Καθὼς συζητοῦσαν (ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν Σαλὸς μὲ τὸν ὑποτακτικό του Ἐπιφάνιο), ἕνας δαίμονας ποὺ μόνο ὁ ὅσιος Ἀνδρέας τὸν ἔβλεπε, στεκόταν ἐκεῖ καὶ ἑτοίμαζε παγίδα γιὰ τὸν Ἐπιφάνιο.
- Φῦγε ἀπὸ δῶ, πονηρὲ καὶ ἀκάθαρτε! τοῦ λέει ὁ ὅσιος
- Πιὸ πονηρὸς καὶ πιὸ δολερὸς ἀπὸ σένα δὲν ὑπάρχει ἄλλος σ' αὐτὴ τὴν πόλη (Κων/πολη), ἀποκρίθηκε ὁ δαίμονας.
Κι ἂν θέλεις νὰ σοῦ πῶ τὴν ἀλήθεια, θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ χάσω τὴν τέχνη μου, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνουν πιὸ πονηροὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς δαίμονες. Τότε τὰ μικρὰ παιδιὰ θὰ εἶναι πολὺ πιὸ πονηρὰ ἀπ' ὅσο εἶναι σήμερα οἱ μεγάλοι. Ἔτσι, θὰ πάψουμε πιὰ νὰ πολεμᾶμε τοὺς ἀνθρώπους, μιᾶς καὶ ἀπὸ μόνοι τους θὰ γνωρίζουν τὴν πονηριά.
- Καὶ ποῦ τὸ ξέρεις; ρώτησε ὁ ὅσιος.
- Ὁ πατέρας μας (ὁ Διάβολος), ποὺ κάθεται στὸν ᾅδη, ἔχει μεγάλη πείρα. Πολλὰ ξέρει καὶ πολλὰ προβλέπει. Ἔτσι διδάσκει κι ἐμᾶς. Ἡ δική μας φύση, βλέπεις, δὲν ξέρει τίποτα.
- Μὲ ποιὲς ἁμαρτίες χαίρεστε περισσότερο ἐσεῖς οἱ δαίμονες;
- Μὲ τὴν εἰδωλολατρία (ἂς βλέπουν οἱ οἰκουμενιστές...), τὴ μαγεία καὶ τὴ φαρμακεία.
Ἰδιαίτερα, βέβαια, μὲ τὸν φόνο, καθὼς καὶ μὲ τὸν πατέρα του, τὸν φθόνο, καὶ τὴ μητέρα του, τὴ μνησικακία, ποὺ ὁδηγοῦν καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα κακά.
Ἐπίσης, μὲ τὸν σοδομισμό (ὁμοφυλοφιλία) καὶ τὴ μοιχεία.
(Γιὰ τὸν Θεό, δὲν ἔχει ἀποποινικοποιηθεῖ ποτέ!…).
- Ἂν κάποιος ἀπαρνηθεῖ τὰ πάθη σας καὶ πλησιάσει μετανοημένος τὸν Κύριο, τί νιώθετε;
- Καλά, δὲν ξέρεις ὅτι αὐτὸ μᾶς προξενεῖ ἀηδία καὶ ὀργή;
Ὡστόσο, ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἐπιστρέψει σ' ἐμᾶς, γιατὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς πρόδωσαν πρόσκαιρα, ἀλλὰ ἀργὰ ἢ γρήγορα ἦρθαν πάλι κοντά μας.
Ὅταν τ' ἄκουσε αὐτὰ ὁ ἅγιος, τὸν φύσηξε, κι ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς σελ. 230 Εκδ. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου 2005.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.