Μια ακόμη ιστορία που δεν σου δίδαξαν ΠΟΤΕ. Δημητράκης Δημητριάδης 14 Μαρτίου 1956: Πυροβολήθηκε από Άγγλο στρατιώτη κατά τη διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης για την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα. ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ, ένα χρόνο μετά, ΑΠΑΓΧΟΝΙΖΟΥΝ τον μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη που έγραψε το ποίημα για τον μικρό Δημητράκη..

 

Πέτρα σε πέταγαν τα μικρά μου τα χέρια

σ' ένοιωθα λευτεριά να ματώνεις στ' αστέρια...

Ο Δημητριάδης Δημητράκης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949. Φονεύθηκε στις 14 Μαρτίου 1956 
από Άγγλους, σε μαθητική διαδήλωση στη Λάρνακα. Γονείς ήταν ο Γεώργιος και η Παρασκευή 
Δημητριάδη. Είχε δύο αδέλφια τον Ανδρέα, την Σοφούλα και τον Κυριάκο.

Ο μικρός ήρωας όπως τον αποκαλούσε ο αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής,
 ήταν μόλις επτά χρονών, μαθητής στη Β΄ τάξη του Δημοτικού, όταν τον πυροβόλησε Άγγλος 
στρατιώτης κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι, η μητέρα του έφυγε για
 την Αγγλία και ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ και πουλούσε 
λουλούδια, για να εξασφαλίζει τα απαραίτητα. Ήταν παιδί ήρεμο, αλλά πολύ ριψοκίνδυνο.

Ημερα μνημης του ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΥ του ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ (τον κρέμασαν οι "πολιτισμένοι" Εγγλέζοι επειδή πολεμούσε για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα).

Η φωτογραφία είναι αληθινή, από την φυλακή όπου κρέμασαν οι Εγγλέζοι αρκετά παλικάρια της ΕΟΚΑ

Σαν σήμερα....
14 Μαρτίου 1957, ο 18χρονος μαθητής (και ποιητής) Ευαγόρας Παλληκαρίδης, μαθητής της Γ' Λυκείου, μέλος της ΕΟΚΑ, απαγχονιζόταν από τους "πολιτισμένους" Εγγλέζους (τον κρέμασαν δηλαδή). 

Προηγουμένως, η Βασίλισσα Ελισάβετ (είναι η ίδια που ζει και βασιλεύει και σήμερα στην Αγγλία), ΑΡΝΗΘΗΚΕ να δώσει χάρη όταν μητέρες Κυπρίων αγωνιστών την επισκεπτόταν και την παρακαλούσαν να δώσει χάρη για να μην κρεμαστούν οι γιοί τους.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης 
Μάρτυρας του αγώνα των ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Αγία Ευδοκία η από Σαμαρειτών η Οσιομάρτυς 1 Μαρτίου

Η Αγία Ευδοκία γεννήθηκε στη Ηλιούπολη της επαρχίας Λιβανησίας, της Φοινίκης, την εποχή του Τραϊανού (98 - 117 μ.Χ.). Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στην αμαρτία και την ακολασία, παρασύροντας με την εκτυφλωτική της ομορφιά πολλούς άνδρες στη αμαρτωλή ζωή, ενώ συγχρόνως συγκέντρωσε πολλά χρήματα.
Η χάρη όμως του Θεού ευδόκησε, ώστε να συμβεί η θαυμαστή αλλοίωση και στην ψυχή της Ευδοκίας. Μετά από μία σοβαρή ασθένεια, εγκατέλειψε την πόλη και την αμαρτία της, για να επιστρέψει εκεί ένα χρόνο αργότερα. Επιθυμώντας όμως να παραμείνει άγνωστη, εγκαταστάθηκε στην άκρη της πόλης. Εκεί γνωρίζει κάποιον μοναχό ονόματι Γερμανό και με τις νουθεσίες του μετανοεί.
Στην συνέχεια, αφού είδε οπτασία, προσήλθε στον Επίσκοπο Θεόδοτο και βαπτίσθηκε. Η οπτασία ήταν η εξής: Παρατηρούσε Άγγελο Θεού να οδηγεί αυτήν προς τον ουρανό και άλλους Αγγέλους να τη συγχαίρουν, ενώ την ίδια στιγμή κάποιος μαύρος ούρλιαζε και έλεγε ότι αδικείται πάρα πολύ, επειδή η Ευδοκία έγινε Χριστιανή.

Ο Έλεγχος της Αγάπης μέσα στη Νύχτα του Μοναχού.

«Βαστάζετε αλλήλων τα βάρη, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του. Στον μοναχικό βίο η εντολή αυτή δεν είναι απλώς λόγος της Γραφής, αλλά καθημερινή πράξη ζωής. Ο μοναχός δεν αγωνίζεται μόνο για τη δική του σωτηρία. Σηκώνει μυστικά και τον πόνο του αδελφού του. Και πολλές φορές ο αγώνας αυτός γίνεται αθέατος, τη νύχτα, όταν όλα φαίνονται σιωπηλά και μόνο ο Θεός γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Σε μια μεγάλη Σκήτη του Αγίου Όρους ζούσε κάποτε ένας ηλικιωμένος ιερομόναχος, ο παπα Νικόλας. Ήταν άνθρωπος απλός, ήσυχος και ταπεινός. Οι περισσότεροι τον θεωρούσαν έναν γέροντα χωρίς ιδιαίτερη φήμη. Κανείς όμως δεν γνώριζε τον μυστικό αγώνα που έκανε κάθε νύχτα για τους αδελφούς του.

Πριν ακόμη χτυπήσει το τάλαντο για τον Όρθρο, ο παπα Νικόλας σηκωνόταν από το κελί του. Έπαιρνε στο χέρι ένα μικρό φανάρι ή ένα αναμμένο δαδί και άρχιζε να περπατά αργά στους διαδρόμους της Σκήτης. Στο άλλο του χέρι κρατούσε το κομποσκοίνι. Οι κόμποι περνούσαν αθόρυβα ανάμεσα στα δάχτυλά του καθώς ψιθύριζε την ευχή.

Σταματούσε έξω από κάθε κελί μοναχού. Δεν χτυπούσε την πόρτα. Δεν ήθελε να ταράξει κανέναν. Ακουμπούσε απλώς το μέτωπό του επάνω στο ξύλο της πόρτας για λίγα δευτερόλεπτα. Ψιθύριζε μια μικρή προσευχή και ύστερα έκανε μια μετάνοια. Με τον ίδιο τρόπο περνούσε από όλα τα κελιά, ένα προς ένα.

Ένας νεαρός δόκιμος, γεμάτος απορία για τη συνήθεια του γέροντα, τον παρακολούθησε ένα βράδυ. Όταν ο παπα Νικόλας έφτασε μπροστά στο δικό του κελί, ο νεαρός βγήκε ξαφνικά έξω.

Γέροντα, γιατί το κάνετε αυτό κάθε βράδυ; Γιατί δεν ξεκουράζεστε πριν την εκκλησία;

Ο γέροντας στάθηκε ήρεμα και του απάντησε με πραότητα.

Ευλογημένο παιδί, κάνω τον έλεγχο της αγάπης.

Ο νεαρός δεν κατάλαβε. Τότε ο παπα Νικόλας του αποκάλυψε το μυστικό του.

Η νύχτα είναι η πιο δύσκολη ώρα για τον μοναχό. Τότε πολεμά ο πειρασμός. Άλλος πονά στο σώμα και δεν μπορεί να κοιμηθεί. Άλλος πολεμά με τις αναμνήσεις του κόσμου. Άλλος νιώθει απελπισία και δεν βρίσκει δύναμη να σηκωθεί για την προσευχή.

Γι’ αυτό περνώ από κάθε κελί και λέω μια μικρή προσευχή.

Κύριε Ιησού Χριστέ, δώσε δύναμη στον αδελφό που είναι πίσω από αυτή την πόρτα. Αν είναι λυπημένος, παρηγόρησέ τον. Αν είναι άρρωστος, γιάτρεψέ τον. Αν πολεμάται από λογισμούς, δώσε ειρήνη στην καρδιά του. Αν βαριέται, άναψε μέσα του τον πόθο της προσευχής.

Και τότε πρόσθεσε με ταπεινή φωνή.

Το δαδί που κρατώ δεν φωτίζει τον δρόμο μου. Φωτίζει τις ψυχές τους.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι η προσευχή για τον αδελφό είναι από τα μεγαλύτερα έργα αγάπης. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι τίποτε δεν ενώνει τόσο τους ανθρώπους όσο η προσευχή που γίνεται ο ένας για τον άλλον. Ο δε Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι καρδιά ελεήμων είναι εκείνη που καίγεται από αγάπη για όλη την κτίση και προσεύχεται ακόμη και για εκείνους που δεν το γνωρίζουν.

Στην μοναχική παράδοση του Αγίου Όρους αυτός ο αγώνας της κρυφής προσευχής θεωρείται μεγάλο διακόνημα. Ο μοναχός γίνεται μυστικός φύλακας των αδελφών του. Όπως λέγει η Γραφή, «αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν».

Με τον καιρό πολλοί μοναχοί της Σκήτης παρατηρούσαν κάτι παράξενο. Κάποιες νύχτες, όταν η καρδιά τους ήταν βαριά ή όταν η προσευχή τους είχε παγώσει, ένιωθαν ξαφνικά μια γλυκιά ειρήνη να περνά μέσα στο κελί τους. Η λύπη έφευγε και η ψυχή ζεσταινόταν. Σηκώνονταν από το κρεβάτι και έτρεχαν στον ναό για τον Όρθρο.

Χρόνια αργότερα ο παπα Νικόλας κοιμήθηκε ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ. Οι πατέρες της Σκήτης τον έθαψαν απλά, όπως ζούσε. Όμως κάποιοι από αυτούς έλεγαν ότι σε δύσκολες νύχτες, όταν ένας νέος μοναχός παλεύει με τη μοναξιά ή τον λογισμό της φυγής, ακούγονται ελαφρά βήματα στους διαδρόμους της Σκήτης. Και μια λεπτή μυρωδιά από καμένο δαδί και λιβάνι περνά μέσα από τις χαραμάδες των θυρών.

Τότε οι παλαιοί χαμογελούν και λένε σιγανά.

Ο παπα Νικόλας συνεχίζει ακόμη τον έλεγχο της αγάπης.

Η ιστορία αυτή θυμίζει μια μεγάλη αλήθεια της πνευματικής ζωής. Η πιο δυνατή βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος στον αδελφό του δεν είναι πάντα ένας λόγος ή μια πράξη που φαίνεται. Συχνά είναι η κρυφή προσευχή που γίνεται τη νύχτα, όταν κανείς δεν βλέπει. Εκείνη η προσευχή που σηκώνει τον πόνο του άλλου μπροστά στον Θεό και ζητά έλεος για όλο τον κόσμο.

Όπως διδάσκει και ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, όποιος αγαπά αληθινά τον αδελφό του, προσεύχεται γι’ αυτόν όπως προσεύχεται για τον εαυτό του. Και τότε η αγάπη γίνεται φως που φωτίζει όχι μόνο έναν άνθρωπο, αλλά ολόκληρη την αδελφότητα.

Όταν η νύχτα γίνεται τόπος προσευχής, τότε ακόμη και το μικρό φως ενός δαδιού μπορεί να γίνει φλόγα που ζεσταίνει πολλές ψυχές.

Αν κάποτε βρεθείς σε δύσκολη ώρα και νιώσεις την καρδιά σου να βαραίνει μέσα στη νύχτα, θυμήσου ότι ίσως κάπου κάποιος προσεύχεται για σένα χωρίς να το γνωρίζεις. Και αυτή η μυστική προσευχή είναι πολλές φορές το πιο αληθινό σημείο ότι η αγάπη του Θεού εργάζεται σιωπηλά μέσα στον κόσμο.

Στη σιωπή της νύχτας, εκεί όπου ακούγεται μόνο η ευχή, γεννιέται η πιο καθαρή μορφή αγάπης.

Ένας γέροντας που προσευχόταν κρυφά για τους αδελφούς του θυμίζει ότι η αληθινή αγάπη δεν κάνει θόρυβο. Προσεύχεται.

Όσιος Βασίλειος ο Ομολογητής 28 Φεβρουαρίου

Ο Όσιος Βασίλειος ο Ομολογητής, έζησε και έδρασε επί αυτοκρατορίας Λέοντα Γ' του Ισαύρου (717 - 741 μ.Χ.) του εικονομάχου.

Από μικρή ηλικία ο Βασίλειος εγκατέλειψε τη κοσμική ζωή για να αφιερωθεί στη διδασκαλία του Ευαγγελίου και την άσκηση. Αρχικά ζούσε σε κάποιο ερημητήριο τρέφοντας το πνεύμα του και την ψυχή του με τα δώρα της πίστεως και της αγάπης. Έγινε μαθητής και υποτακτικός του Οσίου Προκοπίου του Δεκαπολίτου (τιμάται 27 Φεβρουαρίου). Όταν όμως οι περιστάσεις τον κάλεσαν, ανταποκρίθηκε με θαυμαστή προθυμία και υπερασπίσθηκε την Ορθοδοξία με θάρρος και παρρησία. Διώχθηκε σκληρά, για την άκαμπτη αντίστασή του και τη θαρραλέα συνηγορία υπέρ της ορθοδοξίας. Φυλακίστηκε και υπέστη πολλά βασανιστήρια.

Όταν πέθανε ο τύραννος Λέων, ο Όσιος Βασίλειος αφέθηκε ελεύθερος και επανήλθε στο ασκητήριό του για να συνεχίσει τους μοναχικούς τους αγώνες.

Μέγας αγωνιστής της Εκκλησίας, στρατευόταν συνεχώς για την ενίσχυση της ορθόδοξης πίστης, για τη διαφώτιση των αιρετικών, για τη στερέωση των πιστών και τη μετάνοια των αμαρτωλών. Έτσι οσιακά αγωνιζόμενος εκοιμήθη εν ειρήνη.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Βασίλειον δώρημα, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Βασίλειε, ὡς βασιλεύσας παθῶν, τοὶς θείοις σου σκάμμασι, σὺ γὰρ ὁμολογία, τὸν σὸν βίον φαιδρύνας, λάμπεις δι' ἀμφοτέρων, ὡς ἀστὴρ σελασφόρος, ἐντεῦθεν τῆς ἀσάλευτου βασιλείας ἠξίωσαι.

 

Αγία Κυράννα η Νεομάρτυς 28 Φεβρουαρίου

Η Αγία νεομάρτυς Κυράννα γεννήθηκε στο χωριό Αβυσσώκα ή Βυρσόκα, στη σημερινή Όσσα της Θεσσαλονίκης, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Στο Μαρτύριό της αναφέρεται ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη. Αυτή η εξωτερική ομορφιά της Κυράννας, που δεν ήταν τίποτε άλλο από το αντικατόπτρισμα της εσωτερικής της ωραιότητας, αποτέλεσε και την αφορμή να οδηγηθεί στο μαρτύριο, καθώς κάποιος γενίτσαρος, εισπράκτορας των φόρων στο χωριό της Κυράννας, που την ερωτεύθηκε, προσπάθησε επανειλημμένα με κολακείες και δώρα να την ελκύσει και να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, για να τη νυμφευθεί. Επειδή όμως η Κυράννα δεν αποδεχόταν τις κολακείες, ούτε πολύ περισσότερο τα δώρα του Τούρκου, αυτός νομίζοντας πως θα την κάμψει με τον φόβο άρχισε να την απειλεί ότι θα την βασανίσει σκληρά και τέλος θα την θανατώσει, αν δεν υποχωρήσει και δεν αρνηθεί την πίστη της. Αλλά ούτε αυτά τα μέσα έφεραν το ποθητό αποτέλεσμα για το γενίτσαρο. Τότε την οδήγησε βίαια στον κριτή της Θεσσαλονίκης και ψευδομαρτύρησε εναντίον της, ότι του είχε δηλώσει ότι θα αλλαξοπιστήσει για να τη νυμφευθεί, αλλά τελικά δεν τήρησε την υπόσχεσή της. Η Αγία Κυράννα με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό. Έτσι οι Τούρκοι την οδήγησαν στη φυλακή.

Ο γενίτσαρος, που την οδήγησε στον κριτή, ζήτησε και έλαβε την άδεια του Αλή Εφέντη, μπέη του κάστρου της Θεσσαλονίκης, να επισκέπτεται την Αγία στη φυλακή, όπου με κολακείες αλλά και βασανιστήρια προσπαθούσε να την μεταπείσει. Όταν έφευγε αυτός, συνέχιζε τα βασανιστήρια ο δεσμοφύλακας, τον οποίο έλεγχαν για την σκληρότητά του τόσο οι υπόλοιποι φυλακισμένοι, όσο και κάποιος άλλος φύλακας Χριστιανός.

Κάποια φορά ο γενίτσαρος επισκέφθηκε και πάλι την Αγία στη φυλακή και την βασάνισε μέχρι θανάτου. Ο Χριστιανός φύλακας επέπληξε τότε δριμύτατα το δεσμοφύλακα και τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει στο πασά, επειδή επέτρεπε να εισέρχονται στη φυλακή παράνομα άνθρωποι ξένοι και να βασανίζουν τους φυλακισμένους. Έτσι, όταν μετά από λίγο ο γενίτσαρος ξαναήλθε στη φυλακή, φοβούμενος ο δεσμοφύλακας δεν του επέτρεψε την είσοδο. Αυτός τότε τον κατήγγειλε στον Αλή Εφέντη, ο οποίος τον κάλεσε και τον επέπληξε, γιατί παράκουσε τις διαταγές του. Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο δεσμοφύλακας επέστρεψε οργισμένος στη φυλακή και ξέσπασε πάνω στην Κυράννα, την οποία κρέμασε και άρχισε να χτυπά αλύπητα. Μπροστά σε αυτό το θέμα όλοι οι φυλακισμένοι, ακόμη και οι Μωαμεθανοί, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να καταφέρονται εναντίον του δεσμοφύλακος, ο οποίος άφησε την Αγία κρεμασμένη κι έφυγε. Ήταν 28 Φεβρουαρίου του 1751 μ.Χ.

Η ταπείνωση που νικά την πλάνη.

Στους παλαιούς χρόνους της ασκήσεως, όταν οι μοναχοί αγωνίζονταν στην έρημο με προσευχή, νηστεία και σιωπή, συνέβη ένα περιστατικό που φανερώνει πόσο βαθιά είναι η σοφία της ταπεινώσεως. Σε έναν από τους αδελφούς παρουσιάστηκε ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άγγελο φωτός, όπως πολλές φορές επιχειρεί ο πονηρός να εξαπατήσει εκείνους που αγωνίζονται για τον Θεό. Με λαμπρότητα και φαινομενική δόξα στάθηκε μπροστά του και του είπε ότι είναι ο αρχάγγελος Γαβριήλ, σταλμένος από τον Θεό για να τον επισκεφθεί.

Η καρδιά όμως του μοναχού δεν παρασύρθηκε από το θέαμα. Η πνευματική παράδοση διδάσκει ότι ο εχθρός της σωτηρίας πολλές φορές ντύνεται με φως για να παγιδεύσει τον άνθρωπο. Ο όσιος Απόστολος Παύλος είχε ήδη προειδοποιήσει ότι ακόμη και ο σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός, και γι’ αυτό η διάκριση είναι η μεγάλη ασπίδα των αγωνιστών της πίστεως. Ο αδελφός λοιπόν δεν έδειξε θαυμασμό ούτε επιθυμία να δει οράματα. Με βαθιά επίγνωση της δικής του αδυναμίας απάντησε με λόγο ταπεινό και αληθινό.

Είπε ότι ίσως ο Θεός να έστειλε τον άγγελο σε άλλον, διότι ο ίδιος δεν είναι άξιος να δει αγγέλους αφού ζει μέσα στην αμαρτία. Αυτή η απάντηση ήταν σαν φωτιά που έκαψε την απάτη. Ο πονηρός δεν αντέχει την ταπείνωση, γιατί όλη του η δύναμη στηρίζεται στην υπερηφάνεια και στην πλάνη του νου. Έτσι το ψεύτικο φως χάθηκε αμέσως και η δαιμονική παρουσία εξαφανίστηκε.

Η ιστορία αυτή από το Γεροντικό φανερώνει

Όσιος Προκόπιος ο Δεκαπολίτης ο Ομολογητής 27 Φεβρουαρίου

 

Ο Όσιος Προκόπιος ο Δεκαπολίτης έζησε στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου (717 - 741 μ.Χ.) και διακρίθηκε για την πνευματική γενναιότητά του ως υπέρμαχος της Ορθοδοξίας. Αν και από νεαρή ηλικία ακολούθησε το μοναχισμό, δεν έμεινε στην απομόνωση του κελιού του, αλλά αγωνίσθηκε σθεναρά κατά των εικονομάχων. Γι' αυτό υπέστη πολλά βασανιστήρια, μαστιγώσεις, φυλακές και εξορίες. Διακρίθηκε, επίσης, στον αγώνα της Εκκλησίας κατά των αιρετικών Μονοφυσιτών.

Ο Άγιος Προκόπιος φαίνεται ότι λίγο μετά την αποφυλάκισή του κοιμήθηκε, ενώ κατ' άλλους υπέμεινε μαρτυρικό θάνατο.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Φερωνύμως προκύπτων ἐν ἀσκήσει Προκόπιε, ἤρθης ἐκ δυνάμεως Πάτερ, πρὸς ἀθλήσεως ἔλλαμψιν Χρίστου γὰρ τὴν Εἰκόνα προσκυνῶν, Μαρτύρων ἀνεδείχθης κοινωνός, μεθ' ὧν πρέσβευε παμμάκαρ διαπαντός, ὑπὲρ τῶν ἐκβοώντων σοι, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνερνούντι διὰ σοῦ, πασιν ἰάματα.

 

Η ΕΠΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΟΤΖΑ ΚΑΓΙΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ

Την 21η Ιουλίου 1974 ο Υπολοχαγός Ηλίας Γλεντζές με τον 13ο Λόχο της 31ης έγραψε χρυσές σελίδες στην Ιστορία του Έθνους μαζί με τα παλληκάρια της Μοίρας του.

Χωρίς την κάλυψη του Πεζικού κατέλαβαν ένα ολόκληρο Τουρκικό στρατόπεδο με Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο Κοτζά Καγιά,νύχτα,εν μέσω 150 εχθρικών πολυβολείων.

Η θρυλική αυτή αποστολή τους διδάσκεται σε ξένες στρατιωτικές σχολές ως υπόδειγμα θάρρους υπολειπόμενων αριθμητικά μονάδων σε εχθρικό έδαφος.

Η 31η Μοίρα Καταδρομών κατέλαβε το ιστορικό ύψωμα του Αγίου Ιλαρίωνα εξοντώνοντας εκατοντάδες Τούρκους εισβολείς που έκαναν γιουρούσι με τις ψαλμωδίες Χότζα να τους παροτρύνει.

Στις μάχες αυτές έδωσαν την ζωή τους ο ήρωας Αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Κατσάνης από το Σιδηρόκαστρο Σερρών ενώ ως αγνοούμενος θεωρείται ο ήρωας Νίκος Κατούντας από την Αχαία που οι Τούρκοι φοβούνται και να προφέρουν το όνομα του.

"Η επική μάχη κατάληψης του «Κοτζά Καγιά»

Την Κυριακή 21 Ιουλίου 1974 το βράδυ, έγινε η ηρωική μάχη του «Κοτζά Καγιά» στον Πενταδάκτυλο, μεταξύ καταδρομέων της 31ης Μοίρας Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς και μεγάλης δύναμης Τουρκοκυπρίων τρομοκρατών και Τούρκων αλεξιπτωτιστών, οι οποίοι είχαν εισβάλει στην Κύπρο. Ως «μια ασύλληπτη σε ιδέα και εκτέλεση αποστολή», χαρακτηρίζει την επιχείρηση αυτή ο τότε ανθυπολοχαγός της Μοίρας Ματθαίος (Μάκης) Οικονομίδης, πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων. Και συνεχίζει:

«Οι Τούρκοι επάνδρωναν στην περιοχή γύρω στα 150 πολυβολεία, που ακόμη και ολόκληρη η δύναμη της Εθνικής Φρουράς ίσως να μην μπορούσε να τα εκπορθήσει. Κι όμως το πετύχαμε. Ο 13ος λόχος κρούσεως στον οποίο ανήκα, είχε αποστολή να διεισδύσει στα μετόπισθεν του εχθρού και από το νότιο άκρο να επιτεθούν οι λόχοι 11 και 12. Στους καταδρομείς είχαμε πει πως επρόκειτο για μια απλή αποστολή όπως αυτές που εκατοντάδες φορές κάναμε στις ασκήσεις και ότι υπάρχει και ένα στρατόπεδο Τούρκων καταδρομών, το οποίο πρέπει να καταλάβουμε.

»Με το που νύχτωσε

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του.

ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΕΚΤΑΡΊΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ!!

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,

ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,

επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,

φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.

Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,

διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,

τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,

την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,

γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,

το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,

ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.

Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,

πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,

τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.

Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,

την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,

την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,

την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.

Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.

Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,

πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.

Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,

ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,

την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,

τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,

γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,

προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.

Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,

σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,

τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.

Αμήν

Η προσευχή αυτή του Αγίου Νεκταρίου δεν είναι απλώς ένα ευσεβές κείμενο.

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» Ματθαίος 16,24.

Ζούμε σε μια εποχή που αγαπά την άνεση και φοβάται την θυσία. Ο άνθρωπος συνηθίζει να ζητά ό,τι είναι εύκολο και γρήγορο. Θέλει τις επιθυμίες του να εκπληρώνονται χωρίς κόπο, τις σχέσεις του χωρίς πληγές και την πίστη του χωρίς δοκιμασία. Μέσα σε αυτό το πνεύμα γεννήθηκε ένας χριστιανισμός επιφανειακός, προσαρμοσμένος στα μέτρα της ανθρώπινης ευκολίας. Πολλοί ζητούν τον Χριστό ως παρηγοριά, ως ψυχολογική ανακούφιση, ως έναν Θεό που θα χαϊδεύει τα αυτιά και θα λύνει προβλήματα χωρίς αγώνα. Όμως ο Χριστός που αφαιρείται από τον Σταυρό δεν είναι ο αληθινός Χριστός του Ευαγγελίου, αλλά μια εικόνα που κατασκευάζει ο άνθρωπος για να νιώθει ασφαλής.

Η Αγία Γραφή δείχνει καθαρά ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από τον Σταυρό. Ο ίδιος ο Κύριος δεν έκρυψε αυτή την αλήθεια. Όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει καλείται να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του. Αυτός ο λόγος δεν είναι σκληρότητα του Θεού αλλά αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο θεραπεύεται η ανθρώπινη καρδιά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ο σταυρός είναι ρίζα των αγαθών και πηγή αμέτρητων δωρεών», διότι μέσα από την υπομονή και την ταπείνωση ο άνθρωπος καθαρίζει την ψυχή του και μαθαίνει την αληθινή αγάπη.

Αγία Φωτεινή η Μεγαλομάρτυς η Σαμαρείτιδα 26 Φεβρουαρίου

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Φωτεινή καταγόταν από την Σαμαρειτική πόλη Σιχάρ . Τις πρώτες πληροφορίες για την Αγία τις βρίσκουμε στο Δ΄ κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (Δ' 1 - 38).
Κάθε μεσημέρι πήγαινε έξω από την πόλη, στο πηγάδι το λεγόμενο του Ιακώβ, και εγέμιζε την στάμνα της. Εκεί, μια ημέρα, συνάντησε τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος εφανέρωσε σ' αυτήν όλη τη ζωή της. Ο Κύριος είπε στην Αγία, ότι Αυτός είναι « το ύδωρ το ζων», δηλαδή η αστείρευτη πηγή του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το «πνευματικό ύδωρ» έδωσε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα, η οποία εβαπτίσθηκε Χριστιανή μεταξύ των πρώτων γυναικών της Σαμάρειας και ονομάσθηκε Φωτεινή.
Από τότε αφιέρωσε τον εαυτό της στη διάδοση του Ευαγγελίου στην Αφρική και στη Ρώμη. Εκεί έλαβε και μαρτυρικό θάνατο από τον αυτοκράτορα Νέρωνα (54 - 68), όταν αυτός έμαθε ότι η Αγία Φωτεινή έκανε Χριστιανές τη θυγατέρα του Δομνίνα και μερικές δούλες της.
Μαζί με την Αγία Φωτεινή εμαρτύρησαν οι υιοί της και οι πέντε αδελφές της.
Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Την πηγήν δεξαμενή της σοφίας και χάριτος, εκ χειλέων Κυρίου Φωτεινή Ισαπόστολε, νομίμως ηγωνίσω πανοικεί, και νέμεις φωτισμόν παρά Θεού, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου τη σεπτή, και ευλαβώς βοώσί σου. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, χάριν ημίν και έλεος.

Όσιος Πορφύριος επίσκοπος Γάζης 26 Φεβρουαρίου

Ο Όσιος Πορφύριος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Αφού εγκατέλειψε και γονείς και πλούτη, στα χρόνια της βασιλείας του Αρκαδίου και Ονωρίου, αναχώρησε για την Αίγυπτο που ήταν τότε μεγάλο μοναστικό κέντρο και έγινε μοναχός σε σκήτη. Μετά πενταετή διαμονή ήλθε στα Ιεροσόλυμα και κήρυσσε στους Ιουδαίους και τους Έλληνες το Ευαγγέλιο του Χριστού. Εκεί ασθένησε σοβαρά από κίρρωση του ήπατος, αλλά παρά την ασθένειά του δεν παρέλειπε καθημερινά να επισκέπτεται το Ναό της Αναστάσεως και τα άλλα ιερά προσκυνήματα, προκαλώντας τον θαυμασμό των άλλων προσκυνητών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μάρκος, ο μετέπειτα βιογράφος του Πορφυρίου, ο οποίος είχε μεταβεί, επίσης, για προσκύνημα από την Ασία στα Ιεροσόλυμα και από τότε συνδέθηκαν διά βίου. Ο Μάρκος αποδείχθηκε πιστός και χρήσιμος συνεργάτης του, ανέλαβε μάλιστα να τακτοποιήσει μια σοβαρή εκκρεμότητα που είχε αφήσει στη Θεσσαλονίκη ο Πορφύριος, τον καταμερισμό δηλαδή της οικογενειακής περιουσίας του με τα ενήλικα πλέον αδέλφια του. Κατά την διάρκεια της απουσίας του Μάρκου στη Θεσσαλονίκη, η υγεία του Αγίου Πορφυρίου αποκαταστάθηκε θαυματουργικά, κατόπιν οράματος της σταυρώσεως του Κυρίου και του ευγνώμονος ληστού. Ο Μάρκος διεκπεραίωσε την υπόθεση με τον καλύτερο τρόπο και επέστρεψε με το μερίδιο της περιουσίας, ύψους 4.400 νομισμάτων και με πλήθος αργυρών σκευών και πολύτιμων ενδυμάτων, τα οποία σύντομα εκποίησε και μοίρασε στους πτωχούς και στα μοναστήρια των Ιεροσολύμων και της Αιγύπτου, τα οποία ήταν πολύ πτωχά.
Εκεί χειροτονήθηκε, το έτος 392 μ.Χ., Πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη Β' (386 - 417 μ.Χ.). Μετά την κοίμηση του Επισκόπου Γάζης Αινείου, το 395 μ.Χ., εξελέγη Επίσκοπος της Γάζης και χειροτονήθηκε από τον Επίσκοπο Καισαρείας Ιωάννη. Εκεί, αφού επιτέλεσε πολλά θαύματα, οδήγησε και πολλούς εοδωλολάτρες και αιρετικούς στην αληθινή θεογνωσία.
Για να προστατεύσει ο Άγιος το ποίμνιό του από τις αδικίες των Εθνικών και των αρχόντων, δεν δίστασε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει την συνδρομή των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408 μ.Χ.) και Ευδοξίας.

Για το ότι πρέπει να μεμφόμαστε τον εαυτό μας Λόγος του Αββά Δωροθέου

Ας ερευνήσουμε, αδελφοί, ένα πράγμα που πολλές φορές συμβαίνει στη ζωή μας. Μερικές φορές ο άνθρωπος ακούει έναν προσβλητικό λόγο και τον προσπερνά σχεδόν ατάραχος, σαν να μην άκουσε τίποτε. Άλλοτε όμως, όταν ακούσει τον ίδιο ακριβώς λόγο, αμέσως ταράζεται και πληγώνεται βαθιά. Ποια είναι η αιτία αυτής της διαφοράς;

Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία. Υπάρχουν πολλές, αλλά υπάρχει και μία που θα μπορούσε να ονομαστεί μητέρα όλων των άλλων. Συμβαίνει, για παράδειγμα, ο άνθρωπος να βρίσκεται σε προσευχή ή να μελετά νοερά τα πνευματικά πράγματα και να βρίσκεται σε ειρηνική κατάσταση ψυχής. Τότε, ακόμη κι αν ακούσει κάποιον να τον προσβάλλει, σηκώνει τον αδελφό και τα λόγια του χωρίς ταραχή.

Άλλοτε πάλι συμβαίνει να έχει συναισθηματική προσκόλληση σε κάποιον άνθρωπο και γι’ αυτό υπομένει τις δυσκολίες που προέρχονται από αυτόν χωρίς να θλίβεται. Υπάρχει ακόμη και άλλη περίπτωση. Μπορεί κανείς να έχει τόσο κακή ιδέα για κάποιον, ώστε να τον περιφρονεί και να μην τον υπολογίζει καθόλου ως άνθρωπο. Τότε δεν καταδέχεται ούτε να μιλήσει για αυτόν ούτε για όσα λέει και κάνει.

Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτό, αναφέρεται ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα κοινόβιο. Πριν φύγει από εκεί ο Αββάς Δωρόθεος, παρατηρούσε έναν αδελφό που ποτέ δεν ταρασσόταν ούτε στενοχωριόταν με κανέναν. Κι όμως πολλοί αδελφοί τον ύβριζαν με διάφορους τρόπους και τον προκαλούσαν. Εκείνος όμως δεχόταν όσα του έλεγαν σαν να μην τον ενοχλούσε κανείς.

Ο Αββάς Δωρόθεος θαύμαζε πάντοτε αυτή τη μεγάλη ανεξικακία και ήθελε να μάθει με ποιον λογισμό είχε αποκτήσει μια τέτοια αρετή. Μια ημέρα τον κάλεσε ιδιαιτέρως, του έβαλε μετάνοια και τον παρακάλεσε να του φανερώσει τι σκέφτεται μέσα στην καρδιά του όταν τον υβρίζουν ή τον κάνουν να υποφέρει, ώστε να δείχνει τόση μακροθυμία.

Ο αδελφός, με απλότητα και χωρίς επιτήδευση, του απάντησε. Συνήθισα να φυλάγομαι από αυτούς τους ανθρώπους και δέχομαι όσα μου κάνουν, όπως ακριβώς δέχονται τα δυνατά και γεροδεμένα σκυλιά τα βασανιστήρια από τα τυραννικά αφεντικά τους.

Όταν ο Αββάς Δωρόθεος άκουσε αυτή την απάντηση, έσκυψε το κεφάλι του και είπε μέσα του. Βρήκε τον δρόμο του ο αδελφός. Έπειτα σταυροκοπήθηκε και έφυγε, παρακαλώντας τον Θεό να σκεπάζει και εκείνον και τον ίδιο.

Μέσα από αυτό γίνεται φανερό πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του και να μη ρίχνει την ευθύνη στους άλλους. Όποιος μάθει να μεμφθεί τον εαυτό του βρίσκει την ειρήνη της καρδιάς, διότι η ταπείνωση διώχνει την ταραχή, ενώ η αυτοδικαίωση γεννά την οργή και τη σύγχυση. Έτσι η ψυχή οδηγείται σιγά σιγά στη μακροθυμία, στην ανεξικακία και στη γνήσια ειρήνη που χαρίζει ο Θεός στους ταπεινούς.

Η αληθινή ειρήνη της καρδιάς γεννιέται όταν ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και στρέφει το βλέμμα του στον εαυτό του. Τότε η ταπείνωση γίνεται δρόμος σωτηρίας και η υπομονή γίνεται δύναμη της ψυχής. Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να σηκώνει τον αδελφό του, να συγχωρεί και να προχωρεί με ειρήνη στον δρόμο του Θεού.

Όταν η καρδιά μάθει να κατηγορεί τον εαυτό της, τότε παύει να ταράζεται από τους ανθρώπους. Τότε η ψυχή βρίσκει ανάπαυση και ο άνθρωπος προχωρεί προς τον Θεό με πραότητα, μακροθυμία και εσωτερική ειρήνη.

Ας γίνει αυτός ο λόγος αφορμή για μνήμη ταπεινώσεως και αυτοελέγχου, ώστε η καρδιά να μάθει να βρίσκει την ειρήνη που γεννιέται από την αληθινή μετάνοια.

Ένας λόγος που θυμίζει ότι η ειρήνη της καρδιάς αρχίζει από τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και μαθαίνει να εξετάζει πρώτα τον εαυτό του.