Άγιος Ισίδωρος που μαρτύρησε στη Χίο 14 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα και μεγαλύτερο μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στο ομώνυμο Παρεκκλήσιο του ρωμαιοκαθολικού Καθεδρικού Ναού Αγίου Μάρκου Βενετίας.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Μητρόπολη Χίου και στη Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια.
Κάποια μέρα που η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε από τον κεντυρίων Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.
Ο πατέρας του μόλις έμαθε το γεγονός αυτό, αμέσως κίνησε για τη Χίο, πολύ στενοχωρημένος, διότι ο γιος του εγκατέλειψε την πατροπαράδοτη ειδωλολατρική θρησκεία. Όταν έφθασε στη Χίο, δε δυσκολεύτηκε να δει το γιο του. Ο Ισίδωρος, μόλις αντίκρισε τον πατέρα του, με πολλή ευλάβεια και στοργή τον ασπάσθηκε συγκινημένος. Το ίδιο έκανε και ο πατέρας του, αλλά δεν άργησε να εκφράσει και τη θλίψη του γι' αυτόν. Ο Ισίδωρος του είπε ότι μάλλον έπρεπε να χαίρεται, διότι είδε το φως που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός. Ο πατέρας του τον παρακάλεσε θερμά να επιστρέψει στην ειδωλολατρία, αλλά ο Ισίδωρος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε, οργισμένος αυτός, τον καταράστηκε και παρότρυνε το Νουμέριο να τον θανατώσει το συντομότερο. Και πράγματι, ο Ισίδωρος μετά από διάφορα βασανιστήρια αποκεφαλίσθηκε. Έτσι, επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, ότι «παραδώσει εἰς θάνατον πατὴρ τέκνον» (Ματθαίου Ι' 21). Δε θα είναι, δηλαδή, μόνο οι ξένοι εναντίον των αγωνιζομένων χριστιανών, αλλά και οι άνθρωποι του σπιτιού τους. Και θα παραδώσει στο θάνατο ο άπιστος πατέρας το πιστό παιδί του.

«Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου»

Το θέλημα του Θεού δεν είναι ένας σκληρός νόμος που καταπιέζει τον άνθρωπο, αλλά η οδός που τον επιστρέφει στην αληθινή του φύση.

Όσο ο άνθρωπος ακολουθεί το δικό του θέλημα, νομίζει πως βαδίζει ελεύθερος, όμως πολλές φορές οδηγείται σε εσωτερική σύγχυση, σε κόπωση της ψυχής και σε αδιέξοδο που δεν εξηγείται με λόγια. Διότι η καρδιά που απομακρύνεται από τον Θεό, ακόμη κι αν γεμίσει από επιθυμίες και επιτεύγματα, μένει χωρίς ανάπαυση.

Το Γεροντικόν διασώζει μία μεγάλη πατερική αλήθεια διά στόματος του Αββά Ισιδώρου, ότι η σοφία των Αγίων ήταν πως εγνώρισαν το θέλημα του Θεού και παρέδωσαν τον εαυτό τους ολοκληρωτικά εις Αυτόν. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο της πνευματικής νίκης. Όχι στην ανθρώπινη δύναμη, ούτε στην αυτάρκεια του νου, αλλά στην υπακοή της αληθείας. «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου» δεν είναι απλώς λόγος προσευχής, αλλά ολόκληρη στάση ζωής, που συντρίβει τον εγωισμό και ανοίγει την καρδιά στην χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» Θεοῦ. Το «κατ’ εικόνα» το έλαβε ως δωρεά. Το «καθ’ ομοίωσιν» όμως γίνεται αγώνας, σταυρός και ελεύθερη συγκατάθεση της ψυχής στο θείο θέλημα. Γι’ αυτό και ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής διδάσκει ότι μόνο εκείνοι που από πολλή αγάπη υπέταξαν την ελευθερία τους στον Θεό, γίνονται πραγματικά όμοιοι με Εκείνον. Διότι τότε παύουν να ανήκουν στον εαυτό τους και γίνονται κατοικητήριο της θείας παρουσίας.

Η μεγαλύτερη πλάνη της εποχής μας είναι ότι ο άνθρωπος θεωρεί ελευθερία το να κάνει ό,τι θέλει. Όμως οι Άγιοι γνώριζαν ότι αληθινά ελεύθερος είναι εκείνος που νίκησε το ίδιο του το θέλημα και έμαθε να λέγει με ταπείνωση «Κύριε, όπως Εσύ θέλεις». Τότε η ψυχή ειρηνεύει. Τότε ακόμη και οι θλίψεις μεταμορφώνονται σε μυστική παρηγορία. Διότι ο Θεός δεν οδηγεί τον άνθρωπο στην απώλεια, αλλά στην σωτηρία, έστω κι αν ο δρόμος περνά μέσα από δοκιμασίες και δάκρυα.

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.» (Ματθ. 16,24)

«Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου.» (Ψαλμός 142)

Η οδός του Θεού δεν είναι πάντοτε εύκολη, είναι όμως η μόνη που δεν αφήνει την ψυχή άδεια στο τέλος. Εκείνος που εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ακόμη κι αν πέσει, ακόμη κι αν λυγίσει, δεν χάνεται. Διότι η υπακοή στο θείο θέλημα γεννά μέσα στον άνθρωπο μία άλλη ζωή, μία ειρήνη που ο κόσμος δεν μπορεί να δώσει.

«Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅταν κατοικήσῃ εἰς τὴν ψυχήν, ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον νὰ λησμονῇ τὸ ἴδιον θέλημα.» Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος

Να μάθει η καρδιά μας να μην ζητά πάντοτε αυτό που θέλει, αλλά αυτό που σώζει.

Σιωπηλά ευλογημένος είναι ο άνθρωπος που αφήνει το χέρι του μέσα στο χέρι του Θεού.

 

«Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ.»

Η ελεημοσύνη που γίνεται με ταπείνωση ανοίγει μυστικά τον ουρανό

«Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ.» λέγει η Αγία Γραφή. Και ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ανθρώπινης παρηγορίας, αλλά αποκάλυψη θεϊκή. Διότι κάθε πονεμένος άνθρωπος που συναντούμε στον δρόμο της ζωής γίνεται μυστικά εικόνα του Χριστού. Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε· «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Όταν λοιπόν βλέπεις έναν άνθρωπο σκυμμένο από τη θλίψη, κουρασμένο από την φτώχεια, πληγωμένο από την εγκατάλειψη, μην σκληρύνεις την καρδιά σου ούτε να προσπερνάς βιαστικά σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Στάσου λίγο με συμπόνια. Δώσε έναν λόγο πραότητος, ένα κομμάτι ψωμί, ένα ποτήρι νερό, ένα βλέμμα γεμάτο έλεος. Αυτά τα μικρά, που ο κόσμος θεωρεί ασήμαντα, γίνονται ενώπιον του Θεού θυμίαμα ευωδίας πνευματικής.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν πως η ελεημοσύνη δεν σώζει μόνο εκείνον που λαμβάνει, αλλά κυρίως εκείνον που προσφέρει. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι τα χέρια του φτωχού γίνονται θυσιαστήριο Χριστού. Εκεί ακουμπά ο άνθρωπος το περίσσευμα της αγάπης του και εκεί δοκιμάζεται αν η καρδιά του ζει πραγματικά μέσα στην χάρη. Διότι εύκολο είναι να μιλούμε για πίστη, αλλά δύσκολο να πονέσουμε αληθινά για τον άλλον. Η αληθινή αγάπη δεν ζητά ανταπόδοση, ούτε περιμένει επαίνους. Κάνει το καλό κρυφά, όπως διδάσκει το Ιερό Ευαγγέλιο· «μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου». Η κρυφή ελεημοσύνη γίνεται μυστική συνομιλία της ψυχής με τον Θεό.

Μην εξετάζεις ποιος είναι ο άνθρωπος που υποφέρει, ούτε αν αξίζει βοήθεια κατά την ανθρώπινη κρίση. Ο Χριστός δεν μας δίδαξε να ανακρίνουμε τον πόνο, αλλά να τον θεραπεύουμε. Η καρδιά που ελεεί μοιάζει με την καρδιά του Θεού. Και όπως ο ήλιος φωτίζει δικαίους και αδίκους, έτσι και η χριστιανική αγάπη απλώνεται χωρίς διάκριση. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει ότι ελεήμων είναι εκείνος που καίγεται η καρδιά του για όλη την κτίση, για ανθρώπους, για ζώα, ακόμη και για τους εχθρούς του. Αυτή είναι η οδός της θεώσεως. Να γίνει ο άνθρωπος κατοικητήριο της αγάπης του Θεού.

Και όταν κουραστείς από τις δυσκολίες της ζωής και νομίσεις πως άδειασε η δύναμή σου, τότε να θυμάσαι πως η καλοσύνη δεν εξαντλεί τον άνθρωπο, αλλά τον ανασταίνει. Τα πλούτη αυτού του κόσμου χάνονται σαν καπνός, όμως η αγάπη μένει αιώνια ενώπιον του Θεού. Η ελεήμων ψυχή λαμβάνει μυστικά παρηγορία από το Άγιο Πνεύμα. Μια ειρήνη ανεξήγητη, μια χαρά ήσυχη και βαθιά, που δεν γεννιέται από ανθρώπινες επιτυχίες αλλά από την επίσκεψη της θείας χάριτος μέσα στην καρδιά. Εκεί καταλαβαίνει ο άνθρωπος πως τίποτε δεν είναι πιο δυνατό από την αγάπη που γίνεται θυσία.

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.»

Όταν η καρδιά μαλακώνει για τον πόνο του άλλου, τότε αρχίζει να κατοικεί μέσα της ο Θεός.

Άγιοι Ιβηρίτες Μοναχοί οι Οσιομάρτυρες 13 Μαΐου

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1259 - 1282 μ.Χ.), για να επιτύχει την παρέμβαση του Πάπα Γρηγορίου Ι' (1271 - 1276 μ.Χ.) και αργότερα του Ιωάννου Κ' (1276 - 1277 μ.Χ.) προς τον Κάρολο τον Ανδεγαβικό προκειμένου να σταματήσει τις επιθέσεις του κατά του Βυζαντίου, προσχώρησε στην ένωση των δύο Εκκλησιών, που διακηρύχθηκε στις 6 Ιουνίου του 1274 μ.Χ. στη Σύνοδο της Λυών της Γαλλίας. Η πράξη όμως αυτή του αυτοκράτορα εξήγειρε εσωτερικό πόλεμο που κράτησε μέχρι το 1281 μ.Χ., διότι τόσο ο κλήρος, όσο και ο λαός, αντετάχθησαν σθεναρά κατά της ενωτικής αυτής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας μεταχειρίσθηκε εναντίον των αντιφρονούντων αυστηρά μέτρα: βαριές φορολογίες και κατασχέσεις, δημόσιες τιμωρίες και περιυβρίσεις. Βοηθούμενος δε και από τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ' Βέκκο (1275 - 1282 μ.Χ.), επιχείρησε να επιβάλει την ένωση βίαια. Θύματα της βίας αυτής υπήρξαν οι Ιβηρίτες μοναχοί, οι οποίοι, δεν υπάκουσαν στις πατριαρχικές και αυτοκρατορικές διαταγές περί αποδοχής της ενώσεως, αλλά με πνευματική ανδρεία έλεγξαν αυτούς για την ανορθόδοξη πολιτική τους, συνελήφθησαν και ρίχθηκαν στη θάλασσα, όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.

 

Αγία Γλυκερία 13 Μαΐου

Η Αγία Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη το 2ον μ.Χ. αι., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138 - 161 μ.Χ.). Ο πατέρας της ονομαζόταν Μακάριος και είχε διατελέσει ύπατος. Σε μικρή ηλικία, ασπάσθηκε το Χρισ
τιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση.
Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαββίνος, την κάλεσε να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η Αγία εμφανίσθηκε σ' εκείνον, έχοντας σημειώσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στο Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό. Εκείνος έξαλλος την οδήγησε με τη βία στον ειδωλολατρικό ναό για να προσευχηθεί και να θυσιάσει στο είδωλα. Εκεί η Γλυκερία αφού προσευχήθηκε θερμά, συνέτριψε το άγαλμα του Δία. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες, την έσυραν έξω και τη λιθοβόλησαν με μανία. Όμως ούτε μία πέτρα δεν άγγιξε την Αγία, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύσουν στο Χριστό. Στη συνέχεια, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια ρίχθηκε στη φυλακή, όπου κατήχησε και έφερε στη χριστιανική πίστη το δεσμοφύλακά της Λαοδίκιο, ο οποίος εν συνεχεία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και μαρτύρησε για το Χριστό. Αμετάπειστος ο τύραννος, διέταξε να βασανίσουν εκ νέου τη Γλυκερία και έπειτα να τη ρίξουν στο άγρια θηρία. Όμως και εκείνα την σεβάστηκαν, αν και ένα εξ' αυτών τη δάγκωσε με αποτέλεσμα η Αγία να παραδώσει σε ολίγες ημέρες το πνεύμα της στον αθλοθέτη Κύριο.
Το ιερό λείψανό της παρέλαβε ο Επίσκοπος της Ηρακλείας Δομίτιος και το τοποθέτησε σε ευπρεπή τόπο κοντά στην πόλη. Μαρτυρώνται δε πολλά θαύματα, ιάσεων και θεραπείες δαιμονισμένων, τα οποία επιτελούσε η Αγία σε όσους με πίστη κατέφευγαν να προσκυνήσουν το Ιερό λείψανό της.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν καλλιπάρθενον, Χριστοῦ τιμήσωμεν, τὴν ἀριστεύσασαν πόνοις ἀθλήσεως, καὶ ἀσθενείᾳ τῆς σαρκός, τὸν ὄφιν καταβαλοῦσαν· πόθω γὰρ τοῦ Κτίσαντος, τῶν βασάνων τὴν ἔφοδον, παρ’ οὐδὲν ἡγήσατο, καὶ θεόθεν δεδόξασται· πρὸς ἣν ἀναβοήσωμεν πάντες, χαίροις θεόφρον Γλυκερία.

Άγιος Επιφάνιος Επίσκοπος Κωνσταντίας και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου 12 Μαΐου

 
Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Ιβήρων Αγίου Όρους και Κύκκου Κύπρου.

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε από πάμπτωχη οικογένεια Ιουδαίων αγροτών, στο χωρίο Βησανδούκη (ή Βησανδούκ), κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης το 310 μ.Χ. (Κυπριακή λαϊκή παράδοση αναφέρει, πως ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, ένα χωριό της Μαραθάσας και μεγάλωσε στη Βησανδούκη). Οι γονείς του είχαν ακόμη ένα παιδί, την Καλλίτροπο.
Μετά το θάνατο των γονέων του και σε ηλικία δέκα ετών, ο Επιφάνιος προσελκύεται στο χριστιανισμό από δύο περίφημους για τις γνώσεις και τον ασκητισμό μοναχούς, το Λουκιανό και τον Ιλαρίωνα. Επτά μέρες ύστερα από το βάπτισμα του, ο Επιφάνιος τακτοποίησε την αδελφή του σ' ένα γυναικείο μοναστήρι κι έφυγε για την έρημο της Παλαιστίνης. Εκεί ζει κοντά στους επιφανέστερους ασκητές, ασκούμενος στην εγκράτεια, την άσκηση και στη μελέτη των Θείων Γραφών, γενόμενος υπόδειγμα για τους συνασκητές του. Η φήμη του και οι αρετές του δεν άργησαν να διαδοθούν και αναδείχθηκε επίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου το 367 μ.Χ., στην οποία κατέφυγε με θαυματουργικό τρόπο, όταν το πλοίο του, που επέπλεε προς την Παλαιστίνη, λόγω τρικυμίας, έφθασε στην Κύπρο. (Η Κωνσταντία ονομαζόταν αρχικά Σαλαμίνα. Η πόλη κτίστηκε από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Τεύκρο, τον γιο του Τελαμώνα, προς τιμή της πατρίδας του Σαλαμίνας και καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από σεισμό. Η πόλη ξανακτίστηκε από τον γιο του Μέγα Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο κι ονομάστηκε Κωνσταντία. Έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όταν η Κύπρος είχε 14 επισκόπους κι έμεινε τέτοια μέχρι το 1191 μ.Χ., που η Κύπρος κατακτήθηκε απ' τους Φράγκους. Σήμερα έδρα του Αρχιεπισκόπου είναι η Λευκωσία).

Άγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης 12 ΜΑΙΟΥ

Ο Άγιος Γερμανός γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 640 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο πατρίκιος Ιουστινιανός, που τον ανέθρεψε με μεγάλη ευσέβεια. Είκοσι χρονών έμεινε ορφανός από πατέρα, τον όποιο σκότωσε ο Κωνσταντίνος ο Πωγωνάτος (668 - 685 μ.Χ.), αφού τον συμπεριέλαβε μεταξύ αυτών που σκότωσαν τον πατέρα του. Τον Γερμανό αφού τον ευνούχισε, τον κατέταξε στον κλήρο της Εκκλησίας.

Αυτός, φημισμένος για την αρετή, τη μόρφωση και την αγιότητα της ζωής του, εκλέχθηκε μητροπολίτης Κυζίκου, στο 37ο έτος της ηλικίας του. Αργότερα όταν χήρεψε ο πατριαρχικός θρόνος, με τη γνώμη του βασιλιά Αναστασίου και την ψήφο της συγκλήτου, του κλήρου και του λάου, ανέβηκε στον οικουμενικό θρόνο (715 μ.Χ.).
Από τη θέση αυτή, αφιέρωσε όλες του τις πνευματικές και ηθικές δυνάμεις, διδάσκοντας και νουθετώντας με τα συνεχή κηρύγματα του το λαό. Κατόπιν, όταν ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος, του είπε να συμμορφωθεί με τα ασεβή διατάγματα του, αυτός όχι μόνο δεν υπάκουσε, αλλά παρότρυνε και το λαό σε αντίσταση. Αναγκάστηκε έτσι να παραιτηθεί, αφού κατέθεσε το ωμοφόριό του πάνω στην αγία Τράπεζα.
Αποσύρθηκε σ' ένα πατρικό του κτήμα, το Πλατάνια, και μετά από σύντομη αρρώστια, πέθανε σε ηλικία 100 ετών στις 12 Μαΐου το 740 μ.Χ. Η ταφή του έγινε στη Μονή της Χώρας.
Ενώ αρχικά καθαιρέθηκε και αναθεματίσθηκε από τη ψευδοσύνοδο της Ιερείας το 754 μ.Χ., στην συνέχεια δικαιώθηκε και εξυμνήθηκε από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο το 787 μ.Χ., η οποία καταδίκασε τους εικονομάχους και αναστήλωσε τις ιερές εικόνες. Επί της Πατριαρχίας του Αγίου, όταν το 718 μ.Χ. διασώθηκε η Κωνσταντινούπολη από βαρβαρική επιδρομή, συμπληρώθηκε από τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης ο Ακάθιστος Ύμνος.

Η Πτώση του Εωσφόρου και η Αιώνια Νίκη του Χριστού.

Μέσα στους αιώνες πολλοί άνθρωποι σκανδαλίστηκαν με το ίδιο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να υπήρξε αμαρτία στον ουρανό, αφού ακούμε διαρκώς πως στον ουρανό δεν υπάρχει κακό; Η απορία αυτή γεννήθηκε επειδή πολλοί ταυτίζουν τον ουρανό όπου έπεσε ο Εωσφόρος με τη μέλλουσα αιώνια Βασιλεία που θα αποκαλυφθεί πλήρως μετά την τελική νίκη του Χριστού. Όμως η Αγία Γραφή φανερώνει βαθύτερο μυστήριο.

Ο Εωσφόρος δεν δημιουργήθηκε πονηρός. Ο Θεός δεν έπλασε το σκοτάδι μέσα του. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ μαρτυρεί ότι ήταν πλήρης σοφίας και τέλειος στο κάλλος, άμεμπτος στις οδούς του «ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐκτίσθης, ἕως εὑρέθη τὰ ἀδικήματα ἐν σοί». Η πτώση του δεν γεννήθηκε από κάποια ατέλεια του Δημιουργού, αλλά από την ελεύθερη προαίρεση του κτίσματος. Η υπερηφάνεια έγινε η πληγή του.

Η αμαρτία δεν άρχισε πρώτα ως πράξη, αλλά ως απομάκρυνση της καρδιάς από τον Θεό. Ο Εωσφόρος έστρεψε τον νου του από τη θεία αγαθότητα προς τον εαυτό του. Οι λόγοι του προφήτου Ησαΐου αποκαλύπτουν το φρόνημά του. «Εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι… ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ». Εκεί γεννήθηκε η ανταρσία. Στην αυτάρκεια. Στην αυτοθέωση. Στην επιθυμία του κτίσματος να υπάρξει χωρίς τον Δημιουργό του.

Όμως ο ουρανός εκείνης της στιγμής δεν ήταν ακόμη η πλήρης και αιώνια αποκατάσταση των πάντων εν Χριστώ. Η δημιουργία δεν είχε ακόμη περάσει μέσα από το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως. Δεν είχε ακόμη φανερωθεί η τελεία νίκη του Θεανθρώπου. Ο Χριστός δεν είχε ακόμη σαρκωθεί, δεν είχε ακόμη συντρίψει τον θάνατο, ούτε είχε ενώσει αιωνίως τον άνθρωπο με τον Θεό μέσα στο άχραντο Σώμα Του.

Γι’ αυτό και το έργο του Χριστού δεν είναι απλώς

«Δώσ’ το σε κάποιον φτωχό για την ψυχή της.»

«Ο Θεός οὐκ ἔστι Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσι.»

Κατά Λουκάν Ι΄ 38

Σ’ ένα ταπεινό αιγαιοπελαγίτικο νησί, εκεί όπου ο άνεμος περνούσε ανάμεσα από τα ασβεστωμένα σπίτια και οι καμπάνες αντηχούσαν πάνω από το πέλαγος σαν προσευχή, ζούσε κάποτε ένας ιερεύς ευλαβής, πράος και φιλάγιος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στον Χριστό και στο ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Στήριζε τους πονεμένους, παρηγορούσε τις χήρες, βοηθούσε κρυφά τους φτωχούς και κάθε βράδυ γονάτιζε ενώπιον των ιερών εικόνων ψιθυρίζοντας ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.

Όμως ο Κύριος επέτρεψε να δοκιμαστεί βαθιά η καρδιά του. Η μονάκριβη θυγατέρα του, νέα, ενάρετη και γεμάτη καλοσύνη, αφού παντρεύτηκε έναν τίμιο νέο, έφθασε η ώρα να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Κατά τον τοκετό όμως παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Η γη σκέπασε το σώμα της, αλλά ο ουρανός δέχθηκε την ψυχή της.

Μεγάλος ο πόνος του πατέρα. Πόνος βουβός, ιερός, σταυρικός. Κι όμως μέσα στη θλίψη του δεν γόγγυσε κατά του Θεού. Θυμόταν τον λόγο του Ιώβ· «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον». Και καθώς διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, περισσότερο από τα δάκρυα της απελπισίας αγάπησε τα δάκρυα της προσευχής.

Έκτοτε μνημόνευε αδιάλειπτα το παιδί του στην Αγία Πρόθεση. Έκανε σαρανταλείτουργα, πρόσφερε ελεημοσύνες κρυφά και μοίραζε ψωμί και λάδι στους φτωχούς «ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ». Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει εμπειρικά πως η αγάπη δεν διακόπτεται από τον θάνατο. Οι ψυχές δεν χάνονται στο μηδέν, ούτε κοιμούνται μέσα στην ανυπαρξία. Ζουν εν Κυρίω και αναμένουν την κοινή Ανάσταση.

Ο αδελφός του ιερέως ήταν παλιός καπετάνιος. Άνθρωπος θαλασσινός, σκληραγωγημένος από κύματα και φουρτούνες. Είχε αποκτήσει

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ ἀληθινὴ ὁμολογία γεννιέται στὴν καρδιὰ πρὶν φανερωθεῖ στὸν κόσμο.

«Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (Α΄ Κορ. 15,31)

Δὲν εἶναι μόνο τὸ αἷμα ποὺ φανερώνει τὸν μάρτυρα, ἀλλὰ καὶ ἡ κρυφὴ διάθεσις τῆς καρδίας. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν τιμᾷ μονάχα ἐκεῖνον ποὺ παρέδωσε τὸ σῶμα στὰ βασανιστήρια, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον ποὺ καθημερινὰ σταυρώνει τὸ θέλημά του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι τὸ μαρτύριο δὲν ἀρχίζει τὴν ὥρα τοῦ θανάτου· ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ ἀποφασίζει νὰ μὴν προδώσῃ τὸν Χριστό.

Ὁ θείος Παῦλος φωνάζει· «Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω». Καὶ ἡ ἁγία αὐτὴ ὁμολογία φανερώνει τὸ μυστήριο τοῦ ἐσωτερικοῦ μαρτυρίου. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ ἄνθρωπος ποὺ μάχεται τὰ πάθη. Πεθαίνει κάθε μέρα ἐκεῖνος ποὺ κρατεῖ καθαρὴ τὴ συνείδησι μέσα σὲ κόσμον ἀποστασίας. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ πιστὸς ποὺ προτιμᾷ νὰ θλιβῇ παρὰ νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ μάρτυρας προετοιμάζεται πρῶτα στὴν καρδιά. Ἐκεῖ πλέκεται τὸ στεφάνι. Στὴν κρυφὴ προσευχή. Στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων. Στὴ σιωπηλὴ ἀντίστασι ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία. Γιατὶ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴν χύσουν αἷμα, ἀλλὰ χύνουν καθημερινὰ δάκρυα μετανοίας, ἀγῶνος καὶ ὁμολογίας.

Ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ἕτοιμη νὰ χάσῃ τὰ πάντα γιὰ τὸν Χριστό, τότε ἤδη ἔχει γευθεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ὁ Θεὸς, ὁ βλέπων τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας, στεφανώνει ὄχι μόνο τὸ τέλος τοῦ ἀγῶνος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁγία πρόθεσι τοῦ πιστοῦ.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Ἰωάν. ιζ΄ 1-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ  Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, 2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. 3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας  Ἰησοῦν Χριστόν. 4 ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· 5 καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. 6  Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. 7 νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· 8 ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 9  Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, 10 καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. 12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. 13 νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.

H

  Αγία μας Εκκλησία έχει ορίσει μία Κυριακή πριν την Πεντηκοστή να εορτάζουμε την μνήμη των 318 Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Ο σημερινός εορτασμός θεσπίστηκε για να τονιστεί η θεότητα του προσώπου του Χριστού και η μεγάλη σημασία αυτής της αλήθειας για ολόκληρη την Εκκλησία.

Λίγες μόλις δεκαετίες μετά το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Χριστού και το πάθος Του, εμφανίστηκαν οι πρώτες παραχαράξεις της πίστεως και αργότερα οι μεγάλες Χριστολογικές αιρέσεις στην Εκκλησία , σχετικά με το πρόσωπο και την υποστατική ένωση των δύο φύσεων του Κυρίου (την Θεία και την ανθρώπινη). Ερωτήματα όπως: Ποιός τελικά είναι ο Χριστός; Ποιά η σχέση του με τον Θεό; Πώς κατανοείται η σχέση και η ένωση κτιστού και ακτίστου από τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού; Πώς μπορεί να είναι Θεάνθρωπος και η μητέρα αυτού Θεοτόκος; Σε αυτά λοιπόν τα ερωτήματα που κλήθηκαν να απαντήσουν και να δογματίσουν οι Άγιοι Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ως φύλακες της παραδόσεως και της αλήθειας.  Τα ερωτήματα αυτά που  ετέθησαν αφορούσαν όχι μόνο τη Θεότητα του Θεού και Λόγου αλλά και την Ενανθρώπησή του.

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Πρεσβύτερο Άρειο και τον Αρειανισμό, και τα τρία εκκλησιαστικά σχίσματα το Νοβοτιανό, του Παύλου Σαμοσατέα και το Μελιτιανό τα οποία ταλάνιζαν για χρόνια την εσωτερική ειρήνη της Εκκλησίας. Διατύπωσε τους πρώτους όρους ορθού Χριστιανικού δόγματος και ιδιαίτερα τα περί του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τον Υιό και Λόγο , ως ομοούσιο τω Θεώ Πατρί. Συνέταξε δε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως και εξέδωσε είκοσι Ιερούς Κανόνες.

Τη Σύνοδο αποτέλεσαν 318 Άγιοι Πατέρες. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ,  κατά το 20ο έτος της Βασιλείας του και είχε διάρκεια 3,5 έτη. Διακριθείσες μορφές της Συνόδου ήταν ο Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως , ο Αλέξανδρος Αλεξανδρείας , Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Ευστάθιος ο Αντιοχείας, ο Μακάριος ο Ιεροσολύμων, ο Άγιος Σπυρίδων , ο Άγιος Νικόλαος κ.α.


Αγαπητοί μου, Οι στρατιώτες έβαλαν κλήρο για τον Χιτώνα του Κυρίου ενώ ο Άρειος τον έσχισε βάζοντας σε σωτηριολογικό κίνδυνο το πλήρωμα της Εκκλησίας «Ποιος σου έσχισε το χιτώνα Σώτερ; Άρειος συ είπας» απεκήρυξαν οι Άγιοι Πατέρες. Και Πράγματι ο ασεβής Άρειος με την κακόδοξο διδασκαλία του έσχισε τον χιτώνα του Σωτήρος Χριστού, αφού η διδασκαλία του μετέβαλε το σωτηριολογικό θεμελίωμα του Ευαγγελίου της Μίας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας, σε ένα άγονο φιλοσοφικό σύστημα. Δίδαξε, λοιπόν ότι ο Υιός και Λόγος (το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) δεν είναι κατά φύση και κατ’ ουσία αληθινός Θεός. Δημιουργήθηκε από τον Θεό – Πατέρα κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή «εν χρόνω», οπότε υπήρχε και στιγμή που δεν ήταν. Οπότε δεν ήταν αγέννητος αλλά ένα απλό κτίσμα του Θεού.

Ο Άρειος επηρεάστηκε σταθερά από τον Ιουδαϊκό μονοθεϊσμό, τη φιλοσοφική αντίληψη περί απόλυτης υπερβατικότητας και περί ακινήτου του Θεού, από τις κοσμολογικές αντιλήψεις και προπαντός από την διδασκαλία του Φίλωνα περί του κτιστού Λόγου , δια του οποίου ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Ο Άρειος με την διδασκαλία του αρνείτο ουσιαστικά τη Θεότητα του Χριστού, άρα και την σωτηρία του ανθρώπου. 

Δογματική διδασκαλία των Αγίων Πατέρων 

Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος Φωτιστές των Σλάβων 11 Μαΐου

Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, κατά κόσμον Κωνσταντίνος και Μιχαήλ, ήταν παιδιά του δρουγγάριου στρατιωτικού διοικητού Λέοντος και γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε περί το 827, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ το 815. Είχαν δε άλλα πέντε αδέλφια. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο μικρότερος και είχε μεγάλη επιμέλεια στα γράμματα. Παιδί ακόμη, είχε διαβάσει τα έργα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και είχε γράψει ύμνο προς τιμήν του. Τα χαρίσματά του τα πρόσεξε ο λογοθέτης Θεόκτιστος και τον έστειλε στην σχολή της
Μαγναύρας, όπου με την καθοδήγηση του Λέοντος του Μαθηματικού και του ιερού Φωτίου σπούδασε βασικά φιλοσοφία. Διέπρεψε στις σπουδές του και αρχικά διορίσθηκε χαρτοφύλακας (αρχιγραμματέας) του Πατριαρχείου και αργότερα καθηγητής της φιλοσοφίας στη σχολή της Μαγναύρας.

Ο Μιχαήλ ακολούθησε την σταδιοδρομία του πατέρα τους. Έγινε στρατιωτικός και ανέλαβε την διοίκηση της περιοχής των πηγών του Στρυμόνος, δηλαδή στα σημερινά σύνορα Βουλγαρίας και Σερβίας, όπου και γνώρισε καλά τους Σλάβους. Παρά την επιτυχημένη σταδιοδρομία και των δύο αδελφών, βαθιά τους συγκλόνιζε ο ζήλος για την πνευματική ζωή. Είχαν μοναστική κλίση, αλλά πίστευαν στη μαρτυρική διακονία της κλίσεώς τους αυτής, για να σωθούν και άλλες ψυχές.

Ο 9ος αιώνας μ.Χ., όταν και έλαμψαν οι Άγιοι, είναι μια μεγάλη εποχή του Βυζαντίου. Χαρακτηρίζεται από ακμή στην πολιτική και στρατιωτική δύναμη και από άνθηση στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες. Η Εκκλησία της Ανατολής ανασυγκροτείται μετά την τρικυμία της εικονομαχίας. Το πρόβλημα της εικονομαχίας, αν μπορεί η φύση του Θεού, η θεία και η ανθρώπινη, να παρασταθεί εικονικά, έχει επιλυθεί. Τα ρήγματα όμως από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ Δύσεως και Ανατολής γίνονται βαθύτερα. Τα εγκόσμια συμφέροντα, οι ανταγωνισμοί για την πνευματική και πολιτική εξουσία διασπούν την μέχρι τότε ενιαία Χριστιανική Οικουμένη σε δύο παράλληλους κόσμους, το Βυζαντινό και το Φραγκικό. Οι διαφορές είναι ορατές στα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ., όταν ανέκυψε το θέμα του εκχριστιανισμού των Σλάβων της Δύσεως. Σε αυτήν την αντιδικία μπλέκονται οι δύο Θεσσαλονικείς αδελφοί.

Αρχικά ο Κωνσταντίνος αναπτύσσει ιεραποστολικό έργο μεταξύ της Τουρκικής φυλής των Χαζάρων. Η μεγάλη όμως ευκαιρία δίνεται το καλοκαίρι του 862 μ.Χ., όταν φθάνει στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία του ηγεμόνος των Μοραβών Ραστισλάβου, που το έθνος του κατοικούσε από τη Βοημία μέχρι τα Καρπάθια και το Δούναβη. Ο Ραστισλάβος ζητά από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ έναν Επίσκοπο και δάσκαλο, για να τους διδάξει στη γλώσσα τους την αληθινή πίστη και να προσέλθουν και άλλοι στον Χριστό. Είχαν βαπτισθεί πολλοί, αλλά και οι βαπτισμένοι από τους Λατίνους ιεραποστόλους αγνοούσαν τον Χριστιανισμό, όσο και οι αβάπτιστοι, αφού οι Λατίνοι, συνεπείς στην παράδοσή τους, τους επέβαλαν την γνώση του Ευαγγελίου στα λατινικά και την λατρεία πάλι στα λατινικά, δηλαδή σε μία γλώσσα που αγνοούσαν.

ΕΟΡΤΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ Ι.Μ.ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ 8/21-5 2026

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΟΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΙΣΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΠΟΥ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΨΑΛΛΟΥΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟ ΣΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΜΕΘΟΔΙΟ . ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ -ΦΙΛΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ¨ΓΕΥΣΗ¨ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος.

«Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ, ἐπίσταμαί σε».

Ἱερεμίας α´ 5

Η ζωή τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀρχίζει ὅταν τὸν ἀναγνωρίσει ὁ κόσμος, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱερὰ στιγμή ποὺ ὁ Θεὸς ἐμφυσᾷ τὸ μυστήριο τῆς ὑπάρξεως μέσα στὴν μήτρα τῆς μητέρας. Ἐκεῖ, στὴ σιωπὴ τῆς κυήσεως, ὁ Κύριος πλάσσει πρόσωπο αἰώνιο, ψυχὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη, προορισμένη γιὰ Βασιλεία Οὐρανῶν. Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ ἀφαιρέσει ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς δημιουργεῖ μὲ τὰ ἄχραντα χέρια τῆς θείας Του προνοίας.

Ἡ ἔκτρωση δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἀπόφαση ἢ κοινωνικὴ πράξη, ἀλλὰ βαθιὰ πληγὴ στὸ σώμα τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τραγικὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ παρρησία τὴν ὀνομάζουν φόνο, διότι τὸ κυοφορούμενο παιδίον δὲν εἶναι μέρος τοῦ σώματος, ἀλλὰ ξεχωριστὴ ἀνθρώπινη ζωή μὲ ψυχὴ ἀθάνατη. Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει ὅτι «ἡ φθείρουσα τὸ ἔμβρυον, φόνου δίκην ὑπέχει», φανερώνοντας ὅτι ἡ ζωὴ προστατεύεται ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεως.

Κάθε παιδὶ ποὺ δὲν ἀφήνεται νὰ δεῖ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, γίνεται μία σιωπηλὴ κραυγὴ ποὺ βαραίνει τὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν πορεία ὁλόκληρου ἔθνους. Ἔνα ἔθνος ποὺ παύει νὰ προστατεύει τὴ μητρότητα καὶ τὴν παιδικὴ ζωή, ἀρχίζει νὰ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γεύεται καρποὺς πνευματικῆς ἐρημώσεως. Δὲν εἶναι μόνον δημογραφικὸ πρόβλημα· εἶναι τραῦμα πνευματικό, ἠθικὸ καὶ ἐθνικό.

Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν ὁμιλεῖ μὲ μῖσος, ἀλλὰ μὲ πόνο καὶ μετάνοια. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε γιὰ νὰ συντρίψει τὸν ἁμαρτωλό, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν πληγωμένη ψυχή. Καμμία πτῶση δὲν εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὑπάρξει συντριβὴ καρδίας, ἐξομολόγηση καὶ ἀληθινὴ μετάνοια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως πρέπει νὰ λέγεται καθαρὰ· ἡ ζωὴ εἶναι ἱερὴ καὶ ἀνήκει μόνον στὸν Δημιουργό της.

Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει «ἐπιλογή», ἡ Ὀρθόδοξη πίστις βλέπει πρόσωπο. Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἐποχὴ βλέπει βάρος, ὁ Θεὸς βλέπει μία ψυχὴ ποὺ προορίζεται νὰ Τὸν δοξάζει αἰώνια.

«Τὰ τέκνα κληρονομία Κυρίου».

Ψαλμός ρκστ´ 3

Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος. Διότι ὅπου παύει νὰ προστατεύεται ἡ ζωή, ἐκεῖ σιγά σιγὰ σκοτεινιάζει καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ κόσμου.

ΣΟΚ Ο Καναδάς ένα βήμα πριν την ευθανασία παιδιών – Μετά τους ψυχικά ασθενείς, ακτιβιστές ζητούν θάνατο για ανήλικους και βρέφη με αναπηρία.

 

Το πρόγραμμα MAiD σκοτώνει ήδη δεκάδες χιλιάδες ετησίως

Από την «συμπόνια» στον κρατικό θάνατο

Αυτό που κάποτε θεωρούνταν μια οριακή, συμπονετική επιλογή για ανθρώπους στα πρόθυρα του θανάτου, έχει μετατραπεί στον Καναδά σε μια ταχέως επεκτεινόμενη βιομηχανία θανάτου. Το πρόγραμμα MAiD (Medical Assistance in Dying) ξεκίνησε για ανίατα πάσχοντες ενήλικες. Σήμερα, σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες Καναδούς τον χρόνο. Και το χειρότερο; Η καναδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να το επεκτείνει σε άτομα με ψυχικές ασθένειες (το 2027) – και ήδη ακτιβιστές και νομοθέτες πιέζουν για το επόμενο βήμα: την ευθανασία παιδιών, ακόμα και βρεφών.

Η κατάσταση σήμερα: Δεκάδες χιλιάδες νεκροί, και η ψυχική ασθένεια προστίθεται

Το MAiD δεν είναι πια μια σπάνια εξαίρεση. Σύμφωνα με το άρθρο, σκοτώνει ήδη τόσους πολλούς Καναδούς που το σύστημα θεωρείται από τα πιο διευρυμένα προγράμματα ευθανασίας παγκοσμίως. Η προσωρινή εξαίρεση που αποκλείει την ευθανασία αποκλειστικά για ψυχική νόσο λήγει το 2027. Από εκείνη τη στιγμή, Καναδοί που πάσχουν από κατάθλιψη, ψυχιατρικές διαταραχές, διαταραχές διατροφής – ακόμα και χωρίς σωματική ασθένεια – θα μπορούν να θανατώνονται νόμιμα από το κράτος.

Η επόμενη φάση: Ευθανασία παιδιών και βρεφών

Το SlayNews αποκαλύπτει ότι η συζήτηση έχει ήδη προχωρήσει. Ακτιβιστές και ιατρικοί κύκλοι πιέζουν για επέκταση της ευθανασίας σε αναπηρα βρέφη, με σοβαρά σύνδρομα ή χαμηλές πιθανότητες επιβίωσης – επικαλούμενοι πρακτικές που ήδη εφαρμόζονται στην Ολλανδία. Παράλληλα, συζητείται η επέκταση της επιλεξιμότητας σε εφήβους, με σενάρια όπου η γονική συναίνεση μπορεί να μην απαιτείται.

Το οικονομικό κίνητρο: Ο θάνατος είναι φθηνότερος από τη θεραπεία

Η πιο ανατριχιαστική διάσταση του άρθρου είναι η ανάλυση ότι το MAiD μετατρέπεται σε εργαλείο