Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος 27 Ιουνίου

Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρ
ίσκονται στις Μονές Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους και Κρεμαστής Ηλείας.

Ο Άγιος Σαμψών, γεννήθηκε στη Ρώμη από πλουσίους αλλά ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Ευφυής ως ήτο, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική. Επιθυμώντας από τη μικρή του ηλικία να ζήσει κατά το χριστιανικό πρότυπο ζωής, μεταχειρίσθηκε την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα αλλά για καθαρά φιλανθρωπικούς και ευεργετικούς σκοπούς. Προσέτρεχε χωρίς διακρίσεις σε οποιονδήποτε είχε την ανάγκη του βοηθώντας τον, παρηγορώντας τον και στηρίζοντάς τον στην πίστη. Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, μοίρασε την μεγάλη περιουσία την οποία κληρονόμησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί επισκέφθηκε όλα τα μοναστήρια. Εκεί έβρισκε ουσιαστικά καταφύγιο για να ηρεμεί και να μελετά τις Θείες Γραφές. Η φήμη του, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε προσέλκυσε την εύνοια και αυτού του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Συγχρόνως η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση και οι άλλες του αρετές, κίνησαν το ενδιαφέρον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, ο οποίος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Κάποτε ο Ιουστινιανός προσβλήθηκε από βαρεία ασθένεια και ζήτησε τη βοήθεια του Αγίου. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του αυτοκράτορα. Εκείνος θέλοντας να τον ευχαριστήσει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο, έκτισε ένα νοσοκομείο το οποίο γρήγορα αναδείχθηκε σε μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα όπου κατέφευγαν οι άποροι και οι αδύναμοι για να θεραπευθούν και να εύρουν παρηγοριά και στήριγμα. Έχοντας επιτελέσει ένα τεράστιο και θεάρεστο έργο, κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁ φέρων τὴν μίμησιν, τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν, ἐνθέου χρηστότητας, ἀναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψῶν Ἱερώτατε, σὺ γὰρ θεομιμήτω, ἑλλαμφθεῖς συμπάθεια, ὤφθης τῶν τεθλιμμένων, καὶ πασχόντων ἀκέστωρ, παρέχων ἐνὶ ἐκάστω, ρώσιν καὶ ἔλεος.

O γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.

Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.

Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.

Δεν είναι πεδίο μάχης.

Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.

Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.

Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλέ

«Το μισό ψωμί»

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων συνήθιζε να βοηθά καθημερινά τους φτωχούς.

Μια ημέρα είδε έναν ζητιάνο να στέκεται έξω από την εκκλησία. Κάποιος του είπε:

«Δέσποτα, πρόσεχε. Αυτός έρχεται κάθε μέρα και παίρνει ελεημοσύνη. Ίσως να σε ξεγελά.»

Ο Άγιος χαμογέλασε και απάντησε:

«Κι αν ακόμη με ξεγελά, εγώ δεν θέλω να χάσω την ευκαιρία να δείξω έλεος. Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά του, εγώ οφείλω να φανερώσω την δική μου.»

Έδωσε λοιπόν στον άνθρωπο ό,τι μπορούσε και συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να τον κατακρίνει.

Αργότερα έλεγε στους μαθητές του:

«Δεν θα μας κρίνει ο Θεός επειδή εξαπατηθήκαμε από κάποιον φτωχό, αλλά επειδή κλείσαμε την καρδιά μας σε εκείνον που είχε ανάγκη.»

Πολλές φορές φοβόμαστε μήπως μας εκμεταλλευτούν και έτσι χάνουμε την ευκαιρία να κάνουμε το καλό. Η διάκριση είναι απαραίτητη, αλλά δεν πρέπει να γίνεται πρόφαση για να νεκρώνεται η αγάπη.

Ο χριστιανός καλείται να έχει συνετή κρίση, αλλά πάντοτε ελεήμονα καρδιά. Γιατί, όπως λέει η Γραφή:

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.» (Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5:7)

Προφητεία τοῦ Ἀββᾶ Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος περὶ τῶν μοναχῶν τῆς ἐσχάτης γενεᾶς.

Ὁ ἀββᾶς Μωυσῆς ὁ Αἰθίοπας προφήτευσε λέγοντας ὅτι στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ ἕβδομου καὶ μισοῦ αἰῶνα, ἡ μοναχικὴ ζωὴ θὰ παραμεληθεῖ ἐντελῶς καὶ ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς θὰ περιφρονηθεῖ τόσο πολὺ ἀπὸ τοὺς μοναχούς, ὥστε οἱ ἀδελφοὶ θὰ ζοῦν μέσα σὲ θορύβους καὶ ταραχές, σκοτισμένοι στὸν νοῦ, ἄχρηστοι καὶ ῥάθυμοι, χωρὶς καμία φροντίδα γιὰ τὴν ἀρετή, ἀλλὰ ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἐκεῖ ὅπου ὁ Σατανᾶς νικήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ἀγωνιστές, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ νικήσει καὶ αὐτὸς τοὺς ἀμελεῖς καὶ περιφρονητὲς μοναχούς. Καὶ ὅπου περίσσεψε ἡ δικαιοσύνη, ἐκεῖ θὰ ὑπερχειλίσει ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀνομία, ἐπειδὴ θὰ ψυχρανθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Οἱ μοναχοὶ θὰ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσα στὶς πόλεις χωρὶς φόβο, θὰ περιφέρονται στὰ χωριὰ μὲ γαστριμαργία καὶ οἰνοποσία, θὰ ζοῦν μέσα στὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, συναναστρεφόμενοι μὲ ἀσελγεῖς ἀνθρώπους καὶ μολυνόμενοι ἀπὸ σαρκικὲς ἀκαθαρσίες.

Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ ἐπικρατοῦν στὰ κοινόβια μῖσος, φθόνος, φιλονικίες καὶ συγκρούσεις, ἀκόμη καὶ μέχρι φόνων. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς λαῦρες θὰ ἐπικρατεῖ ἰδιορρυθμία καὶ κακία τοῦ ἑνὸς ἀπέναντι στὸν ἄλλον. Θὰ ἐκλέγονται ἡγούμενοι καὶ ποιμένες ἄνδρες ποὺ δὲν ἔχουν δοκιμαστεῖ στὴν ἀρετή, ἄπιστοι, χωρὶς πνευματικὴ πρόοδο καὶ ἀγροῖκοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ λανθασμένο. Θὰ εἶναι ἀμελεῖς, φίλοι τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καὶ θὰ ἀναθέτουν τὰ διακονήματα χωρὶς διάκριση. Μὲ δῶρα θὰ ἁρπάζουν τὰ πρωτεῖα καὶ θὰ ἀνεβαίνουν στὴν ἡγουμενία, χωρὶς νὰ γνωρίζουν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ νουθετοῦν τὴν ἀδελφότητα. Δὲν θὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ ἴδιοι πρέπει νὰ ἀποτελοῦν πρότυπο καὶ παράδειγμα πρὸς ὠφέλεια τοῦ ποιμνίου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ποιμένων θὰ χάνονται τὰ πρόβατα. Καὶ θὰ τιμωρηθοῦν ὄχι μόνο οἱ ἀμελεῖς καὶ ῥάθυμοι, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ δοκιμασμένοι, ἐγκρατεῖς καὶ ἐνάρετοι ἀδελφοί.

Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι μία νέα φοβερὴ θύελλα, σὰν σκοτεινὴ ὁμίχλη γεμάτη φοβεροὺς πειρασμούς, ἔπεσε πάνω στοὺς μοναχοὺς ἀπὸ τὸν βορρᾶ. Εἶδε ἀκόμη ὅτι οἱ μοναχοὶ καὶ τὸ μοναχικὸ σχῆμα διώκονταν ἐξαιτίας τῆς καταστροφῆς ποὺ θὰ ἔφερναν οἱ αἱρέσεις καὶ ὅτι πολλοί, ἀναγκαζόμενοι, θὰ ἐγκατέλειπαν τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ θὰ παντρεύονταν.

Τότε οἱ λίγοι ἀγωνιστές, ποὺ θὰ δοκιμαστοῦν ὅπως τὸ ἀσήμι καὶ τὸ χρυσάφι μέσα στὸ χωνευτήρι, θὰ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι μέσα σὲ πολλὲς θλίψεις, διωγμοὺς καὶ στενοχώριες. Ὅσοι φανοῦν δοκιμασμένοι καὶ νικητὲς μέσα σὲ τόσα δεινὰ καὶ πειρασμούς, θὰ δοξαστοῦν καὶ θὰ τιμηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ περισσότερο ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βάσταξαν τὸ βάρος καὶ τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας καὶ τὸ ψῦχος τῆς νυκτός. Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι πέρασε ἐκεῖνος ὁ χειμώνας τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, καθὼς καὶ ἡ στενοχώρια ποὺ προκάλεσαν οἱ φοβερὲς αἱρέσεις, καὶ ὅτι ἐπικράτησαν γαλήνη καὶ ἀνακούφιση.

Ὕστερα ὅμως, ἀφοῦ περάσουν κάποια χρόνια, τὸ ἀγγελικὸ τάγμα τῶν μοναχῶν θὰ παραμεληθεῖ ξανὰ καὶ θὰ ξεσπάσουν πειρασμοὶ ἀκόμη μεγαλύτεροι ἀπὸ τοὺς πρώτους, ἐξαιτίας τῶν μοναζουσῶν. Μαζὶ μὲ τὴν κακὴ ἐπιθυμία θὰ κυριαρχήσει καὶ ἡ τυραννία, ὥστε ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν θὰ θέλουν νὰ διαφθαροῦν, θὰ ἐξαναγκάζονται. Οἱ ἱερεῖς θὰ μολύνονται μὲ πορνεῖες, οἱ πρεσβυτέρες τους θὰ διαπράττουν μοιχεία καὶ οἱ ἴδιοι θὰ μοιχεύουν μὲ ἄλλες γυναῖκες. Τότε θὰ ἔρθει θεόσταλτη ὀργὴ καὶ θὰ ἀφανιστεῖ ὁλόκληρη ἐκείνη ἡ πονηρὴ γενιά, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ αἰώνιο πῦρ.

Μακάριοι τότε ὅσοι δὲν θὰ ὑποκύψουν στὴν πιὸ παράνομη πράξη τῆς ἀσελγείας, ποὺ εἶναι βαρύτερη καὶ φοβερότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν φόνο, ἀλλὰ θὰ ἀντισταθοῦν καὶ θὰ ἐλέγξουν τὴν ἀνομία, ὅπως ἔκανε ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης. Θὰ θριαμβεύσουν ἐλέγχοντας τὴν αἱμομιξία καὶ θὰ θανατωθοῦν ἀπὸ τοὺς μιαροὺς καὶ ἀκαθάρτους ἀσελγεῖς ἀνθρώπους ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Αὐτοὶ θὰ ἀναπαυθοῦν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, τῶν ἐνδόξων Πατριαρχῶν, καὶ θὰ κατοικήσουν στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μαζί μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, δοξασμένοι καὶ εὐφραινόμενοι. Εἴθε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς μερίδας, μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Στὴν ἔσχατη γενεά, δὲν θὰ δοξαστεῖ ὁ θόρυβος, οὔτε τὸ σχῆμα χωρὶς μετάνοια. Θὰ φανεῖ ἐκεῖνος ποὺ κράτησε τὴν ψυχή του καθαρή μέσα στὴν ταραχή, ποὺ δὲν λύγισε στὴν ἀμέλεια, ποὺ δὲν πρόδωσε τὴν ὑπόσχεσή του, ὅταν γύρω του ὅλα ψύχραιναν. Γιατί στὸ τέλος, ὁ Θεὸς δὲν μετράει τὰ λόγια μας· ζυγίζει τὴν καρδιά μας.

Δημητρίου Παναγόπουλου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἅγιοι καὶ σοφοὶ περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι, σελ. 2

 

Όσιος Δαβίδ από τη Θεσσαλονίκη 26 Ιουνίου

Ο Όσιος Δαβίδ καταγόταν από τη βόρεια Μεσοποταμία, που ήταν μεγάλο μοναστικό κέντρο, και γεννήθηκε περί το 450 μ.Χ. Για λόγους που δεν αναφέρονται ήλθε στη Θεσσαλονίκη μαζί με το μοναχό Αδολά. Κατά το βιογράφο τους ο Όσιος εισήλθε αρχικά στη μονή των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου, επιλεγομένη Κουκουλλιατών, της οποίας η τοποθεσία προσδιορίζεται «ἐν τῷ ἀρκτικῷ μέρει τῆς πόλεως πλησίον τοῦ τείχους ἐν ᾧ ἐστι τὸ παραπόρτιον τῶν Ἀπροΐτων». Το προσωνύμιο «Κουκουλλιατῶν» ή «Κουκουλλατῶν» δηλώνει τους μοναχούς που έφεραν κουκούλιο, ίσως κατά ιδιάζοντα τρόπο, αν κρίνει κανείς από τις σωζόμενες απεικονίσεις του Οσίου, δηλαδή ριγμένο στους ώμους. Η θέση της μονής πρέπει να αναζητηθεί βορειοανατολικά της Ακροπόλεως, εκεί όπου αναγνωρίζεται το τοπωνύμιο «Κῆπος τοῦ Προβατᾶ».
Τα παραδείγματα των αγίων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης, ιδιαιτέρως του Προφήτου και βασιλέως Δαβίδ, ο οποίος «τριετῆ χρόνον ᾐτήσατο, ἵνα δοθῇ αὐτῷ χρηστότης καὶ παιδεία καὶ σύνεσις», ώθησαν τον Όσιο Δαβίδ να αποφασίσει να καθίσει σε δένδρο αμυγδαλέας μέχρι ο Κύριος να του αποκαλύψει το θέλημά Του και να του χαρίσει σύνεση και ταπείνωση. Στο τέλος της τριετίας εμφανίσθηκε στον Όσιο Άγγελος Κυρίου, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι εισακούσθηκε η παράκλησή του και η δοκιμασία του ως δενδρίτου ασκητού έληξε. Ο Άγγελος του είπε να κατέλθει από το δένδρο και να συνεχίσει τον ασκητικό του βίο σε κελί αινών και ευλογών τον Θεό. Ο Όσιος κοινοποίησε την οπτασία αυτή στους μαθητές του, ζητώντας τη βοήθειά τους για την κατασκευή του κελιού. Η είδηση γρήγορα έφθασε στον Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Δωρόθεο και σε όλη την πόλη.
Όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός με τη Νεαρά 11, του 535 μ.Χ., απέσπασε από την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τις βόρειες περιοχές του Ιλλυρικού και ανύψωσε την ιδιαίτερή του πατρίδα σε Αρχιεπισκοπή, υπό τον τίτλο της Νέας Ιουστινιανής, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ήταν ο Αριστείδης, ο οποίος αν και αποδέχθηκε τη μεταβολή, προσπάθησε όμως να περισώσει την πολιτική σημασία της πόλεως, με την επαναφορά της έδρας του υπάρχου του Ιλλυρικού από την Πρώτη Ιουστινιανή στη Θεσσαλονίκη. Ενώ η διάσπαση της εκκλησιαστικής διοικήσεως δεν μείωνε την αξία της Θεσσαλονίκης, η μετάθεση της έδρας της υπαρχίας συνιστούσε σοβαρό υποβιβασμό της πόλεως. Το αίτημα λοιπόν των Θεσσαλονικέων, καθώς και η επιθυμία του υπάρχου Δομνίκου, ήταν η επαναφορά της έδρας στη Θεσσαλονίκη, ιδέα που ενστερνίσθηκε με ενθουσιασμό ο Αρχιεπίσκοπος Αριστείδης. Στο σημείο αυτό ζητήθηκε η βοήθεια του Οσίου Δαβίδ για τη μεταφορά του αιτήματος στον Ιουστινιανό, διότι ο Αρχιεπίσκοπος, όπως ο Βίος εξηγεί, δεν μπορούσε «καταλιπεῖν τὴν πόλιν ἀδιοίκητον» και να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη.

Αγία Φεβρωνία 25 Ιουνίου

Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).
Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα.
Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς.
Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει. Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α' Έπιστολή Πέτρου, ε' 1). Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη σκότωσε με ξίφος.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς τῆς ἀσκήσεως ῥόδον ἡδύπνευστον, ὀσμὴν ἀθλήσεως τῷ κόσμῳ ἔπνευσας, εἰς ὀσμὴν μύρων τοῦ Χριστοῦ δραμοῦσα ἀσχέτῳ πόθῳ· ὅθεν ὡς παρθένον σὲ καὶ ὁσίαν καὶ μάρτυρα, θαυμαστῶς ἐδόξασε Φεβρωνία ὁ Κύριος, ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαῖρε σεμνὴ ὁσιομάρτυς.

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ)

Ἀκόμα καὶ ἂν ὡμοίαζε ὁ λόγος μας μὲ ἐαρινὸν τραγούδι καλλικελάδου ἀηδόνος, πολὺ πτωχικὰ θὰ ἠδύνατο νὰ ὑμνήσῃ τὴν μεγάλην φωνὴν τῆς ἀληθείας ποὺ γεννᾶται σήμερον. Τώρα ὅμως ποὺ ἡ λαλιά μας εἶναι ἀσθενικὴ καὶ τὰ μάλα κακόφωνος, πῶς νὰ ὑμνήσῃ τὸν πιὸ δοξασμένον ἀπὸ ὅλους τοὺς προφήτας; Πῶς νὰ ψάλλῃ αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα τῶν Ἀποστόλων; Πῶς νὰ δοξολογήσῃ αὐτὸν ποὺ ἔχει μίαν ξέχωρον τιμὴν ἀνάμεσα εἰς τοὺς μάρτυρας; Ἐκεῖνο δὲ ποὺ μοῦ φαίνεται ἀξιοπρόσεκτον εἶναι τὸ ὅτι ὅσον ἀφορᾶ εἰς τοὺς ἄλλους ἁγίους, πλέκει ὁ εἷς τοῦ ἄλλου τὸ ἐγκώμιον, ὁ πιὸ ἀξιοτίμητος τοῦ πιὸ ἀναγνωρισμένου καὶ ὁ λιγότερο γνωστός του ὀλιγώτερον φημισμένου. Αὐτὸν ὅμως ποὺ τώρα ἐμεῖς ἐξυμνοῦμεν τὸν ἐγκωμίασε, πρὶν ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐγκωμιαστάς του, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ Θεός, ἡ Ἀλήθεια, λέγοντας: «Δὲν ἔχει μέχρι σήμερον γεννηθεῖ μεγαλύτερος προφήτης ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν» (Ματθ. ια´ 11).



Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον πλουσίως καὶ ἀνυπερβλύτως ἔχει ἐπαινεθεῖ καὶ ἔχει ἐγκωμιαστεῖ ὁ μέγας Πρόδρομος ἀπὸ τὸν Ὕψιστον Θεὸν Λόγον, ἔχει τάχα ἀνάγκη ἀπὸ τὰ φτωχικά μας λόγια, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί; Ὄχι βεβαίως, δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ πτωχικά μας λόγια ὁ Τίμιος Πρόδρομος. Ἐμεῖς ὅμως ἀποτολμᾶμε νὰ ποῦμε δύο λόγια γι᾿ αὐτόν, γιατὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ πράξουμε ἀπὸ ὑπακοὴ εἰς τὸν πατέρα καὶ ἡγούμενό μας, ἐκτελώντας ὁπωσδήποτε τὴν ἐντολὴν ποὺ μᾶς ἔδωκε. Συγχρόνως ὅμως θὰ λάβωμεν ἁγιασμὸν καὶ χάριν καὶ μόνον ποὺ ὁ νοῦς μας θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸν Τίμιον Πρόδρομον.



Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς ἑορτάσωμεν τὴν ἡμέραν. Ἂς πανηγυρίσωμεν τὸ γεγονός της γεννήσεώς του, ὄχι μόνον ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὰ περίχωρα, ἀλλὰ καὶ ὅσοι περιτριγυρίζουν τὸν πνευματικὸν Ἰορδάνην. Ἂς εἰσέλθωμεν βαθιὰ εἰς τὸ νόημα αὐτοῦ του παραδόξου μυστηρίου. Ἂς γνωρίσωμεν αὐτὸ ποὺ τόσον ὑπερφυσικῶς γίνεται σήμερον. Ἂς ἐμβαθύνωμεν εἰς τὰ ὅσα ἔχουν συμβεῖ γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Ζαχαρίου. Καὶ ἂς μὴν παραλείψωμεν νὰ ἀναφέρωμεν ὅλα ἐκεῖνα ποὺ διαδραματίστηκαν εἰς τὸ πρόσωπον τῆς Ἐλισάβετ. Πόσον μεγάλος ὑπῆρξε ὁ Πρόδρομος φαίνεται καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς γονεῖς ποὺ εἶχε, γιατὶ οἱ γονεῖς του δὲν ὑπῆρξαν ἄσημοι ἀλλὰ πολὺ περιδοξοι καὶ ἐπιφανεῖς. Ὁ μὲν Ζαχαρίας ὡσὰν ἄλλος Ἀαρὼν καὶ εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ εἰς τὸ ἀξίωμα, ἐνδεδυμένος τὴν Ἱερατικὴν στολήν -δηλαδὴ τὸ περιστήθιον, τὴν ἐπωμίδα, τὸν χιτώνα ποὺ ἔφτανε μέχρι τους ἀστραγάλους καὶ τὸν χιτώνα τὸν κροσσωτόν, τὸν διακριτικὸν σκοῦφον τῆς ἱερωσύνης καὶ τὴν ζώνην, ποὺ ἦσαν ὅλα καταστόλιστα μὲ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους καὶ ὑάκινθον καὶ βύσσον- εἰσῆλθε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων νὰ ἱερουργήσῃ ἐπειδὴ ἐφημέρευε. Ἡ δὲ Ἐλισάβετ ὑπῆρξε ἴδια εἰς τὴν δόξαν μὲ τὴν Σάρραν καὶ μᾶλλον πιὸ δοξασμένη ἀπ᾿ αὐτήν, ὡς συγγενὴς τῆς Θεομήτορος. Αὐτὴ λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ χαριτώθηκε, ἂν καὶ ἦταν στείρα, νὰ γεννήσει ὄχι τὸν Ἰσαάκ, ποὺ ὀνομάστηκε δοῦλος τοῦ Θεοῦ (Γεν. ιδ´ 14 καὶ Δαν. γ´ 35), ἀλλὰ τὸν Ἰωάννην ποὺ ἔγινε γνήσιος φίλος του Χριστοῦ. Ὦ ἄγονος μήτρα, ποὺ ἐκράτησες μέσα σου τέτοιον τέκνον! Ὦ ἄκαρπος μήτρα, ὅπου ἐκράτησες μέσα σου τέτοιο καρπερὸν στάχυ! Διὰ τοῦτο δὲν πρέπει νὰ διστάσωμεν νὰ ἀναφωνήσωμεν καὶ πάλιν πρὸς αὐτήν, μὲ καινὸν τώρα νόημα τὰ λόγια του μεγαλοφωνοτάτου Ἡσαΐου. «Γέμισε τὴν καρδίαν σου στείρα, μὲ εὐφροσύνην ἐσὺ ποὺ δὲν ἀπόκτησες παιδιά. Φώναξε μὲ ὅλη σου τὴν δύναμη ἐσὺ ποὺ δὲν δοκίμασες ὠδίνες τοκετοῦ «(Ἡσ. νδ´ 1), διότι ἔκανες νὰ ἀνθίσει ἀπὸ τὴν ἔρημον μήτρα σου ὁ Ἰωάννης, τὸ κρίνον τῆς ἁγνότητος, τὸ ρόδον ποὺ εὐωδιάζει ἀπὸ τὸ ἅγιον πνεῦμα, τὸ λιβάδι τῆς ἐγκρατείας, ποὺ μᾶς γεμίζει μὲ ἀγαθά, ἡ φωτοδότρα πηγὴ ποὺ λάμπει κατὰ τὴν φανέρωσίν του Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ὁ Ἰωάννης, ὁ στρατιώτης τοῦ οὐρανίου βασιλέως, ποὺ ὁ ἴδιος τὸν ἐπέλεξε καὶ τὸν ὑπέδειξε εἰς τὸν λαόν του, ὁ ἄριστος νυμφαγωγὸς τῆς Ἐκκλησίας του Χριστοῦ πρὸς τὸν οὐράνιον Νυμφίον τῆς Χριστό, ὁ ἀκάματος κῆρυξ καὶ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι ἡ μοναδικὴ Ἀλήθεια, ὁ Ἰωάννης, ὁ φλογερὸς κῆρυξ τῆς μετανοίας, ὁ σαρκωθεῖς ἄγγελος τοῦ Κυρίου, αὐτὸς ποὺ φανέρωσε σὲ ὅλους τὸν ἀμνόν, ποὺ θὰ σήκωνε πάνω του ὅλου του κόσμου τὶς ἁμαρτίες.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟΝ [24 \6 -7\7 ν. ἡμ.] ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ !!!

σὴμ .ἰστολογιού μᾶς : στὶς 24 \6  [πάτριον ἡμερολόγιον] 7\7 ν.  ημ. ,θὰ γίνει πάλι ἕνα θαῦμα ὅπως καὶ γίνεται κάθε  χρόνο εἰς τὴν ἑορτὴ τῶν Γενεθλίων του Τίμιου Προδρόμου ! Ὁ ἥλιος ὅλη τὴν ἥμερα θὰ βρίσκεται μέσα σὲ μίαν "δακτύλιο – στεφάνι " καὶ μέσα σὲ αὐτὸν θὰ γίνονται "περίεργα σχέδια" διότι αὐτὸ τὸ θαῦμα συμβολίζει τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Παναγία μας ἐπισκέφτηκε μετὰ τὸν Εὐαγγελισμὸ Τῆς τὴν ἐξαδέρφη τῆς Ἅγια Ἐλισάβετ διὰ νὰ τὴν ἀναγγείλει τὴν χαρμόσυνη εἴδηση, ἐνῷ ὅμως ἀπὸ Θεοῦ εἶχε ἤδη ἐνημερωθεῖ ἡ Ἅγια Ἐλισάβετ ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ στὴν κοιλία τῆς [ἦταν ἤδη 6  μηνῶν ἔγκυος] ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὁ ὁποῖος "ἀλμασιν ὡς ἀσμασιν " οπως αναφερει  καὶ στοὺς Χαιρετισμοὺς γιὰ νὰ δείξει τὴν προσκύνησή του στὸν Χριστὸ ποὺ κυοφορειται ἤδη μέσα στὴν κοιλία τῆς Παναγίας  !!!

Κάποιες χρόνιες φαίνεται μέσα στὸν ἥλιο σὰν νὰ ὑπάρχει ἕνα βρέφος ὄχι πάντα ὅμως ,μὴν τὸ χάσετε εἶναι συγκλονιστικὸ καὶ καλο θὰ εἶναι νὰ τὸ δεῖτε κατὰ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου διότι μετὰ εἶναι πολὺ "δυνατὸς" ὁ ἥλιος καὶ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ξεχωρίσεις !!!

Στις 24 Ιουνίου η Αγία του Χριστού Εκκλησία τιμά και εορτάζει το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος είχε την μεγαλύτερη τιμή από κάθε άλλοάνθρωπο, είχε δηλαδή την τιμή να βαπτίση τον ίδιο τον Δεσπότη Χριστό. Αυτόν διάλεξε ο Κύριός μας από όλους τους γηγενείς για υπουργό του φρικτού Μυστηρίου της Βαπτίσεώς του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αγία μας Εκκλησία τρία μόνο Γενέθλια τιμά καί εορτάζει: 1) του Δεσπότου και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου 2) της Παναχράντου Αυτού Μητρός Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στις 8 Σεπτεμβρίου και 3) του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου στις 24 Ιουνίου.

Είναι πράγματι ο Τίμιος Πρόδρομος η μεγαλύτερη μορφή της Εκκλησίας μας κατά την αψευδή μαρτυρία του Κυρίου μας που είπε: «δεν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους που γεννήθηκαν από γυναίκα (δηλαδή κατάτους όρους της φύσεως, αφού ο ίδιος ο Χριστός γεννήθηκε εκ Πνεύματος Αγίου και εκ της Παρθένου Μαρίας υπέρ φύσιν) μεγαλύτερος από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο».