«Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;»
Μη φοβηθείς. Υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες κανείς δεν σου ζητά να αρνηθείς φανερά τον Χριστό. Σου ζητούν κάτι πιο ήσυχο και γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνο: να μην Τον αναφέρεις, να κρύψεις τον Σταυρό, να κρατήσεις την πίστη σου σαν ιδιωτικό συναίσθημα που δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν.
Έτσι αρχίζει κάποτε η υποχώρηση της ψυχής. Όχι με μία μεγάλη προδοσία, αλλά με μικρές σιωπές που επαναλαμβάνονται. Με ένα χαμόγελο συγκαταβάσεως όταν χλευάζεται το ιερό. Με μία αλλαγή συζητήσεως όταν προσβάλλεται η Εκκλησία. Με τον φόβο μήπως μας θεωρήσουν παλαιούς, αμόρφωτους ή ξένους προς το πνεύμα του κόσμου.
Η ομολογία, όμως, δεν μετριέται από τον θόρυβο. Δεν χρειάζεται κραυγές, ύβρεις ούτε επιθετικότητα.
Ο άνθρωπος του Χριστού δεν αγωνίζεται να ταπεινώσει τον απέναντί του. Στέκεται ήρεμος, καθαρός και ακλόνητος. Αγαπά το πρόσωπο, αλλά δεν βαπτίζει την πλάνη αλήθεια. Υπομένει την ειρωνεία, χωρίς να επιστρέφει ειρωνεία. Μαρτυρεί όσα παρέλαβε από την Εκκλησία, χωρίς να μετακινεί τα αιώνια όρια για να γίνει αποδεκτός.
Ομολογεί εκείνος που δεν ντρέπεται να κάνει τον σταυρό του.
Εκείνος που δεν κρύβει ότι ελπίζει στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό.
Εκείνος που, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, προτιμά να χάσει την ανθρώπινη επιδοκιμασία παρά να πληγώσει τη συνείδησή του. Και αυτή η παρρησία δεν γεννιέται από ανθρώπινη γενναιότητα· γεννιέται από τη Χάρη, από την προσευχή, από τη μετάνοια και από τη ζωή μέσα στην Εκκλησία.
Δεν είναι κάθε σιωπή άρνηση. Υπάρχει η σιωπή της διακρίσεως, η οποία αποφεύγει την άκαρπη φιλονικία και περιμένει την κατάλληλη ώρα. Υπάρχει όμως και η σιωπή του φόβου. Εκείνη που γνωρίζει ότι πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια, αλλά κλείνει τα χείλη για να μη χαθεί η εύνοια των ανθρώπων. Τη διαφορά δεν την κρίνει ο θόρυβος γύρω μας· τη γνωρίζει η συνείδηση ενώπιον του Θεού.
Ας ρωτήσει, λοιπόν, ο καθένας τον εαυτό του: όταν το Όνομα του Χριστού αρχίζει να κοστίζει, παραμένω κοντά Του ή απομακρύνομαι λίγο για να προστατεύσω την εικόνα μου;
Όταν η πίστη χλευάζεται, σωπαίνω από διάκριση ή από ντροπή;
Όταν η αλήθεια γίνεται βαριά, κρατώ τον Σταυρό ή τον αφήνω για να ελαφρύνω τη θέση μου;
Κι αν κάποτε λύγισες, μη μείνεις στην πτώση. Η Εκκλησία δεν κλείνει τη θύρα στον φοβισμένο άνθρωπο που μετανοεί. Ο Χριστός γνωρίζει την ασθένειά μας και θεραπεύει εκείνον που επιστρέφει με συντετριμμένη καρδιά.
Η αληθινή ομολογία δεν αρχίζει από την πεποίθηση ότι είμαστε ισχυροί, αλλά από την ταπεινή παραδοχή ότι χωρίς Εκείνον δεν μπορούμε να σταθούμε.
Στάσου, λοιπόν, με ειρήνη. Όπως η κορυφή μένει ακίνητη κάτω από τους ανέμους, έτσι και η καρδιά ας μείνει στερεωμένη στον Χριστό. Χωρίς μίσος.
Χωρίς υπερηφάνεια.
Χωρίς φόβο ανθρώπων.
Και όταν έρθει η ώρα της ομολογίας, μη φροντίσεις πρώτα να διασώσεις το πρόσωπό σου ενώπιον του κόσμου· φρόντισε να μη χαθεί από τα χείλη και τη ζωή σου το πανάγιο Όνομα του Χριστού.
Η πίστη που φοβάται να φανερωθεί, χρειάζεται μετάνοια
Όχι οταν σου ζητούν σιωπή
Προσοχή γιατί η εκούσια σιωπή κάποτε αρνείται...
Ομολόγησε χωρίς φόβο
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το Κατά Ματθαίον 10, 32–33, επισημαίνει κατά το νόημα ότι η αληθινή ομολογία δεν στηρίζεται στην αυτάρκεια του ανθρώπου, αλλά στην άνωθεν Χάρη.
Ο Κύριος δεν ζητεί μόνο μία πίστη κρυμμένη στον νου, αλλά και την ομολογία με το στόμα, ώστε ο πιστός να παιδαγωγείται στην πνευματική παρρησία, στην αγάπη και στη σταθερότητα απέναντι στον φόβο.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος,
Ομιλία ΛΔ΄ εις το Κατά Ματθαίον.
: