Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν τον Θεό μέσα στη σιωπή της μετανοίας και υπάρχουν και εκείνοι που Τον αναζητούν μέσα στον θόρυβο των εντυπώσεων. Από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας, οι Άγιοι Πατέρες διέκριναν ότι τα θεαματικά σημεία, όταν γίνονται αφορμή επιδείξεως και υπερηφανείας, δεν οδηγούν στην αλήθεια αλλά στην πλάνη. Διότι ο διάβολος δεν πολεμά πάντοτε με φανερή αμαρτία. Πολλές φορές εμφανίζεται ντυμένος με ζήλο, ασκητικό φρόνημα και ψεύτικη πνευματικότητα.
Κάποτε μερικοί αιρετικοί ασκητές πήγαν στο μοναστήρι του μεγάλου Παχωμίου. Εξωτερικά έμοιαζαν ταπεινοί και εγκρατείς, όμως μέσα τους έκρυβαν υπερηφάνεια και δαιμονική πλάνη. Ζήτησαν από τον Άγιο να βγει μαζί τους και να περάσουν έναν ποταμό περπατώντας επάνω στα νερά, ώστε να φανεί ποιος έχει μεγαλύτερη παρρησία ενώπιον του Θεού.
Όταν οι αδελφοί μετέφεραν τα λόγια αυτά στον Άγιο Παχώμιο, εκείνος λυπήθηκε βαθιά και τους απάντησε με διάκριση αγιοπνευματική. Τους είπε ότι τέτοια πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με τον αληθινό αγώνα της σωτηρίας. Ο μοναχός δεν εγκαταλείπει το πένθος για τις αμαρτίες του για να επιδείξει θαύματα ούτε ζητά να εντυπωσιάσει τους ανθρώπους με υπερφυσικές πράξεις. Ο αληθινός αγώνας είναι να νικήσει τα πάθη, να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού και να διαφύγει τις παγίδες του πονηρού.
Και εξήγησε ακόμη ότι πολλές φορές ο Θεός παραχωρεί στους πλανεμένους να ενεργούν παράδοξα σημεία, όχι επειδή είναι άγιοι, αλλά επειδή ο διάβολος χρησιμοποιεί τέτοια θεάματα για να στηρίξει την πλάνη και να εξαπατήσει τους αφελείς. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ποτέ δεν θεμελίωσε την αλήθεια στα εξωτερικά θαύματα αλλά στην ταπείνωση, στη μετάνοια και στην ορθή πίστη.
«Ο δικός μου αγώνας δεν είναι να περνώ ποταμούς με τα πόδια ούτε να επιδεικνύω δύναμη ενώπιον των ανθρώπων, αλλά να έχω πάντοτε στη μνήμη μου την κρίση του Θεού και να συντρίβω τις παγίδες του διαβόλου με τη χάρη του Χριστού. Εάν ο άνθρωπος νικήσει τον εχθρό μέσα στην καρδιά του, τότε όλα τα άλλα δεν έχουν καμία αξία».
Μετά δίδαξε τους αδελφούς να μην επιθυμούν οπτασίες, σημεία και εντυπωσιασμούς. Διότι πολλές ψυχές χάθηκαν ζητώντας εμπειρίες αντί για μετάνοια. Ο Χριστός δεν κάλεσε τους ανθρώπους να Τον πειράζουν με απαιτήσεις θαυμαστών αποδείξεων, αλλά να Τον ακολουθούν με πίστη, ταπείνωση και σταυρική υπομονή. Γι’ αυτό και απάντησε στον διάβολο μέσα στην έρημο: «Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου».
Στην εποχή μας, όπου οι άνθρωποι διψούν για εντυπωσιασμό και κυνηγούν συνεχώς το παράξενο, η φωνή του Αγίου Παχωμίου παραμένει επίκαιρη σαν καμπάνα μετανοίας μέσα στη νύχτα. Η αληθινή πνευματική ζωή δεν κρύβεται στα θεάματα αλλά στο δάκρυ της προσευχής, στην αφάνεια, στη συντριβή της καρδιάς και στην υπομονή του καθημερινού αγώνα. Εκεί κατοικεί αθόρυβα η χάρις του Θεού.
«Μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν» (Α΄ Ἰω. δ΄ 1)
Αφιερώνεται σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να κρατήσει την πίστη καθαρή από πλάνη, υπερηφάνεια και ψεύτικο πνευματισμό, μέσα σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά το θέαμα από τη μετάνοια.
Η αληθινή δύναμη του χριστιανού δεν είναι να περπατά επάνω στα νερά, αλλά να μένει όρθιος μέσα στην τρικυμία των πειρασμών χωρίς να χάνει τον Χριστό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.