Για το ότι πρέπει να μεμφόμαστε τον εαυτό μας Λόγος του Αββά Δωροθέου

Ας ερευνήσουμε, αδελφοί, ένα πράγμα που πολλές φορές συμβαίνει στη ζωή μας. Μερικές φορές ο άνθρωπος ακούει έναν προσβλητικό λόγο και τον προσπερνά σχεδόν ατάραχος, σαν να μην άκουσε τίποτε. Άλλοτε όμως, όταν ακούσει τον ίδιο ακριβώς λόγο, αμέσως ταράζεται και πληγώνεται βαθιά. Ποια είναι η αιτία αυτής της διαφοράς;

Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία. Υπάρχουν πολλές, αλλά υπάρχει και μία που θα μπορούσε να ονομαστεί μητέρα όλων των άλλων. Συμβαίνει, για παράδειγμα, ο άνθρωπος να βρίσκεται σε προσευχή ή να μελετά νοερά τα πνευματικά πράγματα και να βρίσκεται σε ειρηνική κατάσταση ψυχής. Τότε, ακόμη κι αν ακούσει κάποιον να τον προσβάλλει, σηκώνει τον αδελφό και τα λόγια του χωρίς ταραχή.

Άλλοτε πάλι συμβαίνει να έχει συναισθηματική προσκόλληση σε κάποιον άνθρωπο και γι’ αυτό υπομένει τις δυσκολίες που προέρχονται από αυτόν χωρίς να θλίβεται. Υπάρχει ακόμη και άλλη περίπτωση. Μπορεί κανείς να έχει τόσο κακή ιδέα για κάποιον, ώστε να τον περιφρονεί και να μην τον υπολογίζει καθόλου ως άνθρωπο. Τότε δεν καταδέχεται ούτε να μιλήσει για αυτόν ούτε για όσα λέει και κάνει.

Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτό, αναφέρεται ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα κοινόβιο. Πριν φύγει από εκεί ο Αββάς Δωρόθεος, παρατηρούσε έναν αδελφό που ποτέ δεν ταρασσόταν ούτε στενοχωριόταν με κανέναν. Κι όμως πολλοί αδελφοί τον ύβριζαν με διάφορους τρόπους και τον προκαλούσαν. Εκείνος όμως δεχόταν όσα του έλεγαν σαν να μην τον ενοχλούσε κανείς.

Ο Αββάς Δωρόθεος θαύμαζε πάντοτε αυτή τη μεγάλη ανεξικακία και ήθελε να μάθει με ποιον λογισμό είχε αποκτήσει μια τέτοια αρετή. Μια ημέρα τον κάλεσε ιδιαιτέρως, του έβαλε μετάνοια και τον παρακάλεσε να του φανερώσει τι σκέφτεται μέσα στην καρδιά του όταν τον υβρίζουν ή τον κάνουν να υποφέρει, ώστε να δείχνει τόση μακροθυμία.

Ο αδελφός, με απλότητα και χωρίς επιτήδευση, του απάντησε. Συνήθισα να φυλάγομαι από αυτούς τους ανθρώπους και δέχομαι όσα μου κάνουν, όπως ακριβώς δέχονται τα δυνατά και γεροδεμένα σκυλιά τα βασανιστήρια από τα τυραννικά αφεντικά τους.

Όταν ο Αββάς Δωρόθεος άκουσε αυτή την απάντηση, έσκυψε το κεφάλι του και είπε μέσα του. Βρήκε τον δρόμο του ο αδελφός. Έπειτα σταυροκοπήθηκε και έφυγε, παρακαλώντας τον Θεό να σκεπάζει και εκείνον και τον ίδιο.

Μέσα από αυτό γίνεται φανερό πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του και να μη ρίχνει την ευθύνη στους άλλους. Όποιος μάθει να μεμφθεί τον εαυτό του βρίσκει την ειρήνη της καρδιάς, διότι η ταπείνωση διώχνει την ταραχή, ενώ η αυτοδικαίωση γεννά την οργή και τη σύγχυση. Έτσι η ψυχή οδηγείται σιγά σιγά στη μακροθυμία, στην ανεξικακία και στη γνήσια ειρήνη που χαρίζει ο Θεός στους ταπεινούς.

Η αληθινή ειρήνη της καρδιάς γεννιέται όταν ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και στρέφει το βλέμμα του στον εαυτό του. Τότε η ταπείνωση γίνεται δρόμος σωτηρίας και η υπομονή γίνεται δύναμη της ψυχής. Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να σηκώνει τον αδελφό του, να συγχωρεί και να προχωρεί με ειρήνη στον δρόμο του Θεού.

Όταν η καρδιά μάθει να κατηγορεί τον εαυτό της, τότε παύει να ταράζεται από τους ανθρώπους. Τότε η ψυχή βρίσκει ανάπαυση και ο άνθρωπος προχωρεί προς τον Θεό με πραότητα, μακροθυμία και εσωτερική ειρήνη.

Ας γίνει αυτός ο λόγος αφορμή για μνήμη ταπεινώσεως και αυτοελέγχου, ώστε η καρδιά να μάθει να βρίσκει την ειρήνη που γεννιέται από την αληθινή μετάνοια.

Ένας λόγος που θυμίζει ότι η ειρήνη της καρδιάς αρχίζει από τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και μαθαίνει να εξετάζει πρώτα τον εαυτό του.

Το εξομολογητάρι του γέροντα Νεοφύτου.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει». Ψαλμός 50.

«Χαρά γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η μετάνοια είναι φάρμακο που καθαρίζει την ψυχή και την επαναφέρει στην κοινωνία με τον Θεό.

Στην πλαγιά ενός ήσυχου βουνού υπήρχε ένα μικρό μοναστήρι, απλό και ταπεινό. Τα πέτρινα κελιά του είχαν ποτιστεί από προσευχές πολλών ετών και η σιωπή του τόπου έμοιαζε να φυλά ένα μυστικό. Εκεί ζούσε ένας γέροντας ιερομόναχος, ο πατήρ Νεόφυτος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην προσευχή, στη νηστεία και στη διακονία των ανθρώπων που ζητούσαν παρηγοριά.

Όσοι έφθαναν στο μοναστήρι έλεγαν ότι ο γέροντας είχε πνευματική διάκριση. Δεν άκουγε μόνο τα λόγια των ανθρώπων αλλά καταλάβαινε τον πόνο της καρδιάς τους. Δεν ήταν ανθρώπινη ικανότητα αλλά καρπός πολλών ετών μετάνοιας και ταπεινώσεως.

Το εξομολογητάρι του ήταν πάντοτε γεμάτο, ιδιαίτερα κατά τις άγιες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τότε οι άνθρωποι αναζητούσαν το μυστήριο της μετανοίας για να καθαρίσουν την καρδιά τους πριν πλησιάσουν στο Άγιο Ποτήριο.

Μια χρονιά, λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα, ανέβηκε στο μοναστήρι ένας άνθρωπος που λεγόταν Θεολόγης. Ήταν λαϊκός άνθρωπος, εργατικός και σεβαστός στον τόπο του. Εκείνη όμως την ημέρα το πρόσωπό του είχε σκιά. Η ματιά του έδειχνε άνθρωπο κουρασμένο από εσωτερικό αγώνα.

Περίμενε υπομονετικά τη σειρά του και όταν μπήκε στο κελί του γέροντα γονάτισε σιωπηλά.

Το μικρό δωμάτιο μύριζε λιβάνι και κερί. Μπροστά στην εικόνα του Χριστού έκαιγε ένα μικρό καντήλι.

Ο πατήρ Νεόφυτος τον κοίταξε με πραότητα και έμεινε για λίγο σιωπηλός. Έπειτα μίλησε.

Η θύρα έκλεισε ενώ ακόμη έψαχναν για λάδι.

«Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου» (Ματθαίος 25,1).

Μέσα στη σιωπή της νύχτας δέκα παρθένες περίμεναν. Στα χέρια κρατούσαν λαμπάδες και στην καρδιά την προσδοκία του ερχομού του νυμφίου. Όλες είχαν βγει για να τον συναντήσουν. Όλες βρίσκονταν στον ίδιο τόπο. Όλες περίμεναν το ίδιο γεγονός. Εξωτερικά δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσά τους. Όμως η νύχτα θα αποκάλυπτε αυτό που τα μάτια δεν μπορούσαν να δουν.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός διηγήθηκε αυτή την παραβολή για να φανερώσει το μυστήριο της πνευματικής εγρηγόρσεως. Πέντε από τις παρθένες ήταν φρόνιμες και πέντε μωρές. Οι φρόνιμες πήραν μαζί τους λάδι, ώστε η φλόγα της λαμπάδας να μη σβήσει ακόμη κι αν η αναμονή παραταθεί. Οι μωρές είχαν λαμπάδες, αλλά δεν είχαν προνοήσει για το λάδι. Η προετοιμασία τους έμεινε στην επιφάνεια. Φαινόταν ότι περίμεναν τον νυμφίο, όμως μέσα τους η φλόγα δεν είχε ρίζα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την παραβολή λέγει ότι το λάδι συμβολίζει την ελεημοσύνη, την καθαρότητα της καρδιάς και την ενεργό αγάπη. Δεν αρκεί να κρατά κανείς τη λαμπάδα της πίστεως εξωτερικά. Η πίστη πρέπει να τρέφεται από έργα, από μετάνοια και από συνεχή κοινωνία με τον Θεό. Χωρίς το λάδι των αρετών, η λαμπάδα γίνεται ένα κενό σχήμα.

Η νηστεία της καρδιάς μέσα στο σπίτι.

Όταν έρθει η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής, πολλοί σπεύδουν να αλλάξουν το τραπέζι τους. Αφαιρούν το κρέας και τα γαλακτοκομικά, γεμίζουν το σπίτι με νηστίσιμα φαγητά και αισθάνονται ότι έτσι αρχίζει ο πνευματικός αγώνας. Όμως η Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ ότι η νηστεία είναι απλώς μια αλλαγή στο πιάτο. Η νηστεία είναι πρωτίστως αλλαγή καρδιάς. Όταν μέσα στο ίδιο σπίτι υψώνονται φωνές, όταν η πικρία φωλιάζει ανάμεσα στους συζύγους, τότε η αυστηρή τροφή δεν μπορεί από μόνη της να θεραπεύσει την ψυχή.

Ο ίδιος ο Κύριος μας υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων πριν από κάθε θρησκευτική πράξη. Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέγει ότι αν κάποιος προσφέρει το δώρο του στο θυσιαστήριο και θυμηθεί πως ο αδελφός του έχει κάτι εναντίον του, πρέπει πρώτα να συμφιλιωθεί και ύστερα να προσφέρει το δώρο του. Η συμφιλίωση προηγείται της θρησκευτικής πράξης, γιατί η αγάπη είναι η καρδιά όλης της πνευματικής ζωής.

Οι Άγιοι Πατέρες μίλησαν με μεγάλη σαφήνεια γι’ αυτό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ελέγχει αυστηρά εκείνους που νηστεύουν τυπικά αλλά πληγώνουν τον πλησίον τους και λέγει ότι δεν ωφελεί να απέχει κανείς από το κρέας αν κατατρώγει τον αδελφό του με θυμό και κατηγορία. Η αληθινή νηστεία είναι να σταματήσει η γλώσσα να πληγώνει και να μάθει η καρδιά να συγχωρεί.

Στη ζωή του γάμου αυτό γίνεται ακόμη πιο ουσιαστικό.

«Αυτός είναι ένας Παγκόσμιος Θρησκευτικός Πόλεμος» — Η Συγκλονιστική Προειδοποίηση του Τάκερ Κάρλσον που Ταρακούνησε τις ΗΠΑ

 

 Ο γνωστός Αμερικανός σχολιαστής και podcaster Τάκερ Κάρλσον προκάλεσε σεισμό στο πολιτικό τοπίο των ΗΠΑ με ένα εκτενές βίντεο-μονόλογο που δημοσίευσε στις 5 Μαρτίου 2026, στο οποίο υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική σύγκρουση, αλλά στην πραγματικότητα ένας παγκόσμιος θρησκευτικός πόλεμος.

 Η δολοφονία του αρχηγού μιας παγκόσμιας θρησκείας Σύμφωνα με τον Κάρλσον, η πρώτη μεγάλη κίνηση του αμερικανικού και ισραηλινού στρατού ήταν η δολοφονία του 86χρονου Αγιατολάχ Χαμενεΐ, αρχηγού του ιρανικού κράτους, ο οποίος δεν ήταν μόνο πολιτικός ηγέτης αλλά και η ύψιστη θρησκευτική φιγούρα του σιιτικού Ισλάμ — ο «Πάπας» των Σιιτών, που αντιπροσωπεύει 190-285 εκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως

 

Ο Κάρλσον αναρωτήθηκε ανοιχτά: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αμερικανικός στρατός σκότωσε τον αρχηγό μιας παγκόσμιας θρησκείας; Είναι αυτό σοφό;». Τόνισε δε ότι όταν σκοτώνεις τον ηγέτη μιας παγκόσμιας θρησκείας, αναμένεις να δημιουργήσεις θρησκευτικό εξτρεμισμό.

Ο Τρίτος Ναός και το Τέμενος Αλ-Άκσα: Η «κρυφή ατζέντα»

Ο Κάρλσον υποστήριξε ότι η σύγκρουση δεν είναι πρωτίστως γεωπολιτική αλλά θεολογική, και ότι κάτω από την επιφάνεια της διεθνούς πολιτικής κρύβεται ένα σχέδιο που συνδέεται με το Ναό της Ιερουσαλήμ — ο πόλεμος, κατά τον ίδιο, μπορεί τελικά να αποσκοπεί στην καταστροφή του τεμένους Αλ-Άκσα και στην ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού.

Άγιος Ταράσιος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης 25 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε, ανατράφηκε και εκπαιδεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευσεβείς και ευγενείς, τον Γεώργιο, κριτή και πατρίκιο και την Ευκρατία και ήταν θείος του Αγίου Φωτίου (βλέπε 6 Φεβρουαρίου). Λόγω της μεγάλης του μορφώσεως ανυψώθηκε στο αξίωμα του πρωτασηκρίτου.
Οι εκκλησιαστικές περιστάσεις την εποχή εκείνη ήταν αρκετά σοβαρές. Υπήρχε ακόμα ο πόλεμος των εικονομάχων, η δε θέση των Ορθοδόξων έγινε ακόμη πιο δύσκολη διά του θανάτου του Πατριάρχου Παύλου Δ' του Κυπρίου (30 Αυγούστου). H βασίλισσα Ειρήνη η Αθηναία, η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο υιό της Κωνσταντίνο ΣΤ' (780 - 798 μ.Χ.), κατανόησε, ότι χρειαζόταν εκκλησιαστικός ηγέτης με ευσέβεια, θεολογική κατάρτιση και διοικητική ικανότητα, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις περιστάσεις και τα προβλήματα. Έτσι εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τους λαικούς ο Άγιος Ταράσιος παρά τις επίμονες αρνήσεις του, αφού έλαβε υπόσχεση από τους βασιλείς, ότι θα συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος που θα αντιμετωπίσει τα διάφορα θεολογικά ζητήματα και τα εκκλησιαστικά θέματα.

Α' ΚΑΙ Β' ΕΥΡΕΣΙΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ (24 Φεβρουαρίου)

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αναγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές. Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 - 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.

Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ' άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 - 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 - 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.


Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε δε χρόνια νωρίτερα κόμισε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη «τὸ ἔνδυμα τοῦ Προφήτου ἐκ τριχῶν καμήλου τυγχάνον καὶ περὶ τὸν τράχηλον ἠμαγμένον».


Η Σύναξη της ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ετελείτο στο Προφητείο του, που βρισκόταν στην τοποθεσία την ονομαζομένη Φωρακίου.

 Ἀπολυτίκιον  

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ἐκ γῆς ἀνατείλασα ἡ τοῦ Προδρόμου κεφαλή, ἀκτῖνας ἀφίησι τῆς ἀφθαρσίας, πιστοῖς τῶν ἰάσεων· ἄνωθεν συναθροίζει, τήν πληθύν τῶν Ἀγγέλων, κάτωθεν συγκαλεῖται, τῶν ἀνθρώπων τό γένος, ὁμόφωνον ἀναπέμψαι, δόξαν Χριστῷ τῷ Θεῷ.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.

Προφήτα Θεοῦ, καί Πρόδρομε τῆς χάριτος, τήν Κάραν τήν σήν, ὡς ῥόδον Ἱερώτατον, ἐκ τῆς γῆς εὑράμενοι, τάς ἰάσεις πάντοτε λαμβάνομεν· καί γάρ πάλιν ὡς πρότερον, ἐν κόσμῳ κηρύττεις τήν μετάνοιαν. 

 

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

​Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!

​Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.

​Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

​- Άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του και του ζήτησε τις «αποσκευές» του. Ο γέροντας τρόμαξε. «Δεν έχω τίποτα, άγιε Άγγελε. Ούτε ελεημοσύνες έκανα, ούτε μεγάλους ναούς έχτισα. Μονάχα μια φτωχή σπηλιά είχα».

Τότε, ο Άγγελος του έδωσε ένα ματσάκι από ολόλευκα, φωτεινά τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια του. «Αυτά είναι τα "Χαίρε" που έλεγες κάθε μέρα. Αυτό είναι το διαβατήριό σου». Δώστα στην Παναγία

​Καθώς οι Πύλες άνοιγαν, δεν είδε έναν κριτή αυστηρό, αλλά μια Μητέρα που τον περίμενε. Η Παναγία ήταν εκεί, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί τόσες φορές στις προσευχές του.

​«Έλα, παιδί Μου», του είπε. «Τόσες φορές Μου άνοιξες την πόρτα της καρδιάς σου με τους Χαιρετισμούς, τώρα η δική Μου πόρτα είναι ορθάνοιχτη για σένα».

​Όταν οι γύρω μοναχοί πήγαν να τον κηδέψουν, βρήκαν κάτι που τους άφησε άφωνους. Ο γέροντας είχε φύγει, αλλά το χέρι του ήταν παγωμένο πάνω στη λέξη «Χαίρε» του τελευταίας στάσης.

​Λένε πως για τρεις μέρες, η σπηλιά του μύριζε σαν να είχαν ανθίσει μέσα της όλα τα λουλούδια του Άθωνα μαζί. Οι Χαιρετισμοί είναι η «γέφυρα» που ενώνει τη γη με τον ουρανό.

 

Όσιου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου 23 Φεβρουαρίου

Δαμιανού ο τάφος ην των χαρίτων, λειμών γλυκύπνους, ω ξένης ευωδίας.

Η μνήμη του Οσίου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου ανήκει στις ευλογημένες μορφές της ησυχαστικής παραδόσεως του Αγίου Όρους. Η γέννηση και η καταγωγή του παραμένουν άγνωστες, όπως συμβαίνει συχνά με τους αληθινούς εργάτες της ταπεινώσεως. Ο βίος του διασώθηκε σε νεότερο χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, ενώ η προφορική παράδοση των πατέρων του Άθωνα διατήρησε ζωντανή τη μνήμη της αγίας πολιτείας του.

Από νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τον κόσμο και τα πρόσκαιρα αγαθά και προσήλθε στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Εκεί διεκρίθη για την ταπείνωση, την υπακοή και την ακρίβεια του μοναχικού βίου. Οι πατέρες τον θεωρούσαν τύπο και παράδειγμα αληθινού μοναχού, διότι η ζωή του ήταν γεμάτη προσευχή, σιωπή και άσκηση.

Με την ευλογία του ηγουμένου του, ποθώντας βαθύτερη ησυχία και μεγαλύτερη άσκηση, αποσύρθηκε στο απέναντι όρος που οι πατέρες ονόμαζαν Σαμάρεια. Εκεί ζούσε με αυστηρή άσκηση, με νήψη και αδιάλειπτη προσευχή, έχοντας ως μοναδικό πλούτο την παρουσία του Θεού.

Κάποτε επισκέφθηκε έναν φίλο του μοναχό. Όταν έφθασε στο κελί, δεν τον βρήκε και περίμενε μέχρι αργά το βράδυ ώσπου να επιστρέψει. Αφού μίλησαν πνευματικά, σηκώθηκε να φύγει. Η νύχτα όμως είχε προχωρήσει και δυνατή βροχή είχε αρχίσει να πέφτει. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ο γέροντάς του τον είχε διδάξει να μη διανυκτερεύει ποτέ έξω από το κελί του, ο όσιος δεν θέλησε να παραβεί την εντολή της υπακοής.

Έτσι ξεκίνησε μέσα στη σφοδρή καταιγίδα να επιστρέψει στο ασκητήριό του. Η βροχή όμως έγινε τόσο δυνατή ώστε χάθηκε μέσα στο σκοτάδι και δεν μπορούσε να προχωρήσει ούτε ένα βήμα. Τότε ύψωσε την καρδιά και τη φωνή του προς τον Θεό λέγοντας με απλότητα και πίστη. «Κύριε σώσε με, χάνομαι».

Και τότε έγινε το θαύμα της θείας πρόνοιας. Χωρίς να αντιληφθεί πώς, βρέθηκε αμέσως μπροστά στο κελί του. Έτσι ο Θεός φανέρωσε πόσο ευάρεστη είναι ενώπιόν Του η καθαρή υπακοή. Όπως διδάσκει και ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, η υπακοή είναι ταφή του θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως.

Ο Όσιος Δαμιανός έζησε με αυτό το φρόνημα μέχρι το τέλος της ζωής του. Το έτος 1280 εκοιμήθη ειρηνικά. Μετά την κοίμησή του συνέβη σημείο θαυμαστό. Από τον τάφο του για σαράντα ημέρες ανέβλυζε ευωδία μύρου, τόσο έντονη ώστε οι πατέρες της μονής την αισθάνονταν ακόμη και από μεγάλη απόσταση. Το γεγονός αυτό εθεωρήθη μαρτυρία της αγιότητός του και δοξολογία προς τον Θεό.

Η ζωή του Οσίου Δαμιανού υπενθυμίζει ότι η αγιότητα γεννιέται μέσα στην απλότητα, την υπακοή και την αδιάλειπτη προσευχή. Όπου ο άνθρωπος κόβει το ίδιον θέλημα και παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Θεό, εκεί η χάρις ανθίζει και η ψυχή γίνεται ευωδιαστός λειμώνας αρετών.

Στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η αυτονόμηση και η υπερηφάνεια, η μορφή του Οσίου μάς καλεί να θυμηθούμε το παλαιό μοναχικό ήθος του Άθωνα. Η υπακοή δεν είναι απώλεια ελευθερίας αλλά δρόμος θείας προστασίας. Όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό και τη πνευματική καθοδήγηση της Εκκλησίας, τότε ακόμη και μέσα στη θύελλα της ζωής βρίσκει τον δρόμο προς το ασφαλές λιμάνι.

Η μνήμη του Οσίου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου παραμένει φως για τους μοναχούς και παρηγοριά για όλους τους πιστούς, δείχνοντας ότι ο δρόμος της ταπεινώσεως οδηγεί πάντοτε στη χάρη του Θεού.

Ο όσιος ασκητής του Άθωνα που με την τέλεια υπακοή και την προσευχή έγινε ευωδιαστός μάρτυρας της χάριτος του Θεού.

 

ΗΠΑ: Στους Αμερικάνους στρατιώτες λένε ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι «μέρος του σχεδίου του Θεού», καταγγέλλει ομάδα «για την θρησκευτική ελευθερία»

σχόλιο ιστολογίου Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:εμείς ένα έχουμε να πούμε ,ότι όλοι αυτοί στρώνουν κυριολεκτικά το χαλί του αντίχριστου με πολύ γρήγορους ρυθμούς.

The Guardian / ΚΟ

Στρατιωτικοί διοικητές των ΗΠΑ χρησιμοποιούν «εξτρεμιστική χριστιανική ρητορική» σχετικά με τους βιβλικούς «έσχατους καιρούς» για να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή τους στον πόλεμο του Ιράν σε στρατιώτες, σύμφωνα με καταγγελίες που υποβλήθηκαν σε μια «ομάδα ελέγχου για την θρησκευτική ελευθερία».

Το «Ίδρυμα Θρησκευτικής Ελευθερίας του Στρατού» (MRFF) αναφέρει ότι έχει λάβει περισσότερες από 200 καταγγελίες από μέλη των ενόπλων δυνάμεων σε όλους τους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των πεζοναυτών, της αεροπορίας και του διαστημικού σώματος.

Ένας καταγγέλλων, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως υπαξιωματικός (NCO) σε μια μονάδα που θα μπορούσε να αναπτυχθεί «ανά πάσα στιγμή για να συμμετάσχει» σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν, δήλωσε στο MRFF σε μια καταγγελία που εξέτασε ο Guardian ότι ο διοικητής τους «μας είχε προτρέψει να πούμε στους στρατιώτες μας ότι όλα αυτά ήταν «μέρος του θεϊκού σχεδίου του Θεού» και αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πολυάριθμες παραπομπές από το Βιβλίο της Αποκάλυψης που αναφέρονται στον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού».

«Είπε ότι 'ο Πρόεδρος Τραμπ έχει χριστεί από τον Ιησού για να ανάψει τη φωτιά στο Ιράν για να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή Tου στη Γη'», πρόσθεσε ο Υπαξιωματικός.

Η καταγγελία του Υπαξιωματικού υποβλήθηκε εκ μέρους 15 στρατιωτών,

Άγιος Πολύκαρπος Επίσκοπος Σμύρνης 23 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε περί το 80 μ.Χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Παγκράτιο και τη Θεοδώρα, που είχαν εγκλειστεί στη φυλακή για την πίστη του Χριστού, και βαπτίσθηκε Χριστιανός σε νεαρή ηλικία. Υπήρξε μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο (βλέπε 20 Δεκεμβρίου) μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Λίγο πρ
ιν αναχωρήσει από τον πρόσκαιρο αυτό βίο ο Άγιος Βουκόλος, Επίσκοπος Σμύρνης (βλέπε 6 Φεβρουαρίου), χειροτόνησε μετά των Αγίων Αποστόλων, ως διάδοχό του, τον Άγιο Πολύκαρπο και μετά κοιμήθηκε με ειρήνη.

Ο Άγιος παρακολούθησε με αγωνία και προσευχή τη σύλληψη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, Επισκόπου Αντιοχείας και τα μαρτύρια αυτού. Η αγάπη του προς τον θεοφόρο Πατέρα μαρτυρείται και από την Επιστολή την οποία έγραψε προς τους Φιλιππησίους. Σε αυτή την επιστολή τους συγχαίρει για την φιλοξενία, την οποία παρείχαν στον Άγιο Ιγνάτιο, όταν αυτός διήλθε από την πόλη τους. Το κείμενο αυτό του Αγίου Πολυκάρπου διακρίνεται για τον αποστολικό, θεολογικό και ποιμαντικό χαρακτήρα του.

Ο Άγιος Πολύκαρπος, διακρινόταν για την σωφροσύνη, τη θεολογική κατάρτιση και την αφοσίωση στη διδασκαλία του Ευαγγελίου, καθώς μιλούσε πάντα σύμφωνα με τις Γραφές. Ήταν ο γνησιότατος εκπρόσωπος της αποστολικής διδασκαλίας σε όλες τις Εκκλησίες της Ασίας. Ο Άγιος Ειρηναίος (βλέπε 23 Αυγούστου) παρέχει την πληροφορία ότι ο Άγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλούς από τις αιρέσεις του Βαλεντίνου και του Μαρκίωνος στην Εκκλησία του Θεού. Διηγείται μάλιστα και ένα επεισόδιο αναφερόμενο στη στάση του Αγίου Πολυκάρπου έναντι του Μαρκίωνος. Όταν ο αιρεσιάρχης αυτός τον πλησίασε κάποτε και του απηύθυνε την παράκληση: «ἐπεγίνωσκε ἠμᾶς», δηλαδή αναγνώρισέ μας, ο Άγιος απάντησε: «ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω σὲ τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ».

Ένα άλλο επεισόδιο ανάγεται στη γεροντική ηλικία του Αγίου Πολυκάρπου. Όπως είναι γνωστό, οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας εόρταζαν το Πάσχα στις 14 του μηνός Νισσάν, σε οποιαδήποτε ημέρα και αν τύχαινε αυτό. Αντίθετα οι άλλες Εκκλησίες δεν εόρταζαν καθόλου το Πάσχα, αλλά αρκούνταν στον εβδομαδιαίο κατά Κυριακή εορτασμό της Αναστάσεως, τονίζοντας ασφαλώς περισσότερο τον εορτασμό της πρώτης Κυριακής μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Επειδή λόγω της διαφοράς αυτής η Εκκλησία της Ρώμης τηρούσε αυστηρή στάση έναντι των Μικρασιατών, ο Άγιος Πολύκαρπος αναγκάσθηκε να μεταβεί στη Ρώμη, για να διευθετήσει το ζήτημα και άλλα δευτερεύοντα θέματα, με τον Επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο (βλέπε 17 Απριλίου).

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ - Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία διά τόν παραλυτικόν, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμά)

 Εὐαγγέλιο Κυριακῆς Μάρκ. (β´, 1-12)

1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ  Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας ~ λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν. 

Ὀμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμά

Για τον παράλυτο που εθεραπεύτηκε στην Καπερναούμ από τον Κύριο και προς τους ομιλούντας ακαίρως μεταξύ τους κατά τις ιερές συνάξεις στην Εκκλησία

Μικρή περίληψη της 10ης ομιλίας του Aγίου Γρηγορίου του Παλαμά:

Εις τον παραλυτικόν της Καπερναούμ, την δευτέραν Κυριακήν των Νηστειών, την μετέπειτα αφιερωθείσαν εις τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν. 


Ο παράλυτος της Καπερνα­ούμ εφέρετο υπό τεσσάρων ανδρών προς θεραπείαν παρά του Ιησού. Ο ψυχικώς παράλυτος, μετανοών, φέρεται εις τον Κύ­ριον από τέσσαρας δυνάμεις· τηναυτοκριτικήν, την εξομολόγησιν, την υπόσχεσιν αποχής από τα κακά εις το μέλλον, την δέησιν προς τον Θεόν. Η οροφή την οποίαν θα χαλάσωμεν δια να φθάσωμεν εις τον Κύριον είναι ο νους, ο οποίος πρέπει να καθαρθή δια να καθοδηγή και το σώμα.

1. Σήμερα θα ειπώ προς την αγάπη σας ως προοίμιο τα ίδια τα δεσποτικά λό­για, μάλλον δε την πεμπτουσία του ευαγγελικού κηρύγματος· «μετανοεί­τε, διότι ήγγισε η βασιλεία των ουρα­νών» (Ματθ. 3, 21). Και δεν ήγγισε μόνο, αλλά και είναι μέσα μας· διότι, είπε πάλι ο Κύ­ριος, «η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα μας» (Λουκ. 17, 21). Και δεν είναι μόνο μέσα μας, αλλά σε λίγον καιρό φθάνει περιφανέστερα, για να καταργήση κάθε αρχή και εξου­σία και δύναμι και να προσφέρη την ακαταμάχητη ισχύ, τον αδαπάνητο πλούτο, την αναλλοίωτη και άφθαρτη και ατελεύτη­τη τρυφή και δόξα, εξουσία και δύναμι, μόνο σ' αυτούς που έχουν ζήσει εδώ κατά το θέλημα και την αρέσκεια του Θεού.

ΚΥΡΙΑΚΗ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (“Φώτισόν μου το σκότος…!”)

“Φώτισόν μου το σκότος…!”

Την κυρίως μνήμη του την τιμούμε την 14η Νοεμβρίου. Η Εκκλησία τον προβάλλει και του δίνει εξέχουσα θέση τη Μεγάλη Σαρακοστή, επειδή δεν δίστασε να δώσει μπροστά σε όλες τις εξουσίες ομολογία πίστεως. Ακόμη κι όταν βρισκόταν η ζωή του σε κίνδυνο, όταν συκοφαντήθηκε, όταν φυλακίστηκε, ομολόγησε πάντα την ορθή πίστη.

Ο Άγιος Γρηγόριος έτσι δεν είναι για την Εκκλησία ένας απλός άγιος, αλλά σύμβολο και όρος Ορθοδοξίας, στου οποίου τη διδασκαλία κρίνεται το ορθόδοξο από το αντορθόδοξο και αιρετικό,
το γνήσιο και αληθινό από το κίβδηλο και ψεύτικο. Από την άποψη αυτή η προσέγγιση του αγίου αυτού Πατρός αποτελεί προσέγγιση στα καθαρά νάματα της ορθόδοξης πίστης και γι’ αυτό στέρεα τροφή στον σύγχρονο πνευματικά πεινασμένο άνθρωπο της εποχής μας. Δεν θα σταθούμε στη ζωή και τη διδασκαλία του αναλυτικά. Εκείνο που θα μας απασχολήσει και μάλιστα δι’ ολίγων, είναι η γνωστή προσευχή που αδιάκοπα έκραζε ο άγιος: «Φώτισόν μου, το σκότος, φώτισόν μου το σκότος, Κύριε!»

Μνήμη των εν τοις Ευγενίου ευρεθέντων Μαρτύρων 22 Φεβρουαρίου

Όταν ο αγιότατος Πατριάρχης Θωμάς (βλέπε 21 Μαρτίου) ήταν στο θρόνο της Κωνσταντινούπολης (607 - 610 μ.Χ.), βρέθηκαν τα τίμια λείψανα μερικών αγίων μαρτύρων, κρυμμένα κάτω από τη γη. Αμέσως έγινε ή ανακομιδή τους με ευλάβεια και σεβασμό, και με συνοδεία πολύ λάου. Κατά τη διάρκεια της ανακομιδής, πολλές και διάφορες ασθένειες θεραπεύτηκαν.

Αφού δε πέρασαν πολλά χρόνια, ο Θεός αποκάλυψε σ' ένα άνθρωπο κληρικό και καλλιγράφο, το Νικόλαο, ότι στον ίδιο τόπο εκείνο τον καλούμενο Ευγενίου, βρίσκονται κρυμμένα και τα άγια λείψανα των Αποστόλων Ανδρόνικου και Ιουνίας (βλέπε 17 Μαΐου), τους οποίους αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, ως έξης: «Ἀσπάσασθε Ἀνδρόνικον καὶ Ἰουνίαν τους συγγενεῖς μου καὶ συναιχμαλώτους μου, οἵτινές εἰσιν ἐπίσημοι ἐν τοῖς ἀποστόλοις, οἱ καὶ πρὸ ἐμοῦ γεγόνασιν ἐν Χριστῷ» (Ρωμ. ιστ´ 7).

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Ὡς ῥόδα νοητὰ καὶ χαρίτων ταμεῖα ἐφάνησαν ἐκ γῆς τὰ σεπτά. Ὕμνων σκηνή, πανένδοξοι μάρτυρες, Ἐκκλησίας ἑδραίωμα διαπνέοντα, τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν καὶ παρέχοντα ὀσμὴν ζωῆς τοῖς ἐκ πόθου ὑμᾶς μακαρίζουσι.

 

Αγίου Ευσταθίου Αρχιεπισκόπου Αντιόχειας της Μεγάλης.21 Φεβρουαρίου

Hν Eυστάθιος μέχρις ην ζων και πνέων,
Θεού κατ’ εχθρών ευσταθές μάλα πνέων.

Βιογραφία
O Άγιος Ευστάθιος, γεννήθηκε στη Σίδη της Παμφυλίας (άλλοι θεωρούν ότι καταγόταν από τους Φιλίππους της Μακεδονίας) το 260 μ.Χ. και υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εκκλησιαστικές φυσιογνωμίες του 3ου μ.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε για την μαχητικότητά του και την εμμονή του στη ορθή διδασκαλία του Ευαγγελίου.
Στην αρχή διέλαμψε σαν επίσκοπος Βερροίας στη Συρία, όταν και συμμετείχε στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας. Το 323 μ.Χ. εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας της μεγάλης, θέση την οποία χρησιμοποίησε για την διάδοση αλλά και στερέωση της ορθοδοξίας και συνδεόταν διά στενής φιλίας με τον Άγιο Όσιο, Επίσκοπο Κορδούης (τιμάται 27 Αυγούστου).
Το 330 μ.Χ. όμως, οι κακόδοξοι Αρειανοί, συνεκάλεσαν Σύνοδο εις βάρος του Ευσταθίου με την κατηγορία ότι ήταν οπαδός της αίρεσης του Σαβέλλιου. Δωροδόκησαν μάλιστα κάποια γυναίκα ελευθέριων ηθών, η οποία παρουσιάσθηκε στη Σύνοδο και κατήγγειλε ότι είχε σχέση μαζί του και από τη σχέση αυτή απέκτησε και παιδί. Κατόρθωσαν βεβαίως να επιτύχουν την εξορία του Aγίου στην Τραϊανούπολη της Θράκης όπου και εκοιμήθη οσιακά το 360 μ.Χ.
Αρκετά χρόνια μετά την κοίμησή του, η αλήθεια αποκαταστάθηκε και ο Ευστάθιος ανακηρύχθηκε Άγιος της Eκκλησίας μας.
Το έτος 482 μ.Χ. μεταφέρθηκαν τα ιερά λείψανα του Αγίου από την Τραϊανούπολη στην Αντιόχεια.
Τέλος, θαυμάσιο εγκωμιαστικό λόγο για τον Άγιο Ευστάθιο εξεφώνισε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ἔμπλεως σοφίας πέλων, ὁμοούσιον Πατρὶ τὸν Λόγον ἐν τῇ συνόδῳ τῇ πρώτῃ ἐκήρυξας, καὶ διωγμοῖς ὁμιλήσας καὶ θλίψεσιν δόξης ἀρρήτου μετέσχες, Εὐστάθιε. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.