Η σιωπηλή ανδρεία της υπομονής κατά Θεόν.

«Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Κατά Ματθαίον 24,13). Η αντοχή δεν είναι απλώς ανθρώπινη ικανότητα, αλλά καρπός πνευματικού αγώνα, ο οποίος γεννάται μέσα από την ταπείνωση και την ελπίδα προς τον Θεό. Ο άνθρωπος που αγωνίζεται δεν μετρά τη δύναμή του στις ημέρες της άνεσης, αλλά στις ώρες που η ψυχή δοκιμάζεται και η καρδιά καλείται να μη λυγίσει. Διότι τότε αποκαλύπτεται η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και φανερώνεται αν στηρίζεται στον εαυτό του ή στη χάρη του Θεού.

Η απόγνωση δεν αποτελεί αλήθεια της υπάρξεως, αλλά πειρασμό που επιχειρεί να σκοτίσει τον νου και να απομακρύνει την καρδιά από την ελπίδα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η θλίψη γίνεται ωφέλιμη όταν οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην επίκληση του θείου ελέους. Όταν ο νους δεν διαλύεται μέσα στη σύγχυση, αλλά στέκεται με προσευχή και διάκριση, τότε η δοκιμασία μεταβάλλεται σε παιδαγωγία και η θλίψη γίνεται σκάλα που οδηγεί στην πνευματική ωρίμανση.

Η ηρεμία στις δύσκολες στιγμές δεν είναι αδυναμία, αλλά έκφραση εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις» (Ψαλμός 45,2). Η πειθαρχία του νου να μη σκορπίζεται μέσα στο χάος των λογισμών, αλλά να επιστρέφει στην προσευχή και στη μνήμη του Θεού, γεννά την αληθινή ανδρεία, η οποία δεν είναι θόρυβος, αλλά σιωπηλή σταθερότητα. Μέσα στη σιωπή αυτή διαμορφώνεται ο χαρακτήρας και καθαίρεται η καρδιά από την ταραχή.

Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, αλλά συχνά επιτρέπεται ως

Η μυστική κοινωνία της καρδιάς με τον Θεό.

«Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου» (Ψαλμός 142,1). Η προσευχή δεν είναι ανθρώπινη επινόηση ούτε θρησκευτική τεχνική, αλλά ζωντανή σχέση προσώπου προς Πρόσωπο. Δεν είναι κατάλογος αιτημάτων ούτε λόγος μηχανικός που επαναλαμβάνεται χωρίς συντριβή καρδίας. Ο Θεός δεν καλείται να υπηρετήσει τις επιθυμίες μας, αλλά να θεραπεύσει την ύπαρξή μας. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η προσευχή δεν είναι υπόθεση πολλών λέξεων αλλά καθαρότητας ψυχής, διότι «ου το πλήθος των λόγων εισακούεται, αλλά η θερμότης της καρδίας».

Η προσευχή δεν είναι στιγμιαία κίνηση πανικού ούτε ανάγκη που γεννάται μόνο όταν δοκιμάζεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που θυμάται τον Θεό μόνο στον πόνο, μοιάζει με εκείνον που αναζητά το φως μόνο όταν πέσει στο σκοτάδι, ενώ το φως υπήρχε πάντοτε. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η προσευχή είναι τρόπος ζωής, διαρκής αναφορά του νου προς τον Θεό, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5,17), ώστε κάθε στιγμή να γίνεται τόπος συναντήσεως της χάριτος.

Δεν είναι θεατρική ευσέβεια ούτε επίδειξη πνευματικότητας. Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται για να φανεί, ήδη έχασε τον καρπό της προσευχής. Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποιεί «σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμεῖόν σου» (Κατά Ματθαίον 6,6), διότι η αληθινή προσευχή γεννιέται στην ταπείνωση και τρέφεται από τη σιωπή. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι προσευχή είναι η εγκατάλειψη κάθε λογισμού και η παράδοση της καρδιάς στην

Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής ο Επίσκοπος 21 Μαρτιου

Ασκητής από νεαρή ηλικία ο Όσιος Ιάκωβος, διακρίθηκε για την καθαρή ζωή και την ολόψυχη προσήλωση του στα διδάγματα και τις εντολές της πίστης. Αναδείχθηκε επίσκοπος στα χρόνια των εικονομάχων και διώχθηκε σκληρά, μέχρι του σημείου να στερηθεί ακόμα και αυτό το ψωμί. Αλλά όλη η στέρηση και η κακοπάθεια που υπέστη, δε λύγισε καθόλου το φρόνημα του. Έμεινε σταθερός μέχρι την τελευταία του πνοή, ενθυμούμενος τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών: «Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ» ( Β' προς Τιμόθεον, β' 3.). Σύ, λοιπόν, κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού.

 
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐγκράτειας ἐκλάμψας Πάτερ Ἰάκωβε, ὡς Ἱεράρχης τοῦ Λόγου καὶ ἀληθὴς λειτουργός, ὠρθοτόμησας πιστῶς λόγον τὸν ἔνθεον οὗπερ τὴν χάριν βέβαιων, δι' ἀγώνων εὐαγῶν, ἐδίδαξας προσκυνεῖσθε, τὴν τοῦ Σωτῆρος Εἰκόνα, ὦ καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἠμῶν.

Η βασιλική οδός της συγχωρήσεως και της διάκρισης.

«Μη εκκλίνης εἰς δεξιὰ μηδὲ εἰς ἀριστερά· ἀπόστρεψον τὸν πόδα σου ἀπὸ κακοῦ» (Παροιμίες 4,27). Η οδός της πνευματικής ζωής δεν είναι άκρα ούτε συμβιβασμός με την αδικία, αλλά πορεία αληθείας και ελευθερίας εν Χριστώ. Η συγχώρηση, όπως την παραδίδει η Εκκλησία, δεν είναι άρνηση της πληγής ούτε κατάργηση της ευθύνης, αλλά λύτρωση της καρδιάς από το βάρος του μίσους. Ο άνθρωπος καλείται να αγαπά χωρίς να συνεργεί στο κακό, να συγχωρεί χωρίς να παραδίδει την ψυχή του στην αδικία, να διαφυλάσσει την ειρήνη χωρίς να προδίδει την αλήθεια.

Η πατερική σοφία διδάσκει ότι η αγάπη δεν είναι άκριτη ανοχή, αλλά φωτισμένη διάκριση. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος υπενθυμίζει ότι η καρδιά που καθαρίζεται από το πάθος μπορεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο χωρίς να παραδίδεται στην πλάνη. Όταν ο άνθρωπος θέτει όρια με πραότητα και σταθερότητα, δεν απορρίπτει τον άλλον, αλλά προστατεύει την εικόνα του Θεού μέσα του. Διότι η ψυχή που τραυματίζεται συνεχώς δυσκολεύεται να αγαπήσει καθαρά, ενώ η ειρήνη της καρδιάς γίνεται χώρος όπου ενεργεί η θεία χάρις.

Η Αγία Γραφή προειδοποιεί ότι «ἐπληθύνθη ἡ κακία» και ότι πολλά σκάνδαλα θα εμφανισθούν στον κόσμο (Ματθαίος 24,12). Ο πιστός δεν καλείται να αγνοήσει την πραγματικότητα, αλλά να βαδίσει με νήψη και προσοχή. Η βασιλική οδός είναι η οδός της ταπεινώσεως, της αγάπης και της αληθείας μαζί. Ούτε σκληρότητα που νεκρώνει την καρδιά ούτε συναισθηματική αδυναμία που

Η αληθινή νηστεία της καρδιάς.

«Νηστείαν ἡγιάσατε» (Ιωήλ 1,14). Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο όχι μόνο σε αποχή τροφών αλλά σε μεταμόρφωση όλης της υπάρξεως. Η νηστεία δεν είναι εξωτερικό σχήμα, αλλά εσωτερική εργασία που καθαρίζει τον νου, φωτίζει την καρδιά και οδηγεί σε έμπρακτη αγάπη. Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποκαλύπτει ότι η νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό δεν περιορίζεται στο στόμα, αλλά αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.

Εάν νηστεύεις, δείξε το με τα έργα σου. Όταν συναντάς τον πτωχό, άνοιξε την καρδιά σου με ελεημοσύνη, διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παροιμίαι 19,17). Όταν συναντάς εκείνον που σε λύπησε, καλλιέργησε την ειρήνη, καθώς «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί» (Ματθαίος 5,9). Όταν ο νους συναντά πειρασμό, φύλαξε την καθαρότητα, γιατί η καθαρή καρδιά γίνεται κατοικητήριο της χάριτος. Η νηστεία των αισθήσεων είναι η αρχή της ελευθερίας από τα πάθη και η οδός προς την αληθινή κοινωνία με τον Θεό.

Ο προφήτης Δαυίδ υπενθυμίζει ότι «θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον» (Ψαλμός 50,19). Δεν αρκεί να απέχει το σώμα από τροφή, εάν η

1η Απριλίου. Επέτειος ΕΟΚΑ. Ήρωες και (πολιτικοί μας ηγετίσκοι) Ηρωωκάπηλοι

1η Απριλίου σήμερα και όπως κάθε χρόνο έτσι και σήμερα οι διάφορο πολιτικοί μας ηγετίσκοι και ηρωωκάπηλοι θα έχουν την τιμητική τους. Θα τους προβάλουν τα πουλημένα και χειραγωγημένα ΜΜΕ για να βάλουν ‘’την κασέτα πάνω’’ και καπηλευόμενοι την θυσία του Γρηγόρη και των άλλων παλικαριών του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 θα μας που τα δικά τους, τα γνωστά και κενά περιεχομένου λόγια που μας λέγουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα.

Τους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, ελευθερία που την κερδίσαμε και τη χαραμίσαμε, μικροί και ανάξιοι απέναντι στη δική τους θυσία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα κάποιοι ελεεινοί πολιτικοί να την καπηλεύονται.

Αν όσοι θυσιάστηκαν στο αγώνα της ΕΟΚΑ είχαν την δυνατότητα σήμερα να αναστηθούν, δεν θα έστρεφαν τα όπλα τους αυτήν την φορά εναντίον των Άγγλων και των Τούρκων αλλά εναντίων των εσωτερικών εχθρών της Κύπρου, που δεν άλλοι από κάποιους επίορκους και πουλημένους πολιτικούς. Αυτούς που καπηλεύτηκαν τον αγώνα τους, πήραν θέσεις και αξιώματα, όχι για να υπηρετήσουν την Κύπρο και το Λαό της αλλά για θησαυρίσουν.

http://opaidagogos.blogspot.gr

Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.Ψάλλοντας οδηγήθηκε στην αγχόνη ο Πατάτσος!

Ψάλλοντας οδηγήθηκε στην αγχόνη ο Πατάτσος!

«Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του. Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας. Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ήταν από τους πρώτους ήρωες που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, μετά τους ήρωες Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, πολεμώντας για τη Λευτεριά της Κύπρου και την Ένωση της με την Μητέρα Ελλάδα, συνελήφθηκε σε επίθεση

που έγινε στον αστυνομικό σταθμό Σεραγίου στη Λευκωσία.

Μετά την αποτυχημένη εκείνη επίθεση, ο Ιάκωβος έπεσε από το ποδήλατό του, και ένας Τουρκοκύπριος αστυνομικός τον άρπαξε. Ο σύντροφος του Ιάκωβου πυροβόλησε θανάσιμα τον Τουρκοκύπριο αστυνομικό. Ο Ιάκωβος όμως για λίγο μόνο ελευθερώθηκε, γιατί κάποιοι Τουρκοκύπριοι τον συνέλαβαν. Κατηγορήθηκε ακολούθως για την εκτέλεση του Τουρκοκυπρίου αστυνομικού, αποδεχόμενος να κατηγορηθεί εις θάνατο, αντί άλλου. Το άλλο μεγαλείο του Ιάκωβου Πατάτσου.

«Επήρα την αγαπητήν σου επιστολήν με επικεφαλίδα το χριστιανικό μας σύνθημα ‘’Χαίρε’’. Ναι, αδελφέ μου, χαίρω. Ο Θεός με κάνει και χαίρω. Η συναίσθησις ότι σύντομα η ψυχή μου θα φτερουγίζει γύρω από τον ένδοξο θρόνο Του, με κάνει και χαίρω», έγραφε σε φίλο του πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

«Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρης όπως κι εγώ», «Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί σύντομα αι δοκιμασίαι και αι θλίψεις θα σβήσουν και τότε θα μείνη ο ‘’καρπός του Πνεύματος’’», «Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε τις τελευταίες του στιγμές από τη φυλακή στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του, πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

Κι όταν πριν πολλά χρόνια, κοντά στο έτος 1985, γνώρισα τη μητέρα του στο δρόμο για την εκκλησία του Αγίου Κασσιανού στην παλιά Λευκωσία, το μόνο κατόρθωμα που βρήκε να μου πει, ήταν ότι «αγαπούσε πολύ την Εκκλησία ο Ιάκωβος γιέ μου. Κάθε Κυριακή πήγαινε στην Εκκλησία. Κοινωνούσε κάθε Κυριακή».

Κι ως τελευταία του επιθυμία, ζήτησε να χαριστούν κάπου όλα τα βιβλία του με τα εξής λόγια: «Το ξεύρω, ότι με αγαπάς και είμαι βέβαιος ότι θα χαρίσης τα βιβλία μου χωρίς να πάρης χρήματα. Για χρήματα μη σκέπτεσαι, διότι ο Θεός θα σου στείλει ευσπλαχνικά πρόσωπα να σε βοηθήσουν». Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.

Κι όταν ρώτησε τον πατέρα Αντώνιο, τον ιερέα των φυλακών, μετά που εξομολογήθηκε και κοινώνησε των Αχράτων Μυστηρίων, «Όταν μας παίρνουν (στην αγχόνη) τι να ψάλλομε;» Ο Ιάκωβος, γνώριζε Βυζαντινή Μουσική. Κι έτσι οδεύοντας προς την αγχόνη, οι συγκρατούμενοι του τραγούδησαν μαζί του τον Εθνικό Ύμνο, έψαλλαν μαζί του το «Τη Υπερμάχω» κι ο ήρωας Ιάκωβος συνέχισε να ψάλλει «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον», «Έκστηθι φρίττων ουρανέ» και το «Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν».

Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.

 

Τά παιδιά τῆς ΕΟΚΑ… οἱ ἄλλοι ἥρωες τοῦ ’21!!

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ:ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ....ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΤΟΥΜΕ...

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσμου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!
(Βασίλης Μιχαηλίδης )

Τούτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε –ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή–κι ὁ Σολωμός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργημα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόμα τοῦ ἐθνομάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς μητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούμενοι μονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21. (Κατά τά ἄλλα –σύμφωνα μέ τούς γνωστούς διανοούμενους τοῦ συρμοῦ, ἐκκλησιομάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τήν ἱστορία μας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεμοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιμημένο ράσο).

Πρίν ἀπό 30 χρόνια, στήν Κύπρο, σέ κάποιο σημεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης» (ἐκεῖ ὅπου διχοτομεῖται τό νησί στά δύο ἐδῶ καί σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός ἀπό σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωμός Σπύρου Σολωμός. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στόν ἱστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύμβολο τοῦ ψεύδους καί τοῦ αἵματος: τήν «τουρκοκυπριακή σημαία». Ἐκεῖ τόν βρῆκε τό βόλι… Καί τό ἡρωικό Ἑλληνόπουλο –πού εἶχε ἴδιο καί τό ὄνομα καί τό ἐπίθετο μέ τόν ποιητή πού ἔγραψε τόν  «Ὕμνο στήν Ἐλευθερία»!– πέρασε ἐλεύθερα στήν ἀθανασία!

Πῆγαν μετά ἀπό μέρες στόν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιά νά τοῦ προσφέρουν οἰκονομική ἐνίσχυση, ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς τῶν  Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισματικά, ὄντας φτωχός μά περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦ εἶπαν πώς δέν ἔπρεπε νά προσβάλει τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν μόνο νά τιμήσουν τόν ἥρωα γυιό του. Μόλις πῆρε τήν ἐπιταγή, τήν κατέθεσε ἀμέσως στό Ταμεῖο Ἄμυνας τῆς Κύπρου. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί τό ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος: «Τί νόμισαν, ὅτι θά ἔτρωγα ἐγώ ἀπό τό αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου; Φαντάζεστε νά πήγαιναν στόν Πιερῆ Αὐξεντίου μέ μίαν ἐπιταγή καί νά τοῦ ’λεγαν: “Αὐτά εἶναι γιά τή θυσία τοῦ γυιοῦ σου”; Θά τούς σκότωνε!».

Άγιοι Αββάδες εν τη μονή του Αγίου Σάββα αναιρεθέντες, των λεγομένων Μαύρων 20 Μαρτίου

Η Μονή του Αγίου Σάββα βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ. Στα χρόνια του Ηρακλείου (620 - 641 μ.Χ.), επέδραμαν σ' αυτή βάρβαροι Άραβες, διότι νόμιζαν ότι η Μονή είχε πολλούς θησαυρούς. Όμως, διαψεύσθηκαν. Οι μοναχοί (44 κατά την παράδοση) το μόνο πλούτο που είχαν, ήτ
αν οι αρετές τους. Η συντήρηση τους ήταν λιτή και γινόταν με τον ιδρώτα του προσώπου τους. Οι επιδρομείς, όταν διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχαν λάφυρα στο μοναστήρι, εκνευρίστηκαν πολύ κατά των μοναχών. Και αφού τους συγκέντρωσαν, τους είπαν να αρνηθούν την πίστη τους στο Χριστό. Επειδή, όμως, κανένας δεν δέχθηκε να αρνηθεί την πίστη του, αποφάσισαν να τους σκοτώσουν. Έτσι, άλλους αποκεφάλισαν, άλλους έσχισαν στη μέση, άλλους έκοψαν σε πολλά κομμάτια και άλλους κάρφωσαν με τα ξίφη τους. Μ' αυτόν τον τρόπο, οι Άγιοι αυτοί πατέρες, που μέχρι τέλους κράτησαν σταθερή την πίστη τους, πήραν το δρόμο για την αιωνιότητα, κοντά στο Χριστό.

Την φρικτή εκείνη σφαγή περιέγραψαν, ο Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης (τιμάται 13 Ιουλίου), ο ανεψιός του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και ο Όσιος Αντίοχος ο Πάνδεκτος (τιμάται 24 Δεκεμβρίου).

Μεταξύ των αγίων Αββάδων αναφέρεται και ο Όσιος Θεόκτιστος.

Η μνήμη των οσιομαρτύρων αυτών επαναλαμβάνεται και την 16η Μαΐου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος ἁγιόλεκτοι ἄρνες, ἐξωρμημένοι ἐκ χωρῶν διαφόρων, τῇ Ποίμνῃ συνεδράμετε Σάββα τοῦ σοφοῦ· ὅθεν θανατούμενοι, ἀπηνείᾳ βαρβάρων, χαίροντες ἀνήλθετε, πρὸς οὐράνιον μάνδραν, καθάπερ Ὅσιοι καί Ἀθληταί, ἐκδυσωποῦντες, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους και τι σχέση έχει με την νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής;

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους;
Στην Π. Διαθήκη είχε ορίσει ο Θεός να προσφέρουν στο Ναό Του το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά τους. Έτσι οι Ισραηλίτες ελάμβαναν από το Θεό την ευλογία Του, η οποία τους βοηθούσε να έχουν κάθε προκοπή, να είναι ευτυχισμένοι και να ζουν πολλά χρόνια. Στην εποχή της Χάριτος οι ιεροί Πατέρες σκέφτηκαν αντί οι πιστοί να αφιερώσουν στον Κύριο υλικά πράγματα, να αφιερώσουν πιο πολύ τους εαυτούς των στην υπηρεσία Του κατά το ένα δέκατο του χρόνου της ζωής τους, ώστε στο διάστημα αυτό να ζουν με πιο έντονο πνευματικό τρόπο, να νηστεύουν, να προσεύχονται, να θρηνούν για τις αμαρτίες τους, να μετανοούν και να ζητούν το έλεος του Κυρίου, για να αξιωθούν στο τέλος μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να αναστηθούν και αυτοί στη νέα ζωή και να κληρονομήσουν την αιωνιότητα. Το ένα δέκατο του χρόνου είναι περίπου 36 ημέρες, όσες δηλαδή, είναι οι ημέρες της Τεσσαρακοστής. Οι εφτά Εβδομάδες έχουν 49 ημέρες. Επειδή τα Σάββατα και οι Κυριακές, που είναι 14 ημέρες, δεν νηστεύονται, γι’ αυτό αφαιρούνται και μένουν 35 ημέρες. Σ’ αυτές, όμως, προσθέτουν το Μ. Σάββατο, που νηστεύεται και έτσι οι νηστήσιμες ημέρες της Τεσσαρακοστής γίνονται 36, που είναι το ένα δέκατο του έτους.

Κατά το διάστημα αυτό οι πιστοί αφιερώνουν πιο πολύ τη ζωή τους στον Κύριο, αφού Εκείνον σκέφτονται, όταν προσεύχωνται, όταν νηστεύουν, όταν με δάκρυα τον παρακαλούν να τους ελεήσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους, για να αναστηθούν στη νέα ζωή, ώστε να κληρονομήσουν την αιωνιότητα.
Στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν την 40ήμερη αυτή νηστεία, κατά μίμηση της 40ήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο, ώστε προετοιμασμένοι με προσευχές και ελεημοσύνες, με νηστείες και αγρυπνίες, με δάκρυα και εξομολόγηση και καθαρή συνείδηση, να εορτάσουμε τις άγιες ήμερες των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας.
Οι Πατέρες την συνδυάζουν, τέλος, με την ελεημοσύνη. Είναι, λένε, «ο αποδεκατισμός του έτους». Καθώς οι ημέρες της αυστηρής νηστείας είναι τριανταέξι και μισή ημέρα, το διάστημα αυτό είναι το ένα δέκατο της χρονιάς. Η λιτή δίαιτα του πιστού αυτό το διάστημα, τον βοηθάει να αποφύγει περιττά έξοδα και να τα διαθέσει στους εμπερίστατους αδελφούς.
Από το συναξάριον της Κυριακής της Τυρινής:
«Πρέπει δε να ηξεύρωμεν ότι η Αγία και Μεγάλη

Η Αληθεια για την '' κουφή '' εβδομάδα...

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται "Εβδομάδα των Βαϊων".
Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν' ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος - η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ' όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο - πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. Πλησιάζει η "ώρα του Χριστού" για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του. Η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για "Την κοινήν ανάστασιν". Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολοκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:"Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας... ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν... και εδάκρυσεν" (Ιωάν. 11, 33-35) .Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η"έναρξη του Σταυρού". (Ι.Μ.Π).

Η προσδοκία της Αναστάσεως μέσα από την πορεία της Σαρακοστής.

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰωάν. 11,25). Η Εκκλησία, πλησιάζοντας προς το τέλος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καλεί τον άνθρωπο να εμβαθύνει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου, όχι ως φιλοσοφική έννοια, αλλά ως υπαρξιακή πραγματικότητα που φωτίζεται από την παρουσία του Θεανθρώπου. Η ανάσταση του Λαζάρου δεν αποτελεί απλώς ένα θαύμα ιστορικό, αλλά προτύπωση της κοινής αναστάσεως και μαρτυρία ότι ο Θεός δεν ενεργεί σύμφωνα με την ανθρώπινη βιασύνη, αλλά με τη θεία οικονομία της σωτηρίας.

Ο πόνος των αδελφών του Λαζάρου, η καθυστέρηση της ανθρώπινης προσδοκίας και η φαινομενική σιωπή του Θεού αποκαλύπτουν μια βαθύτερη παιδαγωγία. Ο Χριστός επιτρέπει να φανερωθεί το όριο της ανθρώπινης ελπίδας, ώστε να αναδειχθεί η απεριόριστη δύναμη της θείας χάριτος. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, πάντα ὅσα ἠθέλησε ἐποίησε» (Ψαλμ. 134,6). Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, ο Θεός φανερώνει αρχή. Εκεί όπου η καρδιά νομίζει ότι χάθηκε η ελπίδα, η Πρόνοια εργάζεται μυστικά.

Το Σάββατο του Λαζάρου φανερώνει την εξουσία του Χριστού επί

Η Ιερά Εξομολόγηση ως Διάβαση προς το Φως της Αναστάσεως.

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλμός 50,12). Η περίοδος της Μεγάλης Εβδομάδος καλεί τον άνθρωπο σε βαθύτερη αυτογνωσία και επιστροφή προς τον Θεό. Η Εκκλησία, ως θεραπευτήριο ψυχών, προβάλλει το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως μυσταγωγική πορεία καθάρσεως και ανακαινίσεως της καρδιάς. Η καθυστέρηση της μετανοίας δεν αποτελεί απλώς αναβολή μιας πράξεως, αλλά απομάκρυνση από την ίδια την ζωή της Χάριτος. «Ζητήσατε τὸν Κύριον, ἕως τοῦ εὑρεθῆναι αὐτόν» (Ησαΐας 55,6).

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι η σωτηρία δεν προϋποθέτει τελειότητα, αλλά ταπείνωση και διάθεση επιστροφής. Ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται μόνος του, αλλά προσέρχεται στον Χριστό όπως είναι, με τα τραύματα και τις πτώσεις του. Ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει ότι «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Λουκάς 5,32). Η εξομολόγηση δεν αποτελεί ανταμοιβή των δικαίων, αλλά φάρμακο για τον ασθενή, λουτρό πνευματικής αναγεννήσεως, επαναφορά της σχέσεως του ανθρώπου με τον Δημιουργό.

Η Μεγάλη Εβδομάδα οδηγεί στο Πάσχα, δηλαδή

«ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΙΠΑΣΜΑ ΣΤΑ ΠΙΑΤΑ ΜΑΣ;» – Σοκ στην Αμερική: Η Oklahoma Προχωρά σε Αποτρόπαιο Σχέδιο Κομποστοποίησης Νεκρών για Τροφή

 

Σε μια από τις πιο αποτρόπαιες και ηθικά συγκλονιστικές εξελίξεις των τελευταίων ετών στις ΗΠΑ, η πολιτεία της Oklahoma προχωρά με γοργούς ρυθμούς στην νομιμοποίηση της κομποστοποίησης ανθρώπινων σωμάτων (Human Composting / Natural Organic Reduction), με σκοπό το προκύπτον χώμα να χρησιμοποιείται ως λίπασμα για την καλλιέργεια τροφίμων.

Το νομοσχέδιο HB 3660 πέρασε ήδη από τη Βουλή της Oklahoma με

Άγιοι Χρύσανθος και Δαρεία 19 Μαρτιου

Ανάλυση ονόματος
(χρυσός + άνθος) = πολύτιμο άνθος
Ζῶσι Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἐν πόλῳ,
Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ.
Χῶσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.
Βιογραφία
Οι Άγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος και Δαρεία έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού (243 - 284 μ.Χ.). Ο Άγιος Χρύσανθος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και ήταν υιός επιφανούς ειδωλολάτρου, του Πολέμωνος. Όμως κατηχήθηκε στην χριστιανική πίστη από κάποιο Χριστιανό και βαπτίσθηκε. Όταν ο πατέρας του πληροφορήθηκε το γεγονός, τον φυλάκισε και, για να τον αποσπάσει από την χριστιανική πίστη, του έδωσε για γυναίκα του την ωραία Δαρεία, η οποία καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ειδωλολάτρισσα.

Αντί όμως να προσελκύσει η Δαρεία τον σύζυγό της Χρύσανθο στην ειδωλολατρία, συνέβη το αντίθετο. Πίστεψε κι αυτή στον Χριστό και βαπτίσθηκε. Τότε τους κατήγγειλαν στον ύπαρχο Κελερίνο, ο οποίος τους παρέδωσε στον τριβούνο (διοικητή τάγματος) Κλαύδιο. Το μαρτύριο άρχισε. Αλλά η καρτερία και η επιμονή των μαρτύρων εξέπληξε τον Κλαύδιο, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Ιλαρία, τους υιούς του Ιάσονα και Μαύρο και τους στρατιώτες του πίστεψε στον Χριστό.


Στην συνέχεια έριξαν τους Αγίους Χρύσανθο και Δαρεία μέσα σε λάκκο και τους ενταφίασαν ζωντανούς. Ήταν το έτος 283 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.