Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?-Πόσα βγάζεις την ώρα ?

Συζήτηση μεταξύ μικρού παιδιού και πολυάσχολου πατέρα :
Μικρός : - Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?
Πατέρας : - Ναι, σίγουρα, τι είναι ?
-Πόσα βγάζεις την ώρα ?
- Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ?
- Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ, πες μου, πόσα βγάζεις την ώρα ?
- ΟΚ, 100 ευρώ την ώρα.
- Ω! (με το κεφάλι κάτω). Μπορείς να μου δανείσεις 50 ευρώ ?
Ο πατέρας έξαλλος !
-Αν ο μόνος λόγος που ζήτησες για να σε δανείσω μερικά χρήματα είναι για να αγοράσεις κανένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες ανοησίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και κοιμήσου. Είσαι πολύ εγωιστής. Δεν δουλεύω τόσο σκληρά κάθε μέρα για να βλέπω μια τέτοια παιδιάστικη συμπεριφορά.

Το μικρό αγόρι ήσυχα πήγε στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο πατέρας έκατσε κάτω, σκέφτηκε και θύμωσε πιο πολύ για το μικρό του γιό που του έκανε τέτοια ερώτηση. Πώς τολμάει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μόνο και μόνο για να πάρει μερικά χρήματα ?
Μετά από περίπου μια ώρα, ο πατέρας ηρέμησε, και άρχισε να σκέφτεσαι:
Ίσως υπήρχε κάτι που χρειαζόταν να αγοράσει μ ' αυτό 50/ρικο και δεν ζητάει λεφτά συχνά. Πήγε στην πόρτα του δωματίου του αγοριού και άνοιξε την πόρτα.
- Κοιμάσαι, γιε μου ?
- Όχι, μπαμπά, είμαι ξύπνιος .
- Σκεφτόμουν, ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήμουν κουρασμένος και ξέσπασα επάνω σου.
- Εδώ είναι τα $ 50 που ζήτησες.

Ο μικρός Νικόλας και η νηστεία της Παρασκευής.

Ο μικρός Νικόλας είχε ακούσει τη γιαγιά του να λέει πως «σήμερα είναι Παρασκευή και νηστεύουμε για τον Χριστό». Στο μυαλό του 7χρονου αγοριού, η νηστεία ήταν ένας γρίφος.

«Δηλαδή, γιαγιά, αν δεν φάω το τυρί μου, θα χαρούν οι άγγελοι;» ρωτούσε με απορία.

Εκείνη την Παρασκευή, στο σχολείο στα Χανιά, το διάλειμμα ήταν δύσκολο. Ο φίλος του ο Μάνος άνοιξε το ταπεράκι του και η μυρωδιά από το τοστ με το λιωμένο κασέρι γέμισε τον αέρα. Ο Νικόλας κοίταξε το δικό του λιτό σνακ: ένα παξιμάδι και ένα μήλο. Η κοιλιά του έκανε έναν μικρό θόρυβο, σαν να διαμαρτυρόταν.

«Θέλεις μια μπουκιά;» του είπε ο Μάνος.

Ο Νικόλας κοντοστάθηκε. Ήθελε πολύ. Αλλά μετά θυμήθηκε το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου που είχαν επισκεφθεί το πρωί και τη γαλήνη που ένιωσε.

«Όχι, ευχαριστώ, Μάνο. Σήμερα κάνω... προπόνηση», είπε με καμάρι.

Καθώς έτρωγε το μήλο του, πρόσεξε στη γωνία της αυλής τον Λευτέρη, ένα παιδί από την πρώτη τάξη, που καθόταν μόνο του και δεν είχε καθόλου κολατσιό μαζί του. Ο Λευτέρης κοίταζε τα άλλα παιδιά να τρώνε, προσπαθώντας να το κρύψει.

Τότε ο Νικόλας κατάλαβε κάτι που δεν του το είχε πει καμία γιαγιά. Η νηστεία δεν ήταν μόνο για το τι δεν τρως, αλλά για το τι δίνεις.

Πλησίασε τον μικρό. «Κοίτα, έχω ένα μεγάλο μήλο και δεν θα το φάω όλο. Θέλεις το μισό; Είναι το πιο γλυκό από το περιβόλι μας».

Τα μάτια του Λευτέρη φωτίστηκαν. Μοιράστηκαν το φρούτο καθισμένοι στο πεζούλι. Ο Νικόλας ένιωσε ξαφνικά να χορταίνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, παρόλο που το στομάχι του ήταν σχεδόν άδειο.

Το απόγευμα, όταν η γιαγιά τον ρώτησε πώς πήγε η νηστεία του, ο Νικόλας χαμογέλασε με νόημα..

«Γιαγιά, σήμερα έμαθα το μυστικό. Η νηστεία είναι σαν να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για να χωρέσει κάποιος άλλος».

 

Μάθετε τα παιδιά σας να νηστεύουν από μικρά για να μπορέσουν να χτίσουν γερές ορθόδοξες βάσεις.

 

Τα γεννήματα της αμαρτίας.

Ο φόβος, η σύγχυση, η αδυναμία, η ασθένεια και ο σκοτισμός του νου γεννώνται από την αμαρτία.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος προκαλεί άλλους εναντίον του, προξενεί σύγχυση στη συνείδηση του, έλκει επάνω του τους δαίμονες και τους δίνει όπλα να στραφούν εναντίον του.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος διαχωρίζει τον εαυτό του από τον Θεό, υψώνει τείχος ανάμεσα σ’ αυτόν και την πηγή κάθε καλού, αποξενώνεται απ’ τον φύλακα άγγελό του.

Η διάπραξη της αμαρτίας σηματοδοτεί μια κήρυξη πολέμου εναντίον του Θεού και όλων των θεϊκών δυνάμεων. Αυτό είναι πιο παράλογο και απ’ το αν ένα ξεραμένο φθινοπωρινό φύλλο κήρυττε πόλεμο εναντίον του ανέμου!

Πράγματι, εδώ συμβαίνει το πιο παράλογο απ’ όλα: ένας άνθρωπος κηρύσσει πόλεμο στο Θεό! Η κίνηση αυτή από μόνη της εγγυάται την καταστροφή και τη διάλυση του ανθρώπου, εάν αυτός δεν συνέλθει γρήγορα κι αν δεν μετανοήσει εγκαίρως και δεν προστρέξει στο Θεό για βοήθεια.

Ο μέγας προφητάναξ Δαβίδ είχε πλήρη επίγνωση της δεινής καταστάσεως του αμαρτωλού ανθρώπου. Άλλωστε και ο ίδιος είχε προσωπική εμπειρία. Ένιωθε απερίγραπτο φόβο, σύγχυση, αδυναμία και μοναξιά. Αισθανόταν τα βέλη των ανθρώπων αλλά και τα βέλη των δαιμόνων.

Μολαταύτα, συνειδητοποιώντας την οικτρή κατάστασή του, ομολόγησε την αμαρτία του και συντετριμμένος έβαλε μετάνοια ενώπιον του Θεού, πότισε τη γη με δάκρυα μετανοίας και λόγους βαθιάς οδύνης που έκαιγαν σαν φωτιά· και προσευχήθηκε στον ελεήμονα Θεό να τον συγχωρήσει. Όταν όλες οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί, ένιωσε να τον κατακλύζει άρρητη ευλογία.

Τη μακαριότητα της ψυχής που έχει συγχωρηθεί αδυνατούσε ο Δαβίδ να την εκφράσει με λόγια. Μπορούσε μόνο να μας δηλώσει και να μας βεβαιώσει, από τη μία πλευρά, για την κατάσταση αμαρτωλότητας και, από την άλλη, για την κατάσταση της συγχώρησης από τον Θεό, βασισμένος στην άμεση εμπειρία του και των δύο καταστάσεων. Είπε: Μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι (Ψαλμοί 31,1). Ποια είναι αυτή η ευλογία που μακαρίζει ο Δαβίδ;

Ελευθερία, ανδρεία, χαρά απερίγραπτη, δύναμη, θάρρος, διαύγεια σκέψεως, ειρήνη της συνειδήσεως, ελπίδα στον Θεό, υμνωδία στον Θεό, αγάπη για τους πλησίον και νόημα στη ζωή του ανθρώπου! Με άλλα λόγια: φως, χαρά και δύναμη – αυτή είναι η ευλογία.

Αυτή είναι η μακαριότητα που αισθάνεται εδώ στη γη κάποιος του οποίου οι αμαρτίες έχουν συγχωρηθεί. Αν εδώ είναι έτσι, τότε ποια ευλογία τον αναμένει εκεί στους ουρανούς;

Κύριε και Θεέ, συγχώρησε τις ανομίες μας με το άπειρο έλεός Σου και κάλυψε τις αμαρτίες μας.

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»-Οκτώβριος, εκδ. Άθως)

 

Ἃγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ἐσφιγμενίτης(19 Ἀπριλίου)

Ποιός θα ακούσει χωρίς να δακρύσει και να συγκινηθεί το ένδοξο και κατανυκτικό μαρτύριο του Οσιομάρτυρα και Νεομάρτυρα Αγαθαγγέλου, με το οποίο δοξάσθηκε ο Θεός, η Ορθοδοξία και το Γένος μας, ιδιαίτερα δε η Σεβασμία Μονή μας (σημ. Ι.Μ. Εσφιγμένου), η οποία τον προετοίμασε γιά τον δοξασμένο θρίαμβο;

Ο Άγιος καταγόταν από την πόλη της Θράκης Αίνο από γονείς φτωχούς αλλά ευσεβείς και ονομάσθηκε στο άγιο Βάπτισμα Αθανάσιος.

Εξαιτίας της φτώχειας του ανέλαβε υπηρεσία στο πλοίο κάποιου Τούρκου, για να εξοικονομεί τα αναγκαία προς το ζην. Βλέποντας ο μιαρός Τούρκος τα προτερήματα και την επιδεξιότητα του Αθανασίου, σκέφθηκε να τον μεταστρέψει στο μωαμεθανισμό για να τον κάνει κληρονόμο του. Γνωρίζοντας όμως τη σταθερότητα και την ευσέβεια του νέου και ότι με κολακείες δεν μπορεί να τον πείσει, κράτησε το σκοπό του μυστικό, γιά να μεταχειρισθεί βίαια μέσα. Ενώ ταξίδευαν μία φορά από Κωνσταντινούπολη στη Σμύρνη, ο άνομος κριτής των Αγαρηνών της Σμύρνης, βλέποντας και αυτός την προθυμία και επιμέλεια του Αθανασίου, παρακινούσε τον πλοίαρχο να προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον αλλαξοπιστήσει. Μόλις έφθασαν στη Σμύρνη, την ίδια νύχτα διέταξε ο Αγαρηνός τον Αθανάσιο να ανάψει ένα φανάρι και να προπορεύεται απ' αυτόν, τάχα ότι θα πάει σε κάποιο μέρος. Ενώ προχωρούσαν σ' ένα δρόμο κοντά σε τουρκικά μνήματα, διέταξε το νέο να μπεί στο τουρκικό νεκροταφείο και όταν προχώρησαν στο βαθύτερο μέρος, ξαφνικά έβγαλε μαχαίρι ο μιαρός Τούρκος και επιχειρώντας δήθεν να τον σκοτώσει τον πλήγωσε αρκετά. Ο νέος ξαφνιάστηκε και τον παρακαλούσε έμφοβος και με θρήνους, εκείνος όμως του απάντησε ότι είναι αδύνατο να τον αφήσει ζωντανό, εκτός αν γίνει ομόπιστός του. Ο νέος σκέφθηκε ότι η μαρτυρία του Τούρκου εκείνου δεν ίσχυε, διότι όλοι τον ήξεραν σαν ψεύτη, οπότε είπε στον εαυτό του «ας πω αυτόν το λόγο να λυτρωθώ από αυτόν τον αιμοβόρο και αύριο τον αρνούμαι και φεύγω». Τούτο ήταν παγίδα του σατανά, γιά να εξομώσει. Μόλις είπε ότι γίνεται Οθωμανός, αμέσως ο ασεβής εκείνος τον φίλησε και του έδωσε οθωμανικό όνομα και την ίδια ώρα του μεσονυκτίου τον έσυρε στο κριτήριο και δεν τον άφησαν πλέον έως ότου του έκαναν και την περιτομή. Μετά από λίγες μέρες ασθένησε βαριά καί λυπόταν φοβούμενος μήπως πεθάνει στην ασέβεια, αλλ' ο Θεός τον λυπήθηκε. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και κινδύνους αναχώρησε από τον αφέντη του, ο οποίος πάλι λίγο έλειψε να τον σκοτώσει, γιά οικονομική όμως διαφορά. Από τότε άρχισε να σηκώνεται από το βάθος της ασεβείας και χρησιμοποιούσε το χριστιανικό του όνομα.

Οσίου Συμεών ηγουμένου Ιεράς μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους του Μονοχίτωνος και Ανυπόδητου 19 Απριλίου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Φλαμουρίου Μαγνησίας.
Αποτμήματα του
Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Κομνηνείου Λαρίσης και Αγίου Γερασίμου Ζαγοράς Μαγνησίας.

Aνυπόδητος Συμεών βαίνων μάκαρ,
Tον πτερνίσαντα τους βροτούς πατείς όφιν.

Βιογραφία
Ο όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος, γεννήθηκε στο χωριό Βαθύρεμα Αγιάς από πατέρα ιερέα - τον παπά Ανδρέα, δάσκαλο του κρυφού σχολειού και την Αικατερίνη. Από μικρό παιδί έδειχνε σημεία αρετής και αγιότητος. Έμαθε τα ιερά βιβλία και βοηθούσε τον πατέρα του, ψέλνοντας στις ιερές ακολουθίες.

Ο φιλότουρκος κοτσαμπάσης του χωριού θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του Τριανταφυλλιά, απειλώντας τον πατέρα του πως, αν δε συναινέσει ο γιος του, θα τον πάρει το παιδομάζωμα. Έτσι με τη βία, μια βραδιά στο σπίτι του, παντρεύει το Συμεών με την κόρη του, με ξένο παπά. Στο χρόνο επάνω γέννησε η γυναίκα του ένα αγοράκι, το οποίο ονόμασαν Δημήτρη. Όμως ο Συμεών ήταν βαθιά λυπημένος κι έδειχνε συλλογισμένος. Στον πεθερό του, που τον ρωτά, ομολογεί πως δεν είναι δικό του το παιδί και πως δε γνώρισε την Τριανταφυλλιά ως γυναίκα. Αφού κανείς δε τον πίστεψε αποφασίζεται ο δια πυρός θάνατός του. Κι ενώ στην πλατεία ετοιμάστηκε η φωτιά, ο Συμεών ζήτησε για τελευταία φορά να δει τη σύζυγό του μπροστά στον κόσμο. Πλησίασε το γιο του Δημητράκη και το ρώτησε ποιος ήταν ο πατέρας του. Το παιδί παραδόξως μιλώντας έδειξε για πατέρα του τον Αγροφύλακα του χωριού κι έτσι ο Συμεών αθωώθηκε.