Έκοψαν την πρόσβαση στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου – Σκάφτηκαν οι δρόμοι πρόσβασης - Focus FM 103.6

 Η πολιορκία των πατέρων της γνήσιας ιεράς μονής Εσφιγμένου υπό των εγκαθέτων του εσβησμένου Φαναρίου συνεχίζεται και εντείνεται με όλο και δραστικότερα μέτρα. 

 Δε σεβάστηκαν ούτε τη γιορτή της Παναγίας οι λεγόμενοι ΕΣΠΑΊ΄ΤΕΣ και με μπουλντόζες άνοιξαν χαντάκια πάνω από 2 μέτρα ούτως ώστε όχι μόνο να αποτραπεί ο ανεφοδιασμός της μονής αλλά ούτε άνθρωποι δεν μπορούν να περάσουν. Φαίνεται τελειώνουν οι προθεσμίες των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ και θα χάσουν το χρήμα γι αυτό βιάζονται.

«Αιδώς Αργείοι»

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: Εγκώμιο Α΄ στην πάνσεπτη Κοίμηση της Μητέρας του Θεού

«Μ’ εγκώμια μνημονεύουμε τους δίκαιους», λέγει ο σοφώτατος Σολομώντας. «Ο θάνατος των αγίων Του είναι αξετίμητος για το Θεό», προείπε ο θεοπάτορας Δαβίδ. Αν λοιπόν όλους τους δίκαιους τους μνημονεύουμε εγκωμιαστικά, ποιος δε θα προσφέρη τον έπαινό του στη βρυσομάννα της δικαιοσύνης και της οσιότητας το θησαυρό, όχι για να δοξάση, μα για να δοξαστή ο ίδιος με δόξα αιώνια;

Δεν έχει ανάγκη από τη δική μας δόξα η σκηνή της δόξας του Θεού, ή πόλη του Θεού, μια και γι’ Αυτήν ειπώθηκαν λόγια δοξασμένα, καθώς της λέγει ο εξαίσιος Δαβίδ: «Δεδοξασμένα ελαλήθη περί σου, η πόλις του Θεού».

Αλήθεια, ποια τάχα μπορούμε να νομίσουμε για πόλη του αόρατου και άπειρου Θεού, που όλα τα χωράει στην παλάμη Του, παρά μόνο Εκείνη, που με αληθινά υπερφυσικό και υπερούσιο τρόπο εχώρεσε απερίγραπτα τον υπερούσιο Λόγο του Θεού και Θεό; Γι’ Αυτήν ο ίδιος ο Κύριος με τα χείλη του προφήτη έχει λαλήσει λόγια όλο δόξα, γιατί τί ενδοξότερο υπάρχει από την αποδοχή της αρχαίας αληθινής Θεϊκής Βουλής ;

2. Αληθινά, δεν υπάρχει γλώσσα άνθρωπου, μήτε υπερκόσμιος αγγελικός νους, που να μπορή επάξια να υμνήση Εκείνη, με την οποία μας δόθηκε η δυνατότητα να θεωρούμε καθαρά «τη δόξα του Κυρίου». Τι θα κάνουμε λοιπόν;

Προσωπικός αριθμός: Παράταση δύο μηνών στους πολίτες για την έκδοσή του.

 

Παράταση δύο μηνών – έως τις 5 Νοεμβρίου 2025 – δόθηκε στους πολίτες, προκειμένου να εκδώσουν τον Προσωπικό Αριθμό (ΠΑ) τους.

Συγκεκριμένα, ενώ είχε αποφασιστεί ότι μετά τις 5 Σεπτεμβρίου 2025 θα αποδίδεται αυτόματα Προσωπικός Αριθμός σε όσους δεν τον είχαν εκδώσει μέχρι τότε, με νέα ανακοίνωση διευκρινίζεται ότι οι πολίτες θα έχουν αυτήν την δυνατότητα μέχρι και τις 5 Νοεμβρίου με δυνατότητα επιλογής των δύο πρώτων ψηφίων του προθέματος του ΑΦΜ, είτε μέσω της εφαρμογής myInfo στο pa.gov.gr, είτε μέσω ΚΕΠ και Προξενικών Αρχών.

 Η παράταση δίνεται προκειμένου οι πολίτες να έχουν τη μέγιστη χρονική δυνατότητα επιλογής των δύο πρώτων ψηφίων του Προσωπικού Αριθμού, όπως προβλέπεται άλλωστε και από τις σχετικές νομοθετικέςδιατάξεις. Το τρίτο κατά σειρά ψηφίο είναι αλφαβητικό και παράγεται αυτόματα.

 https://www.msn.com/el-gr/news/national/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B8%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85/ar-AA1LeRWS?ocid=msedgdhp&pc=HCTS&cvid=68add26f6a5d4a7f9fb4320119a036fe&ei=16

σχολιο ιστολογιου μας:
Αποδεικνύεται στην πράξη πλέον ότι το μοναδικό αποτελεσματικό μας μέτρο είναι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στην μη παραλαβή του προσωπικού αριθμού και των τσιπαρισμένων ταυτοτήτων.

Η σιωπή απέναντι στους λογισμούς, η νίκη κατά του πονηρού

«Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν, καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη, καὶ ἐπὶ καθέδραν λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν» (Ψαλμός 1,1). Από την αρχή των Ψαλμών ο Δαβίδ μας δείχνει την ανάγκη να μη συνομιλούμε με τις βουλές και τις φωνές του πονηρού. Οι λογισμοί είναι οι πρώτες ψιθυριστές κινήσεις του εχθρού στην ψυχή· εάν τους προσέξει κανείς, εύκολα παγιδεύεται.

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είπε: «Πάντα οὖν ὅσα ἐὰν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτως καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται» (Ματθ. 7,12). Οι λογισμοί, όμως, δεν είναι άνθρωποι για να αξίζουν διάλογο και απάντηση· είναι οι σπόροι του διαβόλου, οι οποίοι εισέρχονται μέσα μας για να μας αποσπάσουν από την αγάπη και το θέλημα του Θεού.

Ο άγιος Ἀντώνιος ο Μέγας λέγει: «Μη συνομιλεῖτε με τοὺς λογισμούς, οὐδὲ προφάσεις δέχεσθε· ὅστις γὰρ δέχεται, τοῦτο ἐστὶν ὡς ὁμιλῶν τῷ δαίμονι». Εδώ φανερώνεται η πονηρία: δεν έρχεται ο διάβολος φανερά, αλλά με τον λογισμό που μοιάζει δικός μας. Αν τον ακούσουμε, μπαίνουμε σε διάλογο με τον εχθρό.

Ο άγιος Ἰσαάκ ο Σύρος διδάσκει: «Οὐδὲν ἄλλο πολεμεῖ τὸν μοναχὸν ὡς οἱ λογισμοί· ἂν συνομιλήσῃ μετ’ αὐτῶν, ἀσφαλῶς ἡττᾶται». Η διδασκαλία αυτή ισχύει όχι μόνο για μοναχούς, αλλά για κάθε χριστιανό που αγωνίζεται. Ο διάλογος με τον λογισμό είναι σαν να ρίχνει κανείς λάδι στη φωτιά.

Στις Πράξεις των Ἀποστόλων βλέπουμε πως ο Ἀνανίας και η Σαπφείρα, επειδή άφησαν λογισμό πονηρό να φωλιάσει μέσα τους, έπεσαν σε μεγάλη αμαρτία. Ο Πέτρος είπε: «Διὰ τί ἐπλήρωσεν ὁ Σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον;» (Πρ. 5,3). Η πηγή ήταν η αποδοχή του λογισμού.

Ο άγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος προτρέπει: «Ὅταν ἐπιτεθῶσιν οἱ δαίμονες λογισμοὺς ἐμβάλλοντες, μὴ συνομιλήσῃς μετ’ αὐτῶν· ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴν τὴν μονολόγιστον τὴν κεφαλὴν αὐτῶν σύντριψον». Η νοερά προσευχή γίνεται όπλο κατά της διανοητικής εισβολής.

Ο Απόστολος Παύλος μας καλεί: «Αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β΄ Κορ. 10,5). Δεν μας λέει να καθίσουμε σε διάλογο με κάθε σκέψη, αλλά να την υποτάσσουμε αμέσως στην κρίση του Θεού. Ό,τι δεν είναι από το φως Του, να απορρίπτεται.

Η πατερική παράδοση διδάσκει ότι οι λογισμοί έχουν τέσσερις βαθμίδες: προσβολή, συνδιάλογο, συγκατάθεση, αιχμαλωσία. Η σωτηρία βρίσκεται στο να σταματούμε στην πρώτη στιγμή. Η προσβολή δεν είναι αμαρτία, αν δεν δεχθούμε να μιλήσουμε μαζί της. Αμαρτία είναι η συγκατάθεση και ο διάλογος.

Γι’ αυτό οι Πατέρες και οι ψαλμοί μας προτρέπουν: «Κλίνον καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν» (Ψαλμ. 118,36). Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να σιωπά εσωτερικά και να μη διαπραγματεύεται με τα βέλη του εχθρού. Μόνο με προσευχή, νηστεία και υπακοή στον Χριστό κλείνει το στόμα του πονηρού.

Ο χριστιανός δεν καλείται να φιλοσοφεί με τους λογισμούς, αλλά να προσεύχεται. Όπως ο Κύριος στον πειρασμό της ερήμου δεν μίλησε με δικά Του λόγια, αλλά αποκρινόταν με τις Γραφές: «Γέγραπται· οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4,4). Έτσι και εμείς, με τον λόγο του Θεού και την προσευχή να πολεμούμε.

Η νίκη δεν είναι να δώσεις απάντηση στον λογισμό, αλλά να μη δεχθείς να τον ακούσεις. Η πραγματική σοφία είναι η σιωπή απέναντι στον δαίμονα και η ένωση με τον Χριστό.

Λέξη προς την ψυχή: «Ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν» (Ἰακ. 4,7).

Σε όποιον ακούει, χαράζει δρόμο ελευθερίας. Να μην πιάνουμε κουβέντα με τις σκιές, αλλά να στραφούμε στον Χριστό, τον μόνο Λυτρωτή.

Στην εικόνα παρουσιάζεται ο πειρασμός που ψιθυρίζει στον άνθρωπο. Μα η διδασκαλία της Εκκλησίας μας δείχνει ότι η απάντηση είναι η σιωπή, η ευχή και η αποκοπή. Έτσι μόνο ο διάβολος υποχωρεί.

Αν σε αγγίζει αυτή η διδαχή, μοιράσου την και ας γίνουμε όλοι φύλακες του νου μας.

Δημογραφικό: Μειωθήκαμε κατά 500.000! Καταρρέουν οι γεννήσεις. Πότε ξεκίνησε η μείωση του πληθυσμού στην Ελλάδα

 

Η Ελλάδα καταγράφει από τους χαμηλότερους δείκτες γονιμότητας στην ΕΕ - Προοδευτική αύξηση των ποσοστών ατεκνίας, για τις γενεές του 1980 αφορούν 1 στα 5 άτομα - «Το πλαίσιο ζωής στην Ελλάδα φαίνεται πως ωθεί τους νέους είτε στη φυγή είτε στην ατεκνία» 

σχόλιο ιστολογίου Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: η βασικότερη αιτία της μείωσης του πληθυσμού στην Ελλάδα πέραν από αυτά που αναφέρει η έρευνα είναι η απομάκρυνση των νέων ανθρώπων από τον Θεό και η μή εμπιστοσύνη σ΄ Αυτόν και σε αυτό φταίνε και οι εκκλησιαστικοί ταγοί αλλά και οι ίδιοι οι γονείς των .

«»Την πρόβλεψη ότι τις επόμενες τρεις δεκαετίες θα συνεχιστεί η μείωση του πληθυσμού τής Ελλάδας και η δημογραφική του γήρανση, ενώ το πρόσημο του ισοζυγίου γεννήσεων/θανάτων θα παραμείνει αρνητικό, διατυπώνει το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων – Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Στη σχετική ανάλυση με τίτλο «Δημογραφικό» και υπογεννητικότητα στην Ελλάδα σήμερα: δημογραφικές αδράνειες και κοινωνικές προκλήσεις», συντάκτης της οποίας είναι η Ιφιγένεια Κοκκάλη, επίκουρη καθηγήτρια και διευθύντρια του Εργαστηρίου, υπογραμμίζεται η κατάρρευση των γεννήσεων, που το 2023 έφτασαν τις 72,3 χιλ., δηλαδή ήταν περίπου οι μισές από αυτές που καταγράφηκαν ετησίως κατά μέσο όρο την εικοσαετία 1951-1970.

Διαβάστε όλη τη μελέτη εδώ

«Οι λόγοι που ευθύνονται για αυτήν την κατάρρευση δεν εντοπίζονται μόνο εντός του πεδίου της δημογραφίας, αλλά αφορούν συνολικότερα τις κοινωνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Μείωση του πληθυσμού κατά σχεδόν 500 χιλ. άτομα

Σοφά λόγια ,Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Φύλαξε την κοιλιά σου από το περιττό φαγητό, αλλά περισσότερο τα μάτια σου γιατί έτσι ο εσωτερικός πόλεμος γίνεται αναμφίβολα πιο ελαφρός από τον εξωτερικό.

Η συνήθεια, αν ζητήσει κάτι μία φορά και δεν ικανοποιηθεί το αίτημα της, την άλλη φορά είναι λιγότερο απαιτητική.

Ο Θεός για να λογαριάσει τις αρετές μας, πρέπει να συνοδεύονται από σωματική εγκράτεια και καθαρή συνείδηση.

Η προσευχή του μνησίκακου είναι σπόρος που πέφτει στην πέτρα.

Ο έλεγχος που γίνεται από φθόνο, είναι βέλος δηλητηριώδες.

Ο έπαινος του δόλιου είναι κρυμμένη παγίδα.

Ο ανόητος σύμβουλος είναι τυφλός φύλακας.

Το να κάθεσαι στη συντροφιά των ασύνετων ανθρώπων έχει ως αποτέλεσμα το κομμάτιασμα της καρδιάς σου.

Στους φίλους σου να πηγαίνεις με ευλάβεια.

Άμα κάνεις έτσι και τον εαυτό σου και αυτούς θα ωφελήσεις. Διότι πολλές φορές η ψυχή προφασίζεται την αγάπη και αποβάλλει το χαλινάρι της προσευχής.

Ο ανελεήμων είναι δέντρο άκαρπο.

 

Η ανίκητη δύναμη του ανθρώπου που ελπίζει στον Θεό...

«Εάν ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών» (Ρωμ. 8, 31).

Αυτή η φράση του Αποστόλου Παύλου είναι η ζωντανή σφραγίδα κάθε ψυχής που δοκιμάστηκε μέσα στη θλίψη, περπάτησε σε σκοτεινούς δρόμους, αλλά δεν λύγισε, διότι μέσα στην καρδιά της κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελπίδος στον Χριστό.

Ο άνθρωπος που πέρασε μόνος από την έρημο του πόνου και της μοναξιάς, και όμως ανέτειλε πάλι με καθαρό πρόσωπο σαν να μην συνέβη τίποτε, φανερώνει την αληθινή δύναμη της χάριτος του Θεού.

Ο Δαβίδ έψαλε: «Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου, από τίνος δειλιάσω;» (Ψαλμ. 26,1).

Αυτός που εμπιστεύεται στον Θεό δεν καταποντίζεται μέσα στις δοκιμασίες, αλλά όπως ο Ιώβ, αντέχει και υπομένει, υψώνοντας τα μάτια του προς τον Ουρανό. Όταν όλα γύρω φαίνονται χαμένα, η ψυχή που στηρίζεται στον Κύριο ξαναγεννιέται.

Ο Απόστολος Παύλος στις Πράξεις μαρτυρεί: «Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22).

Η αντοχή στις δοκιμασίες δεν είναι αδυναμία, αλλά η πιο μεγάλη νίκη. Διότι όποιος δεν φοβάται τη θλίψη, όποιος πέρασε τον σταυρό του και έμεινε όρθιος, αυτός γεύεται τη δόξα της αναστάσεως.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας υπενθυμίζουν ότι ο άνθρωπος που δεν γογγύζει στις δυσκολίες, αλλά τις δέχεται με πίστη, γίνεται ανίκητος. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει: «Όπου αυξάνει ο πειρασμός, εκεί πλουτίζει η χάρις». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Ουδέν κακόν δύναται να νικήσει τον ενωμένον με τον Χριστόν».

Ο άνθρωπος που έχει γευθεί το πικρό ποτήρι της λύπης και έχει σταθεί μόνος ενώπιον του Θεού, βγαίνει αναγεννημένος. Δεν νικιέται, διότι η νίκη του δεν είναι από ανθρώπινη δύναμη αλλά από το Πνεύμα το Άγιον. Όπως ο ήλιος ανατέλλει ξανά μετά τη νύχτα, έτσι και η ψυχή που εμπιστεύθηκε τον Χριστό ξαναλάμπει σαν να μην την άγγιξε καμιά συμφορά.

Αν λοιπόν αισθάνεσαι ότι βαδίζεις μέσα σε σκοτάδι, θυμήσου τον λόγο του Κυρίου: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16,33). Αυτός που ακολουθεί τον Χριστό δεν μπορεί να νικηθεί, γιατί μέσα του κατοικεί Εκείνος που νίκησε τον θάνατο.

Όποιος άντεξε, μόνος ενώπιον των δοκιμασιών, είναι μάρτυρας της δυνάμεως του Θεού. Και η ζωή του γίνεται μαρτυρία ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με τα δικά του όπλα, αλλά με την ελπίδα και την αγάπη του Χριστού, ο Οποίος δίνει πάντοτε «στεφάνους αφθαρσίας» σε όσους μένουν πιστοί.

Σε εκείνον που πέρασε μέσα από το σκοτάδι και βγήκε στο φως, ταιριάζει ο λόγος του Ψαλμού: «Ο κλαίων εν τω σπείρειν, εν αγαλλιάσει θερίσει» (Ψαλμ. 125,5). Γιατί η λύπη μετατρέπεται σε χαρά, και το δάκρυ σε χαμόγελο αιώνιο, όταν το χέρι του Θεού υψώσει τον άνθρωπο.

Αφιερωμένο σε όλους όσοι πέρασαν μόνοι μέσα από τις φλόγες της δοκιμασίας, μα στάθηκαν όρθιοι με τη δύναμη του Χριστού και βγήκαν στο φως της Αναστάσεως.

Η ψυχή που στηρίζεται στον Θεό δεν γνωρίζει ήττα, γιατί έχει νικήσει τον ίδιο τον φόβο του θανάτου.

Η νίκη του ανθρώπου είναι να μένει με τον Χριστό, ακόμη και όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.

Αν σε αγγίζει αυτή η αλήθεια, μοιράσου το με άλλους για να ενισχυθούν στις δικές τους δοκιμασίες.

Συνοδική Εγκύκλιος – Περί απαγορεύσεως Επιταφίου ύμνου εις την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1865)

Ἀριθμ. Πρωτ. 4319 – Διεκπ. 3347.

Περὶ ἀπαγορεύσεως Επιταφίου ὕμνου εἰς τὴν ἑορτὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Πρὸς ἅπαντας τοὺς κατὰ τὸ Κράτος Σεβασμιωτάτους Ἱεράρχας.

Πρότινων ὀλίγων ἐνιαυτῶν ἐπληροφορήθη ἡ Σύνοδος, ὅτι ἔν τισι τῶν Κυκλάδων Νήσων παρεισαχθεῖσα ἐψάλλετο κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῇ 15 Αὐγούστου ἀκολουθία Ἐπιταφίου ὕμνου κατὰ μίμησιν τῆς κατὰ τὴν νύκτα τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Παρασκευῆς ψαλλομένης· καὶ ἐπειδὴ ἡ τοιαύτη ἀκολουθία εἶναι ἀσυνήθης καὶ πάντῃ ξένη εἰς τὴν καθ ̓ ὅλου ὀρθόδοξον Ἀνατολικὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, μήτε ἐγκεκριμένη, μηδ’ ἀνεγνωρισμένη πούποτε, ἡ Σύνοδος ἀπηγόρευσεν αὐτὴν, παραγγείλασα τὰ δέοντα πρὸς τοὺς ἁρμοδίους Ἱεράρχας.

Ἐπειδὴ δ’ ἐπ’ ἐσχάτων ἐξεδόθη ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Κυπαρισσίας [ἀλλοῦ· Καρυστίας] εἰς φυλλάδιον τοιοῦτος Ἐπιτάφιος ὕμνος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, καὶ ἐπειδὴ τοῦτο δύναται νὰ θεωρηθῇ παρά τινος, ὅτι ἡ Σύνοδος παραδέχεται καὶ ἐπιδοκιμάζει τὸ, ὡς εἴρηται, ξένον τοῦτο ἔθιμον, διὰ τοῦτο ἀναγγέλλουσα τοῦτο πρὸς ὑμᾶς, ἐντέλλεται ὑμῖν, ἵνα μὴ ἐπιτρέψητε τὴν εἰσαγωγὴν αὐτοῦ εἰς τὴν καθ ̓ ὑμᾶς Ποιμαντορίαν, καὶ ἐάν που τυχόν παρεισέφρησε, νὰ ἐμποδίσητε τὴν περαιτέρω χρῆσιν αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἐκανόνισεν ἀνέκαθεν τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας τοῦ ὅλου ἐνιαυτοῦ, καὶ κατανυκτικώτατά εἰσι τὰ εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ψαλλόμενα ἄσματα, οὐδὲ ἀνάγκη ἑτέρων ὑπάρχει, καὶ κατὰ βούλησιν ἑκάστου πεποιημένων.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 21ῃ Ἀπριλίου 1865.

† Ο ΑΘΗΝΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Πρόεδρος.
† Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ καὶ ΣΠΑΡΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ.
† Ο ΝΑΞΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ.

Ὁ Γραμματεὺς Κύριλλος Χαιρωνίδης.

Πηγή: Στεφάνου Γιαννοπούλου, Συλλογή τῶν Ἐγκυκλίων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος… ἀπό τοῦ 1833 μέχρι σήμερον, ἐκδιδομένη ἐντολῇ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐν Ἀθήναις, 1901, σσ. 608-609. 

ΠΗΓΉ analogion.gr

 

ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΚΟ Η ΚΑΚΟΓΛΩΣΣΙΑ, ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΑΛΛΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟ! Ἅγιος Τύχων (Ἐπίσκοπος Ζαντόνσκ)

Μεγάλο κακό ἡ κακογλωσσιά. Μεγάλο κακό νά ὁρμοῦν ἐπάνω σου ἄλλοι, νά σέ σπιλώσουν! Συμβαίνει. Ξαφνικά. Ἀπότομα. Καί ἄλλοτε εἶναι μιά δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς· καί ἄλλοτε ὄχι.

• Στήν πρώτη περίπτωση, ὅταν εἴχαμε καί ἐμεῖς φταίξει, ὅταν εἴχαμε ὑποπέσει σέ κακές πράξεις καί «ἐνέργειες», ἀποδίδοντας σέ ἄλλους μομφές, ἀνάλογες μέ ἐκεῖνες πού μᾶς ἀποδίδουν, ἔχομε χρέος νά μή κολλᾶμε στό πόσο ὑποφέρομε, ἀλλά νά φροντίζωμε, καί νά διορθώσωμε τά «πράγματα», ἀλλά καί νά διορθωθοῦμε. Καί τότε ἡ καταφορά ἐναντίον μας θα σταματήσει.

• Στήν περίπτωση, πού μᾶς κακολογοῦν μέ λόγια σκληρά, ἒνῶ ἐμεῖς δέν θυμόμαστε νά εἴχαμε ποτέ κάμει τέτοια λάθη σέ βάρος ἄλλων, εἶναι φυσικό νά αἰσθανόμαστε πολύ ἄσχημα.

* Μήπως ὅμως ἔχομε καί τότε, ὑποχρέωση νά κάνωμε τήν σκέψη, ὅτι μπορεῖ νά μήν εἴμαστε τόσο ἀθῶοι, ὅσο τό φανταζόμαστε;

* Μήπως ἐφέρθηκα καί ἐγώ σέ ἄλλους ἄσχημα, χωρίς νά τό καταλάβω, χωρίς νά τό θέλω;

* Μήπως, καί ἔκρινα καί κατέκρινα ἄλλους;

•Μήν τό ξεχνᾶτε ποτέ:

* Μέ τό μέτρο πού μετρᾶτε, θά σᾶς μετρήσουν.

* Μέ βάση τίς ἁμαρτίες σας, θά κριθῆτε.

Παράλληλα θά πρέπει, νά μή ξεχνᾶμε καί κάτι ἄλλο:

Ἡ κάθε σέ βάρος μας καταδρομή, δέν εἶναι μόνο κάτι κακό. Εἶναι, ταυτόχρονα, καί εὐεργεσία. Μᾶς βοηθάει, νά γίνωμε καλύτεροι· νά ἀποκτήσωμε ταπείνωση. Ἡ κακή γλῶσσα, ἡ γλῶσσα δηλητήριο, εἶναι ἕνας «ἄγγελος σατάν», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. 12, 7), πού τόν στέλνει ὁ Θεός νά μᾶς «κολαφίζει», γιά νά μή ἐπαιρόμαστε. Γιά νά μᾶς βοηθήσει, νά περιορίζωμε τήν ἔπαρσή μας, τήν μεγάλη καί καλή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας, τήν αὐταρέσκειά μας.

Κάτι τέτοια τά ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιά νά μᾶς κάμει νά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν ἑαυτό μας. Γιατί, μόνο ὅταν σκύψωμε στόν ἔσω ἑαυτό μας, στόν ἐσωτερικό μας κόσμο, στόν τρόπο πού ἀντιδρᾶμε σέ κάτι τέτοια, θά μπορέσωμε νά καταλάβωμε, τί κρύβεται μέσα μας: θυμός καί ὀργή, ἤ καλωσύνη καί πραότητα;

Ἀπαντᾶς στίς βρισιές εἰς βάρος σου καί στίς κακολογίες μέ μνησικακία καί πικρία; Εἶναι φανερό, ὅτι μέσα σου ἔχεις ὀργή καί θυμό. Ἀπαντᾶς μέ ὑπομονή καί μακροθυμία; Μέσα σου ἔχεις εἰρήνη καί πραότητα.

Ποτέ λοιπόν ἄς μή τό ξεχνᾶμε: Οἱ βρισιές, οἱ συκοφαντίες, ἡ κακογλωσσιά, μᾶς βοηθοῦν νά καταλάβωμε, τί ἔχομε μέσα μας· μᾶς βοηθοῦν νά ἰδοῦμε τόν ἐσωτερικό μας κόσμο. Λίγο τό ἔχεις;

 

Ταπεινοφροσύνη: Αγ Ιωάννου του Σιναίτου.

...Μερικοί, παρ' ολο ότι συγχωρήθηκαν για τα παλαιά τους αμαρτήματα, εν τούτοις τά θυμούνται μέχρις τέλους της ζωής τους, χρησιμοποιώντας αυτά ως αφορμή ταπεινοφροσύνης και μαστιγώνοντας με αυτά το μάταιο φρόνημα τής οιήσεως

Άλλοι αναλογιζόμενοι το Πάθος του Χριστού θεωρούν πάντοτε τόν εαυτό τους χρεώστη.

Άλλοι εξευτελίζουν τον εαυτό τους με τά καθημερινά τους σφάλματα.

Άλλοι κατέρριψαν στο έδαφος τήν υπερηφάνεια με τούς πειρασμούς και τις ασθένειες και τα πταίσματα που κατά καιρούς τους συνέβαιναν .

Και άλλοι τέλος από την έλλειψη χαρισμάτων απέκτησαν τήν μητέρα των χαρισμάτων.

Είναι και μερικοί άλλοι, δεν ξέρω αν υπάρχουν και σήμερα, οι οποίοι ταπεινώνουν τόν εαυτό τους με τις δωρεές του Θεού.

Όσο περισσότερο αυξάνουν οι δωρεές του Θεού τόσο περισσότερο ταπεινώνουν τόν εαυτό τους με την σκέψη ότι είναι ανάξιοι για ένα τέτοιο πλούτο.

Και ζουν με την συναίσθηση ότι καθημερινώς αυξάνει το χρέος τών αμαρτιών τους.

Τούτο είναι η ταπείνωση, τούτο ή μακαριότης τούτο το ανώτερο βραβείο.

 

Πώς να καταπολεμούμε τους λογισμούς; Όσιος Θεόληπτος Φιλαδέλφειας

Ν' αποδιώχνεις τους λογισμούς και να μην τους επιτρέπεις να διαβαίνουν από την καρδιά σου και να πολυκαιρίζουν σ' αυτήν, γιατί η παραμονή των εμπαθών λογισμών ζωογονεί τα πάθη και θανατώνει το νου.

Αμέσως την ώρα που σε προσβάλλουν με την πρώτη κίνηση του νου, βιάσου να τους εξοντώσεις με το βέλος της προσευχής.

Κι αν επιμένουν να σε ενοχλούν και να προκαλούν σύγχυση στη διάνοια σου, και άλλοτε να υποχωρούν, ενώ άλλοτε να επιτίθενται, να ξέρεις ότι είναι οχυρωμένοι πίσω από προηγούμενο σου θέλημα. Και επειδή έχουν αποκτήσει δικαιώματα στην ψυχή σου λόγω της ήττας της προαιρέσεως της, για αυτό σε ταράζουν και σε ενοχλούν.

Γι' αυτό πρέπει να τους στηλιτεύεις με την εξομολόγηση γιατί όταν φανερωθούν οι πονηροί λογισμοί, τρέπονται σε φυγή.

Όπως δηλαδή όταν φωτίζει το φως, το σκότος υποχωρεί, έτσι και το φως της εξομολογήσεως αφανίζει τους λογισμούς των παθών, που και αυτοί είναι σκότος.

Τούτο γίνεται επειδή η κενοδοξία και η άνεση λόγω των οποίων έβρισκαν τόπο οι λογισμοί, καταστράφηκαν με την αισχύνη της εξομολογήσεως.

Έτσι, καθώς οι λογισμοί βρίσκουν τη διάνοια ελεύθερη από τα πάθη με τη συνεχή και κατανυκτική προσευχή, τρέπονται σε φυγή ντροπιασμένοι.

 

Οδοιπορία προς τον Θεό, Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος.

Εκείνος που πορεύεται στον δρόμο του Θεού δεν το μαρτυρεί με λόγια αλλά με τον τρόπο της ζωής του. Τα σημάδια της χάριτος χαράσσονται αθόρυβα στην καρδιά του και γίνονται ορατά σε κάθε βήμα: ο στεναγμός της μετάνοιας, η σιωπή που φανερώνει ειρήνη, η ησυχία που δίνει χώρο στην προσευχή, η υπομονή που ανθίζει μέσα στον κόπο και την κακοπάθεια. Η εγκράτεια, η αγρυπνία και η νηστεία δεν είναι σκληροί ζυγοί αλλά χαρά ελευθερίας. Η πραότητα και η μακροθυμία γίνονται η γλώσσα του· η ταπείνωση, το θεμέλιό του· η φιλαδελφία και η αγάπη, ο καρπός του. Όλα αυτά φωτίζονται από τον Ίδιο τον Χριστό, που είναι το φως του κόσμου.

Αντίθετα, εκείνος που απομακρύνεται από τον Θεό φανερώνεται από άλλα γνωρίσματα: αφροντισιά, ταραχή, πολυλογία, απιστία, καταλαλιά, φιλαργυρία, οργή και επιδίωξη ματαιοδοξίας. Σαν σκιές βαραίνουν την ψυχή και την κρατούν μακριά από τη χαρά του ουρανού.

Ο Θεός, με άπειρη σοφία, επέτρεψε να παραμένει ο πονηρός στον κόσμο όχι για να συντρίψει τον άνθρωπο, αλλά για να δοκιμάσει την πίστη του, ώστε με την υπομονή και την καρτερία να αναδειχθεί πιο λαμπρός και δοξασμένος. Ο διάβολος γίνεται άθελά του όργανο για την ανύψωση των Αγίων και μάρτυρας της δικαιότερης καταδίκης του.

Όποιος, λοιπόν, αναζητεί να βεβαιωθεί αν πορεύεται τον δρόμο του Θεού, ας εξετάσει τους καρπούς της ζωής του. Αν βρίσκει φως, ειρήνη και αγάπη, βαδίζει με τον Χριστό. Αν βλέπει σκοτάδι, ταραχή και εγωισμό, χρειάζεται μετάνοια και επιστροφή. Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να στέκεται σταθερά στον δρόμο της σωτηρίας, μέχρι να ενωθεί αιώνια με τον Κύριο.

Ο δρόμος του Θεού φωτίζεται από την ταπείνωση και την αγάπη.

 

Η τάξη της προσευχής.

Η ψυχή που πλησιάζει τον Θεό οφείλει να το πράττει με τάξη και ευταξία, ώστε ο λόγος και η καρδιά να βαδίζουν μαζί. Στην αρχή, ας υψωθεί η δοξολογία, η αναγνώριση της μεγαλοσύνης Του και η εξομολόγηση ότι είναι ο Κύριος των πάντων. Έπειτα, ας ακολουθήσει η ευχαριστία για τις άπειρες δωρεές Του, είτε φανερές είτε κρυφές, που συντηρούν και καθοδηγούν την ζωή μας. Μετά, η εξομολόγηση των πταισμάτων με συντριβή καρδιάς, χωρίς πρόφαση και δικαιολογία, σαν παιδί που στέκεται μπροστά στον πατέρα του και παραδέχεται την αδυναμία του. Και τέλος, η αίτηση, όχι για όσα θέλει η επιθυμία, αλλά για όσα οδηγούν στην αληθινή σωτηρία, στην ειρήνη της ψυχής και στην ένωση με τον Θεό.

Αυτή η πορεία κάνει την προσευχή καθαρή και γόνιμη. Προλαμβάνει τη σύγχυση, διώχνει την αμέλεια και στήνει στην καρδιά βωμό ταπεινώσεως και εμπιστοσύνης. Όποιος τηρεί αυτή την τάξη, βρίσκει τον δρόμο προς την ακρόαση και την ευλογία του Κυρίου, γιατί δεν ζητά μάταια, αλλά βαδίζει σύμφωνα με το θέλημά Του.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Η καρδιά βρίσκει τον Θεό, όταν βαδίζει με τάξη στην προσευχή.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ένα ανδρόγυνο λοιπόν έτρεφε μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία μας. Αποτέλεσμα αυτής της αγάπης και των δύο, του άνδρα και της γυναίκας ήταν να αγιογραφήσουν σ΄ έναν από τους τοίχους του σπιτιού τους μία μεγαλόπρεπη και επιβλητική εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου, ξοδεύοντας μάλιστα πολλά χρήματα. Κάθε φορά που περνούσαν μπροστά από αυτή την εικόνα την προσκυνούσαν και της έλεγαν τον αγγελικό ύμνο «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία». Μ’ αυτό τον τρόπο ζούσαν ήρεμα και ειρηνικά και χαίρονταν γιατί είχαν καθημερινά την προστασία και την μεσιτεία της. Το τρίχρονο παιδί βλέποντας αυτή την καθημερινή ευλάβεια των γονιών του απέκτησε και αυτό την ίδια συνήθεια. Όταν μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, έλεγε και αυτό με χαρά τον αγγελικό ύμνο: «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία» ενώ κάθε φορά που περνούσε από την εικόνα, την ασπαζόταν με ιδιαίτερη ευλάβεια, πιστεύοντας ότι είναι η Κυρία του σπιτιού τους και τους φυλάει όλους.

Μία μέρα όμως καθώς έπαιζε με τα άλλα παιδιά στην άκρη ενός δύσβατου ποταμιού, έπεσε από απροσεξία μέσα στο νερό. Τα άλλα παιδιά σάστισαν, πανικοβλήθηκαν και έτρεξαν στην μητέρα για να της πουν ότι το παιδί της από απροσεξία, πνίγηκε. Εκείνη έτρεξε αμέσως και φθάνοντας στο πηγάδι είδε δύο ανθρώπους να βουτούν μέσα στο νερό –το πηγάδι ήταν πολύ βαθύ- για να ψάξουν για το μικρό παιδί.

Η ίδια έψαχνε σε άλλο μέρος πιο πέρα όταν ξαφνικά προς έκπληξη της, βλέπει το παιδί της να κάθεται πάνω στα νερά στη μέση του ποταμιού, ατάραχο και αμέριμνο. Παιδί μου πώς είσαι εκεί και μας ανησύχησες όλους; Οι φίλοι σου νόμιζαν ότι πνίγηκες! Τι έγινε; Καλά είμαι μητέρα μου, είπε εκείνο με ηρεμία. Με κρατά καλά η Κυρία του σπιτιού μας και δεν φοβάμαι. Η γυναίκα από την χαρά που το παιδί της ήταν ζωντανό δεν έδωσε και πολύ σημασία σ’ αυτά που έλεγε ο μικρός.

Όταν όμως πήγαν στο σπίτι και εξιστόρησαν στον πατέρα όλα τα συμβάντα τότε έμειναν εμβρόντητοι από την περιγραφή. Όταν έπεσα στο ποτάμι έλεγε παραστατικά το παιδί, ήλθε αυτή η Κυρία του σπιτιού μας (δείχνοντας με το δάκτυλο του την μεγαλόπρεπη Εικόνα της Παναγίας μας) και με άρπαξε μέσα από το νερό και με κρατούσε στην αγκαλιά της μέχρι να έλθετε να με βρείτε. Όλοι θαύμασαν την παρρησία του μικρού παιδιού και προσκύνησαν την θαυματουργική Εικόνα της Παναγίας μας.

Έτσι προστατεύει η Παναγία μας όσους την αγαπούν και την επικαλούνται. Σκεφθήκαμε άραγε πόσες φορές στη ζωή μας καθημερινά ένα αόρατο προστατευτικό χέρι μας αρπάζει και μας γλιτώνει από ποικίλους κινδύνους;

Από το βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία».

 

Ἔπεσα, Πάτερ. Τί νὰ κάνω τώρα;

Ἕνας ἀδελφὸς ἐξομολογήθηκε στὸν Ἀββᾶ Σισώη:

- Ἔπεσα, Πάτερ. Τί νὰ κάνω τώρα;

- Σήκω, τοῦ εἶπε μὲ τὴ χαρακτηριστική του ἁπλότητα ὁ Ἅγιος Γέροντας.

- Σηκώθηκα, Ἀββᾶ, μὰ πάλι ἔπεσα στὴν καταραμένη ἁμαρτία, ὁμολόγησε μὲ θλίψη ὁ ἀδελφός.

- Καὶ τί σὲ ἐμποδίζει νὰ ξανασηκωθῇς;

- Ὡς πότε; ρώτησε ὁ ἀδελφός.

-Ἕως ὅτου σὲ βρῇ ὁ θάνατος ἢ στὴν πτώση ἢ στὴν ἔγερση. Δὲν εἶναι γραμμένο «ὅπου εὑρῶ σε ἐκεῖ καὶ κρινῶ σε»; ἐξήγησε ὁ Γέροντας. Μόνο εὐχήσου στὸν Θεὸ νὰ βρεθεῖς τὴν τελευταία σου στιγμὴ σηκωμένος μὲ τὴν ἁγία μετάνοια.

(από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Εὐαγγέλιο - Ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων

 

 

Εὐαγγέλιο Κυριακής κατά Ματθαίον (ιδ´ 14-22).

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ᾿Οψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ῎Ερημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄ-χλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. Οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ῾Ο δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
 

Μετάφραση: 

Εκεῖνο τὸν καιρό, ὁ ᾿Ιησοῦς εἶδε πολὺν κόσμο καὶ τοὺς σπλαχνίστηκε, καὶ γιάτρεψε τοὺς ἀρρώστους των.῞Οταν ἔπεσε τὸ δειλινό, τὸν πλησίασαν οἱ μαθητές του καὶ τοῦ εἶπαν· «῾Ο τόπος εἶναι ἐρημικός, καὶ ἡ ὥρα πιὰ περασμένη. Διῶξε τὸν κόσμο νὰ πᾶνε στὰ χωριὰ γιὰ ν᾿ ἀγοράσουν φαγητὰ νὰ φᾶνε». ῾Ο ᾿Ιησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· «Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ φύγουν, δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε». «Δὲν ἔχουμε ἐδῶ παρὰ πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια», τοῦ ἀπαντοῦν. «Φέρτε μοῦ τα ἐδῶ», τοὺς λέει. Κι ἀφοῦ πρόσταξε τὸν κόσμο νὰ καθίσει γιὰ φαγητὸ πάνω στὸ χορτάρι, πῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ἔστρεψε τὸ βλέμμα του στὸν οὐρανό, τὰ εὐλόγησε, ἔκοψε τὰ ψωμιὰ σὲ κομμάτια καὶ τὰ ἔδωσε στοὺς μαθητές, καὶ οἱ μαθητὲς στὸ πλῆθος. ῎Εφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν. Καὶ μάζεψαν τὰ περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα. Αὐτοὶ ποὺ ἔφαγαν ἦταν περίπου πέντε χιλιάδες ἄντρες, χωρὶς τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά. ᾿Αμέσως ὕστερα ὁ ᾿Ιησοῦς ὑποχρέωσε τοὺς μαθητές του νὰ μποῦν στὸ καΐκι καὶ νὰ πᾶνε νὰ τὸν περιμένουν στὴν ἀπέναντι ὄχθη, ὡσότου αὐτὸς διαλύσει τὰ πλήθη.

 Ὁ πολλαπλασιασμός τῶν ἄρτων 

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολι­κό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».

Για να βοηθήσει ο Κύριος τον άνθρωπο να μαζέψει το διασκορπισμένο νου του, να θεραπεύσει τη διχα­σμένη καρδιά του και να συγκροτήσει την ανεξέλεγκτη δύναμή του, αποκάλυψε τον ένα και μοναδικό στόχο που είναι απαραίτητος: τη Βασιλεία του Θεού. Πόσο άσκοπη είναι αλήθεια η ζωή τού ανθρώπου που αγω­νίζεται να επιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο αναί­σθητη είναι η διχασμένη καρδιά! Πόσο αδύναμη είναι η θέληση, όταν η δύναμή της κατακερματίζεται!

Ενός εστι χρεία. Μόνο ένα πράγμα μας χρειάζεται: η Βασιλεία τού Θεού. Ο θαυματουργός Χριστός προ­σπάθησε να στρέψει τα μάτια και την προσοχή όλων των ανθρώπων προς αυτόν τον προορισμό. Όποιος σκέφτεται έτσι, έχει ένα μόνο στόχο: το Θεό. Ένα αίσθημα: την αγάπη. Μια νοσταλγία: να πλησιάσει το Θεό. Μακάριος είναι εκείνος που έφτασε σ' αυτό το μέτρο. Ο άνθρωπος αυτός έχει γίνει σαν το φακό που συγκεντρώνει τις ακτίνες τού ήλιου για να δημι­ουργήσει φωτιά.

Τα λόγια που είπε ο Χριστός στη Μάρθα, «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία» (Λουκ. ι' 41, 42), ήταν στην πραγματικό­τητα ένας έλεγχος, μια προειδοποίηση στον κόσμο ολόκληρο. Κι αυτό το ένα που έχουμε πραγματική ανάγκη, είναι η Βασιλεία τού Θεού (βλ. Ματθ. στ' 33). Για όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος, είχε στο νου του το στόχο αυτό. Εκεί είχε συγκεντρωθεί όλη η φλόγα που φωτίζει τους ταξιδιώτες εκείνους που περιφέρονται γύρω από τις χαράδρες και τους ανε­μοστρόβιλους της πρόσκαιρης αυτής ζωής.

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Τα πάντα γίνονται μ' αυτόν τον ύψιστο, το μοναδικό στό­χο. Όλα είναι απαραίτητα, τόσο τα λόγια που λέει όσο και τα έργα που κάνει. Δεν υπάρχει ούτε ένας αργός λόγος, ούτε ένα αχρείαστο έργο. Και πόσο καρποφόρα ήταν τα λόγια και τα έργα Του! Πόσα εκατομμύρια φορές έχει καρποφορήσει κάθε λόγος και κάθε Του πράξη, ως τις μέρες μας! Πόσο γλυκός, ευωδιαστός και ζωογόνος είναι ο καρπός αυτός!

Κλίμαξ- Λογος περι καταλαλιάς Ιωάννης ο Σιναΐτης,

Άκουσα μερικούς να καταλαλούν και τους επέπληξα.

Και για να δικαιολογηθούν οι εργάτες αυτοί του κακού μου απήντησαν ότι το έκαναν από αγάπη και ενδιαφέρον προς αυτόν που κατέκριναν.

Εγώ τότε τους είπα να την αφήσουν αυτού του είδους την αγάπη, για να μη διαψευσθή εκείνος που είπε: «Τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκον» (Ψαλμ. ρ΄ 5). Εάν ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον άλλον, ας προσεύχεσαι μυστικά γι΄ αυτόν και άς μη τον κακολογής. Διότι αυτός ο τρόπος της αγάπης είναι ευπρόσδεκτος από τον Κύριον.

. Επί πλέον άς μη λησμονής και τούτο, και έτσι οπωσδήποτε θα συνέλθης και θα παύσης να κρίνης αυτόν πού έσφαλε: Ο Ιούδας ανήκε στην χορεία των μαθητών, ενώ ο ληστής στην χορεία των φονέων. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς μέσα σε μία στιγμή ο ένας επήρε την θέσι του άλλου!