Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Κυριακή των Βαΐων: Ευλογημένος ο Ερχόμενος

τοῦ Φώτη Κόντογλου

Ἐκεῖνος πού ἔχει θρόνο τόν οὐρανό καί ὑποπόδιο τή γῆ, ὁ γυϊός τοῦ Θεοῦ καί ὁ Λόγος του ὁ συναΐδιος, σήμερα ταπεινώθηκε καί ἦρθε στή Βηθανία ἀπάνω σ' ἕνα πουλάρι. Καί τά παιδιά τῶν Ἑβραίων τόν ὑποδεχθήκανε φωνάζοντας: «Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ»


Οἱ πολέμαρχοι τοῦ κόσμου, σάν τελειώνανε τόν πόλεμο καί βάζανε κάτω τούς ὀχτρούς τους, γυρίζανε δοξασμένοι καί καθίζανε ἀπάνω σε χρυσά ἁμάξια γιά νά μποῦνε στήν πολιτεία τους. Μπροστά πηγαίνανε οἱ σάλπιγγες κι οἱ σημαῖες κ' οἱ ἀντρειωμένοι στρατηγοί καί πλῆθος στρατιῶτες σκεπασμένοι μέ σίδερα ἄγρια καί βαστῶντας φονικά ἅρματα γύρω σ' ἕνα ἁμάξι φορτωμένο μέ λογῆς λογῆς ἁρματωσιές καί σπαθιά καί κοντάρια παρμένα ἀπό τό νικημένο ἔθνος.

Ὅλοι οἱ πολεμιστές ἤτανε σάν ἄγρια θηρία σιδεροντυμένα, τά κεφάλια τους ἤτανε κλειδωμένα μέσα σέ φοβερές περικεφαλαῖες, τά χοντρά καί μαλλιαρά χέρια τους ἤτανε ματωμένα ἀπό τόν πόλεμο, τά γερά ποδάρια τους περπατούσανε περήφανα καί τεντωμένα, σάν τοῦ λιονταριοῦ πού ξέσκισε μέ τά νύχια του τό ζαρκάδι καί τανύζεται μέ μουγκρητά καί φοβερίζει τόν κόσμο. Ὕστερα ἐρχότανε τό χρυσό τ' ἁμάξι τοῦ πολεμάρχου, πού καθότανε σ' ἕνα θρονί πλουμισμένο μ' ἀκριβά πετράδια, περήφανος, ἀκατάδεχτος, φοβερός, πού δέν μποροῦσε νά τόν ἀντικρύσει μάτι δίχως νά χαμηλώσει καί βαστοῦσε τό τρομερό σκῆπτρο του, πού κάθε σάλεμά του ἤτανε προσταγή, δίχως ν' ἀνοίξει τά στόμα του αὐτός πού τό κρατοῦσε.

Λόγος εἰς τὰ βαΐα - Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου



Ἤδη τῆς δεσποτικῆς πανηγύρεως προλάμπει τὰ χαρίσματα, ἤδη τῆς πανευφήμου ἑορτῆς προτρέχει τὰ μηνύματα, ἤδη τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως ἀρραβῶνα δεξάμενος Λάζαρος τῷ κυρίῳ συνανάκειται, ἤδη τῆς δωρεᾶς τὸ μυστήριον τοὺς τῷ βαπτίσματι προστρέχοντας εὐωδιάζει, ἤδη ὁ πιστεύσας λαὸς εἰς ὑπάντησιν τῷ κυρίῳ προσδραμὼν βοᾷ λέγων, καθὼς ἀρτίως ἤκουες·
Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις,εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου,βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ὁ ἀεὶ ἐρχόμενος καὶ ὢν μεθ' ἡμῶν καὶ ἔξω τῶν πιστῶν μηδαμῶς γινόμενος.
Ὄντως ὁ ὄχλος ἐκεῖνος βασιλικὴν ἐγνώρισεν εἴσοδον·
ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς παροῦσι βασιλέως ἐπιστρατεύσαντος τυράννῳ καὶ μετὰ νίκης ὑποστρέφοντος πάντες οἱ πολῖται τῆς αὐτοῦ πόλεως πρὸ τῆς πόλεως συναντῶσιν ἐγκωμίοις τὴν νίκην ἀμειβόμενοι ἄγει δὲ αὐτοὺς πρὸς τοῦτο οὐκ ἔνδοξος ἔρως ἀλλ' ἐπινίκιος πόθος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τοῦ δεσπότου Χριστοῦ ὡς ἐπὶ βασιλέως τροπαιούχου ἅπαν τὸ πλῆθος καὶ ἐκ τῶν λόγων καὶ ἐκ τῶν βαΐων ἐμήνυον, ὅτι νικητὴς ὁ παραγενάμενος, μᾶλλον δὲ ὅτι θεὸς ὁ γνωριζόμενος·
θεῷ γὰρ μόνῳ ἁρμόδιοι αἱ φωναὶ αἱ τότε μὲν λεχθεῖσαι,
νῦν δὲ παραναγνωσθεῖσαι καὶ τοῖς συνετοῖς θεῖα μυστήρια παραγυμνοῦσαι.
Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.
Τί ἐστιν Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις;
Τουτέστι Σῶσον δὴ ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις·
τὸ γὰρ Ὡσαννὰ σῶσον δὴ ἑρμηνεύεται τῇ Ἑβραΐδι φωνῇ.
Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.
Τουτέστιν ὡς ἄνω σωτηρία καὶ κάτω φιλανθρωπία.
Ὦ ὄχλου θεογνωσία ἀγγελικῆς διακονίας μετεσχηκότος,
γῆν πατοῦντος καὶ οὐρανὸν χωροβατοῦντος,
σῶμα περικειμένου καὶ τὰ τῶν ἀσωμάτων μετερχομένου,
Ἰουδαῖοι τὴν προσηγορίαν καὶ Χριστιανοὶ τὴν ἐργασίαν,
κοσμικοὶ τὴν διαγωγὴν καὶ ἀποστολικοὶ τὴν ὁμολογίαν.
Ἄνωθεν καὶ οὗτοι ὡς Πέτρος τὴν ἀποκάλυψιν ἐδέξαντο·
ὥσπερ γὰρ ὁ κορυφαιότατος τῶν ἀποστόλων Πέτρος οὐκ ἐξ οἰκείας μελέτης, ἀλλ' ἐκ θείας ἀποκαλύψεως ἔλεγε πρὸς τὸν κύριον·
Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος, καὶ ὁ κύριος δεικνύων ὅτι οὐκ ἐξ οἰκείων λογισμῶν, ἀλλ' ἐκ τοῦ πατρὸς ἔλαβε τὴν ἀποκάλυψιν μακαρίζων αὐτὸν ἔλεγεν·

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒAΪΩΝ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)







Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκεῖναις, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.
Ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆ
ς τοῦ μύρου.
Λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;
Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν.

Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.
Ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.
Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.
Εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.
Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.


Ὁμιλία εἰς τήν Κυριακήν τῶν Βαΐων 

τοῦ Αγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ 


1. Σε καιρό ευνοίας σε επήκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σ' εβοήθησα», είπε ο Θεός δια του Ησαΐα (Ησ. 49, 8). Καλό λοιπόν είναι να ειπώ σήμερα το αποστολικό εκείνο προς την αγάπη σας· «Ιδού καιρός εύνοιας, ιδού ημέρα σωτηρίας· ας απορρίψωμε λοιπόν τα έργα του σκότους και ας εκτελέσωμε τα έργα του φωτός, ας περιπατήσωμε με σεμνότητα, σαν σε ημέρα» (Β΄ Κορ. 6,2· Ρωμ. 13,12). Διότι προσεγγίζει η ανάμνησις των σωτηριωδών παθημάτων του Χριστού και το νέο και μέγα και πνευματικό Πάσχα, το βραβείο της απαθείας, το προοίμιο του μέλλοντος αιώνος.
Και το προκηρύσσει ο Λάζαρος που επανήλθε από τα βάραθρα του άδη, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς την τετάρτη ημέρα με μόνο τον λόγο και το πρόσταγμα του Θεού, που έχει την εξουσία ζωής και θανάτου, και προανυμνούν παιδιά και πλήθη λαού άκακα με την έμπνευση του θείου Πνεύματος αυτόν που λυτρώνει από τον θάνατο, που ανεβάζει τις ψυχές από τον άδη, που χαρίζει αΐδια ζωή στην ψυχή και το σώμα.

2. Αν λοιπόν κανείς θέλη ν' αγαπά τη ζωή, να ιδή αγαθές ημέρες, ας φυλάττη την γλώσσα του από κακό και τα χείλη του ας μη προφέρουν δόλο· ας εκκλίνη από το κακό και ας πράττη το αγαθό· (Πέτρ. 3, 10ε,  Ψαλμ. 33, 13-15). Κακό λοιπόν είναι η γαστριμαργία, η μέθη και η ασωτία· κακό είναι η φιλαργυρία, η πλεονεξία και η αδικία· κακό είναι η κενοδοξία, η θρασύτης και η υπερηφάνεια. Ας αποφύγη λοιπόν ο καθένας τέτοια κακά και ας επιτελή τα αγαθά.

Άγιος Νίκων Ίερομάρτυρας 23 Μαρτίου

 



Σε νεαρή ηλικία έγινε στρατιωτικός και πολύ γρήγορα διακρίθηκε για την ανδρεία και την πειθαρχία του.

Η ψυχή του όμως, ποθούσε τον βίο της άσκησης και της αφιέρωσης. Γι’ αυτό ξεκίνησε για την περιοχή της Κωνσταντινουπόλεως,

Έκανε όμως μία πρώτη στάση στη Χίο. Εκεί δέχτηκε το Άγιο Βάπτισμα και αφιερώθηκε στην ασκητική ζωή και στη μελέτη των Αγίων Γραφών. O τοπικός επίσκοπος, διέκρινε τα χαρίσματά του και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και λίγο αργότερα τον τοποθέτησε ηγούμενο 190 αδελφών για να τούς νουθετεί και να τούς καθοδηγεί.

Πολύ γρήγορα, η συνοδεία απέκτησε μεγάλη φήμη. Όμως όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, ο Άγιος Νίκων και η συνοδεία του, μαζί με άλλους εννέα, σχημάτισαν μια ευσεβέστατη αδελφότητα και εγκαταστάθηκαν στη Σικελία. Σύντομα όμως δέχθησαν την επίθεση του ηγεμόνα, αρνήθηκαν, συνελήφθησαν, υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και τέλος θανατώθηκαν.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Νικήσας τὸν δόλιον, ἄσκητικαις ἀγωγαίς, κανὼν ἐχρημάτισας, τῶν σῶν κλεινῶν φοιτητῶν, ἀκρότητι βίου σου, ὅθεν σὺν τούτοις ἅμα, γεγονῶς ἐν τὴ Δύσει, ἔδυσας ἐν ἀθλήσει, σὺν αὐτοὶς Πάτερ Νίκων, μεθ’ ὧν καὶ κατεφοίτησας αἴγλη τὴ ἄνωθεν.

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Να γίνει η ζωή προσευχή.



«Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι· Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου» (Ματθ. 7,21).
Η πίστη δεν είναι λόγος του στόματος, αλλά μεταστροφή της καρδιάς. Πολλοί επικαλούνται το όνομα του Θεού, αλλά ο βίος τους μένει αμετάβλητος. Ο άνθρωπος συχνά ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει τις επιλογές του, αντί να υποτάξει την θέλησή του στο θέλημα του Θεού. Έτσι η σχέση μετατρέπεται σε εξωτερική ευσέβεια, χωρίς εσωτερική ανακαίνιση. Ο Θεός δεν καλείται να γίνει μάρτυρας των αποφάσεών μας, αλλά Κύριος της υπάρξεώς μας.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «οὐ τὸ λέγειν, ἀλλὰ τὸ ποιεῖν σώζει». Η προσευχή δεν είναι πράξη περιστασιακή, αλλά τρόπος υπάρξεως. Όταν ο άνθρωπος θυμάται τον Θεό μόνο στην ανάγκη, φανερώνει ότι η εμπιστοσύνη του στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και όχι στην πρόνοια του Δημιουργού. Η ασθένεια, η πενία και ο θάνατος δεν είναι απλώς αφορμές επικλήσεως, αλλά ευκαιρίες επιστροφής προς Εκείνον που είναι η πηγή της ζωής.
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φανερώνει ότι η αληθινή γνώση του Θεού γεννάται μέσα από την κάθαρση της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος ζητεί από τον Θεό να επικυρώσει τις επιθυμίες του, τότε δεν ζητεί τον Θεό, αλλά την επιβεβαίωση του εαυτού του. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος συναλλαγής, αλλά μυστήριο μεταμορφώσεως. Το κερί δεν ανάβει για να εξαγοράσει την εύνοια του Θεού, αλλά ως σημείο μετανοίας και ελπίδος.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος τονίζει ότι η

Ο ΑΓΡΙΟΣ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ



Οδεύοντας προς τον τόπο του μαρτυρίου,η παράδοση φέρει τον Διάκο να μονολογεί με πίκρα ατενίζοντας την ανοιξιάτικη φύση:
 
«Για ιδέ καιρόν που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει.
Τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάν’ η γη χορτάρι».
 
Ο Διάκος τελικά οδηγήθηκε απέναντι από την καλύβα του γεροΜπακογιάννη στην πλατεία Λαού,εκεί που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.
 
Πως,όμως γινόταν ο ανασκολοπισμός από τους Τούρκους;
Μια λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:
«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας,είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.
Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο, ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά.
Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται, εξαιτίας του βάρους του σώματος, όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι. Κι ο θάνατος, που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί. Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων, που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση.
Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη. Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη, όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς… παρά τους εφιαλτικούς πόνους, που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων, η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο.

Η Ανασταση του Λαζαρου !!!



Ο τάφος του Λάζαρου


Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.


Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.


Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:

Του Αγίου Βασιλείου Ιερομάρτυρος Πρεσβυτέρου Αγκύρας 22 Μαρτίου

Αποτέλεσμα εικόνας για Του Αγίου Βασιλείου Ιερομάρτυρος Πρεσβυτέρου Αγκύρας 22 Μαρτίου
Σώαν Προφήτης εἶπεν ἀλγεῖν κοιλίαν.
Τετρημένην δὲ Μάρτυς ἀλγεῖν οὐκ ἔφη.
Εἰκάδι δευτερίῃ Βασίλειος ἐτρήθη σούβλαις.
Βιογραφία
Ο Άγιος Βασίλειος έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη (360-363). Τον κατήγγειλαν στον έπαρχο Σατουρνίνο, ότι ειρωνευόταν και κατηγορούσε τις ενέργειες του Ιουλιανού κατά της Εκκλησίας. Τότε διατάχθηκε από τον έπαρχο να δηλώσει δημόσια άρνηση του Ιησού Χριστού. Ο πιστός Ιερέας χαμογέλασε στην απαίτηση αυτή του έπαρχου και δήλωσε ότι ή ζωή του όλη άνηκε στο Ευαγγέλιο και το Σωτήρα των ψυχών. Όταν ο έπαρχος απείλησε ότι θα τον βασανίσει σκληρά αν δεν αρνηθεί το Χριστό, τότε αυτός απάντησε: «Πώς δε, ενόμισας ότι εγώ θα ήρνούμην τον Χριστόν, αφού και ο τελευταίος εκ των πιστευόντων εις Αυτόν λαϊκών της ενορίας μου, είναι πρόθυμος να χύση το αίμα του δια την αγίαν μας πίστιν;». Ο Σατουρνίνος, τότε, τον βασάνισε και τον φυλάκισε. Μετά από μερικές ήμερες, πέρασε από την Άγκυρα ο Ιουλιανός. Πληροφορήθηκε για τον πρεσβύτερο Βασίλειο και διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Άλλα διαπίστωσε ότι η πίστη του χριστιανού Ιερέα ήταν ακόμη ισχυρότερη. Τότε έδωσε διαταγή και τον θανάτωσαν με μαρτυρικό τρόπο. Έτσι μαρτύρησε ο Άγιος Βασίλειος, το έτος 362 μ.Χ. και έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας του Θεού.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπινεύσει, χρῖσμα ἅγιον, ἱεροσύνης, ἐπαξίως ὑπεδέξω Βασίλειε, ὅθεν ὡς θῦμα βασίλειον ἔθυσας, τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων τοὺς ἄθλους σου. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

"Λάζαρε δεύρο έξω"


Τέσσερις μέρες έμεινα
στις φυλακές του Άδη
έχοντας μόνη συντροφιά
το ζοφερό σκοτάδι.
Ήλιος εκεί δεν έβλεπε,
πουλί δεν κελαηδούσε,
δένδρο, φυτό δε φύτρωνε,
λουλούδι δεν ανθούσε.
Γέλια, χαρές δεν άκουσα
μόνο βρυγμούς και πόνους,
φρικτές φωνές και στεναγμούς
από ανθρώπους μόνους.
Ψυχές ανθρώπων που μιλιά
δε βγάζαν μεταξύ τους,
με βήμα αργό, βλέμμα κενό
βάδιζαν στο κελί του.
Σε μια γωνιά απόμερα
σφυχταλυσοδεμένος
καθόμουν κι έκλαιγα κι εγώ
μονάχος ο καημένος.
Θρηνούσα λογιζόμενος
την πρώτη αμαρτία
που έριξε τον άνθρωπο
σ’ αυτή τη δυστυχία.
Κι εκεί που αναρωτιόμουνα
«Τον Άδη πώς θ’ αντέξω»
Μία φωνή με προσκαλεί:
«Λάζαρε δεύρο έξω!»
Μία φωνή τόσο γνωστή
σαν πόππυσμα αιπόλου
μ’ ελευθερώνει απ’ τα δεσμά
του πονηρού διαβόλου.
Τότε κι εγώ σηκώνομαι
για να ακολουθήσω
αυτή τη μακρινή φωνή
και να Τον συναντήσω.
Πέρασα μέρη άγνωστα
που άνθρωπος δεν ξέρει
και νους κανένας δε μπορεί
εικόνα τους να φέρει.
Ανάλαφρη σαν το φτερό
που το φυσά ο αγέρας,
τρέχει η ψυχή μου και θωρεί
ξανά το φως της μέρας.

Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

Η σιωπηλή ανδρεία της υπομονής κατά Θεόν.



«Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Κατά Ματθαίον 24,13). Η αντοχή δεν είναι απλώς ανθρώπινη ικανότητα, αλλά καρπός πνευματικού αγώνα, ο οποίος γεννάται μέσα από την ταπείνωση και την ελπίδα προς τον Θεό. Ο άνθρωπος που αγωνίζεται δεν μετρά τη δύναμή του στις ημέρες της άνεσης, αλλά στις ώρες που η ψυχή δοκιμάζεται και η καρδιά καλείται να μη λυγίσει. Διότι τότε αποκαλύπτεται η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και φανερώνεται αν στηρίζεται στον εαυτό του ή στη χάρη του Θεού.
Η απόγνωση δεν αποτελεί αλήθεια της υπάρξεως, αλλά πειρασμό που επιχειρεί να σκοτίσει τον νου και να απομακρύνει την καρδιά από την ελπίδα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η θλίψη γίνεται ωφέλιμη όταν οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην επίκληση του θείου ελέους. Όταν ο νους δεν διαλύεται μέσα στη σύγχυση, αλλά στέκεται με προσευχή και διάκριση, τότε η δοκιμασία μεταβάλλεται σε παιδαγωγία και η θλίψη γίνεται σκάλα που οδηγεί στην πνευματική ωρίμανση.
Η ηρεμία στις δύσκολες στιγμές δεν είναι αδυναμία, αλλά έκφραση εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις» (Ψαλμός 45,2). Η πειθαρχία του νου να μη σκορπίζεται μέσα στο χάος των λογισμών, αλλά να επιστρέφει στην προσευχή και στη μνήμη του Θεού, γεννά την αληθινή ανδρεία, η οποία δεν είναι θόρυβος, αλλά σιωπηλή σταθερότητα. Μέσα στη σιωπή αυτή διαμορφώνεται ο χαρακτήρας και καθαίρεται η καρδιά από την ταραχή.
Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, αλλά συχνά επιτρέπεται ως

Η μυστική κοινωνία της καρδιάς με τον Θεό.



«Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου» (Ψαλμός 142,1). Η προσευχή δεν είναι ανθρώπινη επινόηση ούτε θρησκευτική τεχνική, αλλά ζωντανή σχέση προσώπου προς Πρόσωπο. Δεν είναι κατάλογος αιτημάτων ούτε λόγος μηχανικός που επαναλαμβάνεται χωρίς συντριβή καρδίας. Ο Θεός δεν καλείται να υπηρετήσει τις επιθυμίες μας, αλλά να θεραπεύσει την ύπαρξή μας. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η προσευχή δεν είναι υπόθεση πολλών λέξεων αλλά καθαρότητας ψυχής, διότι «ου το πλήθος των λόγων εισακούεται, αλλά η θερμότης της καρδίας».
Η προσευχή δεν είναι στιγμιαία κίνηση πανικού ούτε ανάγκη που γεννάται μόνο όταν δοκιμάζεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που θυμάται τον Θεό μόνο στον πόνο, μοιάζει με εκείνον που αναζητά το φως μόνο όταν πέσει στο σκοτάδι, ενώ το φως υπήρχε πάντοτε. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η προσευχή είναι τρόπος ζωής, διαρκής αναφορά του νου προς τον Θεό, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5,17), ώστε κάθε στιγμή να γίνεται τόπος συναντήσεως της χάριτος.
Δεν είναι θεατρική ευσέβεια ούτε επίδειξη πνευματικότητας. Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται για να φανεί, ήδη έχασε τον καρπό της προσευχής. Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποιεί «σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμεῖόν σου» (Κατά Ματθαίον 6,6), διότι η αληθινή προσευχή γεννιέται στην ταπείνωση και τρέφεται από τη σιωπή. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι προσευχή είναι η εγκατάλειψη κάθε λογισμού και η παράδοση της καρδιάς στην

Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής ο Επίσκοπος 21 Μαρτιου

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής ο Επίσκοπος 21 Μαρτιου
Ασκητής από νεαρή ηλικία ο Όσιος Ιάκωβος, διακρίθηκε για την καθαρή ζωή και την ολόψυχη προσήλωση του στα διδάγματα και τις εντολές της πίστης. Αναδείχθηκε επίσκοπος στα χρόνια των εικονομάχων και διώχθηκε σκληρά, μέχρι του σημείου να στερηθεί ακόμα και αυτό το ψωμί. Αλλά όλη η στέρηση και η κακοπάθεια που υπέστη, δε λύγισε καθόλου το φρόνημα του. Έμεινε σταθερός μέχρι την τελευταία του πνοή, ενθυμούμενος τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών: «Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ» ( Β' προς Τιμόθεον, β' 3.). Σύ, λοιπόν, κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού.
 
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐγκράτειας ἐκλάμψας Πάτερ Ἰάκωβε, ὡς Ἱεράρχης τοῦ Λόγου καὶ ἀληθὴς λειτουργός, ὠρθοτόμησας πιστῶς λόγον τὸν ἔνθεον οὗπερ τὴν χάριν βέβαιων, δι' ἀγώνων εὐαγῶν, ἐδίδαξας προσκυνεῖσθε, τὴν τοῦ Σωτῆρος Εἰκόνα, ὦ καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἠμῶν.

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Η βασιλική οδός της συγχωρήσεως και της διάκρισης.



«Μη εκκλίνης εἰς δεξιὰ μηδὲ εἰς ἀριστερά· ἀπόστρεψον τὸν πόδα σου ἀπὸ κακοῦ» (Παροιμίες 4,27). Η οδός της πνευματικής ζωής δεν είναι άκρα ούτε συμβιβασμός με την αδικία, αλλά πορεία αληθείας και ελευθερίας εν Χριστώ. Η συγχώρηση, όπως την παραδίδει η Εκκλησία, δεν είναι άρνηση της πληγής ούτε κατάργηση της ευθύνης, αλλά λύτρωση της καρδιάς από το βάρος του μίσους. Ο άνθρωπος καλείται να αγαπά χωρίς να συνεργεί στο κακό, να συγχωρεί χωρίς να παραδίδει την ψυχή του στην αδικία, να διαφυλάσσει την ειρήνη χωρίς να προδίδει την αλήθεια.
Η πατερική σοφία διδάσκει ότι η αγάπη δεν είναι άκριτη ανοχή, αλλά φωτισμένη διάκριση. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος υπενθυμίζει ότι η καρδιά που καθαρίζεται από το πάθος μπορεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο χωρίς να παραδίδεται στην πλάνη. Όταν ο άνθρωπος θέτει όρια με πραότητα και σταθερότητα, δεν απορρίπτει τον άλλον, αλλά προστατεύει την εικόνα του Θεού μέσα του. Διότι η ψυχή που τραυματίζεται συνεχώς δυσκολεύεται να αγαπήσει καθαρά, ενώ η ειρήνη της καρδιάς γίνεται χώρος όπου ενεργεί η θεία χάρις.
Η Αγία Γραφή προειδοποιεί ότι «ἐπληθύνθη ἡ κακία» και ότι πολλά σκάνδαλα θα εμφανισθούν στον κόσμο (Ματθαίος 24,12). Ο πιστός δεν καλείται να αγνοήσει την πραγματικότητα, αλλά να βαδίσει με νήψη και προσοχή. Η βασιλική οδός είναι η οδός της ταπεινώσεως, της αγάπης και της αληθείας μαζί. Ούτε σκληρότητα που νεκρώνει την καρδιά ούτε συναισθηματική αδυναμία που

Η αληθινή νηστεία της καρδιάς.



«Νηστείαν ἡγιάσατε» (Ιωήλ 1,14). Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο όχι μόνο σε αποχή τροφών αλλά σε μεταμόρφωση όλης της υπάρξεως. Η νηστεία δεν είναι εξωτερικό σχήμα, αλλά εσωτερική εργασία που καθαρίζει τον νου, φωτίζει την καρδιά και οδηγεί σε έμπρακτη αγάπη. Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποκαλύπτει ότι η νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό δεν περιορίζεται στο στόμα, αλλά αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.
Εάν νηστεύεις, δείξε το με τα έργα σου. Όταν συναντάς τον πτωχό, άνοιξε την καρδιά σου με ελεημοσύνη, διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παροιμίαι 19,17). Όταν συναντάς εκείνον που σε λύπησε, καλλιέργησε την ειρήνη, καθώς «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί» (Ματθαίος 5,9). Όταν ο νους συναντά πειρασμό, φύλαξε την καθαρότητα, γιατί η καθαρή καρδιά γίνεται κατοικητήριο της χάριτος. Η νηστεία των αισθήσεων είναι η αρχή της ελευθερίας από τα πάθη και η οδός προς την αληθινή κοινωνία με τον Θεό.
Ο προφήτης Δαυίδ υπενθυμίζει ότι «θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον» (Ψαλμός 50,19). Δεν αρκεί να απέχει το σώμα από τροφή, εάν η

1η Απριλίου. Επέτειος ΕΟΚΑ. Ήρωες και (πολιτικοί μας ηγετίσκοι) Ηρωωκάπηλοι

1η Απριλίου σήμερα και όπως κάθε χρόνο έτσι και σήμερα οι διάφορο πολιτικοί μας ηγετίσκοι και ηρωωκάπηλοι θα έχουν την τιμητική τους. Θα τους προβάλουν τα πουλημένα και χειραγωγημένα ΜΜΕ για να βάλουν ‘’την κασέτα πάνω’’ και καπηλευόμενοι την θυσία του Γρηγόρη και των άλλων παλικαριών του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 θα μας που τα δικά τους, τα γνωστά και κενά περιεχομένου λόγια που μας λέγουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα.
Τους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, ελευθερία που την κερδίσαμε και τη χαραμίσαμε, μικροί και ανάξιοι απέναντι στη δική τους θυσία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα κάποιοι ελεεινοί πολιτικοί να την καπηλεύονται.
Αν όσοι θυσιάστηκαν στο αγώνα της ΕΟΚΑ είχαν την δυνατότητα σήμερα να αναστηθούν, δεν θα έστρεφαν τα όπλα τους αυτήν την φορά εναντίον των Άγγλων και των Τούρκων αλλά εναντίων των εσωτερικών εχθρών της Κύπρου, που δεν άλλοι από κάποιους επίορκους και πουλημένους πολιτικούς. Αυτούς που καπηλεύτηκαν τον αγώνα τους, πήραν θέσεις και αξιώματα, όχι για να υπηρετήσουν την Κύπρο και το Λαό της αλλά για θησαυρίσουν.



http://opaidagogos.blogspot.gr