Είναι πρωτίστως θέμα πίστεως, εκκλησιολογίας και ομολογίας απέναντι στην παναιρετική εκτροπή του Οικουμενισμού, την οποία πολλοί Άγιοι και ομολογητές της Ορθοδοξίας έχουν καταδικάσει ως αλλοίωση του φρονήματος της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θεμελιώνεται επάνω σε κρατικές αποφάσεις ούτε στηρίζεται αποκλειστικά σε νομικές πράξεις και διοικητικά σχήματα. Η αλήθεια της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην Ορθόδοξη Πίστη, στους Αγίους Πατέρες, στις Οικουμενικές Συνόδους και στην αδιάκοπη Ιερά Παράδοση. «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» λέγει η Αγία Γραφή. Όταν η πίστη κινδυνεύει, οι Άγιοι Πατέρες πάντοτε ύψωναν λόγο ομολογίας και όχι σιωπής.
Οι Άγιοι Μάρκος ο Ευγενικός, Θεόδωρος ο Στουδίτης, Μάξιμος ο Ομολογητής και πλήθος άλλων ομολογητών της Ορθοδοξίας δεν μέτρησαν το «πολιτικό κόστος», ούτε υπέταξαν την αλήθεια της πίστεως σε διοικητικές απαιτήσεις. Η διακοπή μνημοσύνου έναντι αιρετιζόντων επισκόπων δεν αποτελεί σχίσμα όταν γίνεται για λόγους πίστεως, αλλά πράξη προστασίας της Εκκλησίας από την πλάνη, σύμφωνα με τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Είναι βαρύ να παρουσιάζονται ως «καταληψίες» μοναχοί που επί δεκαετίες κρατούν ανόθευτη την πατερική γραμμή και αντιστέκονται στην οικουμενιστική σύγχυση. Το Άγιον Όρος υπήρξε πάντοτε τόπος ομολογίας και όχι χώρος επιβολής εκκλησιαστικής σιωπής. Οι Πατέρες του Αγίου Όρους δεν αγωνίσθηκαν για μία διοικητική νομιμότητα αποκομμένη από την αλήθεια της πίστεως, αλλά για την ακρίβεια της Ορθοδοξίας.
Η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας δεν είναι εξωτερική ούτε διοικητική. Είναι ενότητα εν τη αληθεία. Χωρίς ορθή πίστη, κάθε επίκληση «ενότητας» μετατρέπεται σε κενό σύνθημα. Η Εκκλησία δεν σώζεται με νομικές διατυπώσεις αλλά με μετάνοια, ορθόδοξο φρόνημα και παραμονή στην Παράδοση των Αγίων.
«Ουδέν γαρ ούτως παροξύνει τον Θεόν ως το αιρετικοίς συγκατατίθεσθαι» διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία ούτε διοικητικός μηχανισμός. Είναι ζωή εν Χριστώ, ομολογία και σταυρός. Και η ιστορία της Εκκλησίας απέδειξε ότι πολλές φορές οι ομολογητές έμειναν μόνοι απέναντι σε ισχυρούς θρόνους, αλλά η αλήθεια δεν μετριέται με εξουσίες και αποφάσεις ανθρώπων.
Η σελίδα μας, ως λαϊκοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί που αγωνιούμε για την ανόθευτη πίστη των Πατέρων μας, δεν κρύβει ότι συντάσσεται πνευματικά και ομολογιακά με τον αγώνα της παλαιφάτου Ιεράς Μονής Εσφιγμένου. Όχι από εμπάθεια προς πρόσωπα, ούτε από διάθεση αντιπαραθέσεως, αλλά διότι βλέπουμε μέσα στον αγώνα αυτόν την κραυγή αγωνίας πολλών πιστών που δεν αντέχουν να βλέπουν την Ορθοδοξία να οδηγείται στην πανθρησκειακή σύγχυση του Οικουμενισμού.
«Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» γράφει ο Απόστολος Παύλος. Και οι Άγιοι Πατέρες δεν παρέδωσαν στην Εκκλησία μία πίστη συμβιβασμών, αλλά μία πίστη μαρτυρίου, ακρίβειας και ομολογίας. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο μόνος που δεν υπέγραψε την ψευδοένωση Φερράρας Φλωρεντίας, διεκήρυξε ότι «οι Λατίνοι ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί εισί». Αυτή υπήρξε πάντοτε η φωνή της Ορθοδοξίας όταν η αλήθεια επιχειρήθηκε να θυσιαστεί στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης αγάπης και μιας εξωτερικής ενότητας.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης διδάσκει ότι όταν η πίστη κινδυνεύει, ακόμη και ο απλός λαϊκός έχει χρέος να ομολογεί. Δεν είναι η Ορθοδοξία ιδιοκτησία επισκόπων, πατριαρχών ή διοικητικών μηχανισμών. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και η αλήθεια της διαφυλάσσεται από όλους όσοι μένουν πιστοί στην Ιερά Παράδοση.
«Καιροί ουκ εισί του σιγάν περί της πίστεως» φωνάζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.
Σήμερα επιχειρείται να παρουσιαστεί ως “ακραίος” κάθε λόγος αντιστάσεως στον Οικουμενισμό. Όμως η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι πάντοτε οι ομολογητές χαρακτηρίζονταν υπερβολικοί, ανυπάκουοι ή φανατικοί από την κοσμική εξουσία και τους εκκλησιαστικούς συμβιβασμούς της εποχής τους. Έτσι συνέβη με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Έτσι με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό. Έτσι με πλήθος Αγίων που έμειναν μόνοι, αλλά δεν πρόδωσαν την αλήθεια.
Το Άγιον Όρος δεν οικοδομήθηκε για να γίνει χώρος θρησκευτικής διπλωματίας και διαλόγων χωρίς όρια. Είναι Περιβόλι της Παναγίας, τόπος μετανοίας, ασκήσεως και ορθοδόξου φρονήματος. Και όταν μέσα σε αυτό ακούγεται φωνή αντιστάσεως απέναντι στην αλλοίωση της πίστεως, δεν μπορεί αυτή η φωνή να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με νομικούς όρους και κοσμικά κριτήρια.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε αναμάρτητοι ούτε αλάνθαστοι. Ούτε υψώνουμε σημαία εγωισμού. Με φόβο Θεού όμως ομολογούμε ότι η πανθρησκειακή αντίληψη, οι συμπροσευχές, οι θεωρίες περί “αδελφών εκκλησιών” και η εξίσωση της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας με αιρέσεις και ομολογίες αντιστρατεύονται το φρόνημα των Αγίων Πατέρων.
«Ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ ο παρελάβετε, ανάθεμα έστω» λέγει ο Απόστολος των Εθνών.
Γι’ αυτό και πολλοί απλοί πιστοί, οικογενειάρχες, μοναχοί, νέοι και γέροντες βλέπουν στον αγώνα της παλαιάς αδελφότητος της Εσφιγμένου μία υπενθύμιση ότι η Ορθοδοξία δεν σώζεται με διπλωματικές ισορροπίες αλλά με μετάνοια, αλήθεια και σταυρική ομολογία.
Ευχόμαστε ο Κύριος να φωτίσει όλους μας. Και πρώτα εμάς τους ίδιους. Διότι η αληθινή ομολογία χωρίς ταπείνωση γίνεται πέτρα. Ενώ η ταπείνωση χωρίς αλήθεια γίνεται προδοσία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.