Αγία Ειρήνη η Μεγαλομάρτυς 5 Μαΐου

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Ειρήνη άθλησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ήταν θυγατέρα του Λικινίου, που ήταν βασιλιάς κάποιου μικρού βασιλείου, και της Λικινίας. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών και αρχικά ονομαζόταν Πηνελόπη. Όταν η Αγία έγινε έξι ετών, ο πατέρας της Λικίνιος την έκλεισε σε ένα πύργο και ανέθεσε την διαπαιδαγώγησή της σε κάποιον γέροντα, ονόματι Απελλιανό, ο οποίος και έγραψε τα υπομνήματα του μαρτυρίου αυτής.

Μια νύχτα η Ειρήνη είδε το εξής όραμα: μπήκε στον πύργο ένα περιστέρι κρατώντας με το ράμφος του κλαδί ελιάς, το οποίο και άφησε επάνω στο τραπέζι. Επίσης, μπήκε και ένας αετός μεταφέροντας στεφάνι από άνθη, το οποίο τοποθέτησε και αυτός επάνω στο τραπέζι. Έπειτα μπήκε από άλλο παράθυρο ένας κόρακας, ο οποίος έβαλε επάνω στο τραπέζι ένα φίδι. Το πρωί που ξύπνησε απορούσε και σκεπτόταν τι άραγε να σημαίνουν αυτά που είδε. Τα διηγήθηκε λοιπόν στον γέροντα Απελλιανό και εκείνος τα ερμήνευσε ως προάγγελμα των στεφάνων της δόξας και του μαρτυρικού τέλους αυτής μετά τη βάπτισή της.
Στο Χριστιανισμό ελκύσθηκε από κάποια κρυπτοχριστιανή νέα, η οποία, λόγω της τιμιότητας και των αρετών της, έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από τους γονείς της Πηνελόπης και είχε τοποθετηθεί από αυτούς ως θεραπαίνιδα της θυγατέρας τους. Ένας ιερεύς, ονόματι Τιμόθεος, βάπτισε κρυφά τη νεαρή ηγεμονίδα και τη μετονόμασε Ειρήνη.

Το γεγονός δεν άργησε να πληροφορηθεί ο πατέρας της Λικίνιος, όταν μάλιστα η Αγία Ειρήνη συνέτριψε τα είδωλα της πατρικής της οικίας ομολογώντας με αυτό τον τρόπο την πίστη της στον Χριστό. Για τον λόγο αυτό διέταξε να τη δέσουν στα πόδια ενός άγριου αλόγου, να τη σκοτώσει με κλοτσιές. Αλλά από θαύμα το άλογο στράφηκε εναντίον του και σκότωσε αυτόν. Τότε επικράτησε μεγάλη σύγχυση μεταξύ των εκεί παρεβρισκομένων ανθρώπων. Αλλά η Ειρήνη τους καθησύχασε με τα λόγια του Χριστού: «Παντα δυνατα τω πιστευοντι» (Μαρκ. θ΄ 23). Δηλαδή όλα είναι δυνατά σ’ εκείνον που πιστεύει. Και πράγματι, με θαυμαστή πίστη προσευχήθηκε και ο πατέρας της σηκώθηκε ζωντανός. Τότε, οικογενειακώς όλοι βαπτίστηκαν χριστιανοί.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

«Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς. Καί ἠρώτησαν αὐτόν οἱ μαθηταί του, λέγοντες· Διδάσκαλε, ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του, ὥστε νά γεννηθῇ τυφλός;»

1. «Καί διερχόμενος ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλόν ἐκ γενετῆς». Ἐπειδή εἶναι πάρα πολύ φιλάνθρωπος καί φροντίζει διά τήν σωτηρίαν μας καί θέλων νά κλείσῃ τά στόματα τῶν ἀχαρίστων, δέν παραλείπει νά κάνῃ ἀπό ἐκεῖνα πού ἔπρεπε νά κάνῃ καί ἄν ἀκόμη κανείς δέν τόν ἐπρόσεχεν. Αὐτό λοιπόν γνωρίζων καλά καί ὁ προφήτης ἔλεγεν· «Διά νά δικαιωθῇς μέ τούς λόγους σου καί νά νικήσῃς μέ τήν κρίσιν σου» (Ψαλμ. 50, 6).Διά τοῦτο λοιπόν καί ἐδῶ, ἐπειδή δέν ἐδέχθησαν τό ὑψηλόν 

νόημα τῶν λόγων του, ἀλλά τόν ονόμασαν

καί δαιμονισμένον καί ἐπεχείρουν καί νά τόν φονεύσουν, ἀφοῦ 

ἐξῆλθεν ἀπό τόν ναόν, θεραπεύει τόν τυφλόν,καί καταπραύνων τήν ὀργήν των μέ τήν 

ἀπουσίαν του καί μέ τήν

πραγματοποίησιν τοῦ θαύματος μαλακωνουν τήν σκληρότητα καί τήν ἀσπλαχνίαν των καί κάμνων

πιστευτούς τούς λόγους του· καί τό θαῦμα πού κάμνει δέν εἶναι τυχαῖον, ἀλλά τότε συνέβη διά

πρώτην φοράν. Καθ̉ ὅσον λέγει· «Ποτέ πρίν δέν ἠκούσθη, ὅτι ἤνοιξε κάποιος τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ  ἐκ γενετῆς» (Ἰω. 9, 32)·

διότι ἴσως κάποιος νά ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς τυφλοῦ,ἐκ γενετῆς ὅμως ὄχι ἀκόμη. Καί τό ὅτι ἐξελθών ἀπό τόν ναόν, ἦλθεν ἐπίτηδες νά κάνῃ τό θαῦμα γίνεται φανερόν ἀπό τό ἑξῆς· αὐτός δηλαδή εἶδε τόν τυφλόν, καί δέν προσῆλθε πρός αὐτόν ὁ τυφλός, καί μέ τόσην προσοχήν τόν εἶδεν, ὥστε καί εἰς τούς μαθητάς νά κάνῃ ἐντύπωσιν.

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ λοιπόν ἔσπευσαν νά τόν ἐρωτήσουν· διότι,βλέποντες αὐτόν νά τόν βλέπῃ μέ τόσην

προσοχήν, ἐζητοῦσαν νά μάθουν, λέγοντες· «Ποῖος ἥμαρτεν, αὐτός ἤ οἱ γονεῖς του;». Ἐσφαλμένη ἡ

ἐρώτησις·διότι πῶς ἦτο δυνατόν ν̉ ἁμαρτήσῃ πρίν γεννηθῇ; πῶς δέ, ἄν ἡμάρτησαν οἱ γονεῖς του,ἦο

δυνατόν αὐτός νά τιμωρηθῇ; Διατί λοιπόν ἔκαμαν αὐτήν τήν ἐρώτησιν; Πρίν ἀπό αὐτό τό θαῦμα,

 θεραπεύων τόν παράλυτον,ἔλεγεν· «Νά ἔγινες ὑγιής· μή ἁμαρτάνῃς εἰς τό ἑξῆς» (Ἰω. 5, 14).

Αὐτοί λοιπόν ἀντιληφθέντες ὅτι ἐκεῖνος ἔγινε παράλυτος ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του, τοῦ λέγουν

·«Ἔστω, ἐκεῖνος ἔγινεν παράλυτος ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτημάτων του,δι̉ αὐτόν ὅμως τί θά ἠμποροῦς

νά εἰπῇς;αὐτός ἥμαρτεν; Ἀλλά δέν ἠμπορεῖς νά τό εἰπῆς, διότι εἶναι τυφλός ἐκ γενετῆς. Μήπως ὅμως ἥμαρτον οἱ γονεῖς του; Ἀλλ̉ οὔτε αὐτό, διότι τό παιδί δέν τιμωρεῖται διά τάς ἀδικίας τοῦ πατρός του» Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν, βλέποντες κάποιο παιδί νά εὑρίσκεται εἰς ἀθλίαν κατάστασιν, λέγομεν, «Τί θά ἠμποροῦσε κανείς νά εἰπῇ δι̉ αὐτό; τί ἔκαμε τό παιδί»; χωρίς νά ἐρωτῶμεν, ἀλλά ἐκφράζομεν ἀπορίαν, ἔτσι λοιπόν καί οἱ μαθηταί, δέν τό ἔλεγον αὐτό τόσο ὑπό μορφήν ἐρωτήσεως ἀλλά ἀπορίας.

Κυριακή τοῦ τυφλοῦ - Εὐαγγέλιον

Εὐαγγέλιο Κυριακής τοῦ Τυφλού Ιωάν. Θ΄ 1-38

1 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς. 2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 3 ἀπεκρίθη  Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. 4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. 5 ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ᾦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. 6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ 7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων.

8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; 9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. 10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; 11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος  Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. 12 εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶδα.
13  Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. 14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ  Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. 15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. 16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. 17 λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. 18 οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ  Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος 19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; 20 ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· 21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. 22 ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς  Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ  Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. 23 διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε. 24 ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπον αὐτῷ· δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. 25 ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. 26 εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; 27 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; 28 ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί. 29 ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. 30 ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. 31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. 32 ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου. 33 εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. 34 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. 35  Ἤκουσεν ὁ  Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; 36 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; 37 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. 38 ὁ δὲ ἔφη· πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

Το ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού, αποτελεί μια αδιάψευστη απόδειξη ότι ο Χριστός δεν ήταν μόνο τέλειος άνθρωπος αλλά και τέλειος Θεός. 

Όπως διαβάζουμε στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (κεφ. 9, 1-38), ο Χριστός, περνώντας μέσα από την Ιερουσαλήμ, συναντάει έναν εκ γενετής τυφλό. Ο Κύριος, έκανε πυλό, αφού έφτυσε στο χώμα, του άλειψε τα μάτια και τον έστειλε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο τρόπος αυτός θεραπείας, μας υπενθυμίζει τον τρόπο που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, πλάθοντάς τον. Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, πλάθει τον άνθρωπο από χώμα, τώρα ο Χριστός, πλάθει τα μάτια του εκ γενετής τυφλού πάλι από χώμα. Ο ίδιος Θεός! Δοκιμάζει την πίστη του τυφλού και τον στέλνει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, και ζητάει τη δική του εκούσια και ελεύθερη συμμετοχή του στο θαύμα. Ο τυφλός όμως με πίστη, υπακούει στην εντολή του Θεού, πηγαίνει και πλένεται και επιστρέφει βλέποντας.

Όμως, η ζωή του θεραπευμένου τυφλού, δε έγινε ευκολότερη. Γίνεται στόχος της κακίας και του μίσους των Φαρισαίων, των ανθρώπων εκείνων που με ζήλο πίστευαν στο Θεό και στην τήρηση του Νόμου Του. Ανακρίνουν τον τυφλό κι αντί να πιστέψουν κι εκείνοι βλέποντας ζωντανό το θαύμα μπροστά τους, κλείνουν τα μάτια της ψυχής τους. Ο θρησκευτικός φανατισμός τους, όχι μόνο τους κλείνει τα μάτια της ψυχής και εξαφανίζει από την ψυχή τους τη διάκριση αλλά τους απομακρύνει τελικά και από το Θεό.

Οι γονείς του τυφλού, φοβούνται να ομολογήσουν το θαύμα που έγινε στο παιδί τους που γεννήθηκε τυφλό, για να μην γίνουν αποσυνάγωγοι. Τόση ήταν η πίστη τους και η χαρά τους που απέκρυψαν αποφεύγοντας με μαεστρία να ομολογήσουν ένα αληθινό γεγονός. «Έχει ηλικία αυτόν να ρωτήσετε»! Ίσως ο Χριστός να τους χάλασε τα σχέδια, αφού ο εκ γενετής τυφλός γιος τους ζητιάνευε. Ίσως τους χάλασε την ησυχία τους αφού έπρεπε να παρουσιαστούν στη συναγωγή και να ανακριθούν με τον κίνδυνο να γίνουν αποσυνάγωγοι. Κι εμείς οι χριστιανοί που ευεργετούμαστε καθημερινά από το Θεό, ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε να ομολογήσουμε το Θεό από την ολιγοπιστία μας. Βάζουμε τα συμφέροντά μας πάνω από το Θεό, πιστεύοντας ενδόμυχα πως Εκείνος θα μας καταλάβει! Εκείνος θα μας καταλάβει αλλά θα δει και την πίστη μας και τις προτεραιότητες που έχουμε βάλλει στη ζωή μας. Θα δει ποιους θεούς έχουμε βάλλει στη θέση Του και με το δικό του τρόπο δε θα πάψει να μας υπενθυμίζει πως Εκείνος είναι το φως του κόσμου.

Ο τυφλός, τελικά δε θεράπευσε μόνο τα μάτια του σώματός του αλλά και της ψυχής του. Αναγνωρίζει και προσκυνεί τη θεότητα του Ιησού και δε διστάζει να το ομολογήσει στους θρησκευτικούς άρχοντες με θάρρος που θα το ζήλευαν πολλοί από μας. Δεν αρκεί μόνο η πίστη, χρειάζεται και η ομολογία πίστεως για να γίνουμε γνήσια παιδιά του Ιησού. Όταν ομολογήσουμε το Χριστό μπροστά στους ανθρώπους, θα μας ομολογήσει και Εκείνος μπροστά στον Πατέρα Του, μας έχει υποσχεθεί ο Κύριος.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. Α’.

Τὸν συνάναρχον Λόγον Πατρὶ καὶ Πνεύματι, τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα εἰς σωτηρία ἡμῶν, ἀνυμνήσωμεν πιστοὶ καὶ προσκυνήσωμεν· ὅτι ηὐδόκησε σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, καὶ θάνατον ὑπομεῖναι, καὶ ἐγεῖραι τοὺς τεθνεῶτας, ἐν τῇ ἐνδόξῳ Ἀναστάσει αὐτοῦ.

www.saint.gr

 

Αγία Πελαγία 4 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας φυλάσσονται στις Μονές Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους, Προυσού Ευρυτανίας και Νταού Πεντέλης και στό Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

Η Αγία Πελαγία γεννήθηκε στην πόλη Ταρσό της Κιλκισίας και έζησε στη Ρώμη στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Μεγάλωσε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον, όμως σε νεαρή ηλικία είδε σε όραμα τον Επίσκοπο της Ρώμης, ο οποίος την προέτρεπε να βαπτισθεί. Όταν ξύπνησε και συνήλθε ζήτησε άδεια από τη μητέρα της και με το πρόσχημα ότι θα μεταβεί στην τροφό της, πού ζούσε σε άλλη πόλη, πήγε στον Επίσκοπο, ο οποίος τη βάπτισε χριστιανή. Η χαρά της ήταν μεγάλη. Αφού παρέδωσε τα πολυτελή της ενδύματα στον Επίσκοπο για να τα πουλήσει και να διαθέσει
τα χρήματα στους πτωχούς και αδύνατους, ντύθηκε τη στολή του βαπτίσματος και εν συνεχεία πήγε στην τροφό της η οποία όμως όταν την είδε έτσι ντυμένη έγινε έξαλλη από θυμό και την έδιωξε. Αποφάσισε τότε να επιστρέψει στη μητέρα της, ελπίζοντας στη μητρική κατανόηση και στοργή. Όταν όμως και η μητέρα της αντίκρισε αυτή της την ενδυμασία αναστατώθηκε και πέφτοντας στο πόδια της, την ικέτευσε να επανέλθει στην αρχική της πίστη. Η Πελαγία απογοητεύτηκε, στενοχωρήθηκε αλλά της δήλωσε ότι η απόφασή της ήταν οριστική και αμετάκλητη. Όταν όμως πληροφορήθηκε το γεγονός ο γιος του Διοκλητιανού, ο οποίος ήταν αρραβωνιαστικός της Πελαγίας, από τη θλίψη του αυτοκτόνησε. Όταν ο αυτοκράτορας ανακάλυψε την αιτία θανάτου του γιου του κάλεσε την Πελαγία και τη διέταξε να θυσιάσει στο είδωλα. Η Αγία με παρρησία αρνήθηκε, λέγοντάς του ότι γνώρισε τον αληθινό Θεό. Έξαλλος ο Διοκλητιανός, διέταξε να πυρώσουν ένα χάλκινο βόδι και να την τοποθετήσουν εντός του, χαρίζοντάς της την ουράνια δόξα.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τὴ ἐπιγνώσει, ζόφον ἔλιπες, τῆς ἀγνωσίας, Πελαγία Χριστοῦ, καλλιπάρθενε. Οὐ τὴν ἀείζωον δρόσον πλουτήσασα, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Η Συγχώρηση που Ανοίγει τον Ουρανό.

Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται εις τα μάτια των ανθρώπων, αλλά βαραίνουν ολόκληρη την ψυχή σαν πέτρα μέσα εις το στήθος. Και τότε ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί εις την εκκλησία, να ανάψει κερί, να κρατήσει νηστεία, να διαβάσει προσευχές, αλλά μέσα του να υπάρχει ακόμη μία κλειστή θύρα που δεν αφήνει την Χάρη να εισέλθει. Αυτή η θύρα είναι η ασυγχώρητη καρδιά.

Ο Κύριος επάνω εις τον Σταυρόν, μέσα εις τον άδικο πόνο και την εγκατάλειψη, δεν εμίλησε με οργή αλλά με έλεος. «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Εκεί αποκαλύπτεται το μέτρο της αληθινής πνευματικής ζωής. Όχι εις τα εξωτερικά έργα μόνον, αλλά εις την δύναμη της καρδιάς να μην κρατά μίσος ακόμη και όταν έχει αδικηθεί.

Η μνησικακία γίνεται αργό δηλητήριο. Ο άνθρωπος νομίζει ότι κρατά ζωντανή την δικαιοσύνη, ενώ στην πραγματικότητα κρατά δεμένη την ίδια του την ψυχή. Και όσο δεν συγχωρεί, τόσο η προσευχή βαραίνει, ο νους σκοτεινιάζει και η ειρήνη χάνεται. Οι Άγιοι Πατέρες εδίδαξαν ότι η καθαρή καρδιά είναι ανώτερη από κάθε εξωτερικό πνευματικό αγώνα, διότι εκεί αναπαύεται ο Θεός.

Δεν είναι εύκολη η συγχώρηση. Είναι σταυρός μυστικός. Υπάρχουν άνθρωποι που έκλαψαν περισσότερο για να συγχωρήσουν παρά για να νηστέψουν. Όμως εκείνος που αφήνει τον πόνο του εις τα χέρια του Θεού χωρίς εκδίκηση, χωρίς κατάρα και χωρίς κρυφή επιθυμία ανταπόδοσης, ελευθερώνεται εσωτερικά. Η συγχώρηση δεν σημαίνει λήθη του κακού ούτε κατάργηση της αλήθειας. Σημαίνει ότι η καρδιά αρνείται να γίνει κατοικητήριο σκοταδιού.

«Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος». Τα λόγια αυτά δεν είναι συμβουλή αλλά πνευματικός νόμος. Ο ουρανός ανοίγει εις εκείνον που μαθαίνει να συγχωρεί με δάκρυ, ταπείνωση και προσευχή.

Ας προσέξουμε μήπως ζητούμε καθημερινά έλεος από τον Θεό, ενώ αρνούμαστε έλεος εις τον αδελφό μας. Διότι πολλές φορές η θύρα της Βασιλείας δεν κλείνει από την αδυναμία μας, αλλά από την σκληρότητα της καρδιάς μας.

Να έρθει εκείνη η ειρήνη που μόνο η συγχώρηση γεννά μέσα εις την ψυχή.

Στην σιωπηλή μάχη της καρδιάς, η συγχώρηση είναι η νίκη που βλέπει ο Θεός.

«Τὴν πίστιν ἀκριβῶς φυλάττειν, τὸν ἀδελφὸν μὴ κατακρίνειν».

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε.» Κατὰ Ματθαῖον ζ´ 1

«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε.» Πρὸς Ἑβραίους ιγ´ 17

«Ἀλλ᾿ εἰ καὶ ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» Πρὸς Γαλάτας α´ 8

Ο άνθρωπος που γεύθηκε έστω και λίγο την αλήθεια της μετανοίας, παύει να ερευνά τις πτώσεις των άλλων και στρέφει το βλέμμα εις την ιδίαν αυτού καρδίαν. Δεν είναι έργον του χριστιανού να καταδικάζει, να διαπομπεύει και να υψώνει εαυτόν υπεράνω αδελφού, είτε αυτός είναι ιερωμένος, είτε μοναχός, είτε λαϊκός, είτε άνθρωπος πεσμένος εις βαρέα αμαρτήματα. Διότι ενώπιον του Θεού, η υπερηφάνεια της κατακρίσεως γίνεται βαρύτερα από πολλά φανερά αμαρτήματα.

Οι Άγιοι Πατέρες εδίδαξαν να θεωρούμε όλους ανωτέρους ημών και μόνον τον εαυτό μας άξιον ελέους και δακρύων. Ο αληθινός αγωνιστής δεν ζητεί να αποκαλύψει τα σφάλματα των άλλων, αλλά να θεραπεύσει τα τραύματα της ιδίας αυτού ψυχής. Η ταπείνωσις ελκύει την Χάριν, ενώ η κατάκρισις απομακρύνει το Άγιον Πνεύμα.

Όμως η σιωπή δεν σημαίνει αδιαφορία εις τα θέματα της Αγίας Πίστεως. Άλλο είναι η κατάκρισις του προσώπου και άλλο η ομολογία της Αληθείας. Η Εκκλησία ουδέποτε εδίδαξε τυφλή υπακοή εις την πλάνην. Όταν κινδυνεύει η Ορθόδοξος Πίστις, τότε ο πιστός οφείλει με φόβον Θεού, ταπείνωσιν και ακρίβειαν να ομολογεί την αλήθεια της Παραδόσεως, χωρίς μίσος και χωρίς εμπάθεια.

Ο Μέγας Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει: «Ἐν τοῖς τῆς πίστεως ζητήμασιν οὐ χωρεῖ συγκατάβασις.»

Και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός εβόησε: «Οὐδὲν οὕτως ἀλλότριον τοῖς Ὀρθοδόξοις ὡς τὰ τῆς αἱρέσεως φρονήματα.»

Διότι εις τα ηθικά σφάλματα θεραπεύει η μετάνοια, εις δε την αίρεσιν και την αλλοίωσιν της Πίστεως απαιτείται ομολογία και πνευματική εγρήγορσις. Ο έλεγχος λοιπόν επιτρέπεται μόνον όταν πρόκειται περί διαστροφής του Ευαγγελίου, καταπατήσεως Ιερών Κανόνων και φανερής αλλοιώσεως της Πατερικής Παραδόσεως. Και πάλιν όμως, όχι με εμπάθεια και αλαζονεία, αλλά «ἐν πνεύματι πραΰτητος», καθώς διδάσκει ο Απόστολος.

Μεγάλο πράγμα είναι να πεθάνει ο άνθρωπος ως προς το κοσμικό φρόνημα, την φιλαυτία και την ιδικήν του δικαίωσιν, διά να ζήσει αιωνίως μετά του Χριστού. Όποιος σταυρώνει το εγώ του, αναπαύει τον Θεόν. Όποιος αγαπά την αλήθεια χωρίς ταπείνωσιν, γίνεται σκληρός. Και όποιος ομιλεί περί αγάπης χωρίς αλήθεια, γίνεται χλιαρός. Η Ορθοδοξία είναι η ένωσις Αληθείας και Αγάπης μέσα εις το Πνεύμα της ταπεινώσεως.

Ας μάθωμε λοιπόν να θρηνούμε διά τα ιδικά μας σφάλματα, να προσευχώμεθα διά όλον τον κόσμον και να φυλάττωμε ανόθευτον την Πίστιν των Αγίων Πατέρων μέχρι τελευταίας αναπνοής.

«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις.» Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Β´ β´ 15

Γιατί η σωτηρία δεν βρίσκεται ούτε εις την σκληράν κατάκρισιν ούτε εις την άκριτον σιωπήν, αλλά εις την ταπεινήν ομολογίαν της Αληθείας του Χριστού.

«Η αλήθεια χωρίς ταπείνωση γίνεται μαχαίρι. Η ταπείνωση χωρίς αλήθεια γίνεται σιωπηλή προδοσία.»

 

Ἡ Πύλη τῆς Ταπεινώσεως καὶ τὸ Κρυμμένον Ταμεῖον τῆς Εἰρήνης.

«Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν.» (Ματθ. 11,29)

Ὁ κόσμος ἀγωνίζεται νὰ ἀνεβῇ, νὰ φανῇ, νὰ δικαιωθῇ, νὰ τιμηθῇ. Ἡ ψυχὴ ὅμως ποὺ ἐγνώρισε τὸν Χριστόν, ἀκολουθεῖ τὴν ἀντίθετη ὁδό. Δὲν ζητεῖ θρόνους, ἀλλὰ τὸ τελευταῖο σκαμνί. Δὲν ποθεῖ νὰ δοξασθῇ ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ γνωρισθῇ ἀπὸ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν σιωπή.

Ὅποιος ἀγαπᾷ τὴν εἰρήνη τῆς καρδίας, ὀφείλει νὰ περάσῃ ἀπὸ μία μόνον θύρα. Τὴν ταπείνωσι. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη εἴσοδος στὴν ἀνάπαυσι τοῦ Θεοῦ. Ἡ ψυχὴ ποὺ συνεχῶς ζητεῖ δικαίωσι, ἀποδοχή, ἀγάπη ἀνθρωπίνη καὶ παρηγορία κοσμική, μοιάζει μὲ πλοῖο ποὺ χτυπιέται ἀπὸ κάθε ἄνεμο. Ἀλλὰ ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος ἔχει ἤδη ρίψει τὴν ἄγκυρά του στὸν οὐρανό.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης φανερώνει ὅτι ἡ ψυχὴ πρέπει νὰ μάθῃ νὰ δέχεται τὶς θλίψεις ὡς εὐλογία κρυμμένη. Διότι κάτω ἀπὸ τὴν περιφρόνησι καὶ τὴν ἀτιμία κρύβεται πολὺς πνευματικὸς θησαυρός. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει ἥττα, ὁ Θεὸς ἐργάζεται στεφάνους. Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πληγώνεται ἀπὸ λόγους καὶ ἀδικίες, ἐκεῖ δοκιμάζεται ἂν πραγματικὰ ἔχει παραδώσει τὸ θέλημά του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.» (Λουκ. 14,11)

Μεγάλος πόλεμος γίνεται μέσα στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φιλαυτία. Ὁ νοῦς ζητεῖ νὰ ἐπιβληθῇ, ἡ γνώμη νὰ νικήσῃ, ἡ θέλησις νὰ ἐπικρατήσῃ. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν ἀποκαλύπτεται στὴν αὐτάρκεια τοῦ λογισμοῦ. Ἀποκαλύπτεται

Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα 3 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στον ομώνυμο Ναό Κοιλανίου Λεμεσού Κύπρου.
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Κύκκου Κύπρου και στο Ναό του Αγ. Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

Οι Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα, γεννήθηκαν στη κωμόπολ
η Παναπέα στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου.

Ο Τιμόθεος ήταν αναγνώστης και κήρυκας του Ευαγγελίου στην Εκκλησία των Παναπέων και εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα με θερμότατο ζήλο και θαυμαστά αποτελέσματα. Το γεγονός αυτό προξενούσε ζηλοφθονία στους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τελικώς τον κατήγγειλαν στον αδίστακτο ειδωλολάτρη έπαρχο Αρριανό, είκοσι μόλις μέρες μετά τον γάμο του με την Αγία Μαύρα. Ο Αρριανός κάλεσε τον Τιμόθεο να παραδώσει τα ιερά βιβλία του στην πυρά. Ο Τιμόθεος αρνήθηκε με παρρησία να καταστρέψει τα βιβλία του, λέγοντας στον έπαρχο ότι τα θεωρεί ως ιερά πνευματικά του όπλα και εφόδια. Οργισμένος ο Αρριανός υπέβαλε τον άγιο σε διάφορα βασανιστήρια, τα οποία ο Τιμόθεος υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή.

Πρώτα πρώτα έβαλαν μέσα στα αυτιά του Μάρτυρα πυρακτωμένα σίδερα, με αποτέλεσμα να λιώσουν οι κόρες των ματιών του και να πέσουν στο έδαφος. Στη συνέχεια έδεσαν τους αστραγάλους πάνω σε τροχό βασανιστηρίων και σφράγισαν το στόμα του με φίμωτρο. Έπειτα έδεσαν μια βαριά πέτρα στόν τράχηλό του και τον κρέμασαν σε ένα δέντρο.

Για να κάμψει το σθένος του ο έπαρχος στράφηκε προς τη σύζυγό του Μαύρα, την οποία στην αρχή κολάκευε για να θυσιάσει στο είδωλα και μην ακολουθήσει τη θανατηφόρα πορεία του συζύγου της. Με παραίνεση όμως του Τιμόθεου, η Μαύρα ομολόγησε κι εκείνη την πίστη της στον Θεό. Τότε ο Αρριανός διέταξε τον άγριο βασανισμό της Αγίας, η οποία καθ' όλη τη διάρκεια των μαρτυρίων έψαλε.

Πρώτα πρώτα, λοιπόν, της ξερρίζωσαν τις τρίχες του κεφαλιού της και στη συνέχεια της έκοψαν τα δάχτυλα. Έπειτα την βύθισαν ολόκληρη μέσα σε ένα καζάνι γεμάτο νερό που κόχλαζε. Επειδή όμως η Αγία, αν καί ήταν μέσα στο βραστό νερό, δεν έπαθε το παραμικρό έγκαυμα, ο Αρριανός σχημάτισε τη γνώμη ότι το νερό δεν ήταν θερμό, αλλά ψυχρό. Έτσι, για να το διαπιστώσει, πρόσταξε να του ραντίσουν το χέρι. Τότε η Αγία πήρε με τη χούφτα της νερό και το έριξε πάνω στο χέρι του. Το νερό αυτό ήταν τόσο καυτό, ώστε να διαλυθεί το δέρμα του ηγεμόνα.

Παρ' όλα αυτά, ο Αρριανός δεν σταμάτησε και διέταξε να σταυρώσουν και τους δυο Αγίους.

Ακόμη και στο σταυρό του μαρτυρίου, ο βδελυρός έπαρχος, πλησίασε την αγία σε μία απέλπιδα προσπάθεια έστω και την τελευταία στιγμή να την αποσπάσει από το μαρτύριο και την πίστη της. Φωτισμένη όμως από τη θεία χάρη η αγία τον απέπεμψε.

Ενώ η αγία Μαύρα ήταν κρεμασμένη στο σταυρό, την πλησίασε - σαν σε έκσταση - ο διάβολος, προσφέροντάς της ένα ποτήρι γεμάτο με μέλι και γάλα. Της συνιστούσε μάλιστα να το πιεί για να μην φλογίζεται από τη δίψα. Η Άγία όμως, φωτισμένη από τον Θεό, κατάλαβε την πανουργία του διαβόλου και με την προσευχή της τον έδιωξε. Ο παγκάκιστος χρησιμοποίησε όμως και άλλο τέχνασμα. Φάνηκε στην Αγία ότι την μετέφερε σε ένα ποτάμι απ' όπου έτρεχε μέλι και γάλα και της πρότεινε να πιεί. Εκείνη όμως, μετά από θείο φωτισμό, είπε: «Δεν πρόκειται να πιώ απ' αυτά. Θα πιώ από το ουράνιο ποτήρι που μου πρόσφερε ο Χριστός». Έτσι, ο διάβολος έφυγε απ' αυτήν νικημένος και καταντροπιασμένος.

Τότε παρουσιάστηκε στην Αγία άγγελος Θεού, ο οποίος την πήρε από το χέρι, την οδήγησε στον ουρανό και, αφού της έδειξε έναν θρόνο με μια στολή λευκή πάνω σ' αυτόν και ένα στεφάνι, της είπε: «Αυτά ετοιμάστηκαν για σένα». Στη συνέχεια, αφού την οδήγησε ακόμη ψηλότερα της έδειξε άλλον θρόνο και στολή και στεφάνι, της είπε πάλι: «Αὐτά προορίζονται για τον άντρα σου. Η διαφορά του τόπου δηλώνει το γεγονός ότι ο άντρας σου υπήρξε η αιτία της σωτηρίας σου».

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (2 Μαΐου).

Η λάρνακα του Αγίου Αθανασίου (όπου υπάρχουν τα λείψανά του) κάτω από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου, Κάιρο.

«Αθανάσιε που κομίζη; μη πάλιν
και νεκρόν εξόριστον εκπέμπουσι σε;»

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, αναμιμνησκόμαστε την ανακομιδή των αγίων και ιερών Λειψάνων του εν αγίοις πατρός ημών Ἀθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του μεγάλου  Το βίο του τον πολυκύμαντο και πολυτάραχο με τις 5 εξορίες και τις τόσες και τόσες απόπειρες για δολοφονία και εκτοπισμό του μεγάλου τούτου Ιεράρχη εγνωρίσαμε στις δεκαοκτώ Ιανουαρίου όταν και επιτελέσαμε την αγία και ιερή μνήμη του.
Η άνακομιδή των Λειψάνων του αγίου Αθανασίου είναι μία άλλη αφορμή για μας τους χριστιανούς προς εορτασμό και πανηγυρισμό, γιατί είναι παλαιά παράδοσι και
πράξι της Εκκλησίας να τιμώνται και να μετακομίζωνται τα πάντιμα των αγίων Λείψανα.
Ο Άγιος και μέγας αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχε συγκεντρώσει μέσα στον από τον ίδιο άνοικοδομηθέντα Ναό των αγίων Αποστόλων τα ιερά Λείψανα όλων των αγίων Αποστόλων και άλλων πολλών, στο δε στέμμα του είχε θέσει σαν τιμιότερο από τους πολύτιμους λίθους το καρφί από την αγία χείρα του επί του Σταυρού παθόντος Κυρίου πού του έφερεν η μητέρα του αγία Ελένη υστέρα από τις επιτυχείς ανασκαφές στο λόφο του Γολγοθά.
Επίσης ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο μικρός με βασιλικές τιμές και μεγάλη πομπή υποδέχτηκε το πάντιμο λείψανο του μεγάλου πατέρα της Εκκλησίας αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου πού απέθανε μαρτυρικά στην εξορία και κατά τον ιερό Συναξαριστή «επί βασιλικού οχήματος η σορός επιτεθείσα προς τον περιώνυμον φέρεται των Αποστόλων Ναόν».

«Αρνούνται το Θεό, όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει.» Άγιος Αυγουστίνος

«Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ αὐτῶν πονηρὰ τὰ ἔργα.» Κατά Ιωάννην Γ´ 19

Πόσο φοβερά αληθινός είναι ο λόγος αυτός μέσα στους αιώνες. Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν αρνείται τον Θεό επειδή δεν βρίσκει αποδείξεις της υπάρξεώς Του, αλλά επειδή η παρουσία Του ελέγχει την συνείδηση και αποκαλύπτει την αλήθεια της καρδιάς. Ο Χριστός φωτίζει εκείνα που ο άνθρωπος θέλει να κρατήσει κρυμμένα μέσα στο σκοτάδι των παθών, της φιλαυτίας και του προσωπικού συμφέροντος.

Ο κόσμος εύκολα αποδέχεται έναν θεό που δεν ζητά μετάνοια, που δεν καλεί σε ταπείνωση, που δεν μιλά για κρίση και αιωνιότητα. Τον αληθινό όμως Χριστό, τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα, δεν μπορεί να Τον αντέξει η υπερήφανη καρδιά, διότι ο λόγος Του γίνεται καθρέπτης της ψυχής και φανερώνει την πνευματική γύμνια του ανθρώπου.

Ο Κύριος δεν εξαναγκάζει κανέναν. Στέκεται με άπειρη μακροθυμία και καλεί κάθε ψυχή ελεύθερα προς το φως. Ο άνθρωπος όμως έχει πάντοτε την επιλογή. Να ακολουθήσει την αλήθεια ή να υπηρετήσει το συμφέρον του. Να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού ή να υψώσει τον εαυτό του ως κέντρο της ζωής.

Ας ζητήσουμε λοιπόν από τον Θεό καρδιά καθαρή και νου φωτισμένο, ώστε να μη γίνει η ύλη, η φιλοδοξία και η αγάπη προς τον κόσμο τείχος ανάμεσα σε εμάς και την χάρη Του. Διότι όταν η καρδιά απομακρύνεται από τον Χριστό, τότε ακόμη και το φως φαίνεται βάρος στον άνθρωπο. Όταν όμως πλησιάσει αληθινά τον Θεό, τότε καταλαβαίνει ότι μόνο κοντά Του αναπαύεται η ψυχή.

Πρὸς Δόξαν Πατρός καὶ Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος.

Το μεγαλύτερο σκοτάδι δεν είναι να μην βλέπει ο άνθρωπος τον Θεό, αλλά να μη θέλει να Τον δει.

«Οὐδεὶς ἀπείραστος δυνήσεται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

«Ἔπαρον γάρ, φησί, τοὺς πειρασμούς, καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος.» Μέγας Ἀντώνιος Πατρολογία Migne PG. τ. 65, σελ. 77A

Υπάρχουν στιγμές ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀπορεῖ διὰ τί ὁ Θεὸς παραχωρεῖ θλίψεις, πειρασμούς, συκοφαντίας, πολέμους λογισμῶν καὶ δοκιμασίες εἰς τὴν ζωήν του. Ἡ καρδία στενάζει, τὸ σώμα κουράζεται, καὶ ἡ ψυχὴ ζητεῖ λίγην παρηγορίαν μέσα εἰς τὸ σκότος τοῦ πόνου. Ὅμως οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἐβάδισαν τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, μαρτυροῦν ὅτι οὐδεὶς σώζεται χωρὶς πνευματικὸν ἀγῶνα.

Ὁ πειρασμὸς δὲν εἶναι πάντοτε ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ. Πολλὰκις εἶναι παιδαγωγία, κάθαρσις, ταπείνωσις καὶ προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ὅπως ὁ χρυσὸς δοκιμάζεται εἰς τὴν φωτιὰν διὰ νὰ καθαρισθῇ, οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ καθαίρεται μέσα ἀπὸ τὰς δοκιμασίας. Χωρὶς σταυρὸν δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις. Χωρὶς δάκρυα μετανοίας δὲν ἔρχεται ἡ θεία παρηγορία.

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22). Οἱ λόγοι οὗτοι τῶν Ἀποστόλων δὲν εἶναι ἀπειλή, ἀλλὰ ἀλήθεια σωτηρίας. Ὁ Χριστὸς δὲν ὑπεσχέθη ἀνετώτερον δρόμον, ἀλλὰ δρόμον ἁγιασμοῦ. Καὶ ὅποιος ὑπομένει μὲ πίστιν, εὐχαριστίαν καὶ ταπείνωσιν, λαμβάνει μυστικῶς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τὴν καρδίαν του.

Μὴ φοβηθῇς λοιπόν τὸν πειρασμόν. Φοβήσου μᾶλλον τὴν ἀμετανοησίαν, τὴν ψυχρότητα καὶ τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι ὁ πειρασμὸς ποὺ ὑπομένεται μὲ προσευχὴν γίνεται στεφάνι. Ἡ θλίψις ποὺ προσφέρεται εἰς τὸν Χριστὸν γίνεται εὐλογία. Καὶ ἡ πληγὴ ποὺ ὑπομένει ὁ πιστὸς μὲ ταπείνωσιν, μεταβάλλεται εἰς πύλην παραδείσου.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μάθῃ νὰ λέγῃ «δόξα σοι ὁ Θεός» μέσα εἰς τὴν δοκιμασίαν, τότε ἀρχίζει νὰ γεύεται τὸ μυστήριον τῆς σωτηρίας.

Ἀφιερωμένο εἰς κάθε ψυχὴ ποὺ ἀγωνίζεται σιωπηλὰ καὶ νομίζει ὅτι ὁ Θεὸς τὴν ἐλησμόνησε. Ὁ Κύριος βλέπει τὸν κρυφὸν πόνον καὶ φυλάσσει τὰ δάκρυα τῶν ὑπομενόντων.

Ἡ σωτηρία δὲν γεννιέται μέσα εἰς τὴν ἀνεσιν, ἀλλὰ μέσα εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ σταυροῦ.

Άγιοι Ακάκιος ο Οσιομάρτυρας από το Νεοχώρι Θεσσαλονίκης, Ευθύμιος ο Πελοποννήσιος και Ιγνάτιος ο νέος Οσιομάρτυρας 1 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου Ακακίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους.

Μέρος των Λειψάνων του Αγίου Ακακίου βρίσκονται στη Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Αγίου Όρους.

Η Κάρα του Αγίου Ιγναντίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους.

Μέρος των Λειψάνων του Αγίου Ιγναντίου βρίσκονται στη Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Αγίου Όρους.

Βιογραφία

Eις τον Άγιον Eυθύμιον.

Eυθύμιέ μοι, χαίρε, χαίρε πολλάκις,

Σφαγείς γαρ εύρες, την άνω χαράν πρόφρων.

Eις τον Άγιον Iγνάτιον.

Tον Iγνάτιον, άλλον ως άστρον βλέπω,

Eκ γης φαεινόν, εις πόλον δι’ αγχόνης.

Eις τον Άγιον Aκάκιον.

Aρνός δίκην σφάττουσι, φευ! διά ξίφους,

Tον κλεινόν Aκάκιον, άνδρες αιμάτων.

Ο Άγιος Οσιομάρτυρας Ακάκιος, κατά κόσμον Αθανάσιος, καταγόταν από το Νεοχώρι, σημερινό Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης και γεννήθηκε το 1792 μ.Χ. Οι γονείς του είχαν αναγκασθεί για βιοποριστικούς λόγους να μετακομίσουν το 1805 μ.Χ. στις Σέρρες, όπου παρέδωσαν τον εννιάχρονο Αθανάσιο σε κάποιον υποδηματοποιό, για να του διδάξει την τέχνη του. Όμως η σκληρή συμπεριφορά του και η κακομεταχείριση, εξώθησαν τον Αθανάσιο σε άρνηση της πίστης του, για να απαλλαγεί από τα βάσανα. Στην πράξη του αυτή τον προέτρεψαν και δύο Οθωμανές, οι οποίες παρακολουθούσαν την απάνθρωπη συμπεριφορά του αφεντικού του και υποσχόμενες μια καλύτερη ζωή στον μικρό Αθανάσιο, τον έπεισαν την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής να αλλαξοπιστήσει. Μωαμεθανός, πλέον, ο Αθανάσιος δέχθηκε την πονηρή επίθεση της μητριάς του, η οποία, καθώς έβλεπε τον Αθανάσιο να μεγαλώνει και να ανδρώνεται, τον ερωτεύθηκε, όπως στην Παλαιά Διαθήκη ερωτεύθηκε τον Ιωσήφ η γυναίκα του Πετεφρή. Επειδή όμως αυτός δεν υποχώρησε και δεν υπέκυψε στο πάθος της μητριάς του, συκοφαντήθηκε από αυτήν στον θετό πατέρα του, με αποτέλεσμα να εκδιωχθεί από αυτόν. Εκμεταλλευόμενος αυτήν την ευκαιρία κατέφυγε στην Θεσσαλονίκη κοντά στους γονείς του, οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τις Σέρρες, μόλις πληροφορήθηκαν την αρνησιθρησκεία του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ (30 Ἀπριλίου)

«Ἀπόστολε ἅγιε Ἰάκωβε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, 
παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν»
«Ο άγιος Ιάκωβος ήταν υιός του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιωάννου του Θεολόγου.
Μετά από την κλήση του Ανδρέου και του Πέτρου, προσκλήθηκε από τον ίδιο τον
Σωτήρα μαζί με τον αδελφό του να μαθητεύσουν σ᾽ Εκείνον.
 Αυτοί αμέσως και τον πατέρα και το πλοίο, και μ᾽ έναν λόγο τα πάντα άφησαν και
ακολούθησαν τον Κύριο. Και τόσο πολύ αγάπησε αυτούς ο Κύριος, ώστε στον μεν
 ένα να χαρίσει την ανάκληση πάνω στο στήθος Του (την ώρα του Μυστικού Δείπνου),
στον δε άλλον να πιει το ποτήριο που ο Ίδιος ήπιε. Ο άγιοι Ιάκωβος και Ιωάννης
επέδειξαν τέτοιον ζήλο υπέρ του Χριστού, ώστε να θελήσουν να κατεβάσουν φωτιά
από τον Ουρανό και να καταστρέψουν τους απίστους. Κι ίσως και θα το έκαναν, αν
 δεν τους εμπόδιζε η αγαθότητα Εκείνου. Γι᾽ αυτό λοιπόν ο Κύριος έπαιρνε αυτούς
και τον Κορυφαίο Πέτρο πάντοτε στις προσευχές Του και στις άλλες οικονομίες Του,
μυσταγωγώντας τους στα υψηλότερα και μυστικότερα από τα δόγματα. Αυτόν τον
μακάριο Ιάκωβο, μετά από το Πάθος και την Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού
Χριστού, επειδή δεν άντεχε ο Ηρώδης να μιλάει με θάρρος και να εξαγγέλλει το
σωτήριο κήρυγμα, τον συνέλαβε και τον φόνευσε με μαχαίρι, δεύτερον αυτόν μετά
τον Στέφανο τον μάρτυρα, στέλνοντάς τον έτσι στον Δεσπότη Χριστό».
Υψηλοτάτη η ποίηση του μεγάλου υμνογράφου της Εκκλησίας μας αγίου Θεοφάνους
για τον ῾άρχοντα όλης της γης᾽, όπως τον χαρακτηρίζει, άγιο Ιάκωβο, τον πρόκριτο
 μεταξύ των αποστόλων μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη τον Θεολόγο και τον άγιο
Πέτρο, ανεψιό μάλιστα του Κυρίου μας Ιησού, ως υιό της Σαλώμης, κόρης του
Ιωσήφ του μνήστορος της Υπεραγίου Θεοτόκου. Και τον χαρακτηρίζει άρχοντα,  και
διότι υπήρξε μαθητής του Κυρίου, αλλά και για τον θερμότατο ζήλο του υπέρ Αυτού,
τόσο που πρώτος αυτός από τους δώδεκα έδωσε τη ζωή του για Εκείνον.

ΠΕΡΙ ΦΘΟΝΟΥ

Για τον φθόνο και το μίσος

* Δεν θα μισήσης τον αδελφόν σου στην διάνοιάν σου, μας λέγει ο λόγος του Θεού. (Λευίτ. 19).

* Μετά των μισούντων ήμην ειρηνικός (Ψαλμός 119).

* Φθόνος ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον... (Σολομών)
.
* Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, διαβάζομε στην επιστολή (Α' Ιω. 3, 15).

* Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί... και ουκ οίδε πού
υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού (Α' Ιωάν. 2, 11).

* Αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς (Α' Πέτρ. 2, 1).

* Φανερά δε έστι τα έργα της σαρκός, άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις..., μας λέει ο απόστ. Παύλος στην προς Γαλάτας 5, 19-21.

AΓΙΟΣ - ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΟ !! (ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)