Η ΕΠΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΟΤΖΑ ΚΑΓΙΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ

Την 21η Ιουλίου 1974 ο Υπολοχαγός Ηλίας Γλεντζές με τον 13ο Λόχο της 31ης έγραψε χρυσές σελίδες στην Ιστορία του Έθνους μαζί με τα παλληκάρια της Μοίρας του.

Χωρίς την κάλυψη του Πεζικού κατέλαβαν ένα ολόκληρο Τουρκικό στρατόπεδο με Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο Κοτζά Καγιά,νύχτα,εν μέσω 150 εχθρικών πολυβολείων.

Η θρυλική αυτή αποστολή τους διδάσκεται σε ξένες στρατιωτικές σχολές ως υπόδειγμα θάρρους υπολειπόμενων αριθμητικά μονάδων σε εχθρικό έδαφος.

Η 31η Μοίρα Καταδρομών κατέλαβε το ιστορικό ύψωμα του Αγίου Ιλαρίωνα εξοντώνοντας εκατοντάδες Τούρκους εισβολείς που έκαναν γιουρούσι με τις ψαλμωδίες Χότζα να τους παροτρύνει.

Στις μάχες αυτές έδωσαν την ζωή τους ο ήρωας Αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Κατσάνης από το Σιδηρόκαστρο Σερρών ενώ ως αγνοούμενος θεωρείται ο ήρωας Νίκος Κατούντας από την Αχαία που οι Τούρκοι φοβούνται και να προφέρουν το όνομα του.

"Η επική μάχη κατάληψης του «Κοτζά Καγιά»

Την Κυριακή 21 Ιουλίου 1974 το βράδυ, έγινε η ηρωική μάχη του «Κοτζά Καγιά» στον Πενταδάκτυλο, μεταξύ καταδρομέων της 31ης Μοίρας Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς και μεγάλης δύναμης Τουρκοκυπρίων τρομοκρατών και Τούρκων αλεξιπτωτιστών, οι οποίοι είχαν εισβάλει στην Κύπρο. Ως «μια ασύλληπτη σε ιδέα και εκτέλεση αποστολή», χαρακτηρίζει την επιχείρηση αυτή ο τότε ανθυπολοχαγός της Μοίρας Ματθαίος (Μάκης) Οικονομίδης, πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων. Και συνεχίζει:

«Οι Τούρκοι επάνδρωναν στην περιοχή γύρω στα 150 πολυβολεία, που ακόμη και ολόκληρη η δύναμη της Εθνικής Φρουράς ίσως να μην μπορούσε να τα εκπορθήσει. Κι όμως το πετύχαμε. Ο 13ος λόχος κρούσεως στον οποίο ανήκα, είχε αποστολή να διεισδύσει στα μετόπισθεν του εχθρού και από το νότιο άκρο να επιτεθούν οι λόχοι 11 και 12. Στους καταδρομείς είχαμε πει πως επρόκειτο για μια απλή αποστολή όπως αυτές που εκατοντάδες φορές κάναμε στις ασκήσεις και ότι υπάρχει και ένα στρατόπεδο Τούρκων καταδρομών, το οποίο πρέπει να καταλάβουμε.

»Με το που νύχτωσε

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του.

ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΕΚΤΑΡΊΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ!!

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,

ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,

επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,

φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.

Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,

διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,

τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,

την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,

γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,

το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,

ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.

Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,

πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,

τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.

Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,

την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,

την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,

την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.

Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.

Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,

πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.

Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,

ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,

την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,

τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,

γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,

προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.

Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,

σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,

τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.

Αμήν

Η προσευχή αυτή του Αγίου Νεκταρίου δεν είναι απλώς ένα ευσεβές κείμενο.

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» Ματθαίος 16,24.

Ζούμε σε μια εποχή που αγαπά την άνεση και φοβάται την θυσία. Ο άνθρωπος συνηθίζει να ζητά ό,τι είναι εύκολο και γρήγορο. Θέλει τις επιθυμίες του να εκπληρώνονται χωρίς κόπο, τις σχέσεις του χωρίς πληγές και την πίστη του χωρίς δοκιμασία. Μέσα σε αυτό το πνεύμα γεννήθηκε ένας χριστιανισμός επιφανειακός, προσαρμοσμένος στα μέτρα της ανθρώπινης ευκολίας. Πολλοί ζητούν τον Χριστό ως παρηγοριά, ως ψυχολογική ανακούφιση, ως έναν Θεό που θα χαϊδεύει τα αυτιά και θα λύνει προβλήματα χωρίς αγώνα. Όμως ο Χριστός που αφαιρείται από τον Σταυρό δεν είναι ο αληθινός Χριστός του Ευαγγελίου, αλλά μια εικόνα που κατασκευάζει ο άνθρωπος για να νιώθει ασφαλής.

Η Αγία Γραφή δείχνει καθαρά ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από τον Σταυρό. Ο ίδιος ο Κύριος δεν έκρυψε αυτή την αλήθεια. Όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει καλείται να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του. Αυτός ο λόγος δεν είναι σκληρότητα του Θεού αλλά αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο θεραπεύεται η ανθρώπινη καρδιά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ο σταυρός είναι ρίζα των αγαθών και πηγή αμέτρητων δωρεών», διότι μέσα από την υπομονή και την ταπείνωση ο άνθρωπος καθαρίζει την ψυχή του και μαθαίνει την αληθινή αγάπη.

Αγία Φωτεινή η Μεγαλομάρτυς η Σαμαρείτιδα 26 Φεβρουαρίου

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Φωτεινή καταγόταν από την Σαμαρειτική πόλη Σιχάρ . Τις πρώτες πληροφορίες για την Αγία τις βρίσκουμε στο Δ΄ κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (Δ' 1 - 38).
Κάθε μεσημέρι πήγαινε έξω από την πόλη, στο πηγάδι το λεγόμενο του Ιακώβ, και εγέμιζε την στάμνα της. Εκεί, μια ημέρα, συνάντησε τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος εφανέρωσε σ' αυτήν όλη τη ζωή της. Ο Κύριος είπε στην Αγία, ότι Αυτός είναι « το ύδωρ το ζων», δηλαδή η αστείρευτη πηγή του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το «πνευματικό ύδωρ» έδωσε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα, η οποία εβαπτίσθηκε Χριστιανή μεταξύ των πρώτων γυναικών της Σαμάρειας και ονομάσθηκε Φωτεινή.
Από τότε αφιέρωσε τον εαυτό της στη διάδοση του Ευαγγελίου στην Αφρική και στη Ρώμη. Εκεί έλαβε και μαρτυρικό θάνατο από τον αυτοκράτορα Νέρωνα (54 - 68), όταν αυτός έμαθε ότι η Αγία Φωτεινή έκανε Χριστιανές τη θυγατέρα του Δομνίνα και μερικές δούλες της.
Μαζί με την Αγία Φωτεινή εμαρτύρησαν οι υιοί της και οι πέντε αδελφές της.
Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Την πηγήν δεξαμενή της σοφίας και χάριτος, εκ χειλέων Κυρίου Φωτεινή Ισαπόστολε, νομίμως ηγωνίσω πανοικεί, και νέμεις φωτισμόν παρά Θεού, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου τη σεπτή, και ευλαβώς βοώσί σου. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, χάριν ημίν και έλεος.

Όσιος Πορφύριος επίσκοπος Γάζης 26 Φεβρουαρίου

Ο Όσιος Πορφύριος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Αφού εγκατέλειψε και γονείς και πλούτη, στα χρόνια της βασιλείας του Αρκαδίου και Ονωρίου, αναχώρησε για την Αίγυπτο που ήταν τότε μεγάλο μοναστικό κέντρο και έγινε μοναχός σε σκήτη. Μετά πενταετή διαμονή ήλθε στα Ιεροσόλυμα και κήρυσσε στους Ιουδαίους και τους Έλληνες το Ευαγγέλιο του Χριστού. Εκεί ασθένησε σοβαρά από κίρρωση του ήπατος, αλλά παρά την ασθένειά του δεν παρέλειπε καθημερινά να επισκέπτεται το Ναό της Αναστάσεως και τα άλλα ιερά προσκυνήματα, προκαλώντας τον θαυμασμό των άλλων προσκυνητών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μάρκος, ο μετέπειτα βιογράφος του Πορφυρίου, ο οποίος είχε μεταβεί, επίσης, για προσκύνημα από την Ασία στα Ιεροσόλυμα και από τότε συνδέθηκαν διά βίου. Ο Μάρκος αποδείχθηκε πιστός και χρήσιμος συνεργάτης του, ανέλαβε μάλιστα να τακτοποιήσει μια σοβαρή εκκρεμότητα που είχε αφήσει στη Θεσσαλονίκη ο Πορφύριος, τον καταμερισμό δηλαδή της οικογενειακής περιουσίας του με τα ενήλικα πλέον αδέλφια του. Κατά την διάρκεια της απουσίας του Μάρκου στη Θεσσαλονίκη, η υγεία του Αγίου Πορφυρίου αποκαταστάθηκε θαυματουργικά, κατόπιν οράματος της σταυρώσεως του Κυρίου και του ευγνώμονος ληστού. Ο Μάρκος διεκπεραίωσε την υπόθεση με τον καλύτερο τρόπο και επέστρεψε με το μερίδιο της περιουσίας, ύψους 4.400 νομισμάτων και με πλήθος αργυρών σκευών και πολύτιμων ενδυμάτων, τα οποία σύντομα εκποίησε και μοίρασε στους πτωχούς και στα μοναστήρια των Ιεροσολύμων και της Αιγύπτου, τα οποία ήταν πολύ πτωχά.
Εκεί χειροτονήθηκε, το έτος 392 μ.Χ., Πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη Β' (386 - 417 μ.Χ.). Μετά την κοίμηση του Επισκόπου Γάζης Αινείου, το 395 μ.Χ., εξελέγη Επίσκοπος της Γάζης και χειροτονήθηκε από τον Επίσκοπο Καισαρείας Ιωάννη. Εκεί, αφού επιτέλεσε πολλά θαύματα, οδήγησε και πολλούς εοδωλολάτρες και αιρετικούς στην αληθινή θεογνωσία.
Για να προστατεύσει ο Άγιος το ποίμνιό του από τις αδικίες των Εθνικών και των αρχόντων, δεν δίστασε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει την συνδρομή των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408 μ.Χ.) και Ευδοξίας.

Για το ότι πρέπει να μεμφόμαστε τον εαυτό μας Λόγος του Αββά Δωροθέου

Ας ερευνήσουμε, αδελφοί, ένα πράγμα που πολλές φορές συμβαίνει στη ζωή μας. Μερικές φορές ο άνθρωπος ακούει έναν προσβλητικό λόγο και τον προσπερνά σχεδόν ατάραχος, σαν να μην άκουσε τίποτε. Άλλοτε όμως, όταν ακούσει τον ίδιο ακριβώς λόγο, αμέσως ταράζεται και πληγώνεται βαθιά. Ποια είναι η αιτία αυτής της διαφοράς;

Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία. Υπάρχουν πολλές, αλλά υπάρχει και μία που θα μπορούσε να ονομαστεί μητέρα όλων των άλλων. Συμβαίνει, για παράδειγμα, ο άνθρωπος να βρίσκεται σε προσευχή ή να μελετά νοερά τα πνευματικά πράγματα και να βρίσκεται σε ειρηνική κατάσταση ψυχής. Τότε, ακόμη κι αν ακούσει κάποιον να τον προσβάλλει, σηκώνει τον αδελφό και τα λόγια του χωρίς ταραχή.

Άλλοτε πάλι συμβαίνει να έχει συναισθηματική προσκόλληση σε κάποιον άνθρωπο και γι’ αυτό υπομένει τις δυσκολίες που προέρχονται από αυτόν χωρίς να θλίβεται. Υπάρχει ακόμη και άλλη περίπτωση. Μπορεί κανείς να έχει τόσο κακή ιδέα για κάποιον, ώστε να τον περιφρονεί και να μην τον υπολογίζει καθόλου ως άνθρωπο. Τότε δεν καταδέχεται ούτε να μιλήσει για αυτόν ούτε για όσα λέει και κάνει.

Για να κατανοηθεί καλύτερα αυτό, αναφέρεται ένα περιστατικό που συνέβη σε ένα κοινόβιο. Πριν φύγει από εκεί ο Αββάς Δωρόθεος, παρατηρούσε έναν αδελφό που ποτέ δεν ταρασσόταν ούτε στενοχωριόταν με κανέναν. Κι όμως πολλοί αδελφοί τον ύβριζαν με διάφορους τρόπους και τον προκαλούσαν. Εκείνος όμως δεχόταν όσα του έλεγαν σαν να μην τον ενοχλούσε κανείς.

Ο Αββάς Δωρόθεος θαύμαζε πάντοτε αυτή τη μεγάλη ανεξικακία και ήθελε να μάθει με ποιον λογισμό είχε αποκτήσει μια τέτοια αρετή. Μια ημέρα τον κάλεσε ιδιαιτέρως, του έβαλε μετάνοια και τον παρακάλεσε να του φανερώσει τι σκέφτεται μέσα στην καρδιά του όταν τον υβρίζουν ή τον κάνουν να υποφέρει, ώστε να δείχνει τόση μακροθυμία.

Ο αδελφός, με απλότητα και χωρίς επιτήδευση, του απάντησε. Συνήθισα να φυλάγομαι από αυτούς τους ανθρώπους και δέχομαι όσα μου κάνουν, όπως ακριβώς δέχονται τα δυνατά και γεροδεμένα σκυλιά τα βασανιστήρια από τα τυραννικά αφεντικά τους.

Όταν ο Αββάς Δωρόθεος άκουσε αυτή την απάντηση, έσκυψε το κεφάλι του και είπε μέσα του. Βρήκε τον δρόμο του ο αδελφός. Έπειτα σταυροκοπήθηκε και έφυγε, παρακαλώντας τον Θεό να σκεπάζει και εκείνον και τον ίδιο.

Μέσα από αυτό γίνεται φανερό πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος να κατηγορεί τον εαυτό του και να μη ρίχνει την ευθύνη στους άλλους. Όποιος μάθει να μεμφθεί τον εαυτό του βρίσκει την ειρήνη της καρδιάς, διότι η ταπείνωση διώχνει την ταραχή, ενώ η αυτοδικαίωση γεννά την οργή και τη σύγχυση. Έτσι η ψυχή οδηγείται σιγά σιγά στη μακροθυμία, στην ανεξικακία και στη γνήσια ειρήνη που χαρίζει ο Θεός στους ταπεινούς.

Η αληθινή ειρήνη της καρδιάς γεννιέται όταν ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και στρέφει το βλέμμα του στον εαυτό του. Τότε η ταπείνωση γίνεται δρόμος σωτηρίας και η υπομονή γίνεται δύναμη της ψυχής. Έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να σηκώνει τον αδελφό του, να συγχωρεί και να προχωρεί με ειρήνη στον δρόμο του Θεού.

Όταν η καρδιά μάθει να κατηγορεί τον εαυτό της, τότε παύει να ταράζεται από τους ανθρώπους. Τότε η ψυχή βρίσκει ανάπαυση και ο άνθρωπος προχωρεί προς τον Θεό με πραότητα, μακροθυμία και εσωτερική ειρήνη.

Ας γίνει αυτός ο λόγος αφορμή για μνήμη ταπεινώσεως και αυτοελέγχου, ώστε η καρδιά να μάθει να βρίσκει την ειρήνη που γεννιέται από την αληθινή μετάνοια.

Ένας λόγος που θυμίζει ότι η ειρήνη της καρδιάς αρχίζει από τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τους άλλους και μαθαίνει να εξετάζει πρώτα τον εαυτό του.

Το εξομολογητάρι του γέροντα Νεοφύτου.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει». Ψαλμός 50.

«Χαρά γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η μετάνοια είναι φάρμακο που καθαρίζει την ψυχή και την επαναφέρει στην κοινωνία με τον Θεό.

Στην πλαγιά ενός ήσυχου βουνού υπήρχε ένα μικρό μοναστήρι, απλό και ταπεινό. Τα πέτρινα κελιά του είχαν ποτιστεί από προσευχές πολλών ετών και η σιωπή του τόπου έμοιαζε να φυλά ένα μυστικό. Εκεί ζούσε ένας γέροντας ιερομόναχος, ο πατήρ Νεόφυτος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην προσευχή, στη νηστεία και στη διακονία των ανθρώπων που ζητούσαν παρηγοριά.

Όσοι έφθαναν στο μοναστήρι έλεγαν ότι ο γέροντας είχε πνευματική διάκριση. Δεν άκουγε μόνο τα λόγια των ανθρώπων αλλά καταλάβαινε τον πόνο της καρδιάς τους. Δεν ήταν ανθρώπινη ικανότητα αλλά καρπός πολλών ετών μετάνοιας και ταπεινώσεως.

Το εξομολογητάρι του ήταν πάντοτε γεμάτο, ιδιαίτερα κατά τις άγιες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τότε οι άνθρωποι αναζητούσαν το μυστήριο της μετανοίας για να καθαρίσουν την καρδιά τους πριν πλησιάσουν στο Άγιο Ποτήριο.

Μια χρονιά, λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα, ανέβηκε στο μοναστήρι ένας άνθρωπος που λεγόταν Θεολόγης. Ήταν λαϊκός άνθρωπος, εργατικός και σεβαστός στον τόπο του. Εκείνη όμως την ημέρα το πρόσωπό του είχε σκιά. Η ματιά του έδειχνε άνθρωπο κουρασμένο από εσωτερικό αγώνα.

Περίμενε υπομονετικά τη σειρά του και όταν μπήκε στο κελί του γέροντα γονάτισε σιωπηλά.

Το μικρό δωμάτιο μύριζε λιβάνι και κερί. Μπροστά στην εικόνα του Χριστού έκαιγε ένα μικρό καντήλι.

Ο πατήρ Νεόφυτος τον κοίταξε με πραότητα και έμεινε για λίγο σιωπηλός. Έπειτα μίλησε.

Η θύρα έκλεισε ενώ ακόμη έψαχναν για λάδι.

«Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου» (Ματθαίος 25,1).

Μέσα στη σιωπή της νύχτας δέκα παρθένες περίμεναν. Στα χέρια κρατούσαν λαμπάδες και στην καρδιά την προσδοκία του ερχομού του νυμφίου. Όλες είχαν βγει για να τον συναντήσουν. Όλες βρίσκονταν στον ίδιο τόπο. Όλες περίμεναν το ίδιο γεγονός. Εξωτερικά δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσά τους. Όμως η νύχτα θα αποκάλυπτε αυτό που τα μάτια δεν μπορούσαν να δουν.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός διηγήθηκε αυτή την παραβολή για να φανερώσει το μυστήριο της πνευματικής εγρηγόρσεως. Πέντε από τις παρθένες ήταν φρόνιμες και πέντε μωρές. Οι φρόνιμες πήραν μαζί τους λάδι, ώστε η φλόγα της λαμπάδας να μη σβήσει ακόμη κι αν η αναμονή παραταθεί. Οι μωρές είχαν λαμπάδες, αλλά δεν είχαν προνοήσει για το λάδι. Η προετοιμασία τους έμεινε στην επιφάνεια. Φαινόταν ότι περίμεναν τον νυμφίο, όμως μέσα τους η φλόγα δεν είχε ρίζα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας την παραβολή λέγει ότι το λάδι συμβολίζει την ελεημοσύνη, την καθαρότητα της καρδιάς και την ενεργό αγάπη. Δεν αρκεί να κρατά κανείς τη λαμπάδα της πίστεως εξωτερικά. Η πίστη πρέπει να τρέφεται από έργα, από μετάνοια και από συνεχή κοινωνία με τον Θεό. Χωρίς το λάδι των αρετών, η λαμπάδα γίνεται ένα κενό σχήμα.

Η νηστεία της καρδιάς μέσα στο σπίτι.

Όταν έρθει η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής, πολλοί σπεύδουν να αλλάξουν το τραπέζι τους. Αφαιρούν το κρέας και τα γαλακτοκομικά, γεμίζουν το σπίτι με νηστίσιμα φαγητά και αισθάνονται ότι έτσι αρχίζει ο πνευματικός αγώνας. Όμως η Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ ότι η νηστεία είναι απλώς μια αλλαγή στο πιάτο. Η νηστεία είναι πρωτίστως αλλαγή καρδιάς. Όταν μέσα στο ίδιο σπίτι υψώνονται φωνές, όταν η πικρία φωλιάζει ανάμεσα στους συζύγους, τότε η αυστηρή τροφή δεν μπορεί από μόνη της να θεραπεύσει την ψυχή.

Ο ίδιος ο Κύριος μας υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων πριν από κάθε θρησκευτική πράξη. Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέγει ότι αν κάποιος προσφέρει το δώρο του στο θυσιαστήριο και θυμηθεί πως ο αδελφός του έχει κάτι εναντίον του, πρέπει πρώτα να συμφιλιωθεί και ύστερα να προσφέρει το δώρο του. Η συμφιλίωση προηγείται της θρησκευτικής πράξης, γιατί η αγάπη είναι η καρδιά όλης της πνευματικής ζωής.

Οι Άγιοι Πατέρες μίλησαν με μεγάλη σαφήνεια γι’ αυτό. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ελέγχει αυστηρά εκείνους που νηστεύουν τυπικά αλλά πληγώνουν τον πλησίον τους και λέγει ότι δεν ωφελεί να απέχει κανείς από το κρέας αν κατατρώγει τον αδελφό του με θυμό και κατηγορία. Η αληθινή νηστεία είναι να σταματήσει η γλώσσα να πληγώνει και να μάθει η καρδιά να συγχωρεί.

Στη ζωή του γάμου αυτό γίνεται ακόμη πιο ουσιαστικό.

«Αυτός είναι ένας Παγκόσμιος Θρησκευτικός Πόλεμος» — Η Συγκλονιστική Προειδοποίηση του Τάκερ Κάρλσον που Ταρακούνησε τις ΗΠΑ

 

 Ο γνωστός Αμερικανός σχολιαστής και podcaster Τάκερ Κάρλσον προκάλεσε σεισμό στο πολιτικό τοπίο των ΗΠΑ με ένα εκτενές βίντεο-μονόλογο που δημοσίευσε στις 5 Μαρτίου 2026, στο οποίο υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική σύγκρουση, αλλά στην πραγματικότητα ένας παγκόσμιος θρησκευτικός πόλεμος.

 Η δολοφονία του αρχηγού μιας παγκόσμιας θρησκείας Σύμφωνα με τον Κάρλσον, η πρώτη μεγάλη κίνηση του αμερικανικού και ισραηλινού στρατού ήταν η δολοφονία του 86χρονου Αγιατολάχ Χαμενεΐ, αρχηγού του ιρανικού κράτους, ο οποίος δεν ήταν μόνο πολιτικός ηγέτης αλλά και η ύψιστη θρησκευτική φιγούρα του σιιτικού Ισλάμ — ο «Πάπας» των Σιιτών, που αντιπροσωπεύει 190-285 εκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως

 

Ο Κάρλσον αναρωτήθηκε ανοιχτά: «Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αμερικανικός στρατός σκότωσε τον αρχηγό μιας παγκόσμιας θρησκείας; Είναι αυτό σοφό;». Τόνισε δε ότι όταν σκοτώνεις τον ηγέτη μιας παγκόσμιας θρησκείας, αναμένεις να δημιουργήσεις θρησκευτικό εξτρεμισμό.

Ο Τρίτος Ναός και το Τέμενος Αλ-Άκσα: Η «κρυφή ατζέντα»

Ο Κάρλσον υποστήριξε ότι η σύγκρουση δεν είναι πρωτίστως γεωπολιτική αλλά θεολογική, και ότι κάτω από την επιφάνεια της διεθνούς πολιτικής κρύβεται ένα σχέδιο που συνδέεται με το Ναό της Ιερουσαλήμ — ο πόλεμος, κατά τον ίδιο, μπορεί τελικά να αποσκοπεί στην καταστροφή του τεμένους Αλ-Άκσα και στην ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού.

Άγιος Ταράσιος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης 25 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε, ανατράφηκε και εκπαιδεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευσεβείς και ευγενείς, τον Γεώργιο, κριτή και πατρίκιο και την Ευκρατία και ήταν θείος του Αγίου Φωτίου (βλέπε 6 Φεβρουαρίου). Λόγω της μεγάλης του μορφώσεως ανυψώθηκε στο αξίωμα του πρωτασηκρίτου.
Οι εκκλησιαστικές περιστάσεις την εποχή εκείνη ήταν αρκετά σοβαρές. Υπήρχε ακόμα ο πόλεμος των εικονομάχων, η δε θέση των Ορθοδόξων έγινε ακόμη πιο δύσκολη διά του θανάτου του Πατριάρχου Παύλου Δ' του Κυπρίου (30 Αυγούστου). H βασίλισσα Ειρήνη η Αθηναία, η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο υιό της Κωνσταντίνο ΣΤ' (780 - 798 μ.Χ.), κατανόησε, ότι χρειαζόταν εκκλησιαστικός ηγέτης με ευσέβεια, θεολογική κατάρτιση και διοικητική ικανότητα, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις περιστάσεις και τα προβλήματα. Έτσι εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τους λαικούς ο Άγιος Ταράσιος παρά τις επίμονες αρνήσεις του, αφού έλαβε υπόσχεση από τους βασιλείς, ότι θα συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος που θα αντιμετωπίσει τα διάφορα θεολογικά ζητήματα και τα εκκλησιαστικά θέματα.

Α' ΚΑΙ Β' ΕΥΡΕΣΙΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ (24 Φεβρουαρίου)

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αναγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές. Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 - 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.

Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ' άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 - 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 - 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.


Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε δε χρόνια νωρίτερα κόμισε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη «τὸ ἔνδυμα τοῦ Προφήτου ἐκ τριχῶν καμήλου τυγχάνον καὶ περὶ τὸν τράχηλον ἠμαγμένον».


Η Σύναξη της ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ετελείτο στο Προφητείο του, που βρισκόταν στην τοποθεσία την ονομαζομένη Φωρακίου.

 Ἀπολυτίκιον  

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ἐκ γῆς ἀνατείλασα ἡ τοῦ Προδρόμου κεφαλή, ἀκτῖνας ἀφίησι τῆς ἀφθαρσίας, πιστοῖς τῶν ἰάσεων· ἄνωθεν συναθροίζει, τήν πληθύν τῶν Ἀγγέλων, κάτωθεν συγκαλεῖται, τῶν ἀνθρώπων τό γένος, ὁμόφωνον ἀναπέμψαι, δόξαν Χριστῷ τῷ Θεῷ.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.

Προφήτα Θεοῦ, καί Πρόδρομε τῆς χάριτος, τήν Κάραν τήν σήν, ὡς ῥόδον Ἱερώτατον, ἐκ τῆς γῆς εὑράμενοι, τάς ἰάσεις πάντοτε λαμβάνομεν· καί γάρ πάλιν ὡς πρότερον, ἐν κόσμῳ κηρύττεις τήν μετάνοιαν. 

 

Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας γέροντας που οι άλλοι μοναχοί τον φώναζαν «ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

​Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!!

​Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.

​Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι ασκητές στις αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

​- Άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του και του ζήτησε τις «αποσκευές» του. Ο γέροντας τρόμαξε. «Δεν έχω τίποτα, άγιε Άγγελε. Ούτε ελεημοσύνες έκανα, ούτε μεγάλους ναούς έχτισα. Μονάχα μια φτωχή σπηλιά είχα».

Τότε, ο Άγγελος του έδωσε ένα ματσάκι από ολόλευκα, φωτεινά τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια του. «Αυτά είναι τα "Χαίρε" που έλεγες κάθε μέρα. Αυτό είναι το διαβατήριό σου». Δώστα στην Παναγία

​Καθώς οι Πύλες άνοιγαν, δεν είδε έναν κριτή αυστηρό, αλλά μια Μητέρα που τον περίμενε. Η Παναγία ήταν εκεί, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί τόσες φορές στις προσευχές του.

​«Έλα, παιδί Μου», του είπε. «Τόσες φορές Μου άνοιξες την πόρτα της καρδιάς σου με τους Χαιρετισμούς, τώρα η δική Μου πόρτα είναι ορθάνοιχτη για σένα».

​Όταν οι γύρω μοναχοί πήγαν να τον κηδέψουν, βρήκαν κάτι που τους άφησε άφωνους. Ο γέροντας είχε φύγει, αλλά το χέρι του ήταν παγωμένο πάνω στη λέξη «Χαίρε» του τελευταίας στάσης.

​Λένε πως για τρεις μέρες, η σπηλιά του μύριζε σαν να είχαν ανθίσει μέσα της όλα τα λουλούδια του Άθωνα μαζί. Οι Χαιρετισμοί είναι η «γέφυρα» που ενώνει τη γη με τον ουρανό.

 

Όσιου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου 23 Φεβρουαρίου

Δαμιανού ο τάφος ην των χαρίτων, λειμών γλυκύπνους, ω ξένης ευωδίας.

Η μνήμη του Οσίου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου ανήκει στις ευλογημένες μορφές της ησυχαστικής παραδόσεως του Αγίου Όρους. Η γέννηση και η καταγωγή του παραμένουν άγνωστες, όπως συμβαίνει συχνά με τους αληθινούς εργάτες της ταπεινώσεως. Ο βίος του διασώθηκε σε νεότερο χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, ενώ η προφορική παράδοση των πατέρων του Άθωνα διατήρησε ζωντανή τη μνήμη της αγίας πολιτείας του.

Από νεαρή ηλικία εγκατέλειψε τον κόσμο και τα πρόσκαιρα αγαθά και προσήλθε στο Άγιον Όρος, όπου εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Εκεί διεκρίθη για την ταπείνωση, την υπακοή και την ακρίβεια του μοναχικού βίου. Οι πατέρες τον θεωρούσαν τύπο και παράδειγμα αληθινού μοναχού, διότι η ζωή του ήταν γεμάτη προσευχή, σιωπή και άσκηση.

Με την ευλογία του ηγουμένου του, ποθώντας βαθύτερη ησυχία και μεγαλύτερη άσκηση, αποσύρθηκε στο απέναντι όρος που οι πατέρες ονόμαζαν Σαμάρεια. Εκεί ζούσε με αυστηρή άσκηση, με νήψη και αδιάλειπτη προσευχή, έχοντας ως μοναδικό πλούτο την παρουσία του Θεού.

Κάποτε επισκέφθηκε έναν φίλο του μοναχό. Όταν έφθασε στο κελί, δεν τον βρήκε και περίμενε μέχρι αργά το βράδυ ώσπου να επιστρέψει. Αφού μίλησαν πνευματικά, σηκώθηκε να φύγει. Η νύχτα όμως είχε προχωρήσει και δυνατή βροχή είχε αρχίσει να πέφτει. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ο γέροντάς του τον είχε διδάξει να μη διανυκτερεύει ποτέ έξω από το κελί του, ο όσιος δεν θέλησε να παραβεί την εντολή της υπακοής.

Έτσι ξεκίνησε μέσα στη σφοδρή καταιγίδα να επιστρέψει στο ασκητήριό του. Η βροχή όμως έγινε τόσο δυνατή ώστε χάθηκε μέσα στο σκοτάδι και δεν μπορούσε να προχωρήσει ούτε ένα βήμα. Τότε ύψωσε την καρδιά και τη φωνή του προς τον Θεό λέγοντας με απλότητα και πίστη. «Κύριε σώσε με, χάνομαι».

Και τότε έγινε το θαύμα της θείας πρόνοιας. Χωρίς να αντιληφθεί πώς, βρέθηκε αμέσως μπροστά στο κελί του. Έτσι ο Θεός φανέρωσε πόσο ευάρεστη είναι ενώπιόν Του η καθαρή υπακοή. Όπως διδάσκει και ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, η υπακοή είναι ταφή του θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως.

Ο Όσιος Δαμιανός έζησε με αυτό το φρόνημα μέχρι το τέλος της ζωής του. Το έτος 1280 εκοιμήθη ειρηνικά. Μετά την κοίμησή του συνέβη σημείο θαυμαστό. Από τον τάφο του για σαράντα ημέρες ανέβλυζε ευωδία μύρου, τόσο έντονη ώστε οι πατέρες της μονής την αισθάνονταν ακόμη και από μεγάλη απόσταση. Το γεγονός αυτό εθεωρήθη μαρτυρία της αγιότητός του και δοξολογία προς τον Θεό.

Η ζωή του Οσίου Δαμιανού υπενθυμίζει ότι η αγιότητα γεννιέται μέσα στην απλότητα, την υπακοή και την αδιάλειπτη προσευχή. Όπου ο άνθρωπος κόβει το ίδιον θέλημα και παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Θεό, εκεί η χάρις ανθίζει και η ψυχή γίνεται ευωδιαστός λειμώνας αρετών.

Στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η αυτονόμηση και η υπερηφάνεια, η μορφή του Οσίου μάς καλεί να θυμηθούμε το παλαιό μοναχικό ήθος του Άθωνα. Η υπακοή δεν είναι απώλεια ελευθερίας αλλά δρόμος θείας προστασίας. Όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό και τη πνευματική καθοδήγηση της Εκκλησίας, τότε ακόμη και μέσα στη θύελλα της ζωής βρίσκει τον δρόμο προς το ασφαλές λιμάνι.

Η μνήμη του Οσίου Δαμιανού του Εσφιγμενίτου παραμένει φως για τους μοναχούς και παρηγοριά για όλους τους πιστούς, δείχνοντας ότι ο δρόμος της ταπεινώσεως οδηγεί πάντοτε στη χάρη του Θεού.

Ο όσιος ασκητής του Άθωνα που με την τέλεια υπακοή και την προσευχή έγινε ευωδιαστός μάρτυρας της χάριτος του Θεού.