Η σφαγή στην Κορμίστα Σερρών και τα 91 θύματα των Βούλγαρων κατακτητών

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΚΟΡΜΙΣΤΑΣ ΣΕΡΡΩΝ.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ.

Η Κορμίστα (παλιότερη γραφή Κρομμύστα), βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του Παγγαίου όρους, κάτω από το μοναστήρι της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας, σε υψόμετρο 299 μέτρων και διοικητικά υπάγεται στο δήμο Αμφίπολης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 555 κατοίκους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κορμίστα ένας σημαντικός μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελούμενος από περίπου 50 οικογένειες. Εξ αιτίας της εγκατάστασης αυτής οι Έλληνες κάτοικοι του χωριού προτίμησαν να χτίσουν νέα σπίτια προς το βουνό, στη θέση «Ραγιά», συνοικία που πήρε το όνομα της από το γεγονός ότι την κατοικούσαν αποκλειστικά «ραγιάδες», δηλαδή υπόδουλοι χριστιανοί. Στις 23 Αυγούστου 1507 οι Τούρκοι της Κορμίστας και των άλλων χωριών του βόρειου Παγγαίου, με τη συνδρομή βασιβουζούκων της Δράμας, επιτέθηκαν στην Εικοσιφοίνισσα και έσφαξαν τους 172 συνολικά μοναχούς της Μονής, επειδή απέτρεπαν τον εξισλαμισμό των ραγιάδων. Με την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα το χωριό μετατράπηκε σε φυτώριο εκκολαπτόμενων ανταρτών και κέντρο συγκέντρωσης οπλισμού. Αν και στα χωριά του Παγγαίου δεν υπήρχε σλαβόφωνος πληθυσμός, οι κομιτατζήδες επιχείρησαν να εγκατασταθούν στην περιοχή για να αποσπάσουν από τους ελληνόφωνους κατοίκους, με τη μέθοδο της τρομοκρατίας, δηλώσεις προσχώρησης στη Βουλγαρική Εξαρχία. Όμως οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής αντέδρασαν, καθοδηγούμενοι από τον Δεσπότη της Δράμας.

Μετά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, τον Αύγουστο του 1913, με την οποία τα σύνορα της Ελλάδας έφτασαν μέχρι το Νέστο, η Κορμίστα επίσημα αποτέλεσε τμήμα της ελληνικής επικρατείας. Όταν όμως στις 26 Μαΐου 1916, ο πρωθυπουργός Στέφανος Σκουλούδης παρέδωσε αμαχητί και «προσωρινά» το Ρούπελ στους Γερμανοβούλγαρους, άρχισε ο νέος Γολγοθάς της Ανατολικής Μακεδονίας που διήρκεσε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1918.

28-29 Σεπτεμβριου 1941: Οι Βουλγαροι σε συνεργασία με το ΚΚΕ αφανίζουν το ΔΟΞΑΤΟ. Η ΑΛΛΙΩΣ Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΟΞΑΤΟΥ!!

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1941, στη βουλγαροκρατούμενη περιοχή της Δράμας πραγματοποιήθηκε η πρώτη στην Ελλάδα και δεύτερη στην Ευρώπη μετά τη Γιουγκοσλαβία, ένοπλη ανταρτική εξέγερση. Οι αντάρτες και οι ένοπλες ομάδες τοπικών οργανώσεων χτύπησαν συνολικά σε είκοσι δύο χωριά της περιοχής και στην πόλη της Δράμας, μην αντέχοντας να βλέπουν τους ίδιους αδίσταχτους κατακτητές να σφετερίζονται για τρίτη φορά τη γη και τις περιουσίες τους. Τελικά νεότερες έρευνες δείχνουν ότι η εξέγερση της Δράμας ήταν μια απεγνωσμένη και ηρωική πράξη αντίστασης και όχι βουλγαρική προβοκάτσια, παρά το γεγονός ότι η ανάμνησή της πνίγηκε αμέσως σε μια θάλασσα τύψεων και οργής εξαιτίας των τραγικών συνεπειών της.Στόχος των ανταρτικών επιθέσεων ήταν κυρίως αστυνομικοί, δήμαρχοι, κοινοτάρχες, αγροφύλακες και άλλοι φορείς της κρατικής βουλγαρικής εξουσίας, καθώς και συνεργάτες των Βουλγάρων. Σύμφωνα με επισταμένη έρευνα κατά τις επιθέσεις των ανταρτών εκτελέστηκαν τριάντα πέντε (35) Βούλγαροι και δώδεκα (12) συνεργάτες τους.Τα βουλγαρικά αντίποινα υπήρξαν άμεσα και σκληρά και επεκτάθηκαν πολύ πιο πέρα από το χώρο εκδήλωσης των ανταρτικών επιθέσεων. Συνολικά σε πενήντα οικισμούς του νομού Δράμας, σε τριάντα έξι οικισμούς του νομού Σερρών και σε δεκαπέντε οικισμούς του νομού Καβάλας εκτελέστηκαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκατόν σαράντα (2.140) αθώοι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής. Από αυτούς οι χίλιοι εξακόσιοι δέκα τέσσερις (1.614) ήταν από το νομό Δράμας, οι τετρακόσιοι δεκαέξι (416) από το νομό Σερρών και οι εκατόν δέκα (110) από το νομό Καβάλας.Ιδιαίτερα δοκιμάστηκε η μαρτυρική πόλη της Δράμας, αν και μέσα στην πόλη οι ανταρτικές επιτυχίες ήταν ελάχιστες.

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ,ΟΙ ΘΕΟΚΤΟΝΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ...

Στις αρχές του 614 μ.Χ οι Πέρσες εισήλθαν στην Παλαιστίνη και κατέλαβαν την Γαλιλαία καθώς και τις παραλιακές πόλεις.

Πολιόρκησαν τα Ιεροσόλυμα επί 21 ημέρες και με την βοήθεια Εβραίων και μονοφυσιτών εκπόρθησαν την Αγία Πόλη τον Μάϊο του 614.

Η Ιερουσαλήμ λεηλατήθηκε ανηλεώς 300 εκκλησίες καταστράφηκαν εκ θεμελίων,χιλιάδες ορθόδοξοι χριστιανοί σφαγιάστηκαν με την ενεργή συμμετοχή των Εβραίων,οι θησαυροί της πόλης συλήθηκαν

35.000 Ιεροσολυμίτες μαζί με τον Πατριάρχη Ζαχαρία πήραν τον δρόμο της δουλείας στα βάθη της Περσίας,και το κυριότερο οι Πέρσες άρπαξαν και τον Τίμιο Σταυρό από τον φρικτό Γολγοθά.

Ο Ηράκλειος παρέλαβε μια αυτοκρατορία υπό διάλυση εξ αιτίας του τυράννου Φωκά.

Μέσα σε λίγο διάστημα ετοίμασε ένα ισχυρότατο στράτευμα αποτελούμενο από 120.000 στρατιώτες,πεζούς και ιππείς.

Το Πάσχα του 622,Απριλίου 4,μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και την επόμενη προσευχήθηκε με λυγμούς γονυπετής έμπροσθεν της Αγίας Τράπεζας,σε κοινή θέα του λαού της πόλης και κατόπιν τριήμερου νηστείας,ως ιστορεί ο Θεοφάνης μεθ'όλου του στρατεύματος εισέβαλε στην Περσία.

Κατά την διάρκεια της πολύχρονης εκστρατείας και ευρισκόμενος προ μεγάλης μάχης με τους Πέρσες εξεφώνησε λόγο στο στράτευμα,ο οποίος τόσο πολύ ενέπνευσε αξιωματικούς και στρατιώτες οι οποίοι ανταπέδωσαν προς αυτόν λέγοντας "ήπλωσας ημών τας καρδίας Δέσποτα,το σον πλατύνας εν παραινέσεσι στόμα,όξυναν οι λόγοι σου τα ξίφη ημών,και έμψυχα ταύτα ηργάσαντο,αναπτέρωσας ημάς δια λόγων,ερυθριώμεν εν ταις μάχαις προάγοντα ημών σε ορώντες και επόμενοι εν πάσι τοις σοι κελεύμασιν".

Στις 29 Φεβρουαρίου του 628 ο Βασιλεύς της Περσίας Χοσρόης εκτελέστηκε από τους αυλικούς του,αποτέλεσμα της πολυεπίπεδης Βυζαντινής μυστικής διπλωματίας.

Στις  14 Σεπτεμβρίου 628μ.Χ ο Βασιλεύς Ηράκλειος εισήλθε από την Χρυσή Πύλη των τειχών των Ιεροσολύμων και αφού απεκδύθηκε τα αυτοκρατορικά ενδύματα και διάδημα μετέφερε πεζός ως ένδειξη ταπεινοφροσύνης τον Τίμιον Σταυρόν εις την θέση του.

Από τότε και στο εξής ο αυτοκράτορας έπαψε να προσφωνείται με το λατινικό "Καίσαρ Φλάβιος Αύγουστος" και επικράτησε το ελληνικό "Πιστός εν Χριστώ Βασιλεύς".

 

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο3.

Η πιο συνηθισμένη βασανιστήριο που επέβαλαν οι Μουσουλμάνοι κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν το μαστίγωμα. Οι συνήθεις θύματα ήταν οι Χριστιανοί. Ήταν το εναρκτήριο βασανιστήριο σε κάθε άλλο βασανιστήριο, τόσο συνηθισμένο στις διώξεις των Χριστιανών που η φράση έγινε παροιμιώδης: «Θα σε μαστιγώσω μέχρι να αλλάξεις την πίστη σου». 

Το θύμα δέβανε με την πλάτη ακάλυπτη, τα ρούχα του σκισμένα, και ξεκινούσε το μαστίγωμα. Οι δήμιοι ήταν συνήθως Τούρκοι στρατιώτες με ρωμαλέα σώματα, ώστε τα χτυπήματα να είναι και κρίσιμα και δυνατά. Ο αριθμός των χτυπημάτων καθοριζόταν είτε προκαταβολικά από το δικαστήριο είτε (στη συντριπτική πλειονότητα) αφήνόταν στην κρίση των δημίων. Μουσουλμάνοι δικαστές (καδισ) παρακολουθούσαν το βασανιστήριο. Αν το θύμα έδειχνε ότι δεν μπορούσε να αντέξει την ολοκλήρωση του αριθμού των χτυπημάτων και η ζωή του βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, τότε ο δικαστής τοποθετούσε το Κοράνι κάτω από την μασχάλη του δήμιου. Αδύναμος να υψώσει το χέρι του ψηλά (αφού το ιερό κείμενο δεν πρέπει να πέσει στο έδαφος), ο δήμιος κατάφερνε τα υπόλοιπα χτυπήματα με μικρότερη ένταση. Μετά το μαστίγωμα, το θύμα συχνά αφήνόταν ανήμπορο χωρίς φροντίδα, ή ριχνόταν στη φυλακή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, παρέμεναν μόνιμες αναπηρίες στο σώμα. 

Επίσης, ένα από τα πιο σκληρά βασανιστήρια των Οθωμανών Μουσουλμάνων ήταν η διακέντηση. Πλήθη περιέβαλλαν το θύμα και το χλεύαζαν, προτείνοντάς του να ασπαστεί το Ισλάμ και βλαστημώντας την πίστη, την οικογένεια και την εθνικότητά του. Οι πασσάλες στήνονταν σε συγκεκριμένη περιοχή, συνήθως στην πλατεία του χωριού ή της πόλης. Το θύμα σύρονταν εκεί εν μέσω δημόσιας ατίμωσης, όπως συνήθως. Μετά από σκληρό μαστίγωμα, τα ρούχα του σκίζονταν, τα χέρια του δένονταν σφιχτά πίσω από την πλάτη, και το «κάθιζαν» στην πασσάλα. Στη συνέχεια, κρεμιόνταν βάρη στα πόδια του ώστε να γλιστρήσει προς τα κάτω και να διαπεραστεί από την πασσάλα. Σε πολλές περιπτώσεις, ο σαδισμός δεν τελείωνε με τη διαπέραση του θύματος. Η σούβλα (με το θύμα πάνω της) τοποθετούνταν οριζόντια πάνω από φωτιά ή αναμμένα κάρβουνα, και το θύμα ψηνόταν ζωντανό σαν αρνί. Ο φρικτός και τρομερός Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν διάσημος για το αργό ψήσιμο των θυμάτων του, αραιώνοντας τα κάρβουνα από κάτω τους για να παρατείνει τον πόνο και την ψυχαγωγία του ίδιου και της ακολουθίας του. Σε πολλές περιπτώσεις, ανάγκαζε συγγενείς να βασανίσουν και να σκοτώσουν τα ίδια τους τα μέλη της οικογένειας για να αποφύγουν αυτοί τη διακέντηση και το ψήσιμο.

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο2.

Μία από τις πιο φρικιαστικές βασανιστήριες της οθωμανικής περιόδου ήταν αυτή των γάντζων ή «τσικγκελιών», όπως τα ονόμαζαν οι μουσουλμάνοι Τούρκοι. Στους τείχους των πόλεων ή σε ειδικά στημένες σκαλωσιές, στερεώνονταν μεγάλοι γάντζοι με αιχμηρές, ακονισμένες άκρες. Ο γυμνός θύμα, ένας Χριστιανός, ριχνόταν στους γάντζους από ψηλά στους τείχους ή υψωνόταν με ειδικές τροχαλίες και ρίχνόταν στους γάντζους των σκαλωσιών. Εκεί παρέμενε καρφωμένος για μέρες, βασανιζόμενος από φρικτούς πόνους μέχρι να ξεψυχήσει. Αν, μάλιστα, οι γάντζοι δεν είχαν διαπεράσει ζωτικό όργανο, το βασανιστήριο μπορούσε να διαρκέσει αρκετές μέρες. 

Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη μιας τέτοιας σκαλωσιάς με γάντζους στην κεντρική πλατεία του Ηρακλείου (Κάντια), όπου πολλοί Κρήτες, κυρίως επαναστάτες, συνάντησαν το τραγικό τους τέλος. Οι οθωμανοί άρχοντες είχαν στην άκρη των χειλιών τους μια γνωστή παροιμία: «Κεφάλι που δεν κλίνει, πέφτει». Η εκτέλεση της ποινής γινόταν σε δημόσια θέα από έναν εξειδικευμένο δήμιο που λεγόταν μακελάρης (ελληνικοβυζαντινή λέξη που σημαίνει «χασάπης»), με το γνωστό καμπύλο οθωμανικό σπαθί, το γιαταγάνι. Το θύμα έφτανε στον τόπο της σφαγής χλευαζόμενο και δημόσια ντροπιασμένο. Πριν την εκτέλεση, ως συνήθως, είχε ξυλοκοπηθεί και συχνά ακρωτηριαστεί. Η ίδια η τιμωρία ήταν ανώδυνη και στιγμιαία, αλλά όλος ο προηγούμενος διάδικος την έκανε μαρτυρική. Το σώμα και το κεφάλι παρέμεναν εκτεθειμένα για μέρες. Συχνά το κεφάλι του θύματος καρφωνόταν σε κοντάρι και παρελάμβανε μέσα στην πόλη, ιδίως αν το θύμα τύχαινε να είναι επίσημα κυνηγημένος. Άλλες φορές διατηρούνταν και στέλνονταν στον ίδιο τον Σουλτάνο. Άλλες πάλι φορές το κεφάλι παρέμενε κρεμασμένο ή καρφωμένο σε εμφανές σημείο για μέρες, μέχρι να αρχίσει η φυσική αποσύνθεση των χαρακτηριστικών του.

 Το βασανιστήριο της αποκεφαλισμού συνδεόταν φυσικά και με τη μοίρα των Τεσσάρων Μαρτύρων που αφορούν το παρόν έργο. Πράγματι, το Συναξάρι των Αγίων επιβεβαιώνει όσα έχουμε πει μέχρι εδώ. Μετά από σκληρά βασανιστήρια και δημόσια ταπείνωση μέσα στους δρόμους του Ρεθύμνου, οι Άγιοι κατέληξαν στην πλατεία της Μεγάλης Πύλης, η οποία σήμερα φέρει το όνομά τους προς τιμήν τους, για να αποκεφαλιστούν. Πέρα από τις επίσημες εκτελέσεις, υπήρχαν και οι μαζικές σφαγές χριστιανικών πληθυσμών σε περιπτώσεις όπου το ισλαμο-οθωμανικό κράτος ήθελε να επιδείξει τη δύναμή του. Το κύριο πρόσχημα για τις σφαγές ήταν οι αντίποινες κατά των επαναστατικών κινημάτων. Παράλληλα με τους επίσημους παράγοντες που εκτελούνταν δημόσια (επισκόπους, προύχοντες κ.λπ.), άτακτες ορδές γενιτσάρων όρμαγαν στα χριστιανικά σπίτια, έσπαγαν πόρτες, σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και μετά λεηλατούσαν το σπίτι, αρπάζοντας ό,τι τους άρεσε. Φεύγοντας, σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν και φωτιά στο σπίτι. 

Ο Θεοχάρης Ντετοράκης, στην «Ιστορία της Κρήτης» του, μεταφέρει μια ανατριχιαστική πληροφορία. Όταν σκότωσαν τον Επίσκοπο Γεράσιμο Ρεθύμνου το 1821, του άνοιξαν το στήθος, του έβγαλαν την καρδιά και ράντισαν τα λάβαρά τους με το αίμα της προκειμένου να πετύχουν νίκες κατά των απίστων. Ολόκληρη η περιγραφή του περιστατικού θυμίζει άμεσα κανιβαλισμό από πρωτόγονη εποχή. 

21 Σεπτεμβρίου 1956: Απαγχονίζονται από τους Άγγλους 3 Κύπριοι Ήρωες!

21 Σεπτεμβρίου του 1956, η αγχόνη των Άγγλων επρόκειτο να λειτουργήσει για άλλη μια φορά, στέλνοντας στο Πάνθεον των Ηρώων τους τρεις Αγωνιστές της ΕΟΚΑ: Ανδρέα Παναγίδη (22 ετών και πατέρας τριών παιδιών), Μιχαήλ Κουτσόφτα (22 ετών) και Στέλιο Μαυρομμάτη (24 ετών). Το μαρτύριο επαναλαμβάνεται, χάνοντας τρεις νεανικές ζωές και κάνοντας τους «λαμπάδες» στο βωμό της Απελευθέρωσης.

Οι τρεις ήρωες αντιμετώπισαν την αγχόνη με περίσσιο θάρρος. Στο τελευταίο επισκεπτήριο των τριών μελλοθάνατων οι συγγενείς τους, τους βρήκαν να τραγουδούν εθνικά τραγούδια και να ψάλλουν. Εγκαρτερούσαν τον θάνατο με θάρρος και ανδρεία. Οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45 ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο, συνοδευόμενοι από τους συγκρατούμενους τους. Ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε το κλίμα…αμέσως όμως οι φωνές των κρατουμένων έσπασαν τη σιωπή… «ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!!!»

Οι ηρωομάρτυρες πλήρωσαν με τη ζωή τους τον ανεκπλήρωτο πόθο για ελευθερία και Ένωση μετά της μητρός πατρίδος. Ο ξάδελφος του Στέλιο Μαυρομμάτη (και αργότερα και ο ίδιος ηρωομάρτυρας της αγχόνης των Άγγλων), Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα γράψει για τους τρεις ήρωες:

«Γιατί μαυρίζει ο ουρανός κι ας είναι καλοκαίρι
λες κι η αυγή κατάμαυρο χαμπάρι θα μας φέρει.
Και να! Χτυπούνε πένθιμα κάθε χωριού καμπάνες
κλαίνε μαζί τρεις μάνες, μαζί των κι όλη η γη.
Κι είναι γλυκό το κλάμα τους, από χαρά λες κλαίνε
λόγια Σουλιώτου λένε στην πένθιμη σιγή.
Ποτέ δε θα πεθάνουνε, όσοι πεθάναν σήμερα.
Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα
και θ’ ακουστούν ελεύθερα τραγούδια πέρα ως πέρα
στο ελληνικό νησί»

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι.

Το 1822, Μουσουλμάνοι Τούρκοι συνέλαβαν δύο Ελληνίδες χριστιανές γυναίκες στη Νάουσα και προσπάθησαν να τις αναγκάσουν να ασπαστούν το Ισλάμ. Τις άλειψαν με μέλι στο κεφάλι και τις έδεσαν εκτεθειμένες, ώστε να δέχονται τα τσιμπήματα σφίγγων και των περαστικών. Η πρώτη γυναίκα, σύζυγος του καπετάνιου Ζαφειράκη, χτίστηκε τότε στον τοίχο μέχρι τον λαιμό στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Την άφησαν εκεί για μέρες για την ψυχαγωγία του άγριου όχλου που πήγαινε εκεί βρίζοντάς την και χτυπώντας το κεφάλι της με ξύλα καθώς προεξείχε από τον τοίχο. Δεν υποχώρησε ούτε στιγμή, ενισχυμένη μέχρι την τελευταία της πνοή από την προσευχή, και ποτέ δεν εγκατέλειψε την χριστιανική της πίστη. Το μαρτύριό της διήρκεσε πέντε μέρες. Μια περαστική τσιγγάνα γυναίκα, για να βιαστεί το τέλος της, της έριξε μια μεγάλη πέτρα, και έτσι η ευλογημένη παρέδωσε την ηρωική της ψυχή στα χέρια του Θεού τον Οποίο δεν αρνήθηκε.

 Η άλλη γυναίκα, η Μαρία, αρνήθηκε να αλλάξει την πίστη της, και γι’ αυτό ο Εμπούμπ Λουμπούτ την έκλεισε σε έναν σάκο με θανατηφόρα φίδια, όπου μαρτύρησε. Ο ιστορικός Ευθύμιος Στουγιαννάκης γράφει: «Ο οξύς ιός που διαδόθηκε στις φλέβες της μάρτυρος από τα δαγκώματα, ωστόσο, τη σκότωσε σε γλυκιά λήθη, προσευχόμενη μέχρι την τελευταία στιγμή για τους δήμιούς της και επικαλούμενη τονΎψιστο και την Παναγία.» 

Και ο Πουκβίλ περιγράφει με τα πιο σκοτεινά χρώματα στον πολιτισμένο κόσμο τις δραματικές σκηνές που είδε με τα ίδια του τα μάτια εκεί: «Πολλές γυναίκες γυμνές μπήκαν μέχρι τον λαιμό σε σάκους με γάτες, φίδια και ποντίκια…» Τα άψυχα σώματα αυτών των ιερών γυναικών πετάχτηκαν τελικά στη θάλασσα. Αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη σφαγή της Νάουσας. 13 Απριλίου 1822 409 Έλληνες σκοτωμένοι και πάνω από 400 δούλοι.

Τούρκος αρθρογράφος: Στη Σμύρνη ρίξαμε τον ελληνικό λαό στη θάλασσα, όχι τον στρατό- Και κάποιοι μιλάνε για ελληνοτουρκική φιλία !

Αναληθή χαρακτηρίζει τον «παραδοσιακό» ισχυρισμό των Τούρκων ότι το 1922 έριξαν στη θάλασσα τον ελληνικό στρατό, ο Τούρκος αρθρογράφος Ουζγκιούρ Αϊντίν, σε κείμενό του για το πρακτορείο ANF, που δημοσιεύει το Pontos News.
Αυτό που γράφει ο κ. Αϊντίν είναι ότι αυτοί που ρίχτηκαν στη θάλασσα στην πραγματικότητα ήταν ο ελληνικός και ο αρμενικός λαός.
«Όπως κάθε Σεπτέμβρη και φέτος θα γίνουμε μάρτυρες εξιστόρησης μύθων που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, σύμφωνα με τους οποίους “το 1922 ρίξαμε τον ελληνικό στρατό στη θάλασσα”.Είναι όμως απόλυτα εξακριβωμένο ότι όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη, ο ελληνικός στρατός την είχε ήδη εγκαταλείψει» αναφέρει σχετικά.
Η επίσημη θέση του τουρκικού κράτους, υπογραμμίζει, είναι ότι τη Σμύρνη την έκαψαν οι Αρμένιοι και οι Έλληνες. «Όμως μετά από χρόνια αποκαλύφθηκε ότι την πυρκαγιά την έβαλαν οι Τούρκοι κομιτατζήδες. Αν συνεκτιμήσει δε κανείς τα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί από Άγγλους και Έλληνες, τότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι την πόλη την έκαψαν οι «άτακτοι», ενώ η στρατιωτική διοίκηση έκανε τα στραβά μάτια
.Όταν μπήκε ο τακτικός στρατός στη Σμύρνη, οι εκπρόσωποι του Κεμάλ δεν έκαναν κάτι για να εγκαταστήσουν διοίκηση και να ελέγξουν την πόλη. Άδειασαν τις φυλακές και γέμισε η πόλη με “ατάκτους”, για συγκεκριμένους λόγους» γράφει ο κ. Αϊντίν.
«Οι λεηλασίες άρχισαν στη συνοικία των Αρμενίων και μετά ακολούθησαν οι πυρκαγιές. Άγγλοι και άλλοι αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι ανάμεσα σε εκείνους που έβαλαν τη φωτιά, ήταν και Τούρκοι στρατιώτες».

Για τη φωτιά, σημειώνει, υπάρχουν δυο απόψεις. «Η μια λέει ότι οι κεμαλιστές είχαν πειστεί πως για να αναπτυχθεί η Σμύρνη, θα έπρεπε να γκρεμιστεί και να ξαναχτιστεί εκ θεμελίων, ενώ η άλλη λέει ότι ο τουρκικός στρατός, για να επιβραβεύσει τους «ατάκτους», τους επέτρεψε να λεηλατήσουν την πόλη. Στη Σμύρνη δεν έριξαν τον Ελληνικό Στρατό στη θάλασσα αλλά το λαό. Για χρόνια μας έκαναν πλύση εγκεφάλου, λέγοντας ότι “ρίξαμε στη θάλασσα τον ελληνικό στρατό”.
Όμως, έχει αποδειχτεί ότι όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη, ο ελληνικός είχε ήδη αναχωρήσει. Αυτοί που ρίξαμε στη θάλασσα, ήταν ο ελληνικός και ο αρμενικός λαός. Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά, μαζί με τους Έλληνες δολοφονήθηκαν εκατοντάδες Αρμένιοι. Λεηλατήθηκαν οι περιουσίες, τα καταστήματα και τα σπίτια τους. Όσοι μπόρεσαν να γλιτώσουν, σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα».
Τμήμα ειδήσεων pronews.gr

ΑΜΑΣΕΙΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1921 ΕΝΑΣ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΜΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

 1921 η μαζική δολοφονία της ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια

• 
  Η κεντρική πλατεία στην Αμάσεια σήμερα. Εδώ απαγχονίστηκε ο αφρός της ποντιακής διανόησης. (Φωτ.: pontos-news.gr)

Μέρα μαύρη για τον ελληνισμό του Πόντου η σημερινή, αφού μια τέτοια μέρα τελείωσε στην αγχόνη τις φωτεινές του μέρες ο αγωνιστής Νίκος Καπετανίδης. Μαύρες όμως ήταν και οι μέρες που προηγήθηκαν αφού ξεκληρίστηκε από τα ούτως καλούμενα τουρκικά «δικαστήρια ανεξαρτησίας» με πρόεδρο τον μοχθηρό Εμίν Βέη, ο αφρός της ποντιακής διανόησης, της πίστης και του αγώνα.

Από μια γοητευτική πόλη με πλούσια βλάστηση που την γλύκαινε ο ποταμός Ίρις και τη χαίρονταν για χιλιάδες χρόνια οι κάτοικοί της, έγινε για τους Πόντιους το 1921 και τους Αρμένιους, νωρίτερα, τόπος εγκλεισμού και θανάτου.

Εκεί στήνονται τα διαβόητα δικαστήρια ανεξαρτησίας, «με πρόφαση», όπως έγραψε ο Πόντιος διανοούμενος και συγγραφέας Γεώργιος Κανδηλάπτης, «την καταδίωξη των δημιουργών του Ποντιακού ζητήματος, αλλά ουσιαστικά με σκοπό την καταστροφή του άνθους των ομογενών του Πόντου, δηλαδή των εμπόρων, δικηγόρων, γιατρών, φαρμακοποιών, δασκάλων, ιερέων, δημοσιογράφων».

Στην πανέμορφη πόλη με τους τάφους των βασιλέων του Πόντου δεσπόζει σήμερα στην κεντρική πλατεία ένα άγαλμα του έφιππου Μουσταφά Κεμάλ, που τον Ιούνιο του 1922 κυκλοφόρησε τη λεγόμενη «Εγκύκλιο της Αμάσειας» θέτοντας κατά την τουρκική εκδοχή τα θεμέλια της ανεξαρτησίας της Τουρκίας.

ΣΜΥΡΝΗ 1922: Βρέθηκε ΒΙΝΤΕΟ Ντοκουμέντο της ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ 86 χρόνια μετά!

Εκπληκτικό βίντεο ντοκουμέντο που τραβήχθηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων στη Σμύρνη βρέθηκε 86 χρόνια μετά!
Πρόκειται γα ένα φιλμ που τράβηξε ο γεννημένος το 1895 George Magarian ο οποίος σπούδασε στο “Αμερικανικό Κολλέγιο” στο Ικόνιο της Μ. Ασίας,ενώ αργότερα διετέλεσε διευθυντής στο παράρτημα του Iκονίου στη ΧΑN (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) ή YMCA.
Το φιλμάκι ανακάλυψε ο εγγονός του George Magarian, Robert Davidian, στο διαμέρισμα της γιαγιάς του.

Αν και η YMCA δεν είναι φιλανθρωπική οργάνωση, την περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, οργάνωσε δομές ανακούφισης των θυμάτων της τραγωδίας αυτής. Ο George Magarian, την ίδια στιγμή που συμμετείχε στα γεγονότα αυτά, με μια μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε πολλές σκηνές της ανθρωπιστικής καταστροφής, στη Σμύρνη, στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη.
Oι συγκλονιστικές αυτές εικόνες,σύμφωνα με toxwni.gr, παρέμειναν επί 86 χρόνια στο διαμέρισμα της συζύγου του, στη Νέα Υόρκη. Ολοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, έως ότου το 2008 ο εγγονός του βρήκε το μοναδικό αυτό ντοκουμέντο, το έσωσε από τη φθορά του χρόνου, και έτσι, είμαστε τώρα σε θέση να δούμε αυτά τα μοναδικά σπαράγματα της μνήμης.
Το αρχικό video είχε αναρτηθεί από τον ίδιο τον εγγονό του George Magarian και κινηματογραφιστή Robert Davidian.

ΠΗΓΗ makeleio

Αυτοί είναι οι τουρκοι:ΒΙΑΖΕ 6 χρονών κοριτσάκι μπροστά στον Τούρκικο όχλο που φώναζε…”Σκότωσε την, την σκύλα την Ελληνίδα”…!!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΟΧΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΙΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1955…

Συγκλονιστική μαρτυρία από τον δημοσιογράφο Γ. Καράγιωργας που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της

αγριότητας των τούρκων. 

Σε ομιλία του για τα Σεπτεμβριανά περιέγραψε κάποια περιστατικά.

«Στο Γενή Σεχίρ, ώρα 7 το απόγευμα μέσα στη μέση του δρόμου, ο όχλος περικύκλωσε ένα κοριτσάκι 6 ετών, το παρέδωσε σ΄ έναν ημιπαράφρονα χαμάλη γνωστό ως «γορίλα» και εκείνος παρουσία δύο χιλιάδων ατόμων το εβίασε επανειλημμένως, ενώ το πλήθος ούρλιαζε, «αυτά παθαίνουν οι Έλληνες. 

Σκότωσέ την, σκότωσέ την την σκύλα την Ελληνίδα».»

«Μόλις δόθηκε το σύνθημα της επιθέσεως, κύματα όχλου μπήκαν στην εκκλησία, για να την καταστρέψουν. 

Μέσα όμως βρισκόταν εκείνη την στιγμή ο αρχιδιάκονος, ο οποίος επιχείρησε να τους εμποδίσει. Οι Τούρκοι άρχισαν να τον ξυλοκοπούν και να προσπαθούν να του βγάλουν τα ράσα. 

Ο αρχιδιάκονος αντέστη, αλλά υπέκυψε. 

Από τις φωνές, τα ουρλιαχτά και την φασαρία ανησύχησε η μητέρα του ιερωμένου κι έντρομη έτρεξε στην εκκλησία. 

ΤΑ ΦΟΒΕΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου 1955

Οι ορδές των Τούρκων βαρβάρων σε ανθελληνικό παραλήρημα ρατσισμού και εθνικισμού, κατά τη διάρκεια των βανδαλισμών εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
Το άρθρο που ακολουθεί μας το έστειλε ο φίλος του ιστολογίου μας, Dr.Ing.N.Malakis και τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα γι' αυτό.
Επειδή οι νεώτεροι δεν γνωρίζουν και οι παλαιότεροι ... συνεχώς αποδημούν ... , καλό είναι να ειπωθεί τι συνέβη στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη τον Σεπτέμβριο 1955 ...!
Η Τουρκικη  Κυβέρνηση σε συνεργασία με την Αγγλική Κυβέρνηση και το εκτελεστικό της όργανο, την British Intelligence Service η οποία είχε στην Αθήνα την έδρα της στην Οδό Πλουτάρχου 5, απεφάσισαν με μια δυναμική ενέργεια να κτυπήσουν τον μαχόμενο Ελληνισμό, να τον τρομοκρατήσουν και να τον αναγκάσουν να σταματήσει να ζητά τα δίκαιά του στην Κύπρο και να αγωνίζεται γι’ αυτά!
Ο Άγγλος πρεσβευτής Σερ Τσαρλς Πηκ, είχε ήδη προειδοποιήσει την Ελληνική Κυβέρνηση πως αν δεν σταματήσει ο Κυπριακός Αγώνας, η Αγγλία επρόκειτο να ανακινήσει το «Μακεδονικό».
Επειδή όμως θα έθετε εν κινδύνω την συνεργασία της Δύσεως με τον άρτι αυτομολήσαντα από το σοβιετικό μπλοκ, τέως πράκτορα των Άγγλων και μετά των Αμερικανών, Γιόσιπ Μπροζ, αλλιως  «Τίτο», για τον οποίο η ύπαρξη της Ελληνικής συνεργασίας ήταν απαραίτητη, δεν προχώρησαν !
Αντίθετα ακολούθησαν την άλλη οδό που είχαν ήδη δρομολογήσει μέσω της Τουρκίας, απεφάσισαν δηλαδή, κατόπιν συνεννοήσεως με την Τουρκική Κυβέρνηση, να χρησιμοποιήσουν την Τουρκία σε μια προσπάθεια εκφοβισμού και καταπτοήσεως των Ελλήνων.

Η τότε τουρκική κυβέρνηση υπό τους: πρόεδρο δημοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ, πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές [πήρε το όνομα Μεντερές, διότι είχε κατασφάξει πολλούς Έλληνες και τους γενναίους έφηβους Έλληνες προσκόπους που προσπάθησαν να σταματήσουν τους Τούρκους ατάκτους στον ποταμό Μαίανδρο (τουρκιστί Μεντερές)], υπουργό Εξωτερικών Ζορλού, υπουργό Εσωτερικών Γκεντίκ, σε συνεννόηση με τους Άγγλους οργάνωσε Πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης. 

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΤΣΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1949

του αντιστράτηγου ε.α. Γεώργιου Τζουβαλά

Όπως προσκυνάμε στην Αγία Λαύρα το λάβαρο της επαναστάσεως του 1821 που ευλόγησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, θα έπρεπε να προσκυνάμε τα οστεοφυλάκια των νεκρών και τα αιματοβαμμένα χώματα των βουνοκορφών του Γράμμου και του Βέρνου (Βίτσι). Το πρώτο γιατί νοηματοδοτεί την έναρξη και την ευτυχή κατάληξη της εθνεγερσίας και το δεύτερο γιατί απέτρεψε τον ακρωτηριασμό της Ελλάδος και την εθνική ταπείνωση, μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο στον οποίο η συνεισφορά της Ελλάδος υπήρξε παγκόσμιας σημασίας. Έτσι μόνο θα τιμούσαμε τις παραδόσεις μας και θα ξαναφέρναμε ως φωτεινό δίδαγμα στις νέες γενιές Ελλήνων τον όρκο που οι πρόγονοι μας έδωσαν στις Πλαταιές: «Ου ποιήσομαι περί πλείονος το ζην της ελευθερίας».

Ο αγών που έδωσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις του έθνους στο Γράμμο και το Βέρνο δεν ήταν ένας ενδοοικογενειακός καυγάς, «ένας εμφύλιος», όπως εκόντες άκοντες, τον ονοματίσαμε. Ήτο ησυνέχισις του αγώνος της εθνεγερσίας για τους Έλληνες και τα εδάφη που δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε η γαλανόλευκη να σκεπάσει, στην προσπάθεια τους, για την απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία. Και ένας αγώνας για την κατοχύρωση όσων με πολύ αίμα είχαν αποκτηθεί.

Άλλοι λαοί, που αφυπνίστηκαν μετά την ελληνική επανάσταση, διεκδίκησαν την κυριαρχία στη Μακεδονία και την Θράκη. Προσάρτησαν με εύκολο τρόπο την σφύζουσα από ελληνισμό Ανατολική Ρωμυλία (1885). Είχαν προς τούτο την υποστήριξη

μεγάλων δυνάμεων που εξυπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα. Ο Ιωάννης Καποδίστριας απεκάλυπτε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη αυτές τις βλέψεις λέγοντας του: «Θοδωράκι οι Μεγάλοι δεν θέλουν να πλατύνει η Ελλάδα, γι’ αυτό ενισχύω (οικονομικώς) τα τάγματα των Ρουμελιωτών για να διαφυλάξουν τους τάφους των γονιών τους, ύστερα βλέπουμε για τις μονάδες των Μωραϊτών». Το μεγαλόπνοο πρόγραμμα του Καποδίστρια δεν αφήσαμε δυστυχώς να ολοκληρωθεί.

Η Σμύρνη καιγόταν! Στο στρατόπεδο φώναζαν τα μεγάφωνα. Πόλεμος!

Με διέταξαν να πάω με καμιά δωδεκαριά να επιθεωρώ το λιμάνι και την ομαλή επιβίβαση των αμάχων στα πλοία. Εκεί, κορούλα μου, στο λιμάνι άραζαν τα γαλλικά και τα εγγλέζικα πλοία. Πήγαινε ο κόσμος μέχρι εκεί και σκαρφάλωνε, μπας και σωθεί. Οι ξένοι στρατιώτες τους κόβανε τα χέρια και πέφτανε στη θάλασσα. Κάποιοι πνιγόντουσαν, μερικοί φώναζαν βοήθεια… Ποιος να πρωτοσωθεί;
(απόσπασμα από αληθινή μαρτυρία)

Το βράδυ πριν να φύγω για Μικρασία έδωσα λόγο με τη γιαγιά σου. Πήγα στον πατέρα της τον μπαρμπα -Αντώνη και του είπα το και το:

«Την θέλω τη Ρηνιώ να την κάνω γυναίκα μου».

«Είσαι ίδιος ο πατέρας σου, ευθύς και αποφασιστικός», μού λέει. «Κάτσε να πιούμε ένα κρασί και θα στείλω να φωνάξουν τη Ρηνιώ. Αν πει το Ναι, χαλάλι σου».

«Η Ρηνιώ κι εγώ αγαπιόμαστε από παιδιά», του είπα.

Το ίδιο βράδυ περάσαμε σημάδι αρραβώνα. Η μάνα της η θεια Ανθή μου πέρασε στο λαιμό ένα σταυρό.
«Να σε φυλάει εκεί πέρα που θα πάτε».

 

Η Ρηνιώ με ξεπροβόδισε στην πόρτα. Έσκυψα και την φίλησα.
«Στο καλό Γιωργή. Να μου γράφεις».
«Θα σου γράφω κάθε μέρα. Τώρα είσαι δικιά μου», της είπα.

Στο δρόμο για το σπίτι ένιωθα σαν να είχα φτερά. Ένιωθα σαν αετός στον ουρανό. Δεν φοβόμουν πια τον πόλεμο. Ήθελα μόνο να γυρίσω πίσω για τη Ρηνιώ μου.

Το πρωί παρουσιάστηκα στο στρατό. Ντύθηκα με τη στολή του φαντάρου. Σε δυο μέρες φτάσαμε με πλοίο στη Σμύρνη. Ήταν ‘Ανοιξη, Μάιος του 1919. Ο κόσμος μας υποδέχτηκε στο λιμάνι του Κε με μεγάλη χαρά και ελληνικές σημαίες. Ώσπου να φτάσουμε στο στρατόπεδο μας σταματούσαν στο δρόμο και μας κερνούσαν κάθε λογής γλυκίσματα και σερμπέτια!

 

Στο στρατόπεδό μας είχε ησυχία. Ο πόλεμος ήταν μακριά από την πόλη. Εγώ ήξερα λίγα γράμματα και ανέλαβα γραμματικός στο γραφείο του διοικητή. Μην φανταστείς τίποτα σπουδαίο. Ξεδιάλεχνα τα γράμματα που έφταναν από την πατρίδα σε σακούλες και τα μοίραζα στον στρατώνα.

Είχα κάνει και φιλίες με έναν στρατιώτη τον Γιάννο από τη Χαλκίδα. Όταν βγαίναμε με άδεια φοράγαμε τις στολές μας σενιαρισμένες, γκραν. Πηγαίναμε στα καφέ αμάν στην παραλία. Τι μεράκια κάναμε. Ρίχναμε και κανένα γύρο. Σαν έβλεπε ο διοικητής μου πως είχαμε ξεχάσει τον πόλεμο κι είχαμε τον νου στα γλέντια, με πιάνει μια μέρα και μου λέει:
«Γιωργή. Το νου σου μην ξεμυαλίζεσαι με τα κάλλη της Σμύρνης. Εδώ ήρθαμε για πόλεμο, όχι για βεγγέρα».

Ο διοικητής μου ήταν άνθρωπος αψύς μα δίκαιος.
«Έννοια σου, κυρ διοικητά. Εγώ ήρθα να κάνω το στρατιωτικό μου και να γυρίσω πίσω στο χωριό. Με περιμένει η Ρηνιώ. Είμαι λογοδοσμένος. Κι αν θέλεις να μας στεφανώσεις σαν πάμε πίσω στην πατρίδα».
«Αν γυρίσουμε ζωντανοί, θα γίνουμε κουμπάροι. Έχεις τον λόγο μου».
Δώσαμε τα χέρια. Σαν τι να ξέρει τούτος έλεγα με τον νου μου. Αν γυρίσουμε ζωντανοί;

Έγραφα όλα τα νέα στη Ρηνιώ, χαρτί και καλαμάρι. Τι φάγαμε; τι

Σαν σήμερα 14/08/1996 Ν.Η. (1/08/1996 Π. Η.) θα περάσει στην αθανασία από τα πυρά των Τούρκων ο εθνομάρτυρας Σολωμός Σολωμού και θα γίνει σύμβολο του Κυπριακού αγώνα για Απελευθέρωση.

Η στιγμή που με θάρρος και αυταπάρνηση σκαρφαλώνει στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία του κατακτητή ας γίνει μάθημα σε όλους μας. Η θυσία του Σολωμού κρατά ζωντανή τη φλόγα του Αγώνος.

Θέλει θάρρος να αγωνίζεσαι, θέλει Σολωμούς η Λευτεριά!

"Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,

ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του."

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,

σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;

Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,

αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.

Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,

ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του...

14 Αυγούστου 1996 - Δεν Ξεχνώ - Τον Σολωμό Σολωμού τιμώ!(1970 Αμμόχωστος-1996 Δερύνεια)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!