωρινά μέσα στη φθορά, ενώ περιμένουν την ουράνια αφθαρσία. Όσο ταλαιπωρείται με τη στέρηση των φαγητών και ποτών η ψυχή βελτιώνεται· και οι Χριστιανοί με τις καθημερινές τιμωρίες αυξάνουν περισσότερο. Ο Θεός τούς έβαλε σε τόσο υψηλή θέση, ώστε δεν είναι σωστό αυτοί να παραιτηθούν.

Κανένας δεν ζημιώθηκε από τη νηστεία!Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η νηστεία ενισχύει την προσευχή. Γίνεται φτερό στην πορεία της προς τον ουρανό. Είναι μητέρα της υγείας, παιδαγωγός της νιότης, στολίδι των γηρατειών. Είναι συνοδοιπόρος των ταξιδιωτών και ασφάλεια των συγκατοίκων.
Ο άνδρας δεν αμφιβάλλει καθόλου για τη συζυγική πίστη της γυναίκας του, όταν τη βλέπει να συζεί με τη νηστεία. Η γυναίκα δεν λιώνει από ζήλεια, όταν βλέπει τον άνδρα της να νηστεύει.
Ποιος ζημιώθηκε ποτέ από τη νηστεία; Υπολόγισε την οικονομική κατάσταση του σπιτιού σου σε μια μέρα νηστείας. Υπολόγισέ την και σε μια συνηθισμένη μέρα. Θα διαπιστώσεις έτσι εύκολα, πόσο μεγάλο κέρδος έχεις με τη νηστεία.
Σκέψου πως ακόμα και οι εφοριακοί αφήνουν τους φορολογουμένους να ζήσουν λίγο καιρό ήσυχοι και ανενόχλητοι. Ας επιτρέπει λοιπόν και η σάρκα μια μικρή ανάπαυλα στο στόμα. Ας κάνει μια μικρή ανακωχή αυτή, που, όταν χορτάσει, φιλοσοφεί γύρω από την εγκράτεια, ενώ, όταν πεινάσει, ξεχνάει όσα δέχτηκε πριν. Όποιος νηστεύει, δεν έχει ανάγκη από δάνεια ούτε χρειάζεται να πληρώνει τόκους. Η νηστεία γίνεται αφορμή να ευφραίνεται ο άνθρωπος. Γιατί όπως η δίψα κάνει γλυκό το πιοτό και η πείνα ευχάριστο το τραπέζι, έτσι και η νηστεία κάνει απολαυστικά τα φαγητά. Αν θέλεις λοιπόν να ’ναι ευχάριστο το τραπέζι σου, δέξου την αλλαγή της νηστείας. Αν όμως είσαι πάντα κυκλωμένος από πλούσια φαγητά, αδικείς τον εαυτό σου, γιατί εξαφανίζεις την απόλαυση με την άμετρη φιληδονία. Τίποτα δεν υπάρχει, που να μην περιφρονηθεί με τη συνεχή απόλαυσή του. Ενώ, αντίθετα, συχνά επιθυμούμε εκείνα τα φαγητά, που σπάνια γευόμαστε. Γι’ αυτό και ο Δημιουργός μας επινόησε την ποικιλία στη ζωή μας, ώστε να νιώθουμε την απόλαυση όλων των αγαθών Του.
Παρατήρησε τι συμβαίνει στη φύση: 

Ο ήλιος δεν είναι λαμπρότερος μετά τη νύχτα; 

Ο ύπνος δεν είναι γλυκύτερος μετά την αγρυπνία; 

Η υγεία δεν είναι περισσότερο επιθυμητή μετά τη δοκιμασία της αρρώστιας; 

Έτσι και το τραπέζι γίνεται περισσότερο ευχάριστο μετά τη νηστεία. 

Αυτό μάλιστα ισχύει για όλους. Και για τους πλουσίους, που έχουν άφθονα φαγητά, και για τους φτωχούς, που διαθέτουν λιγότερη τροφή.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

«Νήστευε τάς Τετάρτας καί τάς Παρασκευάς, τάς ὡρισμένας ὅλου τοῦ χρόνου…»

 

  ΝΗΣΤΕΙΑ + ΜΕΤΑΝΟΙΑ + ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ = ΣΩΤΗΡΙΑ

 Τοῦ Ἁγίου Θεοφάνους τοῦ Σοφωτάτου καί Λογιωτάτου.
( Βιβλ. Μαργαρίται Ἰ. Χρυσοστόμου)
Νήστευε τάς Τετάρτας καί τάς Παρασκευάς, τά ὡρισμένας ὅλου τοῦ χρόνου, καί μήτε διά Μητροπολίτην, μήτε διά Πατριάρχην, μήτε διά συγγενῇ, μήτε διά φίλον μή χαλάσῃς τήν νηστείαν τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς.
Μίαν φοράν νά τρώγῃς ὀψάριον τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τήν ἑορτήν μόνον.
Μήτε τῶν Βαΐων, νά φάγῃς, μηδέ ὅλον τόν χρόνον, Τετάρτην καί Παρασκευήν· πλήν ταῖς μεγάλαις ἑορταῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τοῦ Τιμίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, εἰς τό Γεννέσιον καί εἰς τάς ἑπτά Ἰανουαρίου. Μή καταλύεις τήν νηστείαν ἐν ἰχθύσιν, εἰ μή πως ἐπί νόσῳ βεβάρησαι. Λοιπόν Τετάρτην καί Παρασκευήν· ὁ γάρ καταλύων ταύτας Συσταυροῖ τόν Χριστόν, ὥσπερ καί οἱ Ἰουδαῖοι· ἐν γάρ τῇ Τετάρτῆ, παρέδωκαν Αὐτόν καί ἐν τῇ Παρασκευῇ, Ἐσταύρωσαν· καί ἐν τούτῳ ὀφείλει πᾶς εὐσεβής Χριστιανός φυλάττειν ταύτας.

 Εἶπεν ὁ Κύριος: «τοῦτο τό γένος (τῶν δαιμόνων) ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Μαρκ. Θ΄: 29).

 hristospanagia.gr

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΙΣ,ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ (17 Σεπτεμβρίου)

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» ( Α' Κορινθίους. 13:13).

Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Τότε ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν.

Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.

Επίσης με τα λόγια της Αγίας Γραφής απάντησε και η δεκάχρονη Ελπίδα, όταν τη ρώτησαν αν αξίζει να υποβληθεί σε τέτοια βασανιστήρια: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α΄ Τιμοθ. 4:10). Δηλαδή, «ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών». Αμέσως τότε και αυτή αποκεφαλίστηκε.

Αλλά δεν υστέρησε σε απάντηση και η εννιάχρονη Αγάπη. Είπε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5). Βέβαια δεν άργησαν να αποκεφαλίσουν και αυτή.

Περήφανη για τα παιδιά της η Σοφία, ενταφίασε με τιμές τις κόρες της και παρέμεινε για τρεις μέρες στους τάφους τους, παρακαλώντας το Θεό να την πάρει κοντά του. Ο Θεός άκουσε την προσευχή της και η Σοφία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους των παιδιών της.

 “ορθοδοξος συναξαριστης”

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

᾿Εν ταῖς μάρτυσι λάμπεις Σοφία ἔνδοξε, καὶ στεφάνοις τῆς νίκης περι­κοσμεῖσαι λαμπροῖς· δι᾿ ὃ ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς εὐφημοῦμέν σε, ὅτι θυγάτρια σεμνὰ τῷ μαρτυρίῳ ὁδηγεῖς, ᾿Αγάπην Πίστιν ᾿Ελπίδα· μεθ᾿ ὧν μὴ παύσῃ πρεσβεύειν, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Η Τελευταία μας Εφεύρεση: Η Τεχνητή Νοημοσύνη & το Τέλος της Εποχής του Ανθρώπου

Μια Περίληψη του βιβλίου: Η Τελική μας Εφεύρεση: Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το Τέλος της Ανθρώπινης Εποχής

Από την wikipedia.org

Συγγραφέας Τζέιμς Μπαράτ – 1 Οκτωβρίου 2013 – Σελίδες 336

Το “Η Τελική μας Εφεύρεση: Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το Τέλος της Ανθρώπινης Εποχής” είναι ένα μη μυθοπλαστικό βιβλίο του 2013 από τον Αμερικανό συγγραφέα James Barrat. Το βιβλίο συζητά τα πιθανά οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης ανθρώπινου επιπέδου ( AGI ) ή υπερανθρώπινης ( ASI ). Αυτοί οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν την εξόντωση της ανθρώπινης φυλής . 

Μια δεύτερη έκδοση με έναν επιπλέον πρόλογο δημοσιεύθηκε το 2023. Ενώ είναι χαρούμενος που, 10 χρόνια αργότερα, πολλοί ερευνητές έχουν έρθει να προειδοποιήσουν και να γράψουν μαζί με τον συναγερμό του βιβλίου «Our Final Invention» για τους πιθανούς κινδύνους, καταλήγει στον πρόλογο λέγοντας «είναι φοβισμένος», καθώς τα προηγούμενα 10 χρόνια έγιναν μάρτυρες του πολλαπλασιασμού των αυτοβελτιούμενων Τεχνητών Νοημοσύνης που βασίζονται στο LLM και κυκλοφόρησαν ανεξέλεγκτα στο κοινό από άπληστους «διευθύνοντες συμβούλους τεχνολογίας». 

Περίληψη: Ο James Barrat συνυφαίνει εξηγήσεις για τις έννοιες της Τεχνητής Νοημοσύνης, την ιστορία της και συνεντεύξεις με εξέχοντες ερευνητές Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως οι Eliezer Yudkowsky και Ray Kurzweil. Το βιβλίο ξεκινά με μια περιγραφή του πώς μια τεχνητή γενική νοημοσύνη θα μπορούσε να γίνει μια τεχνητή υπερ-νοημοσύνη μέσω της αναδρομικής αυτοβελτίωσης. Στα επόμενα κεφάλαια, το βιβλίο καλύπτει την ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης , συμπεριλαμβανομένης μιας περιγραφής του έργου του IJ Good, μέχρι το έργο και τις ιδέες των ερευνητών στον τομέα σήμερα.

Σε όλο το βιβλίο, ο Barrat υιοθετεί έναν προειδοποιητικό τόνο, εστιάζοντας στις απειλές που θέτει η Τεχνητή Υπερ-νοημοσύνη στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ο Barrat τονίζει πόσο δύσκολο θα ήταν να ελεγχθούν ή ακόμα και να προβλεφθούν οι ενέργειες κάποιου πράγματος που μπορεί να γίνει τάξεις μεγέθους πιο έξυπνο από τους πιο έξυπνους ανθρώπους.

Ο Seth Baum , εκτελεστικός διευθυντής του Παγκόσμιου

Μνήμη τῆς Ἁγίας καὶ Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας (16 Σεπτεμβρίου)

Ἡ Ἁγία Εὐφημία ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ ἤθλησε τὸ ἔτος 303. Κατήγετο ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα. Ἦτο θυγάτηρ τοῦ περιφανοῦς καὶ πλουσίου Συγκλητικοῦ Φιλόφρονος καὶ τῆς εὐσεβοῦς καὶ φιλοπτώχου Θεοδοσιανῆς. Ἡ Ἁγία ἐπαιδαγωγήθη «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» διὸ ἠγάπησε τὸν Χριστό, τὴν παρθενίαν καὶ τὴν μετὰ ζήλου ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἀνθύπατος της Ἀνατολῆς Πρίσκος ἔχων συγκάθεδρον τὸν φιλόσοφον καὶ ἱερέα τοῦ Ἄρεως Ἀπελλιανόν, ἐκήρυξε, κατὰ τὴν ἀπόφασιν καὶ ἐντολὴν τοῦ Διοκλητιανοῦ, διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν εἰς τὴν Ἀνατολήν. Κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ψευδωνύμου θεοῦ Ἄρεως ἐζήτησε ἅπαντες οἱ κάτοικοι νὰ προσέλθουν εἰς τὴν ἑορτήν. Ὄσoι δὲν θὰ προσήρχοντο θὰ ἐτιμωροῦντο μὲ φοβερὰ κολαστήρια. Οἱ χριστιανοὶ καθ᾿ ὀμάδας ἐκρύπτοντο ἄλλοι εἰς οἰκίας καὶ ἄλλοι εἰς ἐρημικὰς περιοχάς. Ἡ Ἁγία Εὐφημία ἠγεῖτο μιᾶς τοιαύτης ὁμάδος στηρίζουσα τοὺς πιστοὺς διὰ τοῦ φλογεροῦ λόγου της.

Συνελήφθη ἡ Ἁγία μετὰ τῶν τεσσαράκοντα ἐννέα μελῶν τῆς ὁμάδος της. Εἰς τὴν πρόσκλησιν τοῦ Πρίσκου νὰ θυσιάσουν εἰς τὸ εἴδωλον τοῦ Ἄρεως ἡ Ἁγία καὶ ἡ ὁμάδα της ἠρνήθησαν μὲ τόλμην καὶ παρρησίαν, ἀπὸ τὴν ἀπάντησίν των ἐθυμώθη ὁ Πρίσκος καὶ ἔδωκεν ἐντολὴν νὰ δέρουν ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρας τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ τοὺς φυλακίσουν. Μετὰ τὰς εἴκοσι ἡμέρας ἐδοκίμασε καὶ πάλιν νὰ πείσει τοὺς μάρτυρας νὰ θυσιάσουν. Μετὰ τὴν ἀρνησίν των, τοὺς ἔδειραν τόσον, ὥστε κατεπονήθησαν οἱ δέροντες στρατιῶται. Τότε τοὺς λοιποὺς μάρτυρας ὁ Πρίσκος ἔκλεισεν εἰς τὴν φυλακήν, τὴν δὲ Ἁγίαν προσεπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει. Μετὰ τὴν ἄρνησίν της καὶ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς της εἰς τὸν Χριστὸν τὴν ἔβαλον εἰς τὸν τροχὸν καὶ ἔτσι κατεκόπτετο ὅλον τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας. Κατὰ τὸ μαρτύριόν της ἡ Ἁγία προσηύχετο διαρκῶς. Μετὰ τὸ πέρας τῆς προσευχῆς τῆς θαυματουργικῶς ἐλύθη ἀπὸ τὸν τροχὸν καὶ ἀποκατεστάθη τέλειον καὶ ὑγιὲς τὸ σῶμα της. Ἐν συνεχείᾳ ἐρρίφθη ἡ Ἁγία εἰς πυρακτωμένην κάμινον. Οἱ προεστῶτες τῶν ὑπηρετῶν Σωσθένης καὶ Βίκτωρ ἠρνήθησαν νὰ ρίψουν τὴν Ἁγίαν εἰς τὴν κάμινον, διότι ἔβλεπον νὰ ἵστανται παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς Ἁγίας δυὸ φοβεροὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦσαν ὄτι θὰ διασκορπίσουν τὸ πῦρ. Ὁ Σωσθένης καὶ ὁ Βίκτωρ ὡμολόγησαν τὸν Χριστὸν καὶ ἐμαρτύρησαν. Προσευχηθεῖσα ἡ Ἁγία ἐρρίφθη εἰς τὴν κάμινον. Ἡ φλὸξ δὲν ἤγγισε τὴν Ἁγίαν, ἀλλὰ διεσκορπίσθη ἔξω τῆς καμίνου καὶ ἔκαυσε πολλούς.

28-29 Σεπτεμβριου 1941: Οι Βουλγαροι σε συνεργασία με το ΚΚΕ αφανίζουν το ΔΟΞΑΤΟ. Η ΑΛΛΙΩΣ Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΤΟΥ!!

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1941, στη βουλγαροκρατούμενη περιοχή της Δράμας πραγματοποιήθηκε η πρώτη στην Ελλάδα και δεύτερη στην Ευρώπη μετά τη Γιουγκοσλαβία, ένοπλη ανταρτική εξέγερση. Οι αντάρτες και οι ένοπλες ομάδες τοπικών οργανώσεων χτύπησαν συνολικά σε είκοσι δύο χωριά της περιοχής και στην πόλη της Δράμας, μην αντέχοντας να βλέπουν τους ίδιους αδίσταχτους κατακτητές να σφετερίζονται για τρίτη φορά τη γη και τις περιουσίες τους. Τελικά νεότερες έρευνες δείχνουν ότι η εξέγερση της Δράμας ήταν μια απεγνωσμένη και ηρωική πράξη αντίστασης και όχι βουλγαρική προβοκάτσια, παρά το γεγονός ότι η ανάμνησή της πνίγηκε αμέσως σε μια θάλασσα τύψεων και οργής εξαιτίας των τραγικών συνεπειών της.Στόχος των ανταρτικών επιθέσεων ήταν κυρίως αστυνομικοί, δήμαρχοι, κοινοτάρχες, αγροφύλακες και άλλοι φορείς της κρατικής βουλγαρικής εξουσίας, καθώς και συνεργάτες των Βουλγάρων. Σύμφωνα με επισταμένη έρευνα κατά τις επιθέσεις των ανταρτών εκτελέστηκαν τριάντα πέντε (35) Βούλγαροι και δώδεκα (12) συνεργάτες τους.Τα βουλγαρικά αντίποινα υπήρξαν άμεσα και σκληρά και επεκτάθηκαν πολύ πιο πέρα από το χώρο εκδήλωσης των ανταρτικών επιθέσεων. Συνολικά σε πενήντα οικισμούς του νομού Δράμας, σε τριάντα έξι οικισμούς του νομού Σερρών και σε δεκαπέντε οικισμούς του νομού Καβάλας εκτελέστηκαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα (2.140) αθώοι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής. Από αυτούς οι χίλιοι εξακόσιοι δέκα τέσσερις (1.614) ήταν από το νομό Δράμας, οι τετρακόσιοι δεκαέξι (416) από το νομό Σερρών και οι εκατόν δέκα (110) από το νομό Καβάλας.Ιδιαίτερα δοκιμάστηκε η μαρτυρική πόλη της Δράμας, αν και μέσα στην πόλη οι ανταρτικές επιτυχίες ήταν ελάχιστες.

Ἃγιος Νικήτας ὁ Γότθος ὁ μεγαλομάρτυρας (15 Σεπτεμβρίου)

Ο Άγιος Νικήτας κατάγοταν από το έθνος των Γότθων, που είχαν εγκατασταθεί πέραν του Ίστρου ποταμού (Ίστρος, κατά τον Γεωγράφο Mελέτιο, καλείται ο ποταμός Δούναβις από το σημείο που ενώνετε με τον ποταμό Σαύο μέχρι την Μαύρη Θάλασσα ή κατ' άλλους από την Aξιούπολη και κάτω, μέχρι τις εκβολές του.), στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Από παιδί ο Νικήτας διδάχθηκε την αγία πίστη από το Γότθο επίσκοπο Θεόφιλο, ο όποιος συχνά υπενθύμιζε στο Νικήτα τα λόγια του Απ. Παύλου: «ένε ἐν οἲς ἔμαθες... ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδᾳς, τὰ δυνάμενα σὲ σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β'πρόςΤιμόθεον, γ' 14-15). Δηλαδή, μένε ακλόνητος σ' εκείνα που έμαθες. Από μικρό παιδί γνωρίζεις τις Άγιες Γραφές, που μπορούν να σου μεταδώσουν την αληθινή σοφία, που οδηγεί στη σωτηρία δια μέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Και έτσι έγινε.

Όταν ο ηγεμόνας Αθανάριχος συνέλαβε το Νικήτα και τον απείλησε για να αρνηθεί το Χριστό, αυτός έμεινε αμετακίνητος σ' αυτά που έμαθε από παιδί. Ομολόγησε με θάρρος το Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα, ο όποιος όταν τον άκουσε εξαγριώθηκε πολύ. Διέταξε αμέσως και του έσπασαν τα κόκαλα με τον πιο φρικτό τρόπο. Άλλα το μίσος των Βαρβάρων ήταν τόσο, ώστε μετά τον έριξαν στη φωτιά, όπου βρήκε το θάνατο. Η φωτιά, όμως, με τη θεία θέληση σεβάστηκε το λείψανο του. Το πήρε
κάποιος ευσεβής χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Νίκην ἔστησας, κατὰ τῆς πλάνης, νίκης εἴληφας, ἄφθαρτον γέρας, ἐπαξίως Νικήτα φερώνυμε, σὺ γὰρ νικήσας ἐχθρῶν τὴν παράταξιν, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ,ΟΙ ΘΕΟΚΤΟΝΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ...

Στις αρχές του 614 μ.Χ οι Πέρσες εισήλθαν στην Παλαιστίνη και κατέλαβαν την Γαλιλαία καθώς και τις παραλιακές πόλεις.

Πολιόρκησαν τα Ιεροσόλυμα επί 21 ημέρες και με την βοήθεια Εβραίων και μονοφυσιτών εκπόρθησαν την Αγία Πόλη τον Μάϊο του 614.

Η Ιερουσαλήμ λεηλατήθηκε ανηλεώς 300 εκκλησίες καταστράφηκαν εκ θεμελίων,χιλιάδες ορθόδοξοι χριστιανοί σφαγιάστηκαν με την ενεργή συμμετοχή των Εβραίων,οι θησαυροί της πόλης συλήθηκαν

35.000 Ιεροσολυμίτες μαζί με τον Πατριάρχη Ζαχαρία πήραν τον δρόμο της δουλείας στα βάθη της Περσίας,και το κυριότερο οι Πέρσες άρπαξαν και τον Τίμιο Σταυρό από τον φρικτό Γολγοθά.

Ο Ηράκλειος παρέλαβε μια αυτοκρατορία υπό διάλυση εξ αιτίας του τυράννου Φωκά.

Μέσα σε λίγο διάστημα ετοίμασε ένα ισχυρότατο στράτευμα αποτελούμενο από 120.000 στρατιώτες,πεζούς και ιππείς.

Το Πάσχα του 622,Απριλίου 4,μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και την επόμενη προσευχήθηκε με λυγμούς γονυπετής έμπροσθεν της Αγίας Τράπεζας,σε κοινή θέα του λαού της πόλης και κατόπιν τριήμερου νηστείας,ως ιστορεί ο Θεοφάνης μεθ'όλου του στρατεύματος εισέβαλε στην Περσία.

Κατά την διάρκεια της πολύχρονης εκστρατείας και ευρισκόμενος προ μεγάλης μάχης με τους Πέρσες εξεφώνησε λόγο στο στράτευμα,ο οποίος τόσο πολύ ενέπνευσε αξιωματικούς και στρατιώτες οι οποίοι ανταπέδωσαν προς αυτόν λέγοντας "ήπλωσας ημών τας καρδίας Δέσποτα,το σον πλατύνας εν παραινέσεσι στόμα,όξυναν οι λόγοι σου τα ξίφη ημών,και έμψυχα ταύτα ηργάσαντο,αναπτέρωσας ημάς δια λόγων,ερυθριώμεν εν ταις μάχαις προάγοντα ημών σε ορώντες και επόμενοι εν πάσι τοις σοι κελεύμασιν".

Στις 29 Φεβρουαρίου του 628 ο Βασιλεύς της Περσίας Χοσρόης εκτελέστηκε από τους αυλικούς του,αποτέλεσμα της πολυεπίπεδης Βυζαντινής μυστικής διπλωματίας.

Στις  14 Σεπτεμβρίου 628μ.Χ ο Βασιλεύς Ηράκλειος εισήλθε από την Χρυσή Πύλη των τειχών των Ιεροσολύμων και αφού απεκδύθηκε τα αυτοκρατορικά ενδύματα και διάδημα μετέφερε πεζός ως ένδειξη ταπεινοφροσύνης τον Τίμιον Σταυρόν εις την θέση του.

Από τότε και στο εξής ο αυτοκράτορας έπαψε να προσφωνείται με το λατινικό "Καίσαρ Φλάβιος Αύγουστος" και επικράτησε το ελληνικό "Πιστός εν Χριστώ Βασιλεύς".

 

Η ράβδος του Μωυσέως και το χάλκινο φίδι ήταν τύπος του Σταυρού.

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Εορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου

Ο Μωυσής είναι τύπος του Χριστού. και όπως ο Μωυσής οδήγησε τον Ισραηλιτικό λαό εκ της Αιγυπτιακής δουλείας στη γη της επαγγελίας, έτσι και ο Χριστός οδήγησε εμάς εκ της δουλείας της αμαρτίας στην Άνω Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία των Ουρανών. Η ράβδος του Μωυσέως είναι ο σταυρός του Χριστού.

Η θαυματουργική ράβδος του Μωυσέως χαρίζει στον σκληροτράχηλο λαό δυο φορές με θαυματουργικό τρόπο νερό. Εκτός της Μερράς που το πικρό της ύδωρ μετατρέπεται σε γλυκό πόσιμο, η Γραφή μας μιλά για δυο ακόμη περιπτώσεις που το νερό αναβλύζει μέσα από το σκληρό βράχο.

Η πρώτη αναφέρεται στην Έξοδο (17,2). Σύμφωνα με αυτή τη διήγηση ο Ισραήλ πορεύεται προς τη γη της Επαγγελίας. Είναι οι πρώτοι μήνες της εξόδου του. Οι Ισραηλίτες βρίσκονται στην έρημο Ραφιδείν και βασανίζονται από την έλλειψη νερού. Ως συνήθως γογγύζουν και υβρίζουν τον Μωυσή και ζητούν νερό. «Δος ημίν ύδωρ, ίνα πίωμεν». Λησμόνησαν πολύ γρήγορα τη μεταβολή του πικρού ύδατος της Μερράς σε γλυκύ, και ο Μωυσής καταφεύγει πάλι στο Θεό. «Ω Κύριε, συ που με κατέστησες, παρά τη θέλησή μου, ηγέτη του Ισραήλ, δείξε μου τώρα τι να κάνω αυτόν το λαό. Λίγο ακόμη και η οργή του θα ξεσπάσει σε άγριο λιθοβολισμό και ένας σωρός από πέτρες θα με σκεπάσει».

Και ο Θεός στην παράκληση του Μωυσή απαντά: Πήγαινε στο βράχο Χωρήβ. Μαζί σου να έχεις μερικούς Πρεσβυτέρους. Να χτυπήσεις το βράχο και θα βγει μπόλικο νερό να πιει ο λαός μου. Και μετά την κάκιστη συμπεριφορά του Ισραήλ ο Θεός συνεχίζει να λέγει : «Ο λαός μου».

Ο Μωυσής, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, χτυπά με το ραβδί του το βράχο, παρόντων και των Πρεσβυτέρων και εξέρχεται από το βράχο νερό πόσιμο για να πιει ο λαός και να ξεδιψάσει. Τον τόπο εκείνο τον ονόμασε ο Μωυσής Πειρασμό και Λοιδόρηση «δια την λοιδορίαν των υιών Ισραήλ και δια το πειράζειν τον Κύριον λέγοντας ει έστι Κύριος εν ημίν η ου;» Ο λαός αμφιβάλλει αν ο Θεός είναι μαζί του.

Το δεύτερο γεγονός συμπίπτει με το τελευταίο έτος του Ισραήλ στην έρημο. Βρίσκονται στην περιοχή Κάδης. Και τώρα ο λαός γογγύζει εναντίον του Μωυσή και του Ααρών. Λησμόνησαν τα θαύματα που έγιναν σε όλη τη διαδρομή. Γι’ αυτό απειλούν και πάλι τους δύο αδελφούς. Σε αυτό το σημείο οι δυο αδελφοί Μωυσής και Ααρών ολιγοπιστούν. Δε βρήκαν τη δύναμη να καθησυχάσουν το λαό. Δεν μπόρεσαν να του πουν ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος, αληθινός και μεριμνά για το λαό του. Γι αυτό και τιμωρήθηκαν από το Θεό. Δεν αξιώθηκαν να δουν τη γη της επαγγελίας.

Φοβερό όραμα ασκητού για τον Τίμιο Σταυρό, σε καιρό αποστασίας

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Φοβερό όραμα ασκητού για τον Τίμιο Σταυρό

  Στις αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνος και πιο συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 614 μ.Χ., στην “έρημο” της Παλαιστίνης, ασκήτευε κάποιος ασκητής ευλαβέστατος, που είχε και δώδεκα υποτακτικούς. Κάποιο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, τους μάζεψε όλους γύρω του και τους είπε τα εξής:

Παιδιά μου, την προηγουμένη νύκτα είδα ένα φοβερό όραμα. Είδα ότι βρέθηκα στο άγιο Θυσιαστήριο του πανσέπτου ιερού Ναού της Αναστάσεως του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. Γύρω από την αγία Τράπεζα ήσαν αρκετοί αρχιερείς, πολλοί ιερείς, έγγαμοι και άγαμοι, και αρκετοί διάκονοι, πανέτοιμοι για την Θεία Λειτουργία. Ο δε κυρίως Ναός ήτο γεμάτος από μοναχούς και χριστιανούς.

Ξαφνικά, με πολύ μεγάλη βοή άρχισε να εισέρχεται από την κεντρική είσοδο του Ναού ένας βρωμερός χείμαρος, γεμάτος ακαθαρσίες και περιττώματα, που πλημμύρισε ολόκληρο το δάπεδό του, βρωμίζοντας τους πάντες και τα πάντα. Και αφού η βρωμερή και δυσώδης αυτή ακαθαρσία κάλυψε ολόκληρο τον Ναό, άρχισε κατόπιν διά μέσου της Ωραίας Πύλης να εισέρχεται και στο άγιο Βήμα και να κυκλώνη το κάτω μέρος της αγίας Τραπέζης. Οι χριστιανοί και μοναχοί μέσα στον κυρίως Ναό αλλά και όλοι οι Λειτουργοί, αρχιερείς, ιερείς και διάκονοι, λερώθηκαν όχι μόνο στα πόδια τους αλλά και στα λειτουργικά τους άμφια, αφού η ακαθαρσία έφθασε μέχρι τα γόνατά τους.

Εγώ όμως, συνέχισε ο ευλαβέστατος και άγιος εκείνος ασκητής, γεμάτος φόβο και τρόμο για να μην βρωμίσω από αυτήν την ακαθαρσία, ανέβηκα στο σύθρονον του αγίου Βήματος, που είναι πίσω από την αγία Τράπεζα και από κεί άρχισα να κραυγάζω και να διαμαρτύρωμαι με θυμό προς τους αρχιερείς, τους ιερείς, τους διακόνους και τους μοναχούς, διότι τους έβλεπα να στέκωνται αδρανείς και αδιάφοροι. Μερικοί μάλιστα αστειεύονταν και άλλοι γελούσαν για όσα συνέβαιναν γύρω τους! Γελούσαν με την φοβερή κατάντια τους. Και τους είπα με ιερή αγανάκτησι:

Μα δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω σας; Δεν βλέπετε πόσο αξιοθρήνητοι γίνατε με τόση ακαθαρσία επάνω σας; Γιατί δεν φροντίζετε για την καθαριότητα του Ναού; Γιατί δεν πλένετε τους χριστιανούς και δεν καθαρίζετε τον εαυτό σας; Γιατί δεν το κάνετε; Γιατί παραμένετε τόσο αδιάφοροι, αναίσθητοι και ψυχροί και μάλιστα μερικοί από σας και γελώντες;…

Παρά τις παρατηρήσεις μου όμως, δυστυχώς όλοι τους παρέμειναν αδιάφοροι και αναίσθητοι. Και ξαφνικά, βλέπω δίπλα μου δύο ολόλαμπρους νέους. Ήσαν Άγγελοι Κυρίου. Γυρίζω προς αυτούς και με παρρησία τους ρωτώ:

Που οφείλεται όλη αυτή η βρωμερή κατάστασις; Και γιατί προεκλήθη;

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ
(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. 

Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, «ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα» (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση, εἶναι σαρκικός καί περιπατεῖ κατά τήν σάρκα. Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς δημιουργοῦνται καί οἱ ἔριδες, ὅπως λέγει καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος• «ἀπό ποῦ προέρχονται οἱ μεταξύ σας πόλεμοι καί μάχες; Δέν προέρχονται ἀπό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τίς ἡδονές σας πού παλεύουν μέσα στά μέλη σας; Ἀγωνίζεσθε ἀλλά δέ μπορεῖτε νά τά καταφέρετε, μάχεσθε καί πολεμεῖτε» (Ἰακ. 4, 1). Τοῦτο λοιπόν εἶναι τό νά σταυρώση τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί στενοχωρῆ, πρέπει ὁ καθένας νά τό ἀνεβάζει ὁπωσδήποτε καί μέ τήν βία ἀκόμη στό Σταυρό. Τί θέλω νά πῶ; Ὁ Κύριος, ὅταν ἦλθε ἐπί τῆς γῆς, ἔζησε βίον ἀκτήμονα, καί δέν ἔζησε μόνο, ἀλλά καί ἐκήρυξε λέγοντας, «ὅποιος δέν ἀποτάσσεται ἀπό ὅλα τά ὑπάρχοντά του, δέν μπορεῖ νά εἶναι μαθητής μου» (Λουκᾶ 14, 33).


Ἀλλά κανείς, παρακαλῶ, ἀδελφοί, ἄς μή δυσανασχετῆ, ὅταν ἀκούη πού διακηρύσσομε ἀνόθευτο τό ἀγαθό καί εὐάρεστο καί τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, μήτε νά δυσαρεστηθῆ νομίζοντας δυσκολοκατόρθωτα τά παραγγέλματα. Ἄς καταλάβη πρῶτα-πρῶτα ἐκεῖνο πού λέει, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί τήν ἁρπάζουν. Ἄς ἀκούη τόν κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ Πέτρο, ὅτι «ὁ Χριστός ἔπαθε γιά χάρι μας, ἀφήνοντας σ᾽ ἐμᾶς ὑπογραμμό, γιά ν᾽ ἀκολουθήσωμε τά ἴχνη του» (Α’ Πέτρ. 2, 21). Ἔπειτα ἀφοῦ κατανοήση ἀληθινά πόσα ὀφείλει στόν Δεσπότη, νά λέει μέ τό νοῦ του καί τοῦτο: Ὅταν δέν μπορῆ κανείς ν᾽ ἀνταποδώση ὅτι χρωστάει, μπορεῖ νά προσφέρη τό ἕνα μέρος μέ μετριοφροσύνη κατά τή δύναμί του καί τήν προαίρεση, ὡς πρός δέ τό μέρος πάλι πού ἐλλείπει νά ταπεινώνεται ἐνώπιόν Του. Ἔτσι ἑλκύοντας τήν θεία συμπάθεια διά τῆς ταπεινώσεώς του θά ἀναπληρώνη τήν ἔλλειψη. Ἐάν λοιπόν κανείς βλέπη τόν λογισμό του νά ὀρέγεται πλοῦτο καί πολυκτημοσύνη, ἄς γνωρίζη ὅτι ὁ λογισμός αὐτός εἶναι σαρκικός, καί γι᾽ αὐτό κινεῖται ἔτσι. Ἀντίθετα ὅποιος εἶναι προσηλωμένος στόν Σταυρό δέν μπορεῖ νά κινῆται πρός κάτι τέτοιο. Γι᾽ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἀνεβάσωμε τόν λογισμό στό ὕψος τοῦ Σταυροῦ, γιά νά μή ρίψη ὁ ἴδιος ὁ λογισμός τόν ἑαυτό του κάτω καί χωρισθῆ ἀπό τόν σταυρωθέντα σ᾽ αὐτόν Χριστό.