Η Μνήμη του Αγίου Μεθοδίου ως Λόγος Ομολογίας

 Στις 14 Ιουλίου, κατά το πάτριο εορτολόγιο, η Αγία του Χριστού Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεθοδίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, του Ομολογητού. Του Αγίου του οποίου το τίμιο όνομα φέρει ο Γέροντας Μεθόδιος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους. Με αφορμή την ημέρα της εορτής του, βρεθήκαμε και εμείς εκεί και σας παραθέτουμε την ομιλία του Γέροντα στο Συνοδικό της Μονής. Λόγος απλός, πατρικός, εκκλησιαστικός. Λόγος που δεν ζητά να εντυπωσιάσει, αλλά να θυμίσει. Ότι η πίστη δεν παραδίδεται ως ιδέα, αλλά φυλάσσεται ως ιερά παρακαταθήκη. Ότι η Ορθοδοξία δεν είναι στολίδι των καιρών, αλλά ομολογία ζωής, σταυρού και αλήθειας. Ο Άγιος Μεθόδιος ο Ομολογητής στάθηκε σε χρόνους ταραχής με ανδρεία πνευματική, φυλάσσοντας την τιμή των Αγίων Εικόνων και την παράδοση της Εκκλησίας. Και κάθε τέτοια μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση παλαιών αγώνων, είναι κάλεσμα να σταθούμε κι εμείς με φόβο Θεού, πίστη καθαρή και καρδιά ταπεινή. Χρόνια πολλά και ευλογημένα στον Γέροντα Μεθόδιο. Είθε ο Άγιος του να τον σκέπει, να τον ενισχύει και να τον οδηγεί πάντοτε στην οδό της ομολογίας, της υπομονής και της πατερικής ευθύνης. Όταν η μνήμη ενός Αγίου γίνεται λόγος ομολογίας, τότε η εορτή δεν περνά, μένει ως φως στην καρδιά.

Δεν είναι Αγάπη ό,τι πληγώνει την Ψυχή...

Η αγάπη δεν μπορεί να έχει μέσα της φόβο, εξουσία, ταπείνωση του άλλου και σκοτάδι στην ψυχή. Όταν κάτι πληγώνει συνεχώς, όταν στερεί την ειρήνη, όταν κάνει τον άνθρωπο να μικραίνει για να χωρέσει στις ανασφάλειες κάποιου άλλου, τότε δεν είναι αγάπη· είναι δεσμός που χρειάζεται διάκριση, προσευχή και γενναία απομάκρυνση από το ψεύδος...

Η αληθινή αγάπη έχει το ήθος του Χριστού. Δεν κρατά τον άλλον σκλάβο, δεν τον φοβίζει, δεν τον χειρίζεται, δεν τον κάνει να σιωπά από τρόμο. Τον αναπαύει. Τον σκεπάζει με σεβασμό. Τον βοηθά να σταθεί όρθιος, όχι με υπερηφάνεια, αλλά με ειρήνη και καθαρή καρδιά.

Και πράγματι, το πιο τίμιο μέτρο δεν είναι πόσο δυνατά λέμε ότι αγαπάμε, αλλά αν μετά από εμάς ο άλλος μένει πιο ειρηνικός ή πιο πληγωμένος. Γιατί όπου υπάρχει αγάπη από τον Θεό, η ψυχή δεν συντρίβεται. Ανασαίνει.

Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε εύκολα για την αγάπη, γιατί δεν είναι κάθε δεσμός ευλογία, ούτε κάθε προσκόλληση αγάπη, ούτε κάθε λόγος τρυφερός κρύβει καθαρή καρδιά.

Η αληθινή αγάπη δεν γεννά φόβο. Γιατί είναι γραμμένο: «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» Α΄ Ιωάννου 4:18. Εκεί όπου ο άνθρωπος φοβάται να μιλήσει, να κλάψει, να πει την αλήθεια του, εκεί δεν βασιλεύει η αγάπη, αλλά μια σκιά που φόρεσε ξένο όνομα.

Δεν είναι αγάπη να σε μικραίνουν για να αισθανθούν

Μὴ θυμώσης ἐναντίον μου, διότι σοῦ λέω τὴν ἀλήθεια.

Ὄντως δεν ζήτησες ποτὲ ἐγκάρδια (τὴν ταπεινοφροσύνη)· ἐάν θέλης προσπάθησε νὰ τὴν ἀποκτήσης και τότε θὰ ἰδῆς, ὅτι αὐτὴ ἐξαφανίζει ἀπὸ ἐπάνω σου τὴν κακία τῶν πειρασμῶν,

διότι σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο τῆς ταπεινοφροσύνης σου σοῦ δίνεται καὶ ὑπομονὴ στὶς σύμφορές σου καὶ σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο τῆς ὑπομονῆς σου ἐλαφρύνεται καὶ τὸ βάρος τῶν θλίψεων καὶ δέχεσαι παρηγοριὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν παρηγοριὰ ἀνάβει καὶ ἡ ἀγάπη σου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀγάπη σου μεγαλώνει μὲ τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ χαρά σου.

Ὅταν ὁ Πατὴρ ἡμῶν ὁ οἰκτίρμων θέλει νὰ δώση τέλος στοὺς πειρασμοὺς τῶν ἀληθινῶν του τέκνων, δὲν ἀφαιρεῖ τοὺς πειρασμούς τους, ἀλλὰ τοὺς δίνει ὑπομονὴ γιὰ τοὺς πειρασμοὺς καὶ μὲ τὴν ὑπομονὴ δέχονται ὅλα τὰ καλὰ ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν τελείωσι τῆς ψυχῆς τους.

~ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

(᾿Ασκητικά, Λόγος ΜΖ'. Τὸ σῶμα

φοβούμενο τοὺς πειρασμούς...)

 

Ὁ ἄνδρας ποὺ δὲν διατάζει.

Πολλοὶ ἄνδρες νομίζουν πως τὸ σπίτι κρατιέται μὲ φωνὴ, μὲ ἐπιβολή, μὲ λόγο βαρύ καὶ ἀντίρρηση καμιά. Μα ὁ ἄνδρας ποὺ ἔμαθε Χριστό, δὲν στέκεται μέσα στὴν οἰκογένεια σὰν ἄρχοντας σκληρός, ἀλλὰ σὰν φύλακας τρυφερός. Δὲν πατᾶ πάνω στὴ γυναίκα του γιὰ νὰ φανεῖ δυνατός· σκύβει κοντά της, γιὰ νὰ μὴν λυγίσει ἐκείνη μόνη.

Ὁ καλὸς σύζυγος δὲν σπρώχνει, ἀλλὰ ὁδηγεῖ. Δὲν πληγώνει, ἀλλὰ θεραπεύει. Δὲν ζητᾶ νὰ τὸν φοβοῦνται, ἀλλὰ νὰ τὸν ἐμπιστεύονται. Ἀκούει τὴ σύζυγό του ὄχι ὡς κατώτερη, ἀλλὰ ὡς ψυχὴ ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. Προσεύχεται γι᾿ αὐτήν, σκεπάζει τὶς ἀδυναμίες της, βαστᾶ τὸ βάρος της, καὶ ὅταν χρειαστεῖ, σωπαίνει μὲ ἀγάπη, γιατὶ ξέρει πως δὲν εἶναι κάθε νίκη εὐλογημένη.

Καὶ τότε ἡ γυναίκα, ὅταν δει πλάι της ἕναν ἄνδρα ποὺ δὲν θέλει νὰ τὴν κυριεύσει, ἀλλὰ νὰ τὴν φυλάξει, ἀνοίγει τὴν καρδιά της. Γίνεται ἐκεῖνη ἡ βοηθὸς ποὺ δὲν μικραίνει τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ τὸν συμπληρώνει. Γίνεται παρηγοριὰ στὸν κόπο του, φῶς στὴν ἀγωνία του, ἡσυχία στὸ σπίτι του.

Γιατὶ ὅπου ὁ ἄνδρας ἀγαπᾶ θυσιαστικά, ἡ γυναίκα δὲν μαραίνεται. Καὶ ὅπου ἡ γυναίκα νιώθει ἀσφάλεια, τὸ σπίτι δὲν γεμίζει φόβο, ἀλλὰ εἰρήνη. Ἐκεῖ δὲν κυβερνᾶ ὁ ἐγωισμός. Ἐκεῖ ἡ ἀγάπη γίνεται στέγη. Καὶ ἡ οἰκογένεια, μὲ ὅλες της τὶς δυσκολίες, μοιάζει λίγο μὲ παράδεισο πάνω στὴ γῆ.

Ὁ ἄνδρας ποὺ ἀγαπᾶ, δὲν διατάζει,σκεπάζει...

 Ὁ ἀληθινὸς ἄνδρας δὲν χρειάζεται νὰ φωνάζει γιὰ νὰ σταθεῖ. Στέκεται μὲ ἀγάπη, μὲ θυσία, μὲ προσευχή. Καὶ ὅταν ἡ γυναίκα νιώθει πλάι της ὄχι φόβο, ἀλλὰ σκέπη, τότε τὸ σπίτι παύει νὰ εἶναι τόπος συγκρούσεως καὶ γίνεται μικρὸ καταφύγιο εἰρήνης. Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς ἀναπαύεται.

Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰούδα τοῦ Θαδαίου (19 Ἰουνίου)

Ο Άγιος Ιούδας, ήτο εις εκ των δώδεκα Αποστόλων, και εν μεν τω κατά Λουκάν Ευαγγελίω (κεφ. ς΄ 16) ομοίως και εν ταίς Πράξεσι (κεφ. α΄ 13) ονομάζεται Ιούδας Ιακώβου, δηλαδή αδελφός Ιακώβου του αδελφοθέου, εν δε τω κατά Ματθαίον Ευαγγελίω ονομάζεται Θαδδαίος και Λεββαίος (κεφ. ι΄ 3), ο οποίος έγραψε και την Καθολικήν επιστολήν, την φωτιστικήν εκείνην και δογματικήν, εις πάντας τους πιστεύσαντες Χριστιανούς. Ήτο δε αυτάδελφος του Κυρίου, καθότι ήτο υιός του Μνήστορος Ιωσήφ, κατά τον θείον Επιφάνιον (Αιρές. οη΄) και υπηρέτης του φρικτού Μυστηρίου της υπέρ λόγον ενανθρωπήσεως
του Θεού Λόγου.

Ούτος λοιπόν πεμφθείς εις τον κόσμον παρ’ αυτού του Χριστού, ως αδελφός αυτού και μυσταγωγός, και ως άνθραξ πυρωθείς ταις αυτού λαμπρότησι, πάσαν πλάνην κατέφλεξε και τους εσκοτισμένους εφώτισε, διότι ούτος έλκων τον ζυγόν του Σωτήρος και την αύλακα τέμνων και σπείρων τον σπόρον της ευσεβείας εις την Οικουμένην, πολύν εποίησε καρπόν και πολλούς τη αληθινή πίστει στηρίξας, έπεισε τούτους, να χλευάζωσι και να περιγελώσι τα των Ελλήνων είδωλα. Επειδή, οι λατρεύοντες τους ψευδωνύμους θεούς, δεν ηδύναντο, να ιατρεύσωσι τας ανιάτους ασθενείας, δια τούτο κατέφευγον εις τον Άγιον τούτον Απόστολον, και ούτως ελάμβανον διπλήν την ιατρείαν, σώματος και ψυχής, διότι η ιατρεία των του σώματος ασθενειών, οδηγός εγίνετο εις τους απίστους προς την πίστιν του Χριστού.

Άγιος Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπάτιος και Θεόδουλος 18/06

Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού.

Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι' αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα.

Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών.

Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση.

Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου.

Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Ῥώμην ἔνθεον διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε· σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Πώς αγιάζεται το σώμα μας;

Κάνετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στο Θεό, η οποία αποτελεί λατρεία άξια του λογικού σας.( Ρωμ.12,1)

Γιατί υμνεί το Θεό και το μάτι, όταν δεν βλέπει ακόλαστα.

Και η γλώσσα, όταν ψάλλει:

Και η ακοή, όταν δε δέχεται πονηρά άσματα, ούτε κατηγορίες εναντίον του πλησίον.

Και η διάνοια, όταν δεν πλέκει μηχανορραφίες, αλλά αναβλύζει αγάπη.

Και τα πόδια, όταν δεν τρέχουν στο κακό, αλλά φροντίζουν για έργα αγαθά.

Και τα χέρια, όταν δεν απλώνονται για αρπαγή και πλεονεξία και για τραυματισμούς, αλλά για ελεημοσύνη και προστασία των αδικουμένων.

Τότε ο άνθρωπος γίνεται μία κιθάρα μελωδική, που αναπέμπει στο Θεό μία παναρμόνια και πνευματική μελωδία.

Όταν το κάθε μέλος του σώματος κάνει αυτά που φέρνουν στο Θεό δόξα και ύμνο, όπως, όταν το μάτι δεν βλέπει ακόλαστα, όταν τα χέρια δεν αρπάζουν, αλλά είναι απλωμένα για να δώσουν ελεημοσύνη,

όταν τα αυτιά είναι προετοιμασμένα για να ακούσουν ψαλμούς και πνευματικά ακούσματα, όταν τα πόδια τρέχουν προς την Εκκλησία,

όταν η καρδιά δεν επινοεί δόλια σχέδια, αλλά αναβλύζει απ΄αυτή αγάπη,

τότε τα μέλη του σώματος γίνονται ψαλτήριο (μουσικό όργανο) και κιθάρα και ψάλλουν καινούργιο ύμνο, όχι εκείνον που εκφράζεται με λόγια, αλλά με έργα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Ἡ ὑπομονὴ ποὺ γλυκαίνει τὴ θλίψη.

Μὴ ζητᾷς πάντοτε νὰ φύγει ἀπὸ πάνω σου ἡ θλίψη, ἀλλὰ ζήτησε νὰ σταθεῖ μέσα σου ἡ ὑπομονή. Γιατί ὁ ἄνθρωπος ποὺ περιμένει μόνο τὴν ἄνεση, κουράζεται γρήγορα· ἐκεῖνος ὅμως ποὺ προετοιμάζει τὴν καρδιά του καὶ γιὰ βαρύτερα, βρίσκει ἀνάπαυση ἀκόμη καὶ μέσα στὸν πόνο.

Θυμήσου τὸν δίκαιο Ἰώβ. Δὲν στεφανώθηκε ἐπειδὴ δὲν πόνεσε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν λύγισε. Θυμήσου καὶ τοὺς Ἁγίους, ποὺ πέρασαν μέσα ἀπὸ φωτιὲς καὶ δοκιμασίες, καὶ ὅμως κράτησαν τὴν ψυχὴ τους στραμμένη στὸν Θεό.

Ἄν λοιπόν θέλεις νὰ μὴ σε συντρίβουν οἱ θλίψεις, μὴν τὶς μετρᾷς μὲ φόβο. Μέτρα τες μὲ πίστη. Καὶ ὅσο ἡ καρδιά σου μαθαίνει νὰ ὑπομένει, τόσο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ τὴν παρηγορεῖ μυστικά.

Ἅγιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας

Ἡ θλίψη δὲν νικιέται μὲ φυγή. Νικιέται μὲ ὑπομονή.

Άγιοι Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ 17 Ιουνίου

 

Σαβέλ, Μανουήλ, Ισμαήλ Πέρσαι γένος.

 

Και οι τρεις ήταν αδέλφια από την Περσία (ο πατέρας τους ήταν πυρολάτρης, ενώ η μητέρα τους χριστιανή και τους μετέδωσε τη χριστιανική αγωγή, ενώ τη χριστιανική μόρφωση κάποιος ευλαβής Ιερέας ονόματι Εύνικος) και είχαν έλθει στην Κωνσταντινούπολη για κάποια αποστολή.

Κατά το διάστημα της εκεί παραμονής τους, συνέβη να δουν στη Χαλκηδόνα τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, που θυσίαζε στα είδωλα εν μέσω πομπής. Το θέαμα αυτό τους λύπησε πολύ και εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για το κράτος, που ο ηγέτης του γινόταν ένοχος τέτοιας ασέβειας. Κάποιοι καταδότες όμως, που τους άκουσαν, τους κατάγγειλαν στον Ιουλιανό. Αυτός διέταξε αμέσως οι τρεις Πέρσες ν' αρνηθούν το Χριστό. Αλλά και αυτοί με τη σειρά τους αποκρίθηκαν, ότι τους εαυτούς τους προ πολλού είχαν αρνηθεί, και στον Ιησού που είχαν παραδομένη την ψυχή τους, είναι έτοιμοι να χύσουν γι' Αυτόν το αίμα τους. Τότε άρχισε ο βασανισμός τους.

Διαπέρασαν τους αστραγάλους τους με μυτερό αντικείμενο, και έκαψαν τις μασχάλες τους με αναμμένες λαμπάδες. Κατόπιν τους αποκεφάλισαν.

Αλλά η θεία δίκη δεν άργησε να έλθει. Όταν μετά από λίγο ο Ιουλιανός εξεστράτευσε κατά των Περσών, σε κάποια μάχη, πληρώνοντας για τις αμαρτίες του, έπεσε νεκρός στο άνθος της ηλικίας του.

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ήχος γ’. Την ωραιότητα.

Ως εννεάριθμον, του Λόγου σύνταγμα, εχθρών τας φάλαγγας, κατετροπώσαντο, Ίσαυρος Φήλιξ συν αυτοίς, Ερμείας και Περεγρίνος, άμα Ιννοκέντιος, Μανουήλ και Βασίλειος, Ισμαήλ ο ένδοξος, και Σαβέλ ο μακάριος' διό και τα βραβεία της νίκης, εύρον ως Μάρτυρες Κυρίου.

Ἃγιος Τύχων ὁ Θαυματουργός ἐπίσκοπος (16 Ἰουνίου)

Ο Άγιος Τύχων, έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονηρίου. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, οι δε ενάρετοι γονείς του τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», γι' αυτό πολύ γρήγορα ο Τύχων διακρίθηκε για το ήθος του χαρακτήρα του, τη σύνεση, τη διάκριση και τη μελέτη των θείων Γραφών.

Σε νεαρή ηλικία και εκτιμώντας τις σπάνιες αρετές του, ο επίσκοπος Μνημόνιος (τιμάται 16 Ιουνίου) τον χειροτόνησε διάκονο. Γρήγορα όμως η αρετή του και η σπουδαία κατηχητική του δράση τον ανέδειξαν διάδοχο του Μνημονίου.

Ως Επίσκοπος διακρίθηκε για τα διοικητικά του χαρίσματα, τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα και τη διάδοση του λόγου του Θεού, η οποία έφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες. Ο Άγιος Τύχων κατέστρεψε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και στη θέση τους ύψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα από τον Πανάγαθο Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας, επιτελώντας πολλά θαύματα και πολλές ιάσεις και ευεργεσίες. Με την θερμή προσευχή του αναζωογόνησε ακόμη και την ξερή και χέρσα γη της περιοής για να βοηθήσει τους πτωχούς και αδύναμους αγρότες, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο. Έζησε με προσευχή, άσκηση, νηστείες και προπάντων ταπείνωση και αγωνίστηκε μέχρι και την τελευταία του πνοή για την Ορθοδοξία και την αλήθεια.

Εκοιμήθη ειρηνικά και κηδεύτηκε μέσα σε γενική συγκίνηση.

Ἀπολυτίκιον

Ήχος γ', θείας Πίστεως.

Θείας έτυχες, ιερατείας, νεύσει κρείττονι εκλελεγμένος, ως θεράπων της Τριάδος επάξιος- συ γαρ των έργων εκλάμπων ταις χάρισι, την Εκκλησίαν εστήριξας θαύμασι. Τύχων Όσιε, Χριστών τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Όσιος Ιερώνυμος 15 Ιουνίου

Ο Όσιος Ιερώνυμος γεννήθηκε το 345 μ.Χ. στο χωριό Στριδώνι της Δαλματίας από γονείς ενάρετους χριστιανούς, οι όποιοι για να τον μορφώσουν καλύτερα, τον έστειλαν στη Ρώμη. Εκεί βαπτίστηκε, αλλά και εκεί έπεσε στη διαφθορά.

Μετά τη Ρώμη επισκέφθηκε τη Γαλλία.
Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία και από εκεί πέρασε στην Ανατολή και έφθασε το 373 μ.Χ. στην Αντιόχεια για να συνεχίσει τις σπουδές του. Αφού βέβαια γρήγορα συνήλθε από τις νεανικές του παρεκτροπές, αποσύρθηκε στην έρημο της Χαλκίδας (στη Συρία) και ζούσε ασκητική ζωή.

Αηδιασμένος όμως από τους εκεί υποκριτές μοναχούς επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου γνωρίστηκε με τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον Γρηγόριο Νύσσης και από εκεί επέστρεψε στη Ρώμη, πολύ εκτιμώμενος για την πολυμάθεια του. Αλλά οι σχέσεις του με μια πλούσια, αλλά ευσεβή χήρα, την Παούλα, και τις θυγατέρες της, σκανδάλισε τη Ρωμαϊκή κοινωνία και αναγκάσθηκε να φύγει με τη συνοδεία αυτών από τη Ρώμη και να πάει δια της Αντιόχειας στα Ιεροσόλυμα και από κει στη Βηθλεέμ, όπου έκτισαν δύο Μονές, μία ανδρική και μία γυναικεία, στις όποιες και διέμεναν.

Και η μεν Πάουλα πέθανε στη Βηθλεέμ το 404 μ.Χ. και λύπησε πολύ τον Ιερώνυμο, αυτός δε το 420 μ.Χ.

Αργότερα το ιερό του λείψανο μετακομίστηκε στη Ρώμη και εναποτέθηκε στον Ναό της S. Maria Maggiore.

Ακολουθία του, ποίημα Νήφωνος Αγιορείτου, εκδόθηκε στην Αθήνα το 1925 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν σοφίαν τιμήσας Ἱερώνυμε Ὅσιε, παρ’ αὐτῆς ἐτιμήθης οὐρανίοις χαρίσμασι, καὶ γέγονας φωστὴρ περιφανής, βιώσας ὥσπερ ἄγγελος ἐν γῇ· διὰ τοῦτο σοῦ τὴν μνήμην τὴν ἱεράν, τελοῦμεν ἀνακράζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, χάριν ἡμῖν καὶ ἔλεος.

Προφήτης Αμώς 15 Ιουνίου

Ο Προφήτης Αμώς καταγόταν από την πόλη Θεκουέ της Ιουδαίας, η οποία βρισκόταν νοτιοανατολικά της Βηθλεέμ, και άκμασε στην ιερή πόλη Βαιθήλ, κοντά στη Σαμάρεια, κατά τους χρόνους του βασιλέως του Ισραήλ Ιεροβοάμ Β’ (784 - 746 π.Χ.). Ήταν βοσκός και καλλιεργητής συκομορέων και από την εργασία αυτή κλήθηκε απ’ ευθείας υπό
του Θεού στο προφητικό αξίωμα, όπως ο ίδιος αναφέρει στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης· «Οὐκ ἤμην προφήτης ἐγὼ οὐδὲ υἱὸς προφήτου, ἀλλ’ ἢ αἰπόλος ἤμην καὶ κνίζων συκάμινα· καὶ ἀνέλαβέ με Κύριος ἐκ τῶν προβάτων καὶ εἶπε Κύριος πρός με· βάδιζε προφήτευσον ἐπὶ τὸν λαόν μου Ἰσραήλ». Αναδείχθηκε έτσι ένας από τους σπουδαιότερους ελάσσονες Προφήτες.

Στηλίτευσε την ηθική και θρησκευτική κατάπτωση του Ισραήλ, καλούσε το λαό σε μετάνοια και προφήτευσε την επικείμενη κρίση και αιχμαλωσία του. Αν και στερούνταν μόρφωσης, διακρινόταν για την πρωτοτυπία, τη φυσικότητα, τη δύναμη και ευρυθμία του λόγου, το πλήθος των εικόνων και το ποιητικό κάλλος του έργου του. Ένεκα του σφοδρού ελέγχου και των ζοφερών λόγων του περί της τύχης του Ισραήλ, εξήγειρε εναντίον του την ιερατική τάξη, ώστε ο αρχιερέας της Βαιθήλ Αμασίας ζήτησε από το βασιλέα Ιεροβοάμ την αποπομπή του Αμώς στο βασίλειο του Ιούδα διαβάλλοντάς τον ως δημεγέρτη και ταραχοποιό. Σε απάντηση της πράξης αυτής, ο Αμώς προανήγγειλε τον όλεθρο της οικογένειας του Αμασίου. Τότε, λέγεται σύμφωνα με μεταγενέστερη παραδόση, ότι ο εξαγριωθείς υιός του Αμασίου Οζίας χτύπησε με ροπάλου τον Προφήτη Αμώς και τον άφησε ημιθανή και όταν τον μετέφεραν στη γενέτειρα του Θεκουέ, μετά από δυο ημέρες πέθανε.

Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο προφήτης Αμώς ήταν πατέρας του προφήτη Ησαΐα (βλέπε 9 Μαΐου).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Τοῦ Προφήτου σου Ἀμὼς τὴν μνήμην, Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σὲ δυσωποῦμεν, Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κυριακή Δ' Ματθαίου: Εὐαγγέλιο - Λόγος εἰς τόν ἑκατόνταρχον (Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος)

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. η’ 5-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, 5 ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 10 ἀκούσας δὲ ὁ  Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ  Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ  Ἀβραὰμ καὶ  Ἰσαὰκ καὶ  Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 καὶ εἶπεν ὁ  Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

Ὁμιλία ΚΣΤ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, εἰς τόν ἑκατόνταρχον

Σε όλο το Ευαγγέλιον του Χριστού βλέπει κανείς πόσον αφωσιωμένος ήταν σ’ αυτόν ο λαός. Διότι και όταν ωμιλούσε, τον ήκουαν σιωπηλοί, χωρίς να παρεμβαίνουν ούτε να διακόπτουν την συνέχεια του λόγου του, ούτε προσπαθούσαν να εύρουν αφορμή για να τον κατηγορήσουν όπως οι Φαρισαίοι· και μετά την διδασκαλία τον ακολουθούσαν πάλι με θαυμασμό. Συ όμως πρόσεξε, παρακαλώ, την σύνεσι του Κυρίου, πώς οικονομεί ποικιλοτρόπως την ωφέλεια των πα­ρόντων, μεταβαίνοντας από τα θαύματα στους λόγους και πάλιν ερχόμενος από τους λόγους τής διδασκαλίας στα θαύματα. Διότι και πριν ανεβή στο όρος εθεράπευσε πολλούς, προετοιμάζοντας το έδα­φος για όσα θα έλεγε και μετά από την ολοκλήρωσι της μακράς αυτής επί του όρους διδασκαλίας, πάλιν έρχεται σε θαύματα, επιβεβαιώνο­ντας τους λόγους με τα έργα του. Και επειδή εδίδασκεν «ως έχων εξουσίαν», για να μη νομισθή ο τρόπος τής διδασκαλίας του κομπα­σμός και αυθάδεια, κάνει το ίδιο και με τα έργα: θεραπεύει «ως εξου­σίαν έχων», για να μη θορυβούνται βλέποντάς τον να διδάσκη με αυτόν τον τρόπον, αφού με τον ίδιο τρόπον έκαμε και τα θαύματα.

Προφήτης Ελισσαίος 14 Ιουνίου

Ἠλίαν ἵπποι, τὸν δὲ διπλοῦν Ἠλίαν,
Εἰς οὐρανοὺς ἀνῆγον ὡς ἵπποι Νόες.
Πότμον Ἐλισσαῖος δεκάτῃ λάχεν ἠδὲ τετάρτῃ.
Βιογραφία
Ο προφήτης Ελισσαίος ήταν γιος του μεγαλοκτηματία Σαφάτ, από το χωριό Αελμούθ ή Αβελμεολά. Τον Ελισσαίο συναντάμε μέσα στην Παλαιά Διαθήκη σαν υπηρέτη του Προφήτη Ηλία (βλέπε 20 Ιουλίου). Όταν εκείνος με θαυμαστό τρόπο έφυγε προς το
ν Κύριο, ο Ελισσαίος συνέχισε το προφητικό έργο του Ηλία, και μάλιστα με πολλά θαύματα. Ενδεικτικά εδώ θα αναφέρουμε ένα. Κάποτε ήλθε στον Ελισσαίο μια χήρα γυναίκα, που πριν λίγο είχε χάσει τον άνδρα της, και του λέει: «Ο άνδρας μου πέθανε και συ γνωρίζεις ότι σεβόταν το Θεό. Και όμως, ένας άσπλαχνος δανειστής του ήλθε τώρα και, επειδή δεν έχουμε να τον πληρώσουμε, ζητάει να πάρει τους γιους μου δούλους του». Ο Ελισσαίος συγκινημένος της είπε: «Τι μπορώ να σου κάνω; Πες μου, τι έχεις στο σπίτι σου»; Η χήρα του απάντησε: «Τίποτα. Μόνο ένα αγγείο λάδι». Τότε ο Ελισσαίος της λέει να πάει να δανειστεί από τους γείτονες όσα μπορεί περισσότερα άδεια αγγεία. Έπειτα, να κλείσει την πόρτα του σπιτιού της, και μαζί με τους γιους της να γεμίσουν τα αγγεία αυτά από το δικό τους αγγείο με λάδι. Έτσι και έγινε. Αφού δανείστηκε πολλά άδεια αγγεία, τα γέμισε με λάδι από το δικό της, που στο τέλος βρέθηκε και αυτό γεμάτο! Έτσι, πούλησε την άφθονη εκείνη ποσότητα λαδιού, πλήρωσε το χρέος και έμειναν αρκετά χρήματα γι' αυτήν και τα παιδιά της. Ο Ελισσαίος πέθανε επί βασιλέως Ιωάς και τον έθαψε με πολύ θρήνο ο λαός του Ισραήλ στη Σεβαστούπολη της Σαμάρειας.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς ὑποφήτην ἀληθῆ τοῦ Σωτῆρος, καὶ τῶν ἐν νόμῳ παιδευτὴν καὶ φωστῆρα, τοὶς πόρρω σὲ ἐδήλωσεν ὁ τόκος σου σοφὲ σὺ γὰρ κληρωσάμενος, τοῦ Θεσβίτου τὴν χάριν, θαύμασι διέπρεψας, καὶ δυνάμεσι πλείσταις. Καὶ νῦν ἀπαύστως φύλαττε ἠμᾶς, ὢ Ἐλισαῖε, Προφῆτα θεσπέσιε

Άγιος Μεθόδιος ο ομολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης 14 Ιουνίου

Μεθόδιον φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας,
Τὸ τῆς τελευτῆς σβεννύει στυγνὸν νέφος.
Βιογραφία
Ο Άγιος Μεθόδιος καταγόταν από μεγάλη και ευσεβή οικογένεια, μέσα στην οποία ανατράφηκε σύμφωνα με τις εντολές του ορθοδόξου χριστιανικού πνεύματος. Γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη επί Λέοντος του Ε', για ν' αναλάβει κάποια πολιτική υπηρεσία, άξια της υψηλής παιδείας και ικανότητάς του. Τότε στη Βασιλεύουσα, επικρατούσε το ζήτημα της προσκύνησης των Αγίων εικόνων. Ο Βασιλιάς Θεόφιλος, επειδή εκτιμούσε την παιδεία του Μεθοδίου, προσπαθούσε με διάφορες περιποιήσεις να τον πάρει με το μέρος του. Αλλά ο Μεθόδιος τον παρατήρησε σκληρά και ευθέως, για την ανόητη στάση του απέναντι στις Άγιες εικόνες. Ο Θεόφιλος εξοργισμένος, τον φυλάκισε στο νησί του Αντιγόνου, μέσα σ' ένα τάφο μαζί με δύο ληστές. Αργότερα όμως, επειδή του εξήγησε κάποιο δύσκολο χωρίο, σχετικά με τις απόκρυφες επιστήμες, τον αποφυλάκισε υπό επιτήρηση. Μετά τον θάνατο του Θεοφίλου, στις 12 Φεβρουαρίου 842 μ.Χ. και επί των ημερών της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο Μεθόδιος έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης. Επί της πατριαρχείας του, καθιερώθηκε η γιορτή της Ορθοδοξίας την πρώτη Κυριακή των νηστειών, έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του πατριάρχη Νικηφόρου και Θεοδώρου του Στουδίτου και γενικά, μπορούμε να πούμε ότι επί Μεθοδίου παγιώθηκε η νίκη της Ορθοδοξίας. Απεβίωσε ειρηνικά την 14η Ιουνίου του 846 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Εὐσέβειας τὴν μέθοδον προβαλλόμενος, αἱρετικῶν διαλύεις τᾶς ἐπινοίας στερρῶς, Ὀρθοδόξων ἡ κρηπὶς Πάτερ Μεθόδιε τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀνεστήλωσας τιμᾶν, ὡς θεῖος ἱεροφάντωρ• καὶ νῦν ἀεὶ ἐκδυσώπει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν