Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος Σιγριανὴς 12 Μαρτίου

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.
Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβῆ καὶ πλούσια Μεγαλῶ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ.
Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ
Ἀρμενίου (813-820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ὅσιος φυσικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ μία τέτοια πρόταση καὶ νὰ προδώσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι τὸν ἔκλεισαν σὲ σκοτεινὸ μέρος καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἐξόρισαν στὴ Σαμοθράκη, ὅπου μετὰ ἀπὸ εἴκοσι τρεῖς ἡμέρες κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 815 ἢ κατ’ ἄλλους τὸ 818 μ.Χ. Ἀργότερα οἱ μαθητές του μετεκόμισαν τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ. Τὸ ἔτος 822 μ.Χ., στὴ μονή του, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ, ὅπως καὶ τὴ Μεγάλη Ἐκκλησία.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεῶ τῷ ἐν σώματι, ἐπιφανέντι ἠμίν, ὁσίως ἐλάτρευσας δι' ἐνάρετου ζωῆς, Θεόφανες Ὅσιε, πᾶσαν γὰρ τὴν προσοῦσαν, ὕπαρξιν ἀπορρίψας, ἄθλους ὁμολογίας, τὴ ἀσκήσει συνάπτεις, ἐντεῦθεν δι' ἀμφοτέρων, φαίνεις τοὶς πέρασι.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΛΚΥΕΙ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΝ

«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» Λουκ. 18,14

«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» Ψαλμ. 50,19

Η ευαγγελική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου αποτελεί αφετηρία πνευματικής αφυπνίσεως, διότι αποκαλύπτει την διαφορά μεταξύ εξωτερικής ευσεβείας και εσωτερικής αληθείας. Δύο άνθρωποι ανέρχονται στον ναό για να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει το ίδιο πνευματικό βάθος. Ο Φαρισαίος απαριθμεί τα έργα του, θεωρώντας ότι η δικαίωση αποτελεί αποτέλεσμα προσωπικής επιτυχίας. Ο Τελώνης, συντετριμμένος από την επίγνωση της πτώσεώς του, δεν παρουσιάζει έργα ούτε επιχειρήματα, αλλά μόνο κραυγή μετανοίας. Η στάση του σώματος του αποκαλύπτει την κίνηση της ψυχής. Δεν τολμά να υψώσει το βλέμμα, διότι η καρδιά του στέκεται ενώπιον του Θεού με αίσθηση αληθείας.

Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι η δικαίωση δεν απορρέει από την σύγκριση με τους άλλους, αλλά από την ταπείνωση που γεννά η αυτογνωσία. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τα τραύματα της ψυχής του παύει να κατηγορεί τον πλησίον και στρέφεται προς την θεραπεία. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπερηφάνεια ακυρώνει ακόμη και τα μεγαλύτερα έργα αρετής, ενώ η ταπείνωση καθαγιάζει και την πιο απλή επίκληση του θείου ελέους. Η προσευχή του Τελώνου γίνεται πρότυπο πνευματικής ζωής, διότι δεν στηρίζεται στην αυτάρκεια αλλά στην φιλανθρωπία του Θεού.

Το αληθινό νόημα της ταπείνωσης δεν είναι η εξωτερική

Η διάκριση της καρδιάς και η πλάνη της επιθυμίας.

«Μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Α΄ Κορ. 15,33)

«Καρδία καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 50,12)

Ο άνθρωπος του Θεού δεν χάνει την κλήση του σε μία στιγμή, αλλά την αποδυναμώνει σταδιακά, όταν επιτρέπει στην καρδιά του να ελκύεται από ό,τι δεν συμφωνεί με το θέλημα του Θεού. Ο Σαμψών δεν στερήθηκε την δύναμη επειδή ο Θεός έπαυσε να ενεργεί, αλλά επειδή ο ίδιος απομακρύνθηκε από την διάκριση και προσκολλήθηκε σε επιλογές που αντιστρατεύονταν τον αγιασμό της ζωής του. Η Γραφή αποκαλύπτει ότι πριν από την Δαλιδά υπήρξε άλλη γυναίκα αλλόφυλη, η οποία επίσης στάθηκε αφορμή πτώσεως. Και οι δύο προέρχονταν από λαό εχθρικό προς την διαθήκη του Θεού, γεγονός που φανερώνει όχι απλώς μία ανθρώπινη αδυναμία, αλλά μία επαναλαμβανόμενη κλίση προς εκείνο που δεν συνέφερε την πνευματική του πορεία.

Ο Σαμψών υπήρξε αφιερωμένος εκ κοιλίας μητρός, σκεύος εκλογής και όργανο της θείας πρόνοιας. Η χάρις τον περιέβαλλε, η δύναμις του Θεού τον ενίσχυε και η αποστολή του ήταν σαφώς προσδιορισμένη. Ωστόσο, η επιθυμία των οφθαλμών και η ευχαρίστηση του φαινομένου τον οδήγησαν σε επιλογές που δεν είχαν ως κριτήριο το θέλημα του Θεού αλλά την πρόσκαιρη ευαρέσκεια. Όταν ο άνθρωπος επιμένει να πορεύεται σύμφωνα με το ίδιο του το θέλημα, ακόμη και

Η Σιωπή που σώζει τον αδελφό.

«Θου, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου.» Ψαλμός 140:3

Η πνευματική ζωή της Εκκλησίας θεμελιώνεται επάνω στην εσωτερική κάθαρση της καρδιάς και στην προσεκτική φύλαξη της γλώσσης. Ο λόγος του ανθρώπου δύναται να γίνει όργανο χάριτος ή όπλο τραυματισμού. Όταν η κρίση και η κατάκριση εισέρχονται στον νου, η ψυχή απομακρύνεται από την αγάπη και από την εν Χριστώ κοινωνία. Ο λόγος των Πατέρων διδάσκει ότι η σιωπή δεν αποτελεί απλή αποχή από ομιλία, αλλά ενεργό πνευματικό έργο, καρπό ταπεινώσεως και διάκρισης.

Ο αββάς Αγάθων, φωτισμένος από την εμπειρία της χάριτος, έδειξε με την πράξη του ότι η αληθινή μετάνοια δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά επεκτείνεται και προς τον αδελφό. Όταν άκουσε τους Πατέρες να κατακρίνουν εκείνον που έπεσε σε αμαρτία, δεν ύψωσε φωνή ελέγχου ούτε επιχείρησε να επιβάλει τη γνώμη του. Προτίμησε να αναλάβει ο ίδιος το βάρος της ευθύνης, ώστε να σβήσει τη φωτιά της καταλαλιάς και να διαφυλάξει την ειρήνη της αδελφότητας. Με τον τρόπο αυτό εφάρμοσε το αποστολικό πνεύμα της αγάπης, όπως μαρτυρείται στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου οι πιστοί είχαν «καρδίαν μίαν και ψυχήν μίαν» και δεν επιζητούσαν δικαίωση, αλλά ενότητα.

 

Η πατερική εμπειρία αποκαλύπτει ότι όποιος καλύπτει το σφάλμα του αδελφού του, καλύπτεται από το έλεος του Θεού. Η ταπείνωση του αββά Αγάθωνος δεν ήταν εξωτερική στάση, αλλά καρπός βαθιάς γνώσεως της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο άνθρωπος που γνωρίζει την πτώση του δεν σπεύδει να καταδικάσει τον άλλον, διότι βλέπει μέσα του την

Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων 11 Μαρτίου εκάστου έτους.

 Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας.

Ο Άγιος Σωφρόνιος γεννήθηκε στην Δαμασκό της Συρίας περί το έτος 580 μ.Χ. και ήταν υιός ευσεβών και ενάρετων γονέων, του Πλινθά και της Μυρούς. Λόγω της καταγωγής του αποκαλείται και Δαμασκηνός. Κατά την νεαρή του ηλικία επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και εκάρη μοναχός στη μονή του αββά Θεοδοσίου, όπου συνδέθηκε πνευματικά με τον εκεί ασκούμενο Ιωάννη τον Μόσχο, από τον οποίο διδάχθηκε πολλά. Με την συνοδεία αυτού επισκέφθηκε την Αίγυπτο, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος (βλέπε 12 Νοεμβρίου) και τη Ρώμη. Τότε πέθανε και ο Ιωάννης ο Μόσχος (620 μ.Χ.). Ο Σωφρόνιος μετακόμισε το λείψανο αυτού στα Ιεροσόλυμα και, αφού τα ενταφίασε στη μονή του Οσίου Θεοδοσίου, επανέκαμψε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί προσβλήθηκε τότε από ανίατη ασθένεια των οφθαλμών. Επισκέφθηκε τότε το ναό των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου στο Αμπουκίρ και θεραπεύθηκε. Το θαύμα αυτό περιέλαβε σε εγκώμιό του προς τους Αγίους αυτούς.

Στην συνέχεια επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα να προσεταιρισθεί τον Πατριάρχη Σέργιο Α' (610 - 638 μ.Χ.) στις θέσεις του κατά των Μονοφυσιτών και να εκφράσει τις διαφωνίες του κατά του ενωτικού σχεδίου, το οποίο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος ο από Φάσιδος (630 - 643 μ.Χ.) ετοίμαζε για να σιγάσει την διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών. Αλλά απέτυχε και απογοητευμένος επανήλθε στα Ιεροσόλυμα.

Όταν πέθανε ο Άγιος Μόδεστος (βλέπε 16 Δεκεμβρίου), Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο Άγιος Σωφρόνιος, για την υπερβάλλουσα αρετή του, ανήλθε το έτος 634 μ.Χ. στον πατριαρχικό θρόνο της Σιωνίτιδος Εκκλησίας. Η κατάσταση ήταν θλιβερή. Εσωτερικά η Ορθοδοξία υπέφερε από την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Εξωτερικά οι Άραβες περιέσφιγγαν την πόλη των Ιεροσολύμων. Ήδη κατείχαν τη Βηθλεέμ και ο Άγιος Σωφρόνιος μη δυνάμενος, κατά τον Δεκέμβριο του έτους 634 μ.Χ., να μεταβεί εκεί για να γιορτάσει την γέννηση του Θεανθρώπου, θρηνεί. Για την αποκατάσταση κάποιας ηρεμίας στο ποίμνιό του, συγκαλεί Σύνοδο και καταδικάζει τον Μονοφυσιτισμό. Για την απόκρουση των Αράβων οργανώνει την άμυνα της πόλεως. Το έτος 637 μ.Χ. όμως αναγκάζεται να παραδώσει την πόλη των Ιεροσολύμων στον χαλίφη Ομάρ.

Ο Άγιος Σωφρόνιος κοιμήθηκε με ειρήνη το επόμενο έτος, 638 μ.Χ.

Το συγγραφικό του έργο είναι σαφώς και καθαρά ποιητικό. Διακρίθηκε κυρίως στην συγγραφή ιδιομέλων και του βίου των Αγίων Αναργύρων, Ιωάννου του Ελεήμονος και Μαρίας της Αιγυπτίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Σωφρόνιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Γέροντας Μεθόδιος ..νέα ταυτότητα και Π.Α.ποιά είναι η άποψη των Αγίων Πατέρων κ.α. 28 /5/2025 ν.ημ.

 Μία μικρή συνέντευξη που είχαμε την τιμή να παραχωρήσει στον σύλλογο μας¨Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο Καβάλας" ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος σχετικά με την νέα ταυτότητα και τον Π.Α. στις 15/5/2025 κατά το Ορθόδοξο εορτολόγιο παραμονή της μεγάλης εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αφιερωμένο σε όλους τους κακεντρεχείς οι οποίοι διαδίδουν ότι η Ι.Μ.Εσφιγμένου και ο γέροντας Μεθόδιος σταμάτησε τον αγώνα ενάντια στα συστήματα του αντιχρίστου.

 

Παρασκευή προσφόρου στην Ι.Μ.Εσφιγμένου με τον γέροντα Μεθόδιο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό.

 Ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου γέροντας Μεθόδιος μας φιλοξένησε στο προσφοριό για να μας δείξει πως γίνετε το πρόσφορο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό μαζί με ακόμη 3 μοναχούς..Ξεκινήσαμε λίγο πρίν τον όρθρο στις 3πμ κοσμική ώρα (6:30 πμ βυζαντινή την οποία ακολουθεί η μονή) και φτάσαμε το πρωί στις 6πμ για να φουρνίσουμε τα πρόσφορα μόλις ξεκινούσε η Θεία Λειτουργία όπως θα ακούσετε και το τάλαντο να χτυπάει.Να μας συγχωρέσετε για την όχι και τόσο τέλεια εικόνα και ήχο ,αλλά τα μέσα μας ήταν μια γκαζόλαμπα και το κινητό τηλέφωνο.Απλά θέλαμε να σας μεταφέρουμε αυτό που ζήσαμε και εμείς έστω και με αυτόν τον τρόπο.Ελπίζουμε να το απολαύσετε.

 

 ΕΑΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ "ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΙΣΤΟΥ".

Η Κλίμακα της Πορείας προς το Φως.

«Ἀναβαίνομεν βαθμηδὸν, ἀδελφοί, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, καὶ ἐκ δόξης εἰς δόξαν.» Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Η πνευματική ζωή δεν γνωρίζει βιασύνη, ούτε δέχεται την υπερηφάνεια των μεγάλων αλμάτων. Ο δρόμος της σωτηρίας μοιάζει με κλίμακα απλή και σιωπηλή, όπου κάθε σκαλοπάτι αποκτά νόημα μόνο όταν πατηθεί με ταπείνωση. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η άνοδος δεν είναι έργο στιγμής αλλά καρπός αγώνα, επιμονής και εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.

Κάθε ημέρα που μας χαρίζεται είναι μία νέα ευκαιρία να σηκώσουμε τον νου λίγο ψηλότερα από τη γη, να καθαρίσουμε την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου και να στραφούμε προς την ειρήνη που δεν φαίνεται αλλά βιώνεται. Η υπομονή γίνεται ρίζα της ελπίδας και η αγάπη φωτίζει τα σκαλοπάτια που δεν φαίνονται ακόμη. Δεν ζητείται τελειότητα, αλλά πιστότητα στον αγώνα.

Οι πτώσεις δεν είναι τέλος της πορείας, αλλά υπενθύμιση της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανάγκης για μετάνοια. Ακόμη και εκείνοι που γλιστρούν καλούνται να σηκωθούν, διότι η θεία ευσπλαχνία δεν παύει να προσκαλεί τον άνθρωπο σε επιστροφή. Όπως ο προφήτης λέγει «ἑπτὰκις πίπτει ὁ δίκαιος καὶ ἀνίσταται», η ελπίδα δεν εγκαταλείπει εκείνον που στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό.

Ο Χριστός στέκει στην κορυφή της κλίμακος ως φως που δεν δύει. Δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται, αλλά ευλογεί κάθε μικρό βήμα που γίνεται με ειλικρίνεια. Η άνοδος δεν μετριέται με κατορθώματα αλλά με καθαρότητα καρδιάς. Εκείνος που επιμένει, ακόμη και με αργό βήμα, προχωρεί ασφαλέστερα από εκείνον που τρέχει με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Σήμερα ας γίνει ένα μικρό βήμα προς το φως. Ένα βήμα σιωπηλό, ίσως αθέατο στους ανθρώπους, αλλά πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεται με ταπείνωση γίνεται αιώνια μνήμη ενώπιον της αγάπης Του.

Η άνοδος αρχίζει από την καρδιά που δεν απελπίζεται.

Η Μητρική Σκέπη της Παναγίας στην Αρχή της Νέας Εβδομάδος.

«Πρὸς τὴν Θεοτόκον νῦν προστρέχομεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπίπτοντες κραυγάζομεν ἐκ βάθους ψυχῆς, Δέσποινα, βοήθησον, σπλαγχνισθεῖσα ἐφ’ ἡμᾶς».

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Υπεραγία Θεοτόκε, Πανάχραντε Μητέρα του Φωτός, καταφεύγουμε με ταπείνωση κάτω από την αγία Σου σκέπη, γνωρίζοντας ότι η μητρική Σου αγάπη ουδέποτε εγκαταλείπει τα τέκνα που με πίστη Σε επικαλούνται. Εσύ γνωρίζεις τις ανάγκες μας πριν ακόμη τις εκφράσουμε, και αθόρυβα πολλές φορές μας φύλαξες από κινδύνους φανερούς και αφανείς, οδηγώντας τα βήματά μας μακριά από παγίδες και δοκιμασίες.

Σκέπαζε, Δέσποινα του κόσμου, τις οικογένειές μας, στερέωνε την ενότητα των συζύγων, φώτιζε τα παιδιά μας, προστάτευε τους νέους από πλάνες και κινδύνους. Γίνε ιατρός των ασθενούντων, δύναμη των αδυνάτων, παρηγοριά των θλιβομένων και συνοδοιπόρος των μοναχικών ανθρώπων, που πορεύονται μέσα στη σιωπή του πόνου. Φώτιζε τις καρδιές που αγωνίζονται, ώστε να μη χαθεί η ελπίδα, αλλά να ανατέλλει πάντοτε το φως της εμπιστοσύνης προς τον Υιό Σου.

Άγιοι του Θεού, ευλογημένοι φίλοι και πρεσβευτές μας ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, μη παύσετε να μεσιτεύετε υπέρ ημών. Δυναμώνετε την πίστη μας όταν κλονίζεται, στηρίζετε την προαίρεσή μας όταν ατονεί, οδηγείτε τον νου και την καρδιά μας προς την οδό της μετανοίας και της σωτηρίας. Διδάξατε μας με το παράδειγμά σας να αγαπούμε τον Θεό όχι με λόγια, αλλά με ζωή καθαρή και συντετριμμένη καρδία.

Κύριε Ιησού Χριστέ, αξίωσέ μας να

10 Μαρτίου Συναξαριστής Κοδράτου καὶ τῶν σὺν αὐτῶ Μαρτύρων: Ἀνέκτου, Διονυσίου, Κρήσκεντος, Κυπριανοῦ καὶ Παύλου, Ἀναστασίας Πατρικίας, Μαρκιανοῦ Μάρτυρος, Ἀγάθωνος Ὁσίου, Ἰωάννου Ὁσίου,

Οἱ Ἅγιοι Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης ἦταν φίλοι καὶ μαρτύρησαν κατὰ τὸν διωγμὸ τῶν αὐτοκρατόρων Δεκίου (249-251 μ.Χ.) ἢ Οὐαλεριανοὺ (253-259 μ.Χ.) στὴν Κόρινθο, ὅταν ἡγεμόνας τῆς Ἑλλάδος ἦταν ὁ Ἰάσων.
Στὸ Μηνολόγιον τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Β’ ἀναφέρεται ὅτι ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ὅσοι μὲν εἶχαν συλληφθεῖ σφαγιάζονταν, ὅσοι ὅμως ἔφευγαν κρύβονταν στὰ ὄρη, γιὰ ὅσο διάστημα χρειαζόταν. Ἔτσι καὶ ἡ μητέρα τοῦ Κοδράτου, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Κορινθίων, ἔφυγε γιὰ τὸ ὄρος καὶ κρυβόταν. Καὶ καθὼς ἦταν ἔγκυος, γέννησε υἱὸ ποὺ τὸν ὀνόμασε Κοδράτο. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἔζησε γιὰ λίγο, πέθανε, ἐγκαταλείποντας τὸν υἱό της βρέφος.
Αὐτὸς τρεφόταν ἀπὸ τὰ νέφη ποὺ συνενώνονταν ἐπάνω ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὸν πότιζαν. Ὁ Κοδράτος, ἀφοῦ μεγάλωσε, δίδασκε τὴν Χριστιανικὴ πίστη στὸν Ἄνεκτο, τὸν Κρήσκεντα, τὸν Κυπριανό, τὸν Παῦλο καὶ τὸν Διονύσιο, ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ καταφύγει κοντά του.
Ὅμως οἱ Ἅγιοι Ἄνεκτος, Κρῆσκος, Κυπριανὸς καὶ Παῦλος συνελήφθησαν ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοί. Ὁ ἡγεμόνας Ἰάσων προσπάθησε μὲ διάφορους τρόπους νὰ τοὺς δελεάσει καὶ νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴ χριστιανικὴ τους πίστη καὶ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνοι ὁμολόγησαν μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τὸν Χριστό, βασανίσθηκαν καὶ τέλος ἀποκεφαλίσθηκαν.
Ἔτσι εἰσῆλθαν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες στὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου μας.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυρας Διονύσιος κατηγορήθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς Κορίνθου ὅτι δὲν ὑπακούει στὴν διαταγὴ τῶν βασιλέων καὶ ὅτι περιφρονεῖ τοὺς θεούς, κηρύττοντας κάποιον ἄλλον Θεὸ Ἐσταυρωμένο καὶ λέγοντας ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Δημιουργὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ τῆς θάλασσας καὶ ὅλων ὅσων ὑπάρχουν μέσα σὲ αὐτά, Αὐτὸς ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ κρίνει μὲ δόξα ζωντανοὺς καὶ νεκροὺς καὶ νὰ ἀνταποδώσει στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του.
Γι’ αὐτό, ἀφοῦ συνελήφθη καὶ δέθηκε μὲ ἁλυσίδες, παρουσιάσθηκε στὸν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἐξαναγκάσει, πότε μὲ κολακεῖες καὶ πότε μὲ ἀπειλές, νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὅμως ὁ Μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ Διονύσιος ὁμολογοῦσε τὸν Χριστὸ μὲ μεγάλη φωνή. Ἔτσι σφαγιάσθηκε μὲ μαχαῖρι καὶ τελειώθηκε ὁ πρόσκαιρος βίος του.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Η σιωπή που μιλά...

«Ο δε Ιησούς εστάθη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και ηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Συ λέγεις. Και ενώ κατηγορείτο υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων, ουδέν απεκρίνατο. Τότε λέγει αυτώ ο Πιλάτος· Ουκ ακούεις πόσα σου καταμαρτυρούσι; Και ουκ απεκρίθη αυτώ ουδέ προς εν ρήμα, ώστε θαυμάζειν τον ηγεμόνα λίαν.» Κατά Ματθαίον 27:11–14

«Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού.» Ησαΐας ο Προφήτης

Η σιωπή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου δεν είναι απλώς μια στάση, αλλά αποκάλυψη βαθέος μυστηρίου. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα υψώσει φωνή, θα αντιδράσει και θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Κύριος επιλέγει τη σιωπή. Όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Πατρός.

Κατηγορείται άδικα, λοιδορείται, περιβάλλεται από ψεύδη και συκοφαντίες. Κι όμως δεν απολογείται. Δεν επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια Του σε εκείνους που έχουν ήδη κλείσει την καρδιά τους. Διότι η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά φανερώνεται με το φως της παρουσίας του Θεού.

Η σιωπή αυτή είναι υπακοή. Είναι θυσία. Είναι η εκούσια παράδοση του εαυτού Του στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν ήλθε για να αποφύγει τον Σταυρό, αλλά για να τον υπομείνει χάριν της σωτηρίας του κόσμου.

Ο άνθρωπος, όταν αδικείται, ταράσσεται. Αγωνίζεται να διασώσει το όνομά του, να διορθώσει την εικόνα του, να επιβληθεί. Μα ο Χριστός δείχνει άλλη οδό. Την οδό της ησυχίας, της εμπιστοσύνης και της εσωτερικής βεβαιότητας.

Διότι όποιος έχει την αλήθεια, δεν φοβάται την κατηγορία. Και όποιος στηρίζεται στον Θεό, δεν έχει ανάγκη να δικαιώσει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων.

Ο Πιλάτος θαυμάζει. Δεν κατανοεί. Βλέπει μια δύναμη που δεν

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ 40 ΚΛΩΝΩΝ ΜΑΝΙΤΑΡΙΩΝ.

40 κλώνοι μανιταριών φύτρωναν κάθε χρόνο πίσω από την Αγία Τράπεζα του Καθολικού της Μονής του Ξηροποτάμου Αγίου Όρους κατά την διάρκεια της Αγρυπνίας της Πανηγύρεως Τους ένδειξη ευαρέσκειας των Αγίων προς τους Πατέρες που τους τιμούσαν... 40 κλώνοι ανήμερα της εορτής της πανήγυρης των Αγίων 40 Μαρτύρων των εν Σεβάστεια στις 9 Μαρτίου από τους οποίους οι Πατέρες και οι πανηγυρισταί επισκέπτες μετελάμβαναν κατά τη διάρκεια της Τραπέζης που παρετίθετο μετά το πέρας της ακολουθίας... τα μανιτάρια σταμάτησαν να βγαίνουν όταν οι τότε πατέρες ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ μετά του Ιωάννη Βέκκου του Λατινόφρονος...

ΑΣ ΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ :

Προ των ατυχών αποτελεσμάτων της εν Φλωρεντία Συνόδου (1439) και μετά την ψευδένωση της Λυών (1274), η Δύση καταγινόταν με όλες τις δυνάμεις για να ελκύσει προς αυτήν την ταραζόμενη από πολιτικές περιστάσεις Ανατολή. Και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Παλαιολόγος συνέργησε σε αυτό, για να φυλάξει τον όρκο, τον οποίο έδωσε στον Πάπα Γρηγόριο Ι’, μετά την τύφλωση του Ιωάννη Λάσκαρη, κατά την αρπαγή του θρόνου του. Και ο Πατριαρχεύων εκείνο τον καιρό Ιωάννης ο Βέκκος ενέργησε για το σκοπό του Αυτοκράτορα, υπέταξε την Ανατολική Εκκλησία στο θρόνο της Ρώμης. Τότε οι Λατίνοι έπειθαν τους ορθοδόξους στην κακοδοξία τους (με την απειλή γυμνού ξίφους) και χιλιάδες θυμάτων έπεφταν από το ξίφος τους. Αλλά επειδή το Άγιο Όρος ήταν το στήριγμα της Εκκλησίας, για τούτο οι Λατίνοι εισπήδησαν σε αυτό, καταναγκάζοντας δια της τυραννικής μέχρι μαρτυρίου βίας, όπως αναγνωρισθεί και στο Άγιο Όρος η εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Όμως κάποιο λίγοι δειλοκάρδιοι πείθονταν δια του φόβου των τιμωριών και του θανάτου και γίνονταν αρνητές της Ορθοδοξίας. Οι δε πλείονες από αυτούς επισφράγισαν δια του ίδιου αίματος τους της ομολογία τους, και δυστυχώς η Λαύρα και η του Ξηροποτάμου Μονές δέχθηκαν τους Δυτικούς με τιμές και με δουλοπρεπή φόβο.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ ΣΤΗ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑ (9 Μαρτίου)

«Συντεταγμένοι εὐσεβείᾳ καὶ στερρότητι μαρτυρικῶς τὸν δυσμενῆ ἐθριαμβεύσατε, Τεσσαράκοντα γενναῖοι Χριστοῦ ὁπλῖται· Ἀλλ’ ὡς σύμμορφοι ἐν ἄθλοις καὶ ἐν χάριτι, Ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰρήνῃ συντηρήσατε τοὺς κραυγάζοντας, χαίροις ἅγιον σύνταγμα» .

Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ' ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι' αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;» Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους επιβληθεί με ήρεμο τρόπο και διέταξε να τους βασανίσουν. Οπότε, μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους ρίχνουν στα κρύα νερά μιας λίμνης. Το μαρτύριο ήταν φρικτό. Τα σώματα άρχισαν να μελανιάζουν. Αλλα αυτοί ενθάρρυναν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».

Ενώ προχωρούσε το μαρτύριο, ένας μόνο λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τον αντικατέστησε όμως ο φρουρός (Αγλάϊος), που είδε τα στεφάνια πάνω από τα κεφάλια τους. Ομολόγησε το Χριστό, μπήκε στη λίμνη και μαζί με τους 39 παίρνει και αυτός το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού μισοπεθαμένους τους έβγαλαν το πρωί από τη λίμνη και τους συνέτριψαν τα σκέλη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.

Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου.

«Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν. Γιατί αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό θα νικήσει το καλό».

Βενιαμίν Νετανιάχου

«Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» φανερώνει ότι το μέτρο της αληθείας δεν ταυτίζεται με το μέτρο της ισχύος. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν εισήλθε στην ιστορία ως κατακτητής, αλλά ως Λυτρωτής. Δεν ζήτησε θρόνους, αλλά ανέβηκε στον Σταυρό. Δεν επέβαλε την αλήθεια Του διά της βίας, αλλά την προσέφερε διά της θυσίας. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία αναγνωρίζει δύναμη. Εκεί όπου η ανθρώπινη σκέψη θεωρεί ότι επικρατεί ο ισχυρότερος, η θεία αποκάλυψη φανερώνει ότι νικά εκείνος που αγαπά μέχρι τέλους.

Η σύγκριση του Κυρίου με έναν πολέμαρχο της ιστορίας δεν αποτελεί απλώς ατυχή λόγο, αλλά έκφραση μιας κοσμοθεωρίας όπου η ισχύς ανακηρύσσεται κριτήριο δικαίου. Όμως η διδασκαλία του Ευαγγελίου αποκαλύπτει ότι το δίκαιο δεν γεννάται από την επιβολή αλλά από την αλήθεια. «Ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Ο Χριστός δεν κατέκτησε έθνη αλλά ανέστησε ανθρώπους. Δεν άφησε πίσω Του φόβο αλλά ελπίδα. Δεν θεμελίωσε εξουσία αλλά Εκκλησία.

Η λογική ότι το κακό νικά όταν είναι ισχυρό, αναιρεί την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης και οδηγεί σε πνευματική σύγχυση. Διότι εάν η δύναμη καθορίζει την αλήθεια, τότε κάθε τυραννία δύναται να παρουσιαστεί ως δικαιοσύνη. Ο Σταυρός όμως ανατρέπει αυτή τη σκέψη. «Ο λόγος ο του Σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις δύναμις Θεού εστίν». Εκεί όπου φάνηκε ήττα, εκεί αποκαλύφθηκε η νίκη κατά του θανάτου. Εκεί όπου η βία φάνηκε να επικρατεί, εκεί η αγάπη κατέστη αιώνια.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Σταυρός είναι τρόπαιο κατά των δυνάμεων του σκότους. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μαρτυρεί ότι η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που δεν υποτάσσει αλλά ελευθερώνει. Οι αυτοκρατορίες των ισχυρών παρήλθαν, διότι θεμελιώθηκαν στην ισχύ. Η Εκκλησία παραμένει, διότι θεμελιώθηκε στην αλήθεια.

Πού βρίσκονται οι κατακτητές της ιστορίας. Στη σκόνη του χρόνου. Πού βρίσκεται ο Χριστός. Στη ζώσα πίστη, στη λατρεία, στη ζωή των αγίων, στη συνείδηση των ανθρώπων. Ο κατακτητής κυριεύει γη. Ο Χριστός

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς (Μάρκ. θ’ 17-31)

17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξας καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ  Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.

30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρα ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

Έχει θέμα το ευαγγέλιο που αναγινώσκεται κατ' αυτήν όπου γίνεται λόγος και για την επιμέλεια των εσωτερικών λογισμών 

Περίληψη ομιλίας εις την Τετάρτην Κυριακήν των Νηστειών: Περι­γράφει την παιδαγωγικήν μέθοδον του Χριστού προς τον σκοπόν να φέρη εις την πίστιν τον πατέρα του δαιμοναζομένου νέου, του κωφαλάλου. Η θεραπεία έπρεπε να εξασφαλισθή δια της πίστεως. Το δαιμόνιον τούτο είναι το της ακολασίας και προς εκδίωξίν του απαιτείται προσευχή και νηστεία· με την νηστείαν χαλινώνεται το σώμα, με την προσευχήν κατευνάζον­ται οι λογισμοί της ψυχής, οι εξερεθίζοντες προς το πάθος. Τα πάθη δε είναι τα δαιμόνια, τα οποία πρέπει να εκβάλωμεν.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

1. Πολλές φορές ωμίλησα προς την αγάπη σας περί νηστείας και προσευχής, ιδιαιτέρως μάλιστα αυτές τις ιερές ημέρες· εναπέθεσα ακόμη στις φιλόθεες ακοές και ψυχές σας ποια δώρα προσφέρουν στους εραστάς των και πόσων αγαθών πρόξενοι γίνονται σ' αυτούς που τις ασκούν, πράγμα που επιβεβαιώνεται γι' αυτές κυρίως από την φωνή του Κυρίου που αναγινώσκεται σήμερα στο ευαγγέλιο.
Ποια δε είναι αυτά; Είναι μεγάλα, τα μεγαλύτερα όλων θα ελέγαμε· διότι εκτός από τα άλλα μπορούν να παράσχουν και εξουσία κατά πονηρών πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουσιν και να τα απελαύνουν, και τους δαιμονισμένους να τους ελευθερώνουν από την επήρειά τους. Όταν πραγματικά οι μαθηταί είπαν προς τον Κύριο περί του αλάλου και κωφού δαιμονίου, ότι «εμείς δεν μπορέσαμε να το εκβάλωμε», είπε προς αυτούς ο Κύριος· «τούτο το γένος δεν εκδιώκεται, παρά με προσευχή και νηστεία».

2. Ίσως γι' αυτό, μετά την προσευχή επάνω στο όρος και την κατ' αυτήν εμφάνισι της θεϊκής αυγής, κατέβηκε αμέσως και ήλθε στον τόπο, όπου ευρισκόταν ο κατεχόμενος από τον δαίμονα εκείνον. Λέγει δηλαδή ότι, αφού παρέλαβε τους εγκρίτους μαθητάς, ανέβηκε στο όρος να προσευχηθή και έλαμψε σαν ο ήλιος, και ιδού εφάνηκαν να συνομιλούν με αυτόν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι άνδρες που περισσότερο από κάθε άλλον άσκησαν την προσευχή και τη νηστεία, δεικνύοντας και δια της παρουσίας των στην προσευχή την συμφωνία και εναρμόνισι μεταξύ προσευχής και νηστείας, ώστε κατά κάποιον τρόπο η νηστεία να συνομιλή με την προσευχή ομιλώντας προς τον Κύριο. Εάν η φωνή αίματος του φονευθέντος Άβελ βοά προς τον Κύριο, καθώς λέγει αυτός προς τον Κάιν, όπως εμάθαμε από τα λόγια του Μωυσέως, πάντως και όλα τα μέρη και μέλη του σώματος, κακοπαθούντα με την νηστεία, θα βοήσουν προς τον Κύριο και, συνομιλώντας με την προσευχή του νηστεύοντος και περίπου συμπροσευχόμενα, δικαίως θα την καταστήσουν ευπροσδεκτικώτερη και θα δικαιώσουν αυτόν που υφίσταται εκουσίως τον κόπο της νηστείας. Μετά λοιπόν την προσευχή και την κατά θείο τρόπο λάμψι, αφού ο Κύριος κατέβηκε από το όρος, έρχεται προς τον όχλο και τους μαθητάς, στους οποίους ωδηγήθηκε εκείνος ο κατειλημμένος από το δαιμόνιο, ώστε, όπως έδειξε επάνω στο όρος ότι εκείνο ήταν βραβείο νηστείας και προσευχής, όχι μόνο μεγάλο αλλά και επάνω από το μεγάλο (πραγματικά έδειξε ότι η θεία λαμπρότης υπήρξε άθλον αυτών), έτσι, αφού κατεβή, θα επιδείξη ότι έπαθλο τούτων είναι και η ισχύς κατά των δαιμόνων.