Η συντριβή που ανοίγει τον Ουρανό.

Πόσες φορές ο άνθρωπος πλανάται νομίζοντας ότι πρέπει πρώτα να διορθώσει τον εαυτό του για να πλησιάσει τον Θεό. Να τακτοποιήσει τους λογισμούς του. Να αποκτήσει αρετές. Να νικήσει τα πάθη του. Να γίνει δήθεν άξιος της θείας παρουσίας. Όμως η οδός της σωτηρίας δεν αρχίζει από την τελειότητα του ανθρώπου αλλά από την ταπείνωσή του.

Ο Κύριος δεν αναζητεί ανθρώπους αλάνθαστους αλλά καρδιές μετανοούσες. Δεν περιμένει να παρουσιασθούμε ενώπιόν Του φορώντας το ένδυμα μιας ψεύτικης πνευματικότητας. Μας καλεί να σταθούμε όπως πραγματικά είμαστε. Τραυματισμένοι από τα πάθη. Κουρασμένοι από τον αγώνα. Πληγωμένοι από τις πτώσεις μας. Διότι εκεί όπου τελειώνει η αυτάρκεια αρχίζει η χάρις.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμός Ν΄ 19).

Αυτή η συντετριμμένη καρδιά αποτελεί το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στον Δημιουργό του. Όχι επειδή έχει κάποια δική της αξία, αλλά επειδή μέσα στην ταπείνωσή της χωρά ολόκληρη η ενέργεια του Θεού.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι εκείνος που αξιώθηκε να δει τις αμαρτίες του είναι μεγαλύτερος από εκείνον που ανέστησε νεκρούς. Διότι η αυτογνωσία γεννά μετάνοια και η μετάνοια γεννά την ένωση με τον Θεό. Τα θαύματα μπορούν να θαυμαστούν από τους ανθρώπους. Η συντριβή όμως γίνεται γνωστή μόνο στον Θεό.

Ο Κύριος επαίνεσε τον Τελώνη που στεκόταν μακριά και χτυπούσε το στήθος του λέγοντας «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Δεν παρουσίασε αρετές. Δεν απαρίθμησε κατορθώματα. Δεν επικαλέσθηκε δικαιώματα. Μόνον έδειξε την πληγή του. Και κατέβηκε δικαιωμένος περισσότερο από τον Φαρισαίο.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η μετάνοια είναι θυγατέρα της ελπίδος και άρνηση της απελπισίας. Γι’ αυτό η συντριβή δεν είναι σκοτάδι. Είναι φως. Δεν είναι απόγνωση. Είναι η αρχή της αναστάσεως της ψυχής. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να στηρίζεται στον εαυτό του και παραδίδεται ολοκληρωτικά στο έλεος του Θεού.

Ο Θεός δεν συγκινείται από την ευγλωττία μας ούτε από την εξωτερική ευσέβεια όταν αυτή μένει επιφανειακή. Βλέπει το βάθος της καρδιάς. Βλέπει εκείνο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Γι’ αυτό και ο προφήτης Σαμουήλ λέγει ότι «ἄνθρωπος βλέπει εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς βλέπει εἰς καρδίαν».

Όταν λοιπόν αισθάνεσαι εξαντλημένος από τον αγώνα, όταν οι λογισμοί σε πολεμούν και οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, μην απομακρύνεσαι από τον Θεό μέχρι να γίνεις καλύτερος. Πλησίασέ Τον ακριβώς έτσι όπως είσαι. Με τα δάκρυά σου. Με τις πληγές σου. Με την αδυναμία σου. Με την αλήθεια σου.

Διότι πολλές φορές η πιο καθαρή προσευχή δεν είναι τα πολλά λόγια αλλά η σιωπηλή παρουσία μιας ψυχής που γονατίζει ενώπιον του Θεού και Του προσφέρει το μόνο που πραγματικά έχει. Την συντετριμμένη καρδιά της.