Moνταζιέρα και στον Elon Musk! To άρθρο για την ερήμωση του ελληνικού πληθυσμού ανέφερε ως αιτία τα mRNA εμβόλια και την εμβολιαστική εκστρατεία στη χώρα μας

 

Πέμπτη 18 Απριλίου 2024

Τα ελληνικά ΜΜΕ έκαναν Μονταζιέρα ακόμη και στον Elon Musk επειδή το άρθρο το οποίο υπέδειξε για την ερήμωση του ελληνικού πληθυσμού είχε αναφορά και στο ρόλο των mRNA εμβολίων και σχετικό γράφημα με την εμβολιαστική εκστρατεία COVID-19 στη χώρα μας.

Δείτε το σχετικό απόσπασμα και δείτε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο το οποίο υπέδειξε ο Musk για την ερήμωση του πληθυσμού της Ελλάδας.

Στο μεταξύ είναι πλέον βέβαιο ότι η ελληνική δικαιοσύνη θα παρέμβει για την επιβολή των εμβολίων ευθανασίας COVID-19 στον ελληνικό πληθυσμό.

However, the Greek government has not made any reference to the deadly effects of the Covid mRNA vaccination roll out in 2021, despite sudden and unexpected death statistics skyrocketing in perfect synchronization with the roll out.

The following data was retrieved by our friends at News Addicts from Our World in Data on April 10, 2024.

As you can see, the death rate in Greece had been falling steadily year-on-year for decades. Until something changed in 2021.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι είχε δημοσιεύσει το σχετικό άρθρο τη Δευτέρα 16 Απριλίου 2024>

Η Ελλάδα προβλέπεται να γίνει η πρώτη χώρα που θα υποστεί «πληθυσμιακή κατάρρευση», καθώς οι ξαφνικοί και απροσδόκητοι θάνατοι συνεχίζουν να αυξάνονται στα ύψη σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ τα ποσοστά γονιμότητας έχουν πέσει σε επίπεδα χαμηλότερα από ό,τι οι ειδικοί πίστευαν προηγουμένως πιθανά.

By Baxter Dmitry

Η καρδιακή ανεπάρκεια, τα εγκεφαλικά, οι θρόμβοι αίματος και οι καρκίνοι ταχείας εμφάνισης μεταξύ κατά τα άλλα υγιών νέων προκάλεσαν την αύξηση των ποσοστών θνησιμότητας στην Ελλάδα, ενώ τα επίπεδα γονιμότητας σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες προκαλούν το ποσοστό γεννήσεων να πέσει κάτω, καταγράφοντας το χαμηλότερο αριθμός γεννήσεων σε σχεδόν έναν αιώνα.

Η προοπτική της πληθυσμιακής κατάρρευσης στην Ελλάδα είναι μια «ωρολογιακή βόμβα» και μια «εθνική απειλή» σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η ερήμωση αναφέρεται στο φαινόμενο της ξαφνικής και μη αναστρέψιμης μείωσης του αριθμού των ζωντανών ανθρώπων σε μια κοινωνία.

Τώρα η Ελλάδα, το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, βρίσκεται σε καλό δρόμο να γίνει το πρώτο έθνος που θα πέσει θύμα της πολύπλευρης ατζέντας ερήμωσης του πληθυσμού της παγκόσμιας elite.

Να κάνουμε τα σπίτια μας νέα κρυφά σχολειά...

Ο κυρ-Φώτης ο Κόντογλου υπήρξε ένας από τούς γνησιότερους εκφραστές τής ελληνορδοδόξου παραδόσεώς μας, την οποία είχε ως κύριο δέμα στο συγγραφικό και καλλιτεχνικό του έργο, αγωνίστηκε όσο λίγοι για την προάσπιση και την αναβίωσή της στηλιτεύοντας την ξενομανία και τον μιμητισμό, άλλα κυρίως τήρησε πιστά τις αρχές και τις αξίες της στον προσωπικό του βίο μέχρι το τέλος τής ζωής του… 

Έγραφε, λοιπόν, με διορατικότητα, εδώ και μισό αιώνα περίπου, προφητεύοντας σχεδόν την σύγχρονη τραγική μας διολίσθηση και κρίση:

«Η ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με την ημέρα απάνω στους Έλληνες και τούς παραμορφώνει. Έναν λαό πού ξεχωρίζει ανάμεσα σ’ όλα τα έθνη και πού είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς, οι λογής-λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα».

Είναι ή σύγχρονη λαίλαπα της υποτέλειας, της ξενομανίας, του ραγιαδισμού και του γραικυλισμού πού βιώνουμε στις μέρες μας. Το σύνδρομο, του δήθεν εκσυγχρονισμού και της ψευτοδιανόησης, πού έχει αλλοτριώσει την λεγόμενη «πνευματική ηγεσία» του τόπου μας και την οδηγεί στην άρνηση του ιστορικού μας παρελθόντος, στην απώλεια της ιστορικής μας μνήμης και τής εθνικής μας αυτοσυνειδησίας, στην απαξίωση των αρχών και των ιδανικών τής παραδόσεώς μας και τής φυλής μας.

Η ζωή του Έλληνα έχει ζυμωθεί με την πατρογονική πίστη του, την αγία Ορθοδοξία, την «περιβεβλημένη ως πορφύραν και βύσσον» τα αίματα των μαρτύρων προγόνων του. 

ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΑΤΑΦΥΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ

Ο λαός μας αποτελεί μια αδιάσπαστη συνέχεια μιας μεγάλης πνευματικής παράδοσης, η οποία δεν διακόπηκε ούτε κατά τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας μας. Έτσι δεν είναι καθόλου επιτρεπτό να την απεμπολεί κανένας ή να μην την προσέχει.

Ο λαός μας έδειξε μια όντως αξιοθαύμαστη ικανότητα και δύναμη πίστης στο να διατηρήσει τη συλλογική του και την εθνική του υπόσταση και ενότητα κάτω από τις πιο δυσμενείς, από τις πιο θλιβερές συνθήκες. Παρότι η χώρα μας κατεπατήθει κατά καιρούς από του Ρωμαίους, τους Βησιγότθους, τους Σταυροφόρους, τους Τούρκους, τους Βουλγάρους, τους Γερμανούς, ωστόσο κράτησε την παράδοσή της ψηλά. Η Παράδοση είναι η μνήμη του παρελθόντος. Για τα Έθνη θύμηση είναι η παράδοση, που όταν καταστεί καλά συνειδητή καλείται ιστορία του Έθνους. Όποιος λαός λησμονεί την παράδοση, την ιστορία του, αυτή που είναι η μνήμη του Έθνους του, αυτός μοιάζει με άτομο που χάνει την μνήμη του.

Η παιδεία μας όταν αυτή λειτουργεί μέσ; στη σωστή της έννοια και ύπαρξή της, μπορεί να αποδεσμεύσει μεγάλες δυνάμεις, όταν φυσικά πάρει τη σωστή θέση της απέναντι στην παράδοση. Σε μας δυστυχώς τα τελευταία χρόνια παρατηρείται, είτε από αμάθεια είτε από "σνομπισμό" είτε από προπαγανδιστική σκοπιμότητα θλιβερών ιδεολογημάτων η έννοια "παράδοση" να ταυτίζεται εκ προοιμίου και κατά πανομοιότυπο τρόπο με την έννοια "αντίδραση", με την οποία και την ταυτίζουμε ως "οπισθοδρόμηση". Έπειτα πάλι, εκτός από σκοπιμότητες που αναφέραμε διακρίνει κανένας ένα έκδηλο ρεύμα ξενομανίας. Είναι ένας κίνδυνος του πολιτισμού μας, όταν το αντίκρισμα και το πλησίασμα του ξένου πνεύματος καταντά ξενομανία, αρρώστια. Από το ξένο πνεύμα μπορούμε να πάρουμε ό,τι ανταποκρίνεται στο δικό μας πνεύμα, ό,τι μπορεί να μεταφυτευθεί στο δικό μας κλίμα. Τα τελευταία χρόνια κατά τον πιο ανεξέλεγκτο τρόπο δεχόμαστε το ξένο πνεύμα αταίριαστο στην ιδιοσυγκρασία μας και στον πολιτισμό μας, στην ίδια την ψυχοσύνθεσή μας. Και αυτό γίνεται κατά τον πιο απερίσκεπτο τρόπο και από φόβο μήπως θεωρηθούμε ως καθυστερημένοι και εκστασιαζόμαστε από κάθε αηδή νεωτερισμό ή με την χρήση ξένων λέξεων ή φράσεων για να φαινόμαστε κάτι.

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

"Τραγουδήστε μου ένα μοιρολόι από κείνα που σάς άκουσα να τραγουδάτε

σαν ήμουνα παληκάρι και πήγα στα χωριά της μαστίχας να μάθω τη λαλιά σας,

τα ρωμαίικα. Ποιός ξέρει, μπορεί να με ξυπνήσετε άξαφνα ως και στον τάφο, τόσο τ’ αγάπησα, τόσο βαθιά τα ’βαλα μέσα για μέσα στην καρδιά μου, τη ρωμαίική μου την καρδιά"

Στ. Ψυχάρη

Η με φανατισμό απόρριψη της ονομασίας «Ρωμηοί» και του πολιτισμού της Ρωμανίας πρόσφερε, όπως είδαμε, το απαραίτητο ιδεολογικό άλλοθι σε όσους ήθελαν μια μικρή Ελλάδα στα όρια του 1830. Μήπως, και σήμερα κάποιοι θέλουν να ξαναγυρίσουμε σε αυτά; Ισως το 2204, τα σχολικά μας βιβλία, να λένε πως και ο Μ. Αλέξανδρος, ήταν ο Κατακτητής μας. Μακάρι να μην γίνει ποτέ. Αν γίνει όμως, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Το χειρότερο είναι πως θα βρούν πατήματα σε Ελληνες συγγραφείς, για να θεμελιώσουν αυτή την άποψη.

Οι υπέρμαχοι του «αντιρωμαίικου» αγώνα είχαν  φτάσει (και ορισμένοι το επαναλαμβάνουν σήμερα..) να προσπαθούν να μας πείσουν ότι ως λαός έχουμε σχέση μόνο με την αρχαία Ελλάδα και ότι η μεσαιωνική περίοδος είναι ολότελα ξένη προς τη νεώτερη Ελλάδα. Και μάλιστα ως «αρχαία Ελλάδα» εννοούσαν την κλασική Ελλάδα, αυτήν που οι ξένοι αποκαλούν μέχρι και σήμερα «Greece proper» («καθαυτό Ελλάδα»- δηλ τη χώρα νότια των Θερμοπυλών)

Για παράδειγμα, ο Ιάκωβος Ρίζος-Νερουλός, ιδεολογικός οπαδός του Κοραή [σχολιο μας : ο Κοραης ηταν ανεκαθεν μεγαλος πολεμιος της Ορθοδοξιας φιλοδυτικος και προτεσταντης ], ισχυριζόταν το 1841 ότι Ελλάδα είναι μόνο το ελληνικό κράτος (τού 1830). Όσοι άλλοι το πατούν ή το πάτησαν είναι ξένοι. Αρα ο Φίλιππος, ο νικητής των Ελλήνων στη Χαιρώνεια, ήταν ξένος και ο διανοούμενος θεωρεί πως ο Φίλιππος «έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης ολεθριώτερον, εγέννησεν τον Αλέξανδρον». (!!!). Βεβαίως την ίδια και χειρότερη γνώμη έχει για την Ρωμανία. [Ιστορία του Ελλ. Εθνους της εκδοτικής Αθηνών, τ. ΙΓ’ σελ 459] Δηλαδή, τύφλα να’χουν τα Σκόπια. Ο συγκεκριμενος κύριος δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ηταν ο τότε πρόεδρος της ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας!!! Μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα τον πρύτανη της Ακαδημίας Αθηνών, να αναφέρει σε επίσημο λόγο του, ότι η Ελλάδα υπέκυψε στην κυριαρχία των Μακεδόνων; Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς είπε ο πρύτανης του «Πανεπιστημίου Όθωνος», Κων. Σχινάς, την ημέρα της ίδρυσής του, 3/3/1837: «Η Ελλάς [...] υποκύψασα επειτα με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιαν εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν» Μετά έρχονται οι σημερινοί ιδεολογικοί απόγονοι του Κοραή και των φίλων του, να μιλήσουν για την σωτηρία του Ελληνισμού.

Σήμερα, ο κ. Δ. Λάμπρου (‘Δαυλός’, τ. 206, σ. 12897) αθωώνει ουσιαστικώς την Νεοτουρκική / Ισλαμική Τουρκία για τη γενοκτονία των Ελλήνων καθ’ όλη την Τουρκοκρατία και το 1922 και επιρρίπτει το έγκλημα στην... Ελλάδα:

O βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ για τα έθνη, τους ξένους και τις επιμειξίες

O Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος, γιος του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού, ήταν αυτοκράτορας της βυζαντινής αυτοκρατορίας τον δέκατο αιώνα (905-959 μ.Χ.). Ήταν μέλος της Μακεδονικής δυναστείας, μιας δυναστείας με πολύ ικανούς αυτοκράτορες που σταθεροποίησαν και επέκτειναν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δίνοντάς της νέα ώθηση μετά από τρεις αιώνες συρρίκνωσης των συνόρων της μετά τις κατακτήσεις του Ιουστινιανού. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν ο τέταρτος αυτοκράτορας της Μακεδονικής δυναστείας και λόγω του γεγονότος ότι πέρασε ένα μεγάλο μέρος της βασιλείας του ως συν-αυτοκράτορας, δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στην εκτελεστική εξουσία. Ήταν ωστόσο, ένας πολύ εξειδικευμένος διαχειριστής της και συχνά αναφέρεται ως «o λόγιος αυτοκράτορας», καθώς συνέλεξε και έγγραψε βιβλία, ενίσχυσε τις τέχνες, νοιάστηκε πολύ για την παιδεία του λαού και δη για την ανώτατη, έδινε μάλιστα και επίδομα στους φτωχούς φοιτητές και διέσωσε πολλά έργα του αρχαίου ελληνικού λόγου. Μια από τις μεγαλύτερες κληρονομιές του είναι το βιβλίο του “De Administrando Imperio” («Περί της Διοίκησης της Αυτοκρατορίας»), που γράφτηκε με την πρόθεση να δώσει στον γιο του Ρωμανό έναν οδηγό για το πώς να διοικήσει την αυτοκρατορία, τόσο όσον αφορά το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Μετά από ένα μεγάλο τμήμα που περιγράφει την ιστορία πολλών από τα έθνη γύρω από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Κωνσταντίνος Ζ΄ επισημάνει την κακή κατάληξη και την κηλιδωμένη κληρονομιά αυτών των αυτοκρατόρων που παραβίασαν τους κοσμικούς  και τους θρησκευτικούς νόμους και έθιμα στις σχέσεις τους με τους ξένους.

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄, υπήρχαν τρία θανάσιμα αμαρτήματα που ένας βυζαντινός αυτοκράτορας μπορούσε να διαπράξει σε σχέση με τους ξένους λαούς.

1. να υπεξαιρέσει τα άμφια και τα κοσμήματα του Πατριάρχη, όπως με το να τα δώσει ως πολεμικές παραχωρήσεις ή να τα χρησιμοποιήσει για λόγους κοσμικούς για να εντυπωσιάσει τους αλλοδαπούς,

2. να δώσει το μυστικό του ελληνικού υγρού πυρός ή να επιτρέψει να κατασκευαστεί σε οποιαδήποτε πόλη που δεν είναι Χριστιανική,

3. να παντρευτεί ή να δώσει τον γιο του ή την κόρη του να παντρευτεί έναν αλλοδαπό, εκτός από τους Φράγκους, ιδιαίτερα ειδωλολάτρες του βορά ή μουσουλμάνους της ανατολής

Σε κάποιο σημείο, ο Κωνσταντίνος Ζ΄ μιλά για έναν αυτοκράτορα που παραβίασε τους νόμους αυτούς και πώς του ήρθε ένα κακό τέλος και κηλίδωσε την κληρονομιά του. Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι συνδέει το 3 με το 1. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ υποστηρίζει ότι ο Λέων IV παντρεύτηκε μια Χαζάρα, ενώ κοσμικές πηγές λένε ότι ο πατέρας του παντρεύτηκε μια Χαζάρα, καθιστώντας τον Λέοντα Δ΄ μισό-Χαζάρο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η επιρροή των Χαζάρων οδήγησε τον Λέοντα Δ΄  να άρπαξε ένα από τα κοσμήματα του Πατριάρχη από την Αγία Σοφία χωρίς άδεια και να το θέσει στο μέτωπό του σαν στέμμα, και τότε χτυπήθηκε από μια ασθένεια που τον σκότωσε τελικά. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ είναι σαφής: Η μίξη με ξένο οδηγεί σε θρησκευτική αμαρτία. Σημειώνεται ότι σε κάθε περίπτωση η πριγκίπισσα των Χαζάρων ειπώθηκε ότι είχε βαφτιστεί ορθόδοξη, αλλά αυτό δεν άλλαξε τίποτα. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ το θεωρούσε αυτό "επαρκή προειδοποίηση για να συγκρατήσει όποιον που είναι διατεθειμένος να μιμηθεί τις κακές πράξεις του."

Για να συνοψίσει την αρχή αυτή, ο Κωνσταντίνος Ζ΄ γράφει:

«Επειδή κάθε έθνος έχει διαφορετικά έθιμα και αποκλίνοντες νόμους και θεσμούς, οφείλει να εδραιώσει εκείνα τα πράγματα που είναι κατάλληλα για αυτό, και θα πρέπει να γίνονται και να ενεργούνται μέσα στο ίδιο έθνος οι σύνδεσμοι για την συντήρηση της ζωής του. Γιατί ακριβώς όπως κάθε ζώο με την δική του ράτσα ζευγαρώνει, γι’ αυτό είναι σωστό κάθε έθνος να παντρεύεται και να συνοικεί όχι με εκείνους από άλλες φυλές και γλώσσες, αλλά από την ίδια φυλή και γλώσσα. Γιατί εκ τούτου προκύπτει φυσικά η αρμονία της σκέψης (ομοφρονία) και η επικοινωνία μεταξύ τους και η φιλική συναναστροφή και η συμβίωση. Αλλά τα ξένα έθιμα και οι διαφορετικοί νόμοι είναι πιθανό, αντιθέτως, να προκαλέσουν έχθρες και έριδες και μίση και διαφωνίες, οι οποίες τείνουν να μην γεννήσουν φιλία και σύνδεση, αλλά έχθρα και διαίρεση».

«Έκαστον γαρ έθνος διάφορα έχον έθη και διαλλάττοντας νόμους τε και θεσμούς οφείλει τα οικεία κρατύνειν και από του αυτού έθνους τας προς ανάκρασιν βίου κοινωνίας ποιείσθαι και ενεργείν. Ώσπερ γαρ έκαστον ζώον μετά των ομογενών τας μίξεις εργάζεται, ούτω και έκαστον έθνος ουκ εξ αλλοφύλων και αλλογλώσσων, αλλ’ εκ των ομογενών τε και ομοφώνων τα συνοικέσια των γάμων ποιείσθαι καθέστηκεν δίκαιον».

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΡΩΜΑΝΟΝ, 13–29

Σημαίνει ο Θεός σημαίνει η γη

Σημαίνει ο Θεός σημαίνει η γη, σημαίνουν τα επουράνια
σημαίνει κι η αγιά Σοφιά
Tο μέγα Mοναστήρι με τετρακόσια σήμαντρα
κι εξηνταδυό καμπάνες, κάθε καμπάνα και παπάς
κάθε παπάς και Διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο Bασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης
κι απ΄ την πολλή την ψαλμουδιά εσειώνταν οι κολώνες
Nα μπούνε στο Xερουβικό και νάβγει ο Bασιλέας
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ΄ Aρχαγγέλου στόμα.
Πάψατε το Xερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ΄ άγια
παπάδες πάρτε τα ιερά κι εσείς κεριά σβηστείτε
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.
Mόν΄ στείλτε λόγο στη Φραγκιά να ρθούν τρία καράβια
το ΄να να πάρει το σταυρό και τ΄ άλλο το Bαγγέλιο
το τρίτο το καλύτερο την άγια Tράπεζά μας
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας την μαγαρίσουν...
Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
γιατί πάλι με χρόνια με καιρούς
πάλι δικά μας θάναι.

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος. Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του την 16η Νοεμβρίου!!!

Στα ήσυχα ακρογιάλια της Γεννησαρέτ ήταν χτισμένη η Καπερναούμ. Στά χρόνια εκείνα ήταν μία από τις υπολογίσιμες πόλεις της Γαλιλαίας. Συχνά ο Κύριος ερχόταν σ' αυτήν, έκαμε πολλά θαύματα, και την αναφέρουν πολλές φορές οι Ευαγγελιστές. Φαίνεται δε ότι έμενε σ' αυτήν αρκετά ο Κύριος καί οι μαθητές Του, ώστε να την θεωρούν σαν «ιδίαν πόλιν», δική τους πόλη. Απ’ την Καπερναούμ, όπως φαίνεται, ήταν και ο Λευί ο Τελώνης, πού ονομάστηκε αργότερα Ματθαίος...
Εμπορική πόλη καθώς ήταν η Καπερναούμ, είχε καί υπηρεσία εισπράξεως φόρων. Μόλις έμπαινες στην πόλη έβλεπες το Τελωνείο. Ένα «μισητό» κτίριο πού το έβλεπε ο κόσμος καί αναστέναζε, γιατί ο τρόπος με τον οποίον λειτουργούσε ήταν ανήθικος καί ανυπόφορος. Ο κάθε τελώνης την εποχή εκείνη αναλάμβανε με δημοπρασία την είσπραξη των φόρων. Ήταν υποχρεωμένος να δώσει στο δημόσιο το ποσόν πού είχε συμφωνηθεί καί αυτός έπειτα προσπαθούσε με πάθε τρόπο να εισπράξει όσο το δυνατόν περισσότερα για να του μείνει μεγαλύτερο κέρδος.
Είχαν συνηθίσει οι τελώνες στην σκληρότητα. Εισέπρατταν χωρίς οίκτο από χήρες, ορφανά καί απροστάτευτα πλάσματα χωρίς εξαίρεση, χωρίς μέτρο, γι' αυτό και η λέξη μόνο «τελώνης» είχε γίνει, ταυτόσημη με το άδικος, σκληρός, εκμεταλλευτής, αμαρτωλός. Ο κόσμος όσες φορές μιλούσε περιφρονητικά για τις χειρότερες τάξεις των ανθρώπων έλεγε «τελώναι καί πόρναι» ή «μετά πόρνων καί τελωνών» και τα παρόμοια.
Ότι η περιφρόνηση του κόσμου στο μισητό αυτό επάγγελμα ήταν δικαιολογημένη, αφού ήταν συνηθισμένο φαινόμενο οι αδικίες των τελωνών, το βλέπουμε καθαρά στην παραβολή του Τελώνου καί του Φαρισαίου, οπού ο ίδιος ο τελώνης ομολογεί τις αμαρτίες του. Το βλέπουμε ακόμη καθαρότερα στην περίπτωση του Ζακχαίου, πού αφού γνώρισε τον Ιησού Χριστό, ομολογεί με συντριβή καί μετάνοια: «Τα ημίση των υπαρχόντων μου δίδωμι τοίς πτωχοίς καί ει τινός τι εσυκοφάντησα αποδίδωμι τετραπλούν». Τέτοιοι οπωσδήποτε ήταν καί οι τελώνες της Καπερναούμ, αφού δεν εδίστασαν να ζητήσουν φόρο καί από την ομάδα του Κυρίου καί των μαθητών του σαν να αποτελούσαν εταιρεία μεγαλεμπόρων, καί εισέπραξαν μάλιστα τον φόρο πού εζήτησαν, ένα νόμισμα στατήρος.
Ένας από αυτούς καθότανε καί τώρα στην πόρτα του Τελωνείου, καθώς πλησίαζε στην Καπερναούμ ο Κύριος με τους Αποστόλους. Ήταν ο Λευί, ο γιος του Αλφαίου. Ποιος ξέρει αν καί αυτός λογάριαζε αυτή την ώρα πόσο να φορολογήσει την ομάδα πού πλησίαζε. Όμως, πρίν προφθάσει να μιλήσει, σταματά μπροστά του ο Κύριος. Το βλέμμα του δεν είναι βλέμμα κοινού άνθρωπου. Δεν είναι από εκείνα πού συναντούσε ο Λευί στις καθημερινές του δοσοληψίες. Είναι βλέμμα πού μπαίνει κατάβαθα στην ψυχή. Βλέμμα Θεού ερευνητικό, αλλά καί πατρικό, αυστηρό αλλά καί γεμάτο αγάπη. Νιώθει ο Λευί, ότι αυτός πού βρίσκεται μπροστά του τη στιγμή αύτη, ξέρει τις σκέψεις του, ασκεί επάνω του κυριαρχία. Νιώθει την παρουσία του Θεού μπροστά του.
Μια λέξη του Κυρίου ήταν αρκετή να παρατήσει ο Λευί το Τελωνείο: «Καί εθεάσατο τελώνην ονόματι Λευίν, καθήμενον επί το Τελώνιον, καί είπεν αυτώ, ακολούθει μοι» (Λουκ. ε' 27, παράβαλε καί Ματθ. θ' 9, Μάρκ. β' 14). Μία λέξη του είπε, «ακολούθει μοι» καί ο Λευί ακολουθεί «καί καταλιπών άπαντα, άναστάς ηκολούθησεν αυτώ». Κατάπληκτοι ακολουθούν καί οι Απόστολοι. Σέ λίγο όλοι βρίσκονται στο σπίτι του Λευί. Στό τραπέζι πού ετοιμάστηκε, βρέθηκαν καί άλλοι, απρόσκλητοι καί καλεσμένοι, συνάδελφοι του Λευί. Όλη η μισητή συντεχνία των τελωνών καί άλλοι μαζί μ' αυτούς απ’ τους χειρότερους της κοινωνίας. Καί ο Κύριος ανάμεσα σ’ αυτούς. Άλλο πού δεν ήθελαν οι Γραμματείς και Φαρισαίοι. Εύκολα βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν την παρατήρηση στους Αποστόλους. «Διατί μετά των τελωνών και αμαρτωλών εσθίει ο διδάσκαλος υμών;». Μίλησαν πικρόχολα, γιατί δεν τους έκαμε ο Κύριος την τιμή να έλθει στα δικά τους σπίτια, να δει καί ο κόσμος ότι αναγνωρίζεται η περίφημη αρετή τους! Αλλά καί χαιρέκακα, γιατί έπεσε ο Χριστός στο βαρύ λάθος να έλθει στο σπίτι του αμαρτωλού Λευί. Ετοιμάζονται να διαδώσουν στην πόλη το παράπτωμα αυτό του Χριστού για να φωτισθεί, επί τέλους, ο λαός καί να γνωρίζει με ποιόν έχει να κάμει.
Άκουσε ο Κύριος τα λόγια τους, το ερώτημα πού έκαμαν στους Αποστόλους, εγνώριζε καί τις σκέψεις τους, καί αντί να απαντήσουν οι μαθητές του σ' αυτούς, δίνει ο ίδιος την απάντηση. «Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ' οι κακώς έχοντες... ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλ' αμαρτωλούς εις μετάνοιαν». Μία απάντηση, πού φανερώνει την πραγματική αλήθεια καί κλείνει τα στόματα των Φαρισαίων, δίνοντας συγχρόνως αρκετή ικανοποίηση σ' αυτούς. Δεν χρειάζονται, λέγει, οι υγιείς τον γιατρό αλλ' οι άρρωστοι. Τί άλλο μπορούσαν να ειπούν; Γι' αυτό καί δεν ξαναμίλησαν.
Καί ο άρρωστος ψυχικά έγινε καλά. Ο Λευί, ο τελώνης, έγινε ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Έγινε ένας από τους δώδεκα Αποστόλους. Αυτός ο άδικος, ο αμαρτωλός, έγινε ο φιλάνθρωπος, ο δίκαιος, ο ενάρετος, ο άγιος πού όχι μόνο την περιουσία του, αλλά καί την ζωή του έδωσε για τον Χριστό.
Ο ευαγγελιστής Ματθαίος έζησε ζωή ασκητική, «απέχων κρεών», καί τρεφόμενος «δια καρπών καί λαχάνων». Εκήρυξε το Ευαγγέλιο στην Παλαιστίνη καί στην Αιθιοπία, καί έγραψε πρώτος αυτός για τη ζωή, τη διδασκαλία καί τα θαύματα του Κυρίου στο Ευαγγέλιό του, πού κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των είκοσι επτά βιβλίων της Καινής Διαθήκης.
Μαζί με τα θαύματα του Κυρίου δεν παραλείπει να γράψει καί το δικό του θαύμα, την εγκατάλειψη του Τελωνείου του καί την αφοσίωση του στον Χριστό. Ίσως για να μας διδάξει καί με το δικό του παράδειγμα, ότι ο Κύριος «ουκ ήλθε καλέσαι δικαίους αλλ' αμαρτωλούς εις μετάνοιαν».
Δεν γνωρίζουμε πότε καί που πέθανε ή αν μαρτύρησε ο απόστολος καί ευαγγελιστής Ματθαίος.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗΣ (1833-1907)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΡΗΤΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΟΤΙ "ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΛΗΣΜΟΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ" (ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΞΑΝΑΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ)...

ΕΤΣΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΕΝΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΑ 1874 Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΡΝΑΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΥ ΔΙΕΞΟΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ" ΤΗΣ ΤΕΡΓΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ ΕΑΝ ΑΛΛΑΞΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. 

"Μετά την μεταπολίτευση του 1843 και την εφαρμογή του Συντάγματος τα πράγματα δεν προχωρούν με γοργότερο ρυθμό. "Σύνταγμα και ελευθερία" ήταν στην Ελλάδα το σύνθημα κάθε πολιτικής δράσης , ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΑΥΤΩΝ. Κατ' αυτούς το "σύνταγμα" ερμηνεύεται ως ΚΑΤΑΛΥΣΗ και ΑΔΙΑΚΟΠΗ ΑΝΑΜΟΧΛΕΥΣΗ κάθε αρχής και θεσμού, ώστε η πολιτική ελευθερία να συμπίπτει με τη θέληση του κάθε ατόμου να λέγει και να πράττει ό, τι θέλει στην πολιτεία. Υπεύθυνος για όλη αυτήν την κατάσταση και για την ανώμαλη πολιτική εξέλιξη του τόπου ήταν η ΔΟΞΟΜΑΝΙΑ και η φιλαρχία του Μαυροκορδατου, ο οποίος προβάλλει, από την αρχή κιόλας της επαναστάσεως τη μαγική λέξη "σύνταγμα" που ηλέκτριζε τους λογιοτάτους, όσοι διάβαζαν στα βιβλία και στις εφημερίδες της Ευρώπης τα θαύματα του θεσμού αυτού. Έτσι εγκαθιδρύθηκε "λόγω μεν πολιτεία συνταγματική, πράγματι δε καθιερώθη και εστερεώθη επί θεμελίων εδραιοτέρων ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ φοβερά, ήτοι αυτός ο επί τουρκοκρατίας κοτζαμπασισμός, επιχρισθείς μόνον δια του νωπού εκ της Δύσεως συνταγματικού ψιμμυθίου".

Ο ΒΕΡΝΑΔΑΚΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΕΤΣΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΔΗΣΑΝ, ΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟΤΟΜΟ ΑΛΜΑ, ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΟΥ 19 ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΜΑΚΡΑΙΩΝΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΦΗΣΑΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΗ. ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΑΝ. 

Να γιατί οι πρόγονοί μας προτίμησαν να σκλαβωθούν στους Τούρκους, παρά να δεχθούν τη βοήθεια των Δυτικών, του Στρατή Ανδριώτη,

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που η χώρα μας εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η πλειοψηφία των πολιτικών μας έχαιραν υπερήφανα, για την συνεργασία με τους Ευρωπαίους «εταίρους», που στο παρελθόν μας ξεπούλησαν και μας πρόδωσαν -κοινώς μας την έφεραν- πάμπολλες φορές. Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος πίστεψε ότι θα άλλαζαν τα πράγματα προς το καλύτερο, προσδοκώντας ένα ευοίωνο μέλλον. Κυρίως ότι θα γινόταν αξιοπρεπέστερη η ζωή μας και θα προστατευόντουσαν τα πολύπαθα σύνορά μας από τις απειλές «φίλων» και δεδηλωμένων εχθρών. Όμως, ούτε η χώρα μας αναπτύχθηκε, αντιθέτως δε, έφθασε στα πρόθυρα της πτώχευσης και της διάλυσης, ούτε τα ευρωπαϊκά πλέον σύνορά μας διαφυλάχθηκαν και υπερασπίσθηκαν. Απεναντίας, εκτός της άοπλης εισβολής λαθρομεταναστών, εντάθηκαν οι απειλές και οι μαγκιές, κυρίως των Τούρκων που εξακολουθούν να αδιαφορούν προκλητικά για το διεθνές δίκαιο, αλλά και των Σκοπιανών, οι οποίοι υποστηρίζονται και παρακινούνται από τους «εταίρους» σε μια παράλογη διεκδίκηση...

Η σημερινή κατάσταση στην οποία επήλθε η Ελλάδα με την επιφερόμενη κρίση, μετά την συμμετοχή της σ’ αυτή την καλοστημένη όπως αποδεικνύεται παγίδα της Ε.Ε.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ

Στο παρόν θέμα θα προσπαθήσω να δώσω μία εξήγηση του τι είναι καπιταλισμός ή αλλιώς κεφαλαιοκρατία, διότι είναι πολλοί οι πολέμιοί της και πολλοί οι υποστηρικτές της, όμως λίγοι γνωρίζουν αυτήν την κοσμοθεωρία. Κατ' αρχάς οι ξεκάθαρες δηλώσεις του καπιταλισμού είναι οι παρακάτω: "Κατάργηση της θρησκείας, συρρίκνωση του κράτους, απόλυτος υλισμός, απόλυτη ελεύθερη αγορά - εμπόριο, κήρυξη του ατομισμού, δηλαδή δίδεται έμφαση στα ατομικά δικαιώματα, στις ατομικές ελευθερίες και στα ατομικά αγαθά (κι όχι στα συλλογικά)."Ο καπιταλισμός δημιουργήθηκε με αποκλειστικό παράγοντα το χρήμα, την οικονομία. Αυτό παράγει τα πάντα σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον. Όμως γι' αυτό ευρίσκεται εκτός πραγματικότητας. Αφού η ισχύς δεν επιτυγχάνεται μόνο με το χρήμα, οι αξίες δεν κερδίζονται με το χρήμα, οι εξουσίες δεν καταλύονται μόνο με το χρήμα, η τέχνη αυτή καθεαυτή δεν αποσκοπεί στο χρήμα, ο άνθρωπος δεν κρίνεται από την οικονομική του κατάσταση κλπ. Η τέχνη δεν είχε σκοπό την απόκτηση αμύθητων ποσών, αλλά την δημιουργία πραγμάτων που εξιστορούσαν γεγονότα, περιστατικά, οράματα, μυθολογικές ή ιστορικές αναπαραστάσεις ή απλώς κοσμούσαν το κοινωνικό περιβάλλον. Επί καπιταλισμού αυτά τελείωσαν, ο καπιταλιστής δεν αναγνωρίζει τίποτα από αυτά εκτός από το χρήμα, την εκμετάλλευση προσώπων της ιστορίας και πάλι προς όφελός του, οικονομικό βεβαίως. Γι' αυτό πια δεν εξυμνείται η τέχνη η ζωγραφικής, της γλυπτικής, της ξυλουργικής και της μουσικής. Τώρα πια η πλειοψηφία των τραγουδιών και των συγκροτημάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά σάπια, επαναλαμβανόμενα, ρηχά αλλά δυνατά τραγούδια που θα εντυπωσιάσουν το κοινό. Ό,τι δεν επιφέρει κέρδη, χάνεται. Κριτήριο αξιολόγησης θεωρείται το χρήμα, το πόσα κέρδισε ο οποιοσδήποτε από οτιδήποτε. Το ίδιο ισχύει και στον υπόλοιπο χώρο της τέχνης. Ένας καπιταλιστής δεν θα σε ρωτήσει αν είναι αξιόλογο το τραγούδι αλλά αν είναι κερδοφόρο. Οι κολοσσοί δισκογραφικών εταιρειών, τέτοιοι είναι. Η ενόργανη μουσική, η κλασσική μουσική, η επική μουσική θα λάβουν τέλος...δεν "πουλάνε". Βλέπουμε γελοία υβρίδια κλασσικής μουσικής στην εποχή μας, το ρέκβιεμ σε σύγχρονη διασκευή...τόσο γελοίοι είναι, τόσο πολύ υποβαθμίζουν οτιδήποτε για να κερδίσουν.Επίσης, γελάω πολλές φορές με τους αστούς που είναι υπέρ του καπιταλισμού, αλλά όταν το κράτος δεν τους παρέχει ασφάλεια υγείας, αστυνομική ασφάλεια, συνταξιοδότηση και τα συναφή διαμαρτύρονται. Ο καπιταλισμός κύριοι, αυτό αποσκοπεί: ΤΗΝ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ. Σε ένα απόλυτα καπιταλιστικό περιβάλλον, η συνταξιοδότηση δεν θα παρέχεται από κανένα κρατικό φορέα, γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχει...εσείς αν έχετε σταθερή δουλειά με επαρκή μισθό θα δίνετε ένα καθορισμένο ποσό στην τράπεζα και αυτή, όταν θα φτάσετε σε ένα άλφα όριο ηλικίας θα σας επιστρέψει  τα χρήματα (από τα οποία κέρδισε και η ίδια από τους τόκους)...ήδη στην εποχή μας τα πρώτα συνταξιοδοτικά προγράμματα δημιουργήθηκαν στις τράπεζες. Η ασφάλεια, η σύνταξη, η ασφάλεια υγείας σου θα εξαρτώνται από εσένα. Η κοινωνία δεν θα υπάρχει, αφού τίποτα δεν θα γίνεται από κοινού, αφού ο καπιταλισμός επιβάλλει τον ανταγωνισμό και τον ατομισμό, αντίθετα από τον συναγωνισμό και τον συλλογισμό. Δεν αναγνωρίζει συλλογικά αγαθά, συλλογικά δικαιώματα, συλλογική ελευθερία και συλλογικό αγώνα. Το επίπεδο ενός ανθρώπου δεν θα κρίνεται από την μόρφωσή του, την φρόνηση και το χαρακτήρα του, αλλά από την περιουσία του.Αν σας πω ότι θα νιώθετε εντελώς μόνοι, δεν θα υπερβάλλω καθόλου.Κανείς καπιταλιστής δεν έχει συμπατριώτες, φίλους ή συγγενείς...όλα αυτά προδίδονται στο όνομα του χρηματικού κέρδους και αυτό το βλέπουμε καθημερινά.Ο Καπιταλιστής γίνεται απάνθρωπος και δεν αναγνωρίζει συγγενείς και φίλους, όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντά του. Άλλωστε η απατεωνιά, τα ψεύδη, η αποκτήνωση και η πονηριά είναι οι Μεγάλες Εντολές για να επιβιώσεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον - ζούγκλα - οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες το λένε.Τώρα ίσως κάποιοι να απορούν και να λένε: Μα γιατί θέλουν την συρρίκνωση του κρατικού μηχανισμού;Η Απάντηση είναι απλή: Για να ρέει το ελεύθερο εμπόριο δίχως περιορισμούς, δίχως φράξεις. Ακόμη ο καπιταλιστής υποχρεούται από το κράτος να δίνει ένα βασικό μισθό στον εργαζόμενο, να του παρέχει ασφάλεια, ένσημα για την συνταξιοδότηση κ.λ.π. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, ο καπιταλιστής θα κινείται ελεύθερα, θα δίνει όσο μισθό θέλει, δεν θα παρέχει ασφάλεια ποτέ και σε κανέναν και το πιο σημαντικό, τα εργατικά χέρια θα είναι πια πραγματικά αναλώσιμα είδη και δεν θα τηρούν κανέναν όρο, αφού η Νέα Τάξη Πραγμάτων επιβάλει το "σώζων εαυτό σωθήτω". Πολεμάει κάθε θρησκεία αφού είναι ανίερος, υλιστικός. Όμως όταν προαισθάνεται χρηματικό κέρδος, τότε εκμεταλλεύεται και προβάλλει τη θρησκεία: Βλέπε Χριστούγεννα (μέχρι και στην Κίνα βλέπουμε τον <<Άι Βασίλη>>), βλέπε τον ανύπαρκτο <<αγιο>> Βαλεντίνο που προσφέρει τόσο και τόσα χρήματα σε αυτούς. Επίσης, όπως πολεμάει κάθε τι εθνικό (δηλαδή συλλογικό) έτσι πολεμάει κάθε εθνική μνήμη και παρέλαση θεωρώντας τις ως στερεότυπες ιδεοληψίες. Όμως ανούσιες και γελοίες Παγκόσμιες Ημέρες Μνήμης και "Τιμής" βλέπουμε παντού: Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, του Πλανήτη, του Κεφτέ, της Μπύρας, του Ποδοσφαίρου, της Νονάς, της Ειρήνης, της Ισότητας κ.α. πολλές που προκαλούν αηδία σε κάθε σκεπτόμενο και σοβαρό άνθρωπο. Λες και δεν μπορώ να τιμήσω τη μητέρα και τον πλανήτη κάποια άλλη μέρα ή όλες τις μέρες του χρόνου...λες και συνέβη κάποιο ιστορικό γεγονός εκείνη την ημερομηνία. Έτσι βλέπουμε σε αυτές τις παγκόσμιες ημέρες, φιλικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες που "δεν κερδοσκοπούν" αλλά στο τέλος του αγώνα πάντοτε τονίζεται και διαφημίζεται ο σπόνσορας, ο χορηγός αυτής της διοργάνωσης που εξασφάλισε μια αξιοπρεπέστατη εικόνα στην ΜΑΖΑ με μέσο την εμπορική προπαγάνδα! Τόσο υποκριτικός είναι, τόσο ανίερος, τόσο εκτός πραγματικότητας. Δεν συμβάλλει σε καμία ανάπτυξη εκτός από την ατομική οικονομική ανάπτυξη. Για να επιτευχθούν όλα αυτά πρέπει να διαλύσουν τα κράτη, τις εθνικές συλλογικές συνειδήσεις τα ηρωικά οράματα, την ιστορική μνήμη και τα πρότυπα μεγάλων προσωπικοτήτων της ιστορίας και να διαμορφώσουν ιδανικά απολύτως εναρμονισμένα με το δικό τους περιβάλλον: αστικά ιδανικά. Ο άνθρωπος δεν θα επιθυμεί να δοξασθεί από τον λαό του, να θυσιασθεί για τον ομόφυλο αδελφό του και για την συλλογική ελευθερία αλλά για την απόκτηση της νέας τηλεοράσεως, της μεγάλης βίλας, του κομψού κινητού και τις πολυήμερες εκδρομές. Γύρω από αυτά θα περιτριγυρίζεται σαν ζώο ανίκανος να σκεφτεί, ανίκανος να φιλοσοφήσει. Πρότυπο δεν θα έχει κάποιον ήρωα, κανέναν φιλόσοφο ή επιστήμονα ή άγιο αλλά μια μεγαλοαστική ζωή και θα κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει. Πώς τα επιτυγχάνουν αυτά; Μέσω της Τηλεοράσεως, μέσω της διάβρωσης, με τον διορισμό λάθος ανθρώπων σε θέσεις πολιτικές, με την παραχάραξη της ιστορίας, με την αρνητική προβολή του πολέμου για να μην επιδιώκει κανείς να πολεμήσει για την ελευθερία του, για τα συμφέροντα του λαού του, για τα δίκαιά του. Κι επειδή κανείς από αυτούς δεν θα κατέβαινε στον δρόμο να φωνάξει ευθαρσώς κατά του έθνους, υπέρ της παρακμής, έχουν προνοήσει: Παρασύρουν διάφορες αμόρφωτες και αντιδραστικές μάζες να πολεμάνε παντοιοτρόπως τα έθνη, τις φυλές, την ιστορία και να κηρύττουν τον απόλυτο μηδενισμό. Παρ' αυτά αυτοί οι ασυνείδητοι βλάκες που εξυπηρετούν τους καπιταλιστές, μισούν τον καπιταλισμό, δίχως όμως να γνωρίζουν ότι πολλές ιδέες τους τον ωφελούν, αυτές οι ιδέες εισχώρησαν από τους ίδιους τους καπιταλιστές και από κανέναν άλλον. Είναι τα κουρελόπανα του καπιταλισμού, αυτοί που κάνουν την βρωμοδουλειά τους, οι περισσότεροι από αυτούς άθελά τους. Η παράλογη και απερίσκεπτη υποστήριξη των αναρχικών στους μετανάστες δεν ωφελεί πάλι κανέναν άλλον παρά τους κεφαλαιοκράτες που θα προσλάβουν φθηνά εργατικά χέρια, δίχως ασφάλεια και ένσημα, αυτό δηλαδή που έλεγα προηγουμένως μόνο που προς το παρόν δεν το κάνουν και με πλήρη νομιμότητα. Η συρρίκνωση και η εξάλλειψη του κράτους και της θρησκείας πάλι τους καπιταλιστές θα ωφελήσει που θέλουν ελεύθερη αγορά, ελεύθερη εκμετάλλευση και απόλυτο ατομισμό - υλισμό.Μήπως πιστεύουν οι αναρχικοί ότι μπορούν να κερδίσουν τους καπιταλιστές τοιουτοτρόπως; Όταν θα συμβάλλουν στο σχέδιό τους και το ολοκληρώσουν αυτές οι μάζες ή θα καταλάβουν το σφάλμα τους και θα μετανοήσουν πικρά. Κι όπως λέει ο μεγάλος κεφαλαιοκράτης Χένρυ Κίσσιγκερ: Η Νέα Τάξη Πραγμάτων δε δέχεται ιστορικές δεσμεύσεις...ο νοών νοείτω.Με λίγα λόγια, οι κοινωνίες, το κράτος, οι λαοί, η ιστορία, η τέχνη και ό, τι άλλο γνωρίζαμε και αγαπήσαμε οι περισσότεροι, θα εξαλειφθεί δια παντός για να επικρατήσει αυτό το καθεστώς που σας παρουσίασα, σύμφωνα με τα οράματα των μεγαλό-κεφαλαιοκρατών. ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. ΟΣΟΙ ΑΓΝΟΙ ΚΑΙ ΕΜΜΕΝΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΠΑΤΡΩΑ ΗΘΗ, ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΤΗΝ, ΟΣΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΟΛΙΟΙ, ΚΑΝΤΕ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΤΕ, ΕΙΔΑΛΛΩΣ ΑΝ ΑΠΟΤΥΧΕΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΤΕ ΝΑ ΤΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΣΑΣ... 

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ 480 Π.Χ.

Η ΠΙΟ ΑΝΙΣΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ

 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η Δημιουργία του φαινομένου της Σπάρτης

Το σώμα των λυκούργειων νόμων περιλαμβάνεται στη Μεγάλη Μήτρα, ένα κείμενο που υποτίθεται ότι είναι χρησμός του μαντείου των Δελφών. Ολόκληρη η Μεγάλη Μήτρα και η λυκούργεια νομοθεσία αν απογυμνωθούν από τα μυθολογικά στοιχεία, τις λογικές απλουστεύσεις και τα λεκτικά σχήματα, φαντάζουν ως μία πρώιμη αλλά εξαιρετικά εναργής άσκηση κοινωνικής μηχανικής. Μοιάζει πράγματι εκπληκτικό που ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων κατόρθωσαν να εμπνευστούν και πολύ περισσότερο να επιβάλλουν την εφαρμογή της μοναδικής ίσως μεθόδου που θα επέτρεπε στην κοινωνία τους όχι μόνο να επιβιώσει διατηρώντας τα κεκτημένα, αλλά και να γίνει μιας πρώτης τάξεως δύναμη σε ευρύτερο επίπεδο. Με οδηγό τον Πλούταρχο, που μας παραδίδει στο βίο του Λυκούργου την περιεκτικότερη ίσως απόδοση της σπαρτιατικής νομοθεσίας, ας δούμε πώς εξασφαλίζονταν η διαιώνιση ενός συστήματος που δεν είχε προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. 

"Πριν η Σπάρτη κινιόταν μεταξύ των άκρων της δημοκρατίας και της τυραννίδος: αναρχία και δικτατορία. Με την προσθήκη της γερουσίας που ανθίστατο και στα δύο άκρα, η κυβέρνηση έγινε σταθερή και ο λαός και οι ηγέτες του σέβονταν αλλήλους".

"...η Λακεδαίμων, μολονότι, αφού εκτίσθη από τους ήδη κατοικούντας αυτήν Δωριείς διετέλεσε σπαρασσόμενη από στάσεις περισσότερο καιρόν από κάθε άλλην πόλιν από όσες γνωρίζουμε, όμως πέτυχε να ευνομηθή από παλαιοτάτην εποχήν και διετέλεσεν αείποτε απαλλαγμένη από τυράννους. Διότι επί τετρακόσια ήδη έτη προ του τέλους του Πελοποννησιακού Πολέμου, ίσως και λίγο περισσότερο χρόνο οι Λακεδαιμόνιοι διατηρούν το ίδιο πολίτευμα και αυτός είναι ο λόγος ένεκα του οποίου έγιναν ισχυροί..."

ΙΣΟΤΗΤΑ

Με τακτοποιημένο το πολιτειακό ζήτημα ο Λυκούργος αποφάσισε να ασχοληθεί με το σοβαρότερο ίσως θέμα, την ιδιοκτησία της γης. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πλούτου αυτήν την εποχή είχε συγκεντρωθεί στα χέρια ολίγων πλουσίων και ο Λυκούργος αποφάσισε να αναδιανείμει τη γη σε ίσους κλήρους.

Ως το πιο σημαντικό από τα μέτρα ήταν τα κοινά συσσίτια. Η προμήθεια ξεχωριστών και πλούσιων γευμάτων ήταν μία από τις κύριες χρήσεις της περίσσειας χρήματος και με τα κοινά συσσίτια όπου όλοι έτρωγαν το ίδιο φαγητό το χρήμα έχανε την αξία του και σε αυτόν τον τομέα. Τα κοινά συσσίτια ήταν κάτι περισσότερο από απλές συγκεντρώσεις για φαγητό. Ήταν ένα πραγματικό σχολείο για τους Σπαρτιάτες. Εκεί μάθαιναν πώς να συζητούν Λακωνικά, να κατανοούν τις υποθέσεις του κράτους και τις περιπλοκές της εξωτερικής πολιτικής και εξασκούσαν την αίσθηση του χιούμορ που θεωρούνταν εξαιρετική σημαντική αρετή στην κλασική Σπάρτη.

Τα κοινά συσσίτια ήταν η σημαντικότερη κοινωνική δραστηριότητα της Σπάρτης και η αποδοχή ενός νέου πολίτη σε αυτά σήμαινε την αποδοχή του στην τάξη των ομοίων. Τυχόν απόρριψή του σήμαινε ότι δεν εθεωρείτο ικανός να μετέχει στην ανώτερη τάξη των Σπαρτιατών.

Κατά της επίδειξης πολυτέλειας ήταν και η ρήτρα που προέβλεπε ότι για την κατασκευή των σπιτιών τους οι Σπαρτιάτες θα χρησιμοποιούσαν μόνο ένα πριόνι και ένα τσεκούρι. Η "άγρια" όψη του ξύλου φρόντιζε να υπενθυμίζει στους Σπαρτιάτες το ρόλο τους, τη θέση τους στην ζωή και να τους αποθαρρύνει από τη συγκέντρωση πλούσιων και περίτεχνων αντικειμένων που θα έμοιαζαν αταίριαστα μέσα στην πρωτόγονη αισθητική του ακατέργαστου ξύλου.

ΑΓΩΓΗ

Στο κέντρο του σπαρτιατικού συστήματος βρισκόταν η Αγωγή, το σύστημα εκπαίδευσης. Δεν γνωρίζουμε άλλη παρόμοια "κρατική" πρόνοια για την εκπαίδευση των παιδιών στην αρχαία εποχή και αυτό είναι ένα από εκείνα τα στοιχεία που κάνουν την περίπτωση της Σπάρτης μοναδική όχι μόνο στα Ελληνικά αλλά και στα Παγκόσμια χρονικά. 

Στην Αγωγή μετείχαν όλα τα παιδιά ομοίων μόλις συμπλήρωναν το έβδομο έτος της ηλικίας τους. Το σύστημα της Αγωγής ήταν μελετημένο ώστε να δημιουργεί το πρότυπο του ιδανικού Σπαρτιάτη: σκληραγωγημένους νέους που έχουν σωματική ρώμη που να τους επιτρέπει να επιβιώνουν μέσα σε σκληρότατες συνθήκες, ολιγαρκείς συντροφικούς με τους άλλους Σπαρτιάτες και αμείλικτους με τους εχθρούς της πολιτείας τους, εξαίρετους πολεμιστές με γνώση των όπλων και των τακτικών μάχης. Το ομαδικό πνεύμα το οποίο εμφυσούσαν στους νεαρούς σπουδαστές της Αγωγής οι εκπαιδευτές τους ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της σπαρτιατικής επιτυχίας: η μάχη στην φάλαγγα εξαρτιόταν όχι μόνο από τις ατομικές δυνατότητες των πολεμιστών αλλά κυρίως από την ικανότητά τους να κρατούν την θέση τους στην γραμμή και μην αποτελούν τον "αδύναμο κρίκο" στην αλυσίδα της φάλαγγας. Η Αγωγή παρήγαγε τέτοιους πολεμιστές.

Για να μάθουν στην λιτότητα και στη διατήρηση των αγαθών τους οι μικροί Σπαρτιάτες από τα 12 χρόνια τους υποχρεώνονταν να έχουν μόνο ένα ρούχο για τη διάρκεια ενός ολόκληρου έτους. Για να σκληραγωγηθούν και να μην αποζητούν τρυφηλή ζωή, κοιμόντουσαν πάνω σε στρώματα από καλάμια που είχαν κατασκευάσει οι ίδιοι με τα χέρια τους.

Η τροφή που τους παρείχαν ήταν πάντοτε λιγοστή οπότε ουσιαστικά ενθαρρύνονταν εμμέσως να αφαιρούν (να κλέβουν) από την κοινή αποθήκη. Η πράξη της κλοπής τιμωρούνταν αλλά όχι για την κλοπή την ίδια αλλά επειδή δεν μπόρεσε να αποφύγει την σύλληψη...ενθαρρύνονταν έτσι η εφευρετικότητα και οξύνοια.

Οι νεαροί Σπαρτιάτες δεν έφεραν υποδήματα αφού εκτελούσαν όλες τις ασκήσεις και τις καθημερινές ασχολίες τους ξυπόλυτοι, ώστε να σκληραγωγηθούν ακόμη περισσότερο. Άλλωστε και στην μάχη βάδιζαν ξυπόλυτοι. 

Μόλις στα τριάντα αποκτούσαν δικαίωμα ψήφου αφού είχαν τελειώσει την εκπαίδευση της Αγωγής (τουλάχιστον το κύριο μέρος του).

Οι άντρες γυμνάζονταν στο σκοτάδι επί τέσσερις νύχτες και κοιμόνταν την ημέρα σε ανοιχτούς καταυλισμούς, με βάρδιες, σε πλήρη ετοιμότητα, χωρίς κάλυψη, και μετά συνέχιζαν τα γυμνάσια νύχτα και μέρα για τις επόμενες τρεις μέρες. Οι συνθήκες ήταν επίτηδες δύσκολες για να μοιάζουν όσο γίνεται πιο πολύ με εκείνες μιας πραγματικής εκστρατείας προσποιούμενοι τα πάντα εκτός από τις στρατιωτικές απώλειες. Έπρεπε να μάθουν ότι όπως το νερό περνά πάνω από τους βράχους αδιάσπαστο έτσι έπρεπε να κινείται και η σπαρτιατική φάλαγγα. Το κρασί ήταν μισή μερίδα τις τέσσερις πρώτες μέρες, καθόλου τις άλλες δύο και κανένα υγρό, ούτε νερό τις υπόλοιπες δύο. Το γεύμα ήταν ξερό ψωμί και σύκα. Τίποτα μαγειρευτό. 


Ο κύριος σκοπός τους ήταν να εκπαιδεύσουν τους πολεμιστές να πατούν σταθερά, να προσανατολίζονται μέσα στην φάλαγγα και στη μάχη χωρίς να βλέπουν ιδίως σε ανώμαλα εδάφη. Για τους Λακεδαιμόνιους ήταν αξίωμα ότι ένας στρατός οφείλει να παρατάσσεται και να κινείται στη γραμμή το ίδιο επιδέξια στα τυφλά όπως κι όταν υπάρχει ορατότητα. Γιατί μέσα στην σκόνη και στον τρόμο της μάχης, κανείς δεν μπορεί να δει πάνω από ενάμιση μέτρο προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. 

Έβλεπαν τον βασιλιά τους που κόντευε τα εξήντα, να υπομένει όλα όσα υπέφεραν κι αυτοί. Ήξεραν ακόμη πως τη στιγμή του αγώνα θα έπαιρνε την θέση του όχι στην ασφάλεια των μετόπισθεν αλλά στην πρώτη γραμμή στο πιο επικίνδυνο σημείο του πεδίου της μάχης. 

Πίστευαν πως οποιοσδήποτε στρατός μπορεί να νικήσει εφόσον έχει ακόμα τα πόδια του στην θέση τους. Η πραγματική δοκιμασία έρχεται όταν όλες οι δυνάμεις έχουν φύγει και οι άνδρες πρέπει να νικήσουν μόνο με την θέλησή τους.

Για τους υπόλοιπους Έλληνες οι Σπαρτιάτες γενικά ήταν ένα αξιοπερίεργο, άξιο θαυμασμού, αλλά έξω από τα δικά τους ήθη και έθιμα. Ειδικότερα όμως οι Σπαρτιάτισσες ήταν ακόμη πιο ακατανόητες. Αντίθετα με τις υπόλοιπες Ελληνίδες γυμνάζονταν και αθλούνταν συστηματικά. Σκοπός της φυσικής άσκησης ήταν να προετοιμάσουν τις γυναίκες για το ρόλο της ιδανικής μητέρας...δηλαδή ρωμαλέες μητέρες. 
Στο πλαίσιο αυτό ο θάνατος μιας Σπαρτιάτισσας στη γέννα εθεωρείτο εξίσου τιμητικός με το θάνατο του πολεμιστή στην μάχη.

Οι καλύτεροι πολεμιστές του αρχαίου κόσμου

Με αυτά τα δεδομένα, οι Σπαρτιάτες δημιούργησαν ένα τρομερό στρατό που όμοιό του ίσως δεν έχει δει η ιστορία, έναν στρατό, που στην περίοδο της ακμής του πέτυχε σαρωτικές νίκες στα πεδία των μαχών και ήδη από την αρχαιότητα, τα κατορθώματά του είχαν περάσει στην σφαίρα του θρύλου. 

Ο οπλίτης μία πραγματική φονική μηχανή από μόνος του. Συντεταγμένος μαζί με τους συντρόφους του στην τρομερή οπλιτική φάλαγγα των Λακεδαιμονίων ήταν κάτι παραπάνω. Μεταμορφωνόταν σε πραγματικό οδοστρωτήρα. Όταν το σπαρτιατικό τείχος των μπρούτζινων ασπίδων ξεκινούσε να προχωρά αργά, καθώς τα πόδια των ομοίων κινούνταν στο ρυθμό του παιάνα, οι ασπίδες "κλειδώνονταν" σε ενιαίο και αδιαπέραστο σύνολο και τα δόρατα ανασηκώνονταν πεινασμένα για αίμα, ελάχιστοι αντίπαλοι ήταν σε θέση να κρατήσουν την παράταξή τους και να σταθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τους Λακεδαιμονίους. 

Θερμοπύλες 480 π.Χ.

Αθάνατοι εναντίων Ελλήνων

Αφού ο Ξέρξης δεν κατάφερε τις πρώτες μέρες τίποτα εναντίων των Ελλήνων αποφάσισε να στείλει εναντίων τους τον ανθό του περσικού στρατού...τους 10.000 Αθανάτους. 

Για να αντιμετωπίσει την επίθεση των Περσών ο Λεωνίδας έταξε στην πρώτη γραμμή τους Σπαρτιάτες, τους καλύτερους οπλίτες που διέθετε μεταξύ των Ελλήνων που βρίσκονταν στις Θερμοπύλες. Οι Σπαρτιάτες αφού υποκρίθηκαν ότι προσπαθούσαν να αντισταθούν στους "Αθανάτους" παρέσυραν τους Πέρσες με μία προσποιητή υποχώρηση. Μόλις άρχισε η σύγκρουση κοντά στην είσοδο του πρώτου στενού, οι Λακεδαιμόνιοι προσποιήθηκαν ότι δεν άντεχαν την πίεση και άρχισαν να υποχωρούν προς το τείχος των Φωκέων και το ελληνικό στρατόπεδο. Οι "Αθάνατοι" παρασύρθηκαν και άρχισαν να ακολουθούν. Οι Σπαρτιάτες όμως κράτησαν την παράταξή τους και οδήγησαν τους αντιπάλους τους σε ένα σημείο όπου οι Πέρσες θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα λόγω του μεγάλου αριθμού τους. Όταν οι "Αθάνατοι" εισήλθαν στο στενό οι Σπαρτιάτες στράφηκαν απότομα και επιτέθηκαν με ορμή διατηρώντας όμως και πάλι τις γραμμές τους. Όλες οι κινήσεις των Λακεδαιμονίων διεξάγοντο με απόλυτη τάξη σαν να εκτελούνταν από λενα και μόνο σώμα. Οι Πέρσες ασυνήθιστοι σε τέτοιο επίπεδο τελειότητας των αντιπάλων τους αιφνιδιάστηκαν. Οι πρώτες περσικές γραμμές προσπάθησαν να υποχωρήσουν προς την έξοδο του στενού εμποδίζονταν όμως από τον όγκο των υπόλοιπων στρατιωτών που ακολουθούσαν. Οι τελευταίες σειρές πάλι δεν είχαν αντιληφθεί τι συνέβαινε και έσπρωχναν όσους προπορεύονταν για να προχωρήσουν. Ήταν αντιμέτωποι με το καλύτερο πεζικό της Ελλάδος. 

Όταν η φάλαγγα των "Αθανάτων" αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να υποχωρήσει ήταν πλέον αργά. Μέσα στο στενό δεν μπορούσαν να κινηθούν με άνεση με αποτέλεσμα να επικρατήσει πανικός καθώς στρατιώτες σπρώχνονταν και ποδοπατούσαν τους συμπολεμιστές τους προκειμένου να φθάσουν στην έξοδο και να διαφύγουν. Η Σπαρτιατική φάλαγγα εισχωρούσε σαν ένα κύμα από χαλκό και σίδερο που παρέσυρε τα πάντα στο θανατηφόρο πέρασμά του. Ο Ξέρξης αναπήδησε τρεις φορές από τον θρόνο του που είχε στηθεί σε ένα λόφο για αυτήν την περίσταση. Έτσι γελοιοποιήθηκε ο "ανθός" του περσικού στρατού μπροστά στα μάτια τόσων κατακτημένων λαών. 

Τα υπόλοιπα γεγονότα είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο και αποτελούν ταυτόχρονα την ντροπή αλλά και την δόξα αυτής της χώρας.

Όλοι σήμερα γνωρίζουν λίγο ή πολύ για τους Σπαρτιάτες και μάλιστα για τις Θερμοπύλες. Και όλοι αναρωτιούνται πώς κατάφεραν να γράψουν τέτοιες θρυλικές σελίδες. Ίσως να κατάφερα, με την μικρή αυτή εισαγωγή στην ζωή αυτών των ανθρώπων που κάποτε πέρασαν από αυτόν εδώ τον ευλογημένο τόπο, να απάντησα σε κάποια σας ερωτήματα...κι αν όχι τότε ελπίζω να σας έδωσα ένα κίνητρο για να μελετήσετε αυτόν τον μυστήριο για εμάς σήμερα αλλά τόσο απλό τρόπο ζωής για αυτούς, και έτσι να βρει ο καθένας από εμάς τον προορισμό του σε αυτό το ταξίδι που κάνουμε εσωτερικά. 

ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

Η ΠΛΗΘΥΣΜΙΑΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ

Μας λένε και μας ξαναλένε ότι η Ελλάδα έφθασε στο τέλος της ιστορικής πορείας της, ότι έχει εξαντληθεί, ότι πρέπει να μπει στην χοάνη της Νέας Τάξεως Πραγμάτων ή Νέας Εποχής και να γίνει ένα πολυεθνικό, πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό συνονθύλευμα, μια σύγχρονη Βαβέλ. όπως η Αμερική, της οποίας ο πολιτισμός αρχίζει και τελειώνει στο δολλάριο, όπως έλεγε κι ο "εθνικός" τους διανοούμενος Έμερσον: "Τρία είναι τα στοιχεία του αμερικανικού πολιτισμού, το δολάριο, το δολάριο, το δολάριο. Όλα τα άλλα που έχει είναι ξένα".

Λένε λοιπόν και ξαναλένε συνεχώς το ίδιο κακόηχο και κακόζηλο τροπάρι, με πολλούς τρόπους, σαν τα νέγρικα τραγούδια τους, για να το εμπεδώσουμε, να το χωνέψουμε και να το πάρουμε απόφαση, ότι "φάγαμε τα ψωμιά μας" και παραπέρα δεν έχει να προχωρήσει το Γένος των Ελλήνων. Και αυτή είναι μια τεράστια πλάνη, που σέρνει τους Νεοεποχίτες από την μύτη! Γιατί αυτή είναι πλαστή και αφύσικη αντίληψη είναι τελείως ψεύτικη, αβάσιμη και ανιστόρητη.

Προσπαθούν ιδιαίτερα να φυτέψουν την αντίληψη αυτή στην συνείδηση των απληροφόρητων παιδιών μας, για να τα παρασύρουν στην νοοτροπία του "τίποτε δεν γίνεται πια", στο "δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς προστάτες" και ότι ο "εκσυχρονισμός" και η "παγκοσμιοποίηση" είναι μονόδρομος και αναγκαστική πορεία προς το μέλλον. Παραβλέπουν τα μαζικά και δυναμικά συλλαλητήρια και τις διαμαρτυρίες που γίνονται συνεχώς στην Αμερική, στην Ευρώπη, στην Αυστραλία και πρόσφατα και στην Ασία. Και μαζί με αυτήν την βασική προπαγάνδα, έχουν ως περιτύλιγμα παραπλανητικό τα πρότυπα της υλικής ευζωίας, του ευδαιμονισμού ως ιδανικού τρόπου ζωής, την ευκολία σε όλα, και γενικώς τον αμερικανικό τρόπο διαβιώσεως, όπου κυριαρχούν η Κόκα Κόλα, η τσίχλα, τα χάμπουρκερ και η ροκ μουσική. Όλα εύκολα κι ευχάριστα, στα πλαίσια ενός αχαλίνωτου σεξουαλισμού, όπου όλα επιτρέπονται, ακόμα και οι διαστροφές (ομοφυλοφιλία), τα διαζύγια, το κέφι της στιγμής και πάνω απ' όλα "η θρησκεία του χρήματος".

Η ελληνική νεολαία όμως, θα πρέπει να αντισταθεί. Στηριγμένη στην βαθύρριζη Παράδοση του τόπου, όσο κι αν γοητεύεται προσωρινά και περιστασιακά από τον εύκολο ηδονισμό στην κρίσιμη ηλικία της πρώτης νεότητος πρέπει να αντιδράσει και να μην  υποταχθεί. Γιατί έχει μέσα της ψυχή και ποιότητα. Έχει φιλότιμο, ευγένεια και λεβεντιά. Πρέπει να σέβεται και να αγαπά την Πατρίδα και τις αξίες της, τα σύμβολα και την ιερή παρακαταθήκη της, την σημαία, τον εθνικό ύμνο της, την ιστορία, την ελευθερία και την δικαιοσύνη.

Επειδή όμως η επίθεση της Παγκοσμιοποίησης εναντίον μας είναι πολυμέτωπη και πολυεπίπεδη, οι ξένοι επιτελείς της έχουν μεθοδεύσει πολλά χτυπήματα, (στην γλώσσα, την παιδεία, την ιστορία, κ.α.) και έχουν θέσει σε εφαρμογή ένα πιο σατανικό σχέδιο για την γρήγορη υποταγή και την διάλυση του Ελληνισμού: την πληθυσμιακή αλλοίωση του τόπου.

Ήδη ξεπερνούν το ένα - δύο εκατομμύρια οι ξένοι λαθρομετανάστες στην χώρα μας, και ριζώνουν μέρα με την μέρα ως μόνιμοι κάτοικοι, ώστε σύντομα να πολλαπλασιασθούν εκρηκτικά με την πολυτεκνία που τους διακρίνει. Οι στατιστικές αναφέρουν ότι ακόμα και μέσα στην Αθήνα (περιοχές Κολιάτσου, Αμερικής, Βάθης, Πατησίων, Εξαρχείων και αλλού) στα σχολεία υπερτερούν αριθμητικά οι αλλοδαποί μαθητές. Ενώ στις επαρχίες τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Έτσι φτάσαμε οι δύο στους δέκα κατοίκους αυτής της χώρας να είναι ξένοι λαθρομετανάστες και μάλιστα φτωχοί και πεινασμένοι και κυρίως μουσουλμάνοι, δηλαδή ξένοι παντελώς στην γλώσσα και την πνευματική παράδοση του τόπου.

Συχνά διοχετεύεται στην δημοσιότητα η πληροφορία ότι στο άμεσο μέλλον θα εισέλθουν παράνομα στην χώρα μας (γιατί νόμιμα δεν τους κάλεσε κανείς) άλλα τρία έως τέσσερα εκατομμύρια ξένοι μετανάστες, οι οποίοι σύντομα θα διαλύσουν πληθυσμιακά την Ελλάδα, και οι Έλληνες θα καταντήσουν ως ξένοι στον τόπο τους και άλλοι θα αποφασίζουν και θα εκλέγουν την κυβέρνηση της χώρας. Η μικρή πληθυσμιακώς Ελλάδα, δεν μπορεί να δεχθεί και διαθρέψει ούτε το ένα δέκατο από τους ξένους μετανάστες.

Οι Έλληνες από πάντα βοηθούν και σέβονται τους ξένους ως ανθρώπους και πλάσματα αυτού του πλανήτη και μισούν φανερά και αντιδρούν στον αναγκαστικό και μεθοδευμένο εποικισμό της χώρας από τους μηχανισμούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έτσι που να γίνει δύσκολη και άθλια η ζωή για όλους. Μας οδηγούν ταχύτατα στην κοινωνία του ένας Έλληνας - ένας ξένος και στο τέλος δύο ξένοι - ένας Έλληνας ή και περισσότερο, ώστε να μην υπάρχει πια κοινωνική, εθνική, ιστορική, γλωσσική, πνευματική και θρησκευτική συνοχή και ο τόπος μας θα πάψει να λέγεται Ελλάδα και θα την αποκαλούν όπως τα Σκόπια: Η Πρώην Δημοκρατία της Ελλάδος!...

Ίσως να φαίνονται αυτά υπερβολικά σε μερικούς απληροφόρητους. Όλοι όμως βλέπουμε και ζούμε πια ανάμεσα σε ξένους που δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν την διαφορετικότητά τους και όχι σπάνια την αντιπάθεια και το μίσος τους με τρόπο θρασύ κι ακόμα καίνε ελληνικές σημαίες στα γήπεδα και τα συλλαλητήριά τους και μιλούν εχθρικά από τα "παράθυρα της τηλεοράσεως", όταν γίνεται λόγος για τους λαθρομετανάστες. Σήμερα δεν υπάρχει χωριό ή γειτονιά και νησί στην Ελλάδα που να μην έχει κατακλυσθεί από ξένους λαθρομετανάστες, που προσφέρονται για "μαύρη εργασία" και μολονότι η ανεργία στην χώρα μας ξεπέρασε το 20% αυτοί στέλνουν κάθε μήνα εμβάσματα δισεκατομμυρίων στις χώρες τους.

Πέραν όμως αυτών των φαινομένων της ξενηλασίας, που συνεχίζεται ασταμάτητα, πότε από βορρά και πότε εξ ανατολών, έχουμε και την ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητός τους με την συνεργασία πονηρών Ελλήνων, και αφθονούν δυστυχώς τα λαθρεμπόρια όπλων, ναρκωτικών και λευκής σαρκός, με αυτονόητες τις πολλές και αρνητικές επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. 

Η πληθυσμιακή αυτή αλλοίωση, που παίρνει διαστάσεις μεγάλες μέρα με την μέρα, τείνει να γίνει το πρώτο εθνικό πρόβλημα, μια πολυδιάστατη εκρηκτική πραγματικότητα, αλλά οι κυβερνώντες Γραικύλοι κάνουν ότι δεν κατανοούν την απειλή και τον κίνδυνο αυτό. Οι έξωθεν εντολές και οι έσωθεν πολιτικές έχου μεταβάλει την χώρα μας σε ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου ο καθένας μπαίνει ελεύθερα και κάνει ό, τι νομίζει και ό, τι θέλει, αφού ο κανένας δεν τον σταματά και δεν τον ελέγχει.

Η πληθυσμιακή αλλοίωση έχει επιχειρηθεί στο παρελθόν και από άλλες κοσμοκρατορικές δυνάμεις και κυρίως κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, με μετακινήσεις πληθυσμών, αλλά δεν είχαν την έκταση και την οργάνωση που έχει σήμερα το φαινόμενο αυτό και δεν το χειραγωγούσαν οι δυνάμεις που το κατευθύνουν σήμερα με οργανωμένο σχέδιο και καταχθόνιους σκοπούς. Τότε ήθελαν οι κρατούντες να αποτρέψουν την ανάπτυξη δυνάμεων αντιστάσεως κατά της κυριαρχίας τους. Σήμερα η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν θέλει καθόλου να υπάρχει συμπαγής λαός και έθνος, που δεν θα προσκυνά την δική τους κοσμοκρατορία. Οι άφρονες της Παγκοσμιοποιήσεως νομίζουν ότι η τύχη του κόσμου και των ανθρώπων βρίσκεται στα χέρια τους, επειδή έχουν τον έλεγχο της οικονομίας, των ΜΜΕ και των "έξυπνων όπλων". Πλανώνται όμως πλάνην οικτρά και δεν θα αργήσουν να δουν τα εγκληματικά σχέδιά τους να καταρρέουν και να στρέφονται εναντίον τους, όπως έγινε και με τους άλλους ανιστόρητους κοσμοκράτορες του παρελθόντος.

Μέγας λοιπόν και πρώτος ο κίνδυνος της ραγδαίας πληθυσμιακής αλλοιώσεως της χώρας μας ο οποίος αν συνδυασθεί με την απάλειψη της εθνικότητος από τις νέες ταυτότητες, τότε ίσως να κάνει ακόμα πιο φανερά τα σκοτεινά σχέδια των ανόμων της Παγκοσμιοποιήσεως, που θέλουν τους λαούς ανακατεμένους σε μια πληθυσμιακή "σούπα", χωρίς ρίζες και ερείσματα και εθνικά χαρακτηριστικά, ώστε να προσκυνούν πιο εύκολα την κυριαρχία τους. Δεν θα πετύχουν όμως τον σκοπό τους. Σ' αυτά εδώ τα χώματα τα ποτισμένα με το αίμα τόσων ηρώων δεν μας επιτρέπεται να αδιαφορούμε. Ένα κερί για να κρατήσει την φλόγα αναμμένη αναλώνει τον ίδιο του τον εαυτό έως ότου χαθεί. Έτσι κι εμείς πρέπει να θυσιάσουμε τον εαυτό μας και τα προσωπικά μας οφέλη για να κρατήσουμε την φλόγα της ελευθερίας αναμμένη.

ΦΤΑΙΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ

Εκτός από πολλές αρετές έχουμε και πολλά ελαττώματα

      Ο λαός μας, χωρίς αμφιβολία, έχει πολλές αρετές. Δεν πρόκειται εδώ να μιλήσω γι’ αυτές, παρά για τα ελαττώματά του, η καταπολέμηση των οποίων είναι καθαυτό έργο μορφωτικό με τεράστια από κάθε άποψη σημασία. Υποχρέωσή μας είναι, στα σχολεία μας όσο και στα βιβλία των παιδιών, να εξαίρουμε τις αρετές της φυλής μας με σοβαρότητα, απλότητα και ειλικρίνεια. Νομίζω ότι πιο επιτακτική είναι η υποχρέωσή μας να καταπολεμήσουμε τα ελαττώματά μας κατά συστηματικό τρόπο, με τα ίδια τα πράγματα, με το παράδειγμά μας, και όχι με κενές και στομφώδεις διδασκαλίες ή ηθικοφλυαρίες.

      Οι εθνικές αποτυχίες, οι ήττες μας, οι καταστροφές μας, οι τραγικές επέτειοι θα πρέπει να μας οδηγήσουν ως το σημείο που να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, γιατί τα ελαττώματά μας τα πληρώσαμε πολύ ακριβά και θα τα πληρώνουμε. Κυρίως την κατάρα του διχασμού. Οι εθνικοί διχασμοί θα έπρεπε περισσότερο από κάθε εθνική νίκη να ανακαλούνται στη μνήμη μας, να γίνονται διδασκαλίες, να ανοίγουμε τα μάτια μας μπρος στις χειροπιαστές τραγικές συνέπειες του ωμού ατομικισμού μας, της κατάρας του διχασμού και της διχόνοιας.

      Η αγωγή γενικά του σπιτιού και των σχολείων κάθε μορφής, καθώς και γενικότερα η κοινωνία μας δε καλλιέργησε και δεν καλλιεργεί όσο πρέπει, ή και καθόλου, τις αρετές που αναμφισβήτητα, επαναλαμβάνω, έχει ο λαός μας. Οι τάσεις του λαού μας προς την αρετή, αφού δεν τις καλλιεργήσαμε, έμειναν άλλες ατροφικές, άλλες πήραν κακό δρόμο κι άλλες έπαθαν «εξαλλαγή», μετάπτωση από το καλό στο κακό.

      Ποτέ δεν καταπολεμήσαμε, από τότε που απελευθερωθήκαμε, τα ελαττώματά μας. Μα πώς να τα καταπολεμήσουμε, αφού ένας ολόκληρος λαός έχει στο στόμα του τον έπαινο για εκείνον που τα «καταφέρνει» να αποφεύγει τις υποχρεώσεις του. Χαιρόμαστε τον «έξυπνο», δηλαδή τον «καταφερτζή», μια λέξη που από έννοια ντροπής κατάντησε, δυστυχώς έπαινος στο στόμα πολλών. Έχουν και οι λέξεις την ιστορία τους και η εκάστοτε σημασία τους δείχνει την ηθική στάθμη της κοινωνίας. Είναι εξαιρετικά τρομακτική η πτώση της στάθμης αυτής της αξίας στον τόπο μας. 

      Η καταπολέμηση των ελαττωμάτων μας είναι καθαυτό εθνικό μορφωτικό έργο με τεράστια από κάθε άποψη σημασία. Ο λαός μας στη μακρινή περίοδο της ζωής του απόκτησε πολλές κακές συνήθειες και ελαττώματα. Αλλά από την ιδιοσυγκρασία του και το φυσικό του περιβάλλον, άλλα τα απόκτησε κατά τους δύστυχους χρόνους της μακραίωνης σκλαβιάς του, άλλα αναφάνησαν σε χρόνους στερήσεων και κακής διοικήσεως και τέλος άλλα σε αντίξοες περιστάσεις. Άλλα πάλι έκαναν έντονη την εμφάνισή τους κατά τον τελευταίο πόλεμο, κατά την κατοχή, γνωστά μας και από παλιότερες εποχές – Ρωμαιοκρατία και Τουρκοκρατία – που δείχνουν ολοφάνερα έλλειψη ήθους, όπως η τάση προς το ψέμα, η δολιότητα, η κολακεία, η κρυψίνοια, η υποκρισία και η διπλή ηθική, δηλαδή η μάσκα, το αχαλίνωτο πάθος κλπ., τα οποία εξακολουθούν να κάνουν και σήμερα την εμφάνισή  τους. Η ανάγκη της επιβίωσης και η άμυνα του ραγιά, του αδύνατου, κατά της βίας, τον οδήγησαν προς αυτά τα «όπλα». Ωστόσο το κακό κόλλησε τόσο καλά που, ώστε , κι όταν έπαυσαν να υπάρχουν οι αιτίες αυτές, ο Έλληνας κράτησε γερά τα μέσα αυτά και τα χρησιμοποίησε για να αποφύγει τις «ιερές και ηθικές υποχρεώσεις του» πολλές φορές με εθνικό κόστος.

      Η παιδεία μας ποτέ δυστυχώς δεν έδειξε διάθεση να καταπολεμήσει τα ελαττώματα αυτά ψυχολογημένα, συστηματικά και μελετημένα. Κι επομένως αυτά μεγάλωσαν κι αναπτύχθηκαν επικίνδυνα. Μας έχουν περισφίξει μέχρι πνιγμού, όπως π.χ. ο ατομικισμός μας, το άτομό μας που το λατρεύουμε σαν πρωταρχική αξία, που μ’ αυτήν μετρούμε όλα τ’ άλλα υπάρχοντα στον κόσμο. Η υπερτροφική ανάπτυξη του εγώ μας, που όλα τα σκλαβώνει στο στενό ατομικό μας συμφέρον. Ο φθόνος, ο οποίος οδηγεί στη συναισθηματική λογική τύφλωση, η έλλειψη διαθέσεως για συνεργασία, η εριστικότητα (ειρωνεία) και η πλεονεξία, φαινόμενα που είναι άξια ψυχολογικής μελέτης με τις μεγάλες διαστάσεις που πήραν.

      Η έμφυτη του λαού μας ευφυΐα, όπως διαπιστώνεται από πολλούς μελετητές αλλά όπως μπορεί κανένας, εύκολα, να διακρίνει στην καθημερινή ζωή, δεν προχώρησε πέρα από έναν «ρηχό εγκεφαλισμό» κι έναν «άγονο ρητορισμό». Η οξεία αντίληψη και η πνευματική ευστροφία μας ή εκφυλίστηκε σε τυχοδιωκτισμό ή έμειναν «εξυπνάδα της κατεργαριάς» και της «σοφιστείας» και καταστάλαξαν στην «καπατσοσύνη» και στον «ατσιδισμό», στην «επιτηδειότητα», δηλαδή στην ηθική ευλυγισία.

      Η τάση μας προς τη δημοκρατική ιδέα εκφυλίστηκε σε υποκρισία δημοκρατικότητας ή σε ραφιναρισμένη φενάκη του εαυτού μας. Φλυαρούμε για τα ανεκτίμητα αγαθά της δημοκρατίας, χωρίς φυσικά ούτε στο βαθύτερο νόημά της να εισχωρούμε, πολύ δε λιγότερο να εφαρμόζουμε και τις πιο στοιχειώδεις αρχές της. Αγνοούμε οι πολλοί στον τόπο μας ή θέλουμε να αγνοούμε μερικά απλά, αλλά βασικά, πράγματα της δημοκρατίας. Η ελληνική κοσμοαντίληψη θεμελιώνεται επάνω στην ελευθερία. Ελεύθερος όμως δεν αυτός που κάνει ό, τι θέλει, γιατί αυτό δεν είναι ελευθερία, παρά σκλαβιά στις παρορμήσεις του και στις επιθυμίες του. Δυστυχώς έτσι κατά το πλείστον αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία σαν «ετσιθελισμό», σαν κάτι το εξωτερικό, το έξω από εμάς. Κι όμως η ελευθερία είναι κάτι αναπόσπαστο από το εσωτερικό μας είναι. Είναι εσωτερική (γνώθι σαυτόν) κι όχι εξωτερική, την κατακτάς, δε σου την χαρίζουν, γιατί δε χαρίζεται, δε δίνεται σαν δώρο, είναι συνειδητή ανάληψη κοινωνικής ευθύνης. Ελεύθερος βέβαια δεν είναι όποιος κυριαρχείται από προλήψεις και προκαταλήψεις ή σκλαβώνεται από τα πάθη του, τα συμφέροντά του, τους εγωισμούς του, τον ασφυκτικό ατομικισμό του, τις επιθυμίες του. Ωστόσο σαν ελευθερία οι περισσότεροι από μας τους Νεοέλληνες θεωρούμε την αυταρχικότητά μας, τον «ετσιθελισμό» μας, την ικανοποίηση των εμπαθειών μας ή των ιδιοτελών σκοπών μας και πολλές φορές, ακόμη και την αναίδειά μας.

      Είναι μοναδική ίσως η απειθαρχία μας έναντι του Έθνους. Κανένας σχεδόν σεβασμός, παρά υπονόμευση. Βρίζουμε το κράτος, που είναι η εικόνα και η ομοίωσή μας. Στερούμεθα και της πιο στοιχειώδους κοινωνικής ευθύνης, συνειδήσεως, τάξεως, κάτι που δε φαντάζομαι να συναντιέται ίσως αλλού τόσο έκδηλα, όσο στους Έλληνες. Κι όμως όλοι μας κάνουμε υπερβολική κατάχρηση της λέξεως δημοκρατία. Αποκαλούμε τους εαυτούς μας δημοκράτες, κομπάζουμε ότι είμαστε λαός από γεννησιμιού μας δημοκρατικός. Ίσως πουθενά αλλού να μην έχει κακοποιηθεί η έννοια της δημοκρατίας τόσο όσο στον τόπο μας. Η ανωριμότητά μας είναι πράγματι χαρακτηριστική και η περιρρέουσα την κοινωνία μας πολιτική, εκπολιτιστική, μορφωτική ατμόσφαιρα είναι τέτοια ώστε να ανέχεται αυτή μας την συμπεριφορά.

                                   

      Η παιδεία μας ; Αυτή περιχαρακωμένη στο στενό της πνεύμα, στις λέξεις, δεν πρόσεξε ποτέ την ουσία. Τι ωφέλησε η δήθεν διδασκαλία του «Επιταφίου» του Θουκυδίδη; Ποιος ωφελήθηκε από τα θεσπέσια αυτά ιδανικά; Πώς να ωφεληθεί ο Νεοέλληνας, αυτός που κατά το πλείστον ένα μόνο γνωρίζει, τον ατομισμό του, τη διεκδίκηση του ατομικού του συμφέροντος κατά τον πιο αδιάντροπο τρόπο;

      Μερικές φορές, όταν κανένας παρακολουθήσει συστηματικά τις διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας, κυρίως στον τύπο, περιοδικό ή ημερήσιο, στις συζητήσεις μας, στις ενέργειές μας και στη στάση μας έναντι των άλλων, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως εδώ, σε τούτον τον τόπο, όπου διαρκώς φλυαρούμε για δημοκρατία και δημοκρατικούς θεσμούς, κάθε άλλο παρά δημοκρατία έχουμε. Στη θέση των δημοκρατικών θεσμών τα πολιτικά κόμματα θέτουν πολλές φορές κομματικές επιδιώξεις τους, φυσικά όχι επάνω σε δημοκρατικές βάσεις. Κατ’ αυτό τον τρόπο πώς μπορεί κανένας να μιλά θετικά για δημοκρατία, πώς μπορεί να θεμελιωθεί έτσι μια δημοκρατία; Επάνω σε ποιες βάσεις; Στο συναίσθημα; Εμείς οι Έλληνες κινούμαστε πάντοτε επάνω στο συναισθηματικό κόσμο κι όχι στη λογική. Το πολυκομματικό είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής μας σκέψης. Αδυναμίες που προκαλούν, πολιτικές και εθνικές καταστροφές. Αδυναμίες που δεν μας αφήνουν να διδαχθούμε από τα παθήματά μας. Ένα θλιβερό φαινόμενο ενός λαού, που άξιζε καλύτερης τύχης και ο οποίος διαρκώς πολιτικολογεί, χωρίς ίχνος πολιτικής σκέψης και δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες του, αλλά τις φορτώνει πάντα σε τρίτους. Θέλουμε να πιστεύουμε πως όλα τα εθνικά παθήματά μας οφείλονται πάντα και μόνο στην ξένη επέμβαση – χωρίς να μας λείπει βέβαια κι αυτή – κι όχι σε δικά μας σφάλματα. Έτσι αποναρκώνουμε τις ψυχές μας από κάθε ίχνος ή τάση για ανάδευση αισθήματος ευθύνης. Ο Μακρυγιάννης έγραφε «την αλήθεια γυμνή, χωρίς πάθος αλλά η αλήθεια είναι πικρή». Γι’ αυτό και δεν συγχωρούμε ποτέ σε κανέναν δικό μας ή ξένο όταν μιλά για τα ελαττώματά μας, χαρακτηριστικό ανωριμότητας και ελλείψεως και της στοιχειώδους αυτοκριτικής και αυτογνωσίας μας.

      Ωστόσο μερικές φορές, για μικρό χρονικό διάστημα οι Νεοέλληνες παρουσιάζουμε ψυχικές ανατάσεις – ξυπνούν κοιμισμένες αρετές της φυλής μας – αφομοιωνόμαστε με το σύνολο. Συμφιλιωνόμαστε με το Έθνος, κυρίως όταν κινδυνεύουμε από εξωτερικούς εχθρούς, ενεργούμε κατά τρόπο επαινετό, θαυμαστό και αξιοζήλευτο. Ο λαός μας παρουσιάζει τέτοιες εκλάμψεις ανατάσεως, αγκαλιάζει φαρδιά πλατιά την ιδέα του καθήκοντος προς την ολότητα (1821, 1912, 1940). Αφήνει το στενό του ατομικισμό και αίρεται σε κόσμο ιδεατό, υπερπροσωπικό, για να πέσει όμως δυστυχώς ύστερα από λίγο χαμηλά, κατάχαμα κινούμενος και κυλιόμενος μέσα στα πολλά και θανάσιμα ελαττώματά του. Υπάρχει και μια άλλη ακόμη ομάδα ελαττωμάτων μας, φυσικά σε έντονη μορφή: Η τάση για παράβαση των νόμων και ανυπακοή σε αυτούς, η έλλειψη πειθαρχίας και τάξεως, η αυθάδεια και η απέχθεια προς το κύρος, η έλλειψη σεβασμού προς τους ανωτέρους, η ασυνέπεια των λόγων και η έλλειψη συνειδήσεως ευθύνης, η τάση για επιβολή και δημοσιότητα, η διάχυτη έντονη δυσπιστία, το φατριαστικό πνεύμα, η φιλαρχία και η καταστροφική δημαγωγία, το σαράκι της δολερής διχόνοιας, η παχυλή υποκρισία δημοκρατικότητας, ο εύκολος κομματισμός μας . Κάθε υπεροχή του άλλου νιώθουμε να μας προσβάλλει προσωπικά. Κι έτσι επιστρατεύουμε ό, τι κατώτερο έχουμε, κάθε είδος δολιότητας και σοφιστείας, ώσπου να γκρεμίσουμε αυτό που υπερέχει από μας.

      Η παιδεία μας δε δημιουργεί καμιά ατμόσφαιρα θάρρους και ηθικής παλικαριάς. Τα προγράμματά μας φαίνεται να λησμονούν πως ικανότητες και γνώσεις, που δεν συντροφεύονται από ηθική τόλμη, βούληση και ευρωστία, όχι μόνο δεν έχουν αξία, παρά είναι κίνδυνος σε εκείνους που τις κατέχουν. Η ικανότητα και ευψυχία μόνο στον τόπο μας δε λαμβάνονται υπόψη και δεν τιμώνται, παρά καταδιώκονται.Η αρρώστιά μας φωλιάζει στην άρνηση να δεχτούμε να εξαφανίσουμε τα ατομικά μας συμφέροντα, να τα παραμερίσουμε μπρος στην ευόδωση ενός ομαδικού έργου.

      Όταν πρόκειται να διεκδικήσουμε τα προσωπικά μας συμφέροντα εξεγειρόμαστε, γινόμαστε μαχητικοί. Δεν εκφράζουμε γνώμη ούτε αναλαμβάνουμε την ευθύνη να εκφράσουμε τη γνώμη μας επάνω σε γενικότερα προβλήματα, σαν να μην έχουμε γνώμη. Κι όμως έχουμε και την κρατούμε για τον εαυτό μας. Η βάση αυτής της στάσης μας είναι η δειλία και η ιδιοτέλεια, γιατί δεν είμαστε «κορόιδα» όπως λέμε, για να ριψοκινδυνέψουμε το παραμικρό και να δυσαρεστήσουμε κανέναν.Απουσιάζει το θάρρος, η γενναιότητα να αποδοκιμάσουμε το άπρεπο. Φοβόμαστε την ευθύνη και τις συνέπειες. «Εσύ θα διορθώσεις τον κόσμο;», «Κάνε τη δουλειά σου».

      Ο Νεοέλληνας τείνει προς τον μηδενισμό, δηλαδή τείνει να ταυτίσει το καλό, το ορθό, το αληθινό με το ατονικό συμφέρον του. Λατρεύουμε το άμεσο κέρδος και την ευκολία. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι δεν είμαστε λάτρεις τους «μικρού κόπου» και της «λιγότερης προσπάθειας»; Και η παιδείας μας; Η ίδια η παιδεία μας δεν πιστεύει στην εργασία τόσο όσο πρέπει. Δεν προσέχει και τόσο πως εργασία θα πει σύστημα και πως αυτό απαιτεί συνέχεια, αντοχή, υπομονή, επιμονή κι ευσυνειδησία.

      Ο Νεοέλληνας χαίρεται να βρίσκεται πάντα μέσα στα πράγματα. Χωρίς δισταγμό αλλάζει αντιλήψεις, ιδέες, ιδεολογίες. Εγκαταλείπει φιλίες, λησμονεί τις σχέσεις του, αρκεί να εξυπηρετείται το συμφέρον του ή να κολακεύεται η ματαιοδοξία του. Προσαρμόζεται, όπως λέμε, ανάλογα με το που φυσά ο άνεμος.

Ποιοι φταίνε για όλα αυτά;

      Είναι καλή η έξαρση των αρετών, όταν γίνεται κατά τρόπο που να μην φτάνουμε στις δημαγωγικές κολακείες του εαυτού μας. Δεν υπάρχει κανένας λαός χωρίς αρετές (εκτός του εβραϊκό) και χωρίς ελαττώματα. Τα δικά μας όμως ελαττώματα τα αφήσαμε να γίνουν τόσα πολλά, που πνίγουν και τις υπάρχουσες αρετές. Οι αλλαγές δεν έρχονται από έξω. Για να αλλάξουμε είναι ανάγκη να γνωρίσουμε καλά τι μας φταίει. Να μην προχωρούμε κατά ασύδοτο τρόπο πέρα από τα πρέποντα. Με εξωτερικές αλλαγές και με παχιά λόγια δε γίνεται τίποτα. Είναι ανάγκη να βρούμε το μέτρο, να σταματήσουμε κάπου.

      Η παιδεία μας δε στάθηκε δυστυχώς στο ύψος της, ώστε να είναι σε θέση να κατευθύνει τις σκέψεις και τις πράξεις μας προς ένα όντως ανώτερο πνευματικό επίπεδο. Ποτέ δεν πλησίασε προ της υψηλή αποστολή της, πνίγεται κι αυτή μέσα στα ελαττώματα του λαού μας. Λείπει η ηθική και πνευματική γενναιότητα, η παρρησία.

      Η Εκκλησία μπορούσε (όπως παλαιότερα) να βοηθήσει πολύ στην καταπολέμηση του κακού. Δυστυχώς η Εκκλησία σήμερα, περνά μία χρόνια ηθική κρίση στους κορυφαίους της, αλλά και μέσα στους κόλπους της, τέτοια που γκρέμισε δυστυχώς το κύρος της, αφάνισε το γόητρό της και μηδένισε την αγαθοποιό επίδρασή της. Διαποτίσθηκε πολύ από το εγκόσμιο πνεύμα, ώστε να παρουσιάζει αδυναμίες με θλιβερές για το σύνολό μας συνέπειες. Τα διδάγματα της θρησκείας δυστυχώς δεν βρίσκουν πουθενά την έμπρακτη κοινωνική εφαρμογή τους.

      Οι διανοούμενοι, αρκετές δυστυχώς φορές, παρουσιάζουν θλιβερές ασυνέπειες ανάμεσα στον λόγο και στην πράξη, ανάμεσα στο χτες και το σήμερα. Αντικρίζουν το έργο τους απλά σαν επάγγελμα κι όχι σαν εκπλήρωση μιας αποστολής με υψηλότερο νόημα ευεργετικής διαπαιδαγωγήσεως και καθοδηγήσεως του λαού. Δε συναντά δυστυχώς και πολλούς να στέκονται στα πόδια τους γερά, ηθικά, αλλά κι αυτοί παραμερίζονται από τους επιτήδειους.

      Πρέπει να παραδεχθούμε και να μην μας κακοφαίνεται ούτε να ψευτοπληγώνεται η εθνική φιλοτιμία μας, ότι οι αιτίες του κακού δε βρίσκονται έξω από εμάς, δε φταίνε οι «περιστάσεις», «οι καιροί», «το πνεύμα της εποχής». Το κακό βρίσκεται μέσα μας κι όχι έξω από εμάς. Συνηθίσαμε να ακούμε στους πανηγυρικούς λόγους των εθνικών εορτών μας «αρετές» τόσο μεγαλόστομα, και μείναμε εκεί. Άλλοι πέθαναν, άλλοι μας ελευθέρωσαν, άλλοι στερήθηκαν και εμείς απλά τους χρησιμοποιούμε όταν μας συμφέρει για να κρύψουμε την δικιά μας μιζέρια, το δικό μας μηδενισμό, χωρίς ντροπή, χωρίς λύπη, χωρίς περίσκεψη.

Τι πρέπει να κάνουμε;

      Με όσα γράφω δε δίνω συμβουλές σε κανέναν κι ούτε πρωτόφαντα πράγματα λέω, ούτε κάνω ανακαλύψεις. «Χιλιοειπωμένα», θα πει ο ένας ή ο άλλος ή κάποιος που θα περιμένει να κατεβάσεις τον ουρανό με τ’ άστρα και με κάποια μαγική δύναμη να αλλάξεις τα πράγματα, σαν να πρόκειται αυτά να αλλάξουν όχι από μέσα μας παρά από έξω. Ωστόσο ο Πλάτων δεν είχε την ίδια γνώμη με τους πολλούς, που περιμένουν τις μαγικές δυνάμεις για να αλλάξουμε. Και δεν έπαυε να τονίζει ότι το σωστό και η αλήθεια πρέπει να λέγονται τόσο που κανένας να μην κουράζεται να τα επαναλαμβάνει. Η αλήθεια αυτή είναι μία αδίστακτη αυτοκριτική μας, ώσπου να μας γίνει συνειδητή η καταστροφή μας, όσο να αφυπνισθούμε από τον λήθαργο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τα ελαττώματά μας και να γνωρίσουμε ως λαός τις αδυναμίες μας. Πρέπει να θελήσουμε να σωθούμε, να αγαπήσουμε την αλήθεια έμπρακτα κι όχι θεωρητικά.

      Είναι καιρός να πάψουμε να κολακεύουμε τις αδυναμίες μας, να πάψουμε να καμαρώνουμε γι’ αυτές. Η πολιτεία μας, αν κανένας διαβάσει την πολιτική ιστορία μας, παρουσιάζει πάντα την όψη πεδίου μάχης αντικρουόμενων ατομικών συμφερόντων. Ποτέ σχεδόν δεν μας έγινε συνειδητό εκείνο που όριζε ο Αριστοτέλης, «πως αρετή μιας πολιτείας συνίσταται στη σοφή και δραστήρια αναζήτηση του κοινού καλού».  Θα πρέπει να μας γίνει συνειδητό πως τίποτε δεν μπορούμε να στερεώσουμε στον τόπο μας, αν δεν κάνουμε βασικό σκοπό της αλλαγής και της παιδείας μας γενικότερα την καταπολέμηση των ελαττωμάτων μας. Χωρίς αυτήν την επιδίωξη τίποτε το σταθερό και το άξιο δεν μπορούμε να στερεώσουμε.