Ο διασυρμός της πατρίδας και της πίστεως.

 

«Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε». Β΄ Θεσσαλονικεῖς β´ 15

Υπάρχει μία βαθιά πληγή μέσα στον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια, ούτε η σύγχυση των καιρών. Είναι ότι έπαψε να ντρέπεται όταν ακούει να βλασφημείται ο Θεός και να εξευτελίζεται η πατρίδα του. Έπαψε να πονά όταν γελοιοποιούνται οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι άγιοι, οι πρόγονοι που κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο με αίμα, δάκρυ και ομολογία πίστεως.

Φτιάξαμε κοινωνία χωρίς ιερότητα. Έναν κόσμο όπου ο χλευασμός έγινε «τέχνη», η ασέβεια βαφτίστηκε «ελευθερία», και η αποστασία παρουσιάζεται ως πρόοδος. Κάθε άνθρωπος που σηκώνεται να υπερασπιστεί Χριστό και πατρίδα χαρακτηρίζεται ακραίος, ενώ εκείνοι που πολεμούν την Ορθοδοξία και την ελληνορθόδοξη συνείδηση προβάλλονται ως φωτισμένοι και προοδευτικοί.

 

Και όλα αυτά δεν γεννήθηκαν τυχαία. Είναι καρπός της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Θεό και από τις ιερές ρίζες του Γένους. Όταν ο άνθρωπος κόβεται από την χάρη του Θεού, χάνει μαζί και το φρόνημα, την διάκριση και την πνευματική του όραση. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος διδάσκει ότι όπου απομακρύνεται ο Χριστός, εκεί εισέρχεται η πλάνη και η σύγχυση. Η αποστασία λοιπόν δεν είναι απλώς κοινωνικό φαινόμενο αλλά πνευματική νόσος. Είναι η άρνηση της αληθείας του Θεού και της Ιεράς Παραδόσεως.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προειδοποιούσε ότι θα έρθουν χρόνια όπου οι άνθρωποι θα χάσουν την ευλάβεια και θα θεωρούν το σκοτάδι φως. Και πράγματι, ζούμε εποχές όπου το παιδί μεγαλώνει χωρίς προσευχή, χωρίς μνήμη, χωρίς ρίζες. Μαθαίνει περισσότερα από μία οθόνη παρά από το Ευαγγέλιο. Ξέρει πρόσωπα της τηλεοράσεως αλλά αγνοεί τους Νεομάρτυρες του Γένους. Γνωρίζει τραγούδια της αμαρτίας αλλά δεν έμαθε ποτέ έναν ψαλμό του Δαυίδ.

Η παιδεία, αντί να μορφώνει ψυχές, συχνά απογυμνώνει τα παιδιά από την ορθόδοξη συνείδηση. Η αγάπη προς την πατρίδα παρουσιάζεται ως δήθεν σκοταδισμός, ενώ η ομολογία της πίστεως θεωρείται παρωχημένη. Όμως η Ρωμηοσύνη δεν οικοδομήθηκε πάνω στην άρνηση του Χριστού. Το Γένος αυτό στάθηκε ζωντανό επειδή υπήρξαν πατέρες που κρατούσαν κομποσχοίνι, μανάδες που άναβαν καντήλι, ιερείς που λειτουργούσαν κρυφά και αγωνιστές που κοινωνούσαν πριν τη μάχη.

Ο αποκομμένος από τον Χριστό ευρωπαϊκός πολιτισμός ως ανθρωποκεντρική πτώση οδηγεί τον άνθρωπο στην πνευματική ερήμωση. Όταν ο άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του και τα πάθη του, τότε γκρεμίζονται όλα τα θεμέλια της ζωής. Η οικογένεια διαλύεται, η αλήθεια σχετικοποιείται, η αμαρτία νομιμοποιείται και η βλασφημία γίνεται καθημερινό θέαμα.

Ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έλεγε πως όταν φεύγει ο Θεός από την καρδιά του ανθρώπου, τότε εισέρχεται κάθε ακαθαρσία και σύγχυση. Αυτό ακριβώς βλέπουμε. Η τηλεόραση, το διαδίκτυο και τα θεάματα έγιναν άτυποι παιδαγωγοί της κοινωνίας. Διδάσκουν στα παιδιά ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται με το χρήμα, το σώμα και την πρόσκαιρη λάμψη. Όμως «τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» κατά τον λόγο του Κυρίου.

Η σημερινή πνευματική κατάπτωση δεν είναι άσχετη με την εγκατάλειψη της εκκλησιαστικής ζωής. Όταν έσβησε το καντήλι της προσευχής μέσα στο σπίτι, άρχισε να κυριαρχεί το σκοτάδι της συγχύσεως. Όταν εγκαταλείφθηκε η εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία, γέμισε η ψυχή άγχος, ταραχή και απελπισία. Οι άνθρωποι αναζητούν ειρήνη χωρίς Χριστό, αλήθεια χωρίς Ευαγγέλιο και ελευθερία χωρίς μετάνοια. Όμως αληθινή ελευθερία υπάρχει μόνο μέσα στην αλήθεια του Θεού.

Δεν είναι τυχαίο ότι όπου χάνεται η μνήμη των ηρώων, ακολουθεί και η απώλεια της ελευθερίας. Και όπου σβήνει η προσευχή, εκεί κυριαρχεί το πνεύμα της αποστασίας. Ο διάβολος δεν πολεμά πρώτα τα όπλα ενός λαού αλλά την ψυχή του. Θέλει έναν άνθρωπο χωρίς πατρίδα, χωρίς παράδοση, χωρίς Θεό, χωρίς μετάνοια. Έναν άνθρωπο εύκολα χειραγωγούμενο, χωρίς αντίσταση και χωρίς ιερό φόβο.

Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη ομολογία σήμερα δεν είναι μία θεωρητική τοποθέτηση αλλά πνευματική ανάγκη. Οι Άγιοι Πατέρες δίδαξαν ότι η σιωπή μπροστά στην πλάνη γίνεται συνενοχή. Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης έγραφε πως όταν κινδυνεύει η πίστη, κανείς δεν δικαιούται να λέει «εγώ είμαι μικρός και αδύναμος». Η ομολογία της αληθείας είναι χρέος κάθε βαπτισμένου ορθοδόξου χριστιανού.

Η Ορθοδοξία όμως δεν είναι ιδεολογία ούτε πολιτιστικό απομεινάρι. Είναι ζωή εν Χριστώ. Είναι μαρτύριο, ταπείνωση, ομολογία και Ανάσταση. Και η αγάπη προς την πατρίδα δεν είναι μίσος προς άλλους λαούς αλλά ευγνωμοσύνη προς εκείνους που θυσιάστηκαν ώστε να παραμείνει αναμμένη η λαμπάδα της πίστεως και της ελευθερίας.

Αν θέλουμε να αναστηθεί αυτός ο τόπος, δεν θα γίνει με συνθήματα και θόρυβο. Θα γίνει όταν επιστρέψει το Ευαγγέλιο στο σπίτι, όταν ξανακουστεί προσευχή από τα χείλη των παιδιών, όταν ο άνθρωπος μάθει πάλι να δακρύζει μπροστά στον Σταυρό και να σέβεται τους τάφους των ηρώων.

Θα γίνει όταν ο πατέρας ξαναγίνει πνευματικό στήριγμα της οικογένειας, όταν η μητέρα διδάξει ξανά το σημείο του Σταυρού στα παιδιά της, όταν ο νέος πάψει να ντρέπεται για την Ορθοδοξία και όταν ο λαός επιστρέψει στην μετάνοια. Διότι όλα όσα ζούμε δεν είναι μόνο πολιτική ή κοινωνική κρίση. Είναι κρίση πνευματική και δογματική. Είναι το αποτέλεσμα της απομακρύνσεως από τον Χριστό, από την Εκκλησία και από την αγιοπατερική παράδοση των προγόνων μας.

«Μνήσθητι, Κύριε, τῶν πατέρων καὶ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, τῶν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος πεσόντων».