Υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως πιστεύουν στον Χριστό, αλλά δεν χρειάζονται την Εκκλησία. Πως αγαπούν τον Θεό, αλλά δεν χρειάζονται ιερέα, εξομολόγηση, Θεία Λειτουργία και Μυστήρια.
Όμως ο Χριστός δεν μας παρέδωσε μία πίστη μοναχική, πλασμένη σύμφωνα με το θέλημα και τη γνώμη του καθενός. Ίδρυσε την Εκκλησία Του, κάλεσε τους Αποστόλους, τους έδωσε εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες και τους απέστειλε να βαπτίζουν όλα τα έθνη στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
«Ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 3,5).
Το Βάπτισμα δεν είναι μία ανθρώπινη τελετή. Είναι τάφος και ανάσταση μαζί με τον Χριστό. Εκεί πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και γεννιέται ο νέος. Εκεί ενδυόμαστε τον Χριστό και γινόμαστε μέλη του αγίου Σώματός Του.
Και η Θεία Ευχαριστία δεν είναι ένα απλό σύμβολο ή μία ευσεβής ανάμνηση. Είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, η τροφή της αθανασίας, το φάρμακο της αιωνίου ζωής.
«Ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς» (Ἰω. 6,53).
Ποιος, λοιπόν, βαπτίζει; Ποιος στέκεται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης; Ποιος επικαλείται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος; Ποιος μας προσφέρει τα Τίμια Δώρα; Ποιος ακούει τη μετάνοιά μας και διαβάζει την ευχή της συγχωρήσεως;
Γι’ αυτό ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι οι ιερείς υπηρετούν την εκ Θεού αναγέννησή μας. Οι φυσικοί γονείς μάς γεννούν για την πρόσκαιρη ζωή· διά της ιερωσύνης όμως γεννιόμαστε για τη Βασιλεία, ενδυόμαστε τον Χριστό, συνθαπτόμαστε μαζί Του και γινόμαστε μέλη του Σώματός Του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ανθρώπινο σφάλμα ενός κληρικού πρέπει να δικαιολογείται ούτε ότι ο ιερέας παύει να είναι υπόλογος ενώπιον του Θεού. Όσο μεγαλύτερη είναι η δωρεά της ιερωσύνης, τόσο βαρύτερη είναι και η ευθύνη εκείνου που τη φέρει. Άλλο όμως η διάκριση απέναντι σε μία λανθασμένη πράξη και άλλο η περιφρόνηση του ίδιου του Μυστηρίου της Ιερωσύνης.
Δεν τιμούμε τον ιερέα επειδή είναι αναμάρτητος. Τον τιμούμε για τη χάρη που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός και για τα άχραντα Μυστήρια που διακονεί.
Μην αφήνεις, λοιπόν, την ψυχή σου χωρίς πνευματικό πατέρα. Όπως το σώμα χρειάζεται ιατρό, έτσι και η ψυχή χρειάζεται εξομολόγηση, θεραπεία, συμβουλή και ταπείνωση. Όχι έναν άνθρωπο που θα χαϊδεύει τα πάθη μας, αλλά έναν πνευματικό που θα μας οδηγεί με διάκριση προς τη μετάνοια και τον Χριστό.
Καλύτερα να στερηθεί το σώμα λίγη πρόσκαιρη άνεση, παρά να στερηθεί η ψυχή τη θεραπεία της.
Πλησίασε την Εκκλησία. Αναζήτησε με προσευχή έναν ορθόδοξο και διακριτικό πνευματικό. Εξομολογήσου με ειλικρίνεια. Συμφιλιώσου με τον Θεό και τους ανθρώπους. Και πλησίασε το Άγιο Ποτήριο όχι από συνήθεια, αλλά με μετάνοια, φόβο Θεού, πίστη και αγάπη.
Διότι η ψυχή δεν σώζεται μόνη της μέσα στην έρημο του εγωισμού. Σώζεται μέσα στην Κιβωτό της Εκκλησίας, εκεί όπου ο Χριστός θεραπεύει, συγχωρεί, τρέφει και αναγεννά τον άνθρωπο.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Περὶ Ἱερωσύνης, Λόγος Γ΄, ΕΠΕ, τόμος 28.
Χωρὶς Πνευματικό, ἡ ψυχὴ μένει ἀθεράπευτη.
Δεν τιμοῦμε τὸν ἱερέα ἐπειδὴ εἶναι ἀναμάρτητος. Τὸν τιμοῦμε γιὰ τὴ Χάρη ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός καὶ γιὰ τὰ Ἅγια Μυστήρια ποὺ διακονεῖ.
Μὴν ἀφήνεις τὴν ψυχή σου χωρὶς Ἐξομολόγηση, Θεία Κοινωνία καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση
Μὴν κρίνεις τὴν Ἱερωσύνη ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες ἑνὸς ἀνθρώπου. Ὁ θησαυρὸς παραμένει θεῖος, ακόμη κι όταν τὸ σκεῦος εἶναι πήλινο. Προσευχήσου γιὰ τοὺς ἱερεῖς, ἀναζήτησε μὲ διάκριση ἕναν ἀληθινὸ πνευματικὸ πατέρα καὶ μὴ στερεῖς ἀπὸ τὴν ψυχή σου τὸ φάρμακο τῆς Ἐξομολογήσεως καὶ τὸν Ἄρτο τῆς ζωῆς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.