Οι Άγιοι 13 μάρτυρες της Καντάρας (†1231) 19 Μαιου

Το έτος 1228, έφθασαν στην Κύπρο, δύο ευσεβείς ασκητές, από ένα μοναστήρι του Καλού

 Όρους, που βρίσκεται στην Παμφυλία τους Μικράς Ασίας, και ονομάζονταν Ιωάννης και 

Κόνων. Ήρθαν στο νησί, έτοιμοι να θυσιάσουν τους εαυτούς τους μέχρι αίματος για την

 αληθινή ορθόδοξη πίστη, προβάλλοντας έτσι ένα λαμπρό παράδειγμα για τους Κυπρίους που

 περνούσαν δύσκολα χρόνια. Οι λατίνοι κατακτητές του νησιού, επέβαλλαν αφόρητες πιέσεις, 

βαριές φορολογίες και επεδίωκαν τον εκλατινισμό του νησιού και την υποταγή του στον Πάπα.

 Οι εκπρόσωποι τους Λατινικής Εκκλησίας ήθελαν να υποτάξουν την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι δύο μοναχοί, αφού έφθασαν στη Κύπρο, ανέβηκαν στην Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου 

του Μαχαιρά. Εκεί στο ησυχαστήριο τους Μονής συνέχιζαν τον πνευματικό τους αγώνα. Μετά

 από λίγες μέρες άφησαν το μοναστήρι του Μαχαιρά αναζητώντας κάποιον άλλο τόπο ησυχίας

. Έφθασαν στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στον Κουτσοβέντη για να

 καταλήξουν πλέον και να συνεχίσουν τους αγώνες στο Μοναστήρι τους Παναγίας τους 

Κανταριώτισσας, κοντά στο κάστρο τους Καντάρας.

Εκεί, λόγω τους ευσέβειας τους και της ασκητικής τους ζωής, προσέλκυαν όλο και πιο πολλούς

 μοναχούς, πράγμα που ανησύχησε τους Λατίνους και τους ώθησε να λάβουν δραστικά μέτρα

. Ο Φράγκος Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος με τη βία σφετερίστηκε το θρόνο και έδιωξε σε εξορία 

τον Άγιο Νικόλαο της Στέγης στην Σολέα που ήταν ο Ορθόδοξος ποιμένας της Κύπρου,

 στέλνει δύο αντιπροσώπους του, τον ιεροκήρυκα Ανδρέα και τον Ηλιέρμο για να εξετάσουν τι 

γινόταν στο Μοναστήρι τους Καντάρας. Οι μοναχοί, τους υποδέχονται με καλοσύνη, 

αποδίδοντας τους μάλιστα την αρμόζουσα τιμή. Ο ιεροκήρυκας Ανδρέας, μετά από τους

 ανακριτικές ερωτήσεις- από πού ήρθαν, πότε, με ποιο τρόπο κατοίκισαν στο μοναστήρι- 

άρχισε να τους ρωτά από το Άγιο Ευαγγέλιο και τον Απόστολο, χωρίς να βρει κάποιο λάθος 

στις αποκρίσεις των πατέρων. Αφού είδε, άτι όλα τα ερμήνευαν σοφά και σωστά, τους 

υπέβαλε και το ερώτημα «και για εμάς που τελούμε την Θεία Λειτουργία με άζυμα, τι πιστεύετε;».

Άγιοι Πατρίκιος επίσκοπος Προύσας, Ακάκιος, Μένανδρος και Πολύαινος 19 Μαΐου

Οι άριστες θεολογικές του γνώσεις, αλλά και η θερμή του πίστη, ανέδειξαν τον Πατρίκιο επίσκοπο Προύσσης. Η θέση αυτή για τον Πατρίκιο υπήρξε πνευματικό φρούριο για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου και ορμητήριο για την πάταξη της ειδωλολατρικής πλάνης. Στην αποστολική του αυτή εργασία δε θέλησε να είναι μόνος. Είχε μαζί του και τρεις πρόθυμους συνεργάτες, τον Ακάκιο, το Μένανδρο και τον Πολύαινο. Μαζί τους ο Πατρίκιος έφερε στη χριστιανική πίστη πολλούς ειδωλολάτρες. Αυτό, όμως, καταγγέλθηκε στον άρχοντα Ιουλιανό τον Υπατικό, και αμέσως συνελήφθησαν. Ο άρχοντας με φιλοσοφικές συζητήσεις προσπάθησε να πείσει τον Πατρίκιο ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός. Ο Πατρίκιος, με τη ρητορική δεινότητα και την άριστη θεολογική κατάρτιση που διέθετε, ανέτρεψε το ένα μετά το άλλο τα επιχειρήματα του Ιουλιανού. Αυτός, βλέποντας την ιδεολογική συντριβή του από το χριστιανό διδάσκαλο, διέταξε και αποκεφάλισαν τον Πατρίκιο με τους τρεις συνεργάτες του.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Τετράς θεοφόρητος, Ἱεραρχῶν ἱερῶν, Τριάδα τὴν ἂκτιστον, κατ’ ἐναντίον ἐχθρῶν, πανσόφως ἐκήρυξε, Πατρίκιος ὁ τῆς Προύσης, θεηγόρος ποιμάντωρ, Ἀκάκιος σὺν Μενάνδρῳ, καὶ Πολύαινος ἃμα· διὸ καὶ ὡς ἀθλήσαντες, δόξης ἠξιώθησαν.

Λόγος εις την Πεντηκοστήν ...(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκ
ονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11). Είναι βίαιος γιατί νικά τα πάντα και ξεπερνά τα τείχη του πονηρού, γκρεμίζει κάθε οχύρωμα του εχθρού, ταπεινώνει τους υπερήφανους, ανυψώνει τους ταπεινούς στη καρδιά και διασπά τους συνδέσμους των αμαρτημάτων. Γέμισε δε ο οίκος εκείνος στον οποίο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματική και εκπληρώνοντας την επαγγελία του Σωτήρα, που τους έλεγε, πριν αναληφθεί: «Ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς δε θα βαπτισθήτε με άγιο Πνεύμα, όχι έπειτα από πολλές μέρες». Αλλά και το όνομα που έδωσε σ’ αυτούς το έδειξε να αληθεύει. Διότι δια του ήχου αυτού από τους ουρανούς οι Απόστολοι έγιναν πραγματικά υιοί βροντής. «Και φάνηκαν σ’ αυτούς γλώσσες διαμεριζόμενες ωσάν πυρός και στον καθένα τους κάθισε από μια κι’ εγέμισαν όλοι άγιο Πνεύμα και μιλούσαν άλλες γλώσσες, όπως τους έδιδε το Πνεύμα να μιλούν».

Αλλά για ποιό λόγο φάνηκε το Πνεύμα σε σχήμα γλωσσών;

Αφ’ ενός για να επιδείξει τη συμφυϊα του, τη σχέση του με το Λόγο του Θεού, γιατί τίποτε δεν είναι συγγενέστερο από τη γλώσσα προς το λόγο. Συγχρόνως δε και για τη χάρη της διδασκαλίας, γιατί ο κατά Χριστό διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα.

Γιατί δε φανερώθηκε το άγιο Πνεύμα με πύρινες γλώσσες;

Όχι μόνο για το ομοούσιο του Πνεύματος προς το Πατέρα και τον Υιό (γιατί πυρ είναι ο Θεός μας), αλλά και για τη διπλή ενέργεια του κηρύγματος των Αποστόλων. Γιατί μπορεί συγχρόνως να ευεργετεί και να τιμωρεί. Όπως το πυρ έχει διπλή ιδιότητα και να φωτίζει και να φλογίζει, έτσι και ο λόγος της διδασκαλίας, αυτούς που υπακούουν φωτίζει και αυτούς που απειθούν παραδίδει τελικά σε πυρ και κόλαση. Είπε δε γλώσσες, όχι πυρός, αλλά σαν πυρός, για να μη νομίσει κανείς ότι το πυρ εκείνο είναι αισθητό και υλικό, αλλά να αντιληφθούμε την επιφάνεια του Πνεύματος σαν με παράδειγμα.

Θλίψη.

Ἄν ὁ Χριστός ἔζησε στόν κόσμο μέ θλίψη καί σύ θέλεις νά ζεῖς μέ ἄνεση, δέν βαδίζεις πλέον τόν ἴδιο μ΄ αυτόν δρόμο, ἀλλά διαφορετικό. Πῶς λοιπόν Τόν ἀκολουθεῖς; Πῶς εἶσαι μαθητής, ἀφοῦ δέν ἀκολουθεῖς τό παράδειγμα τοῦ δασκάλου;...Ἑπομένως εἶναι μεγάλο ἀγαθο ἡ
θλίψη, ἀγαπητοί, ἀφοῦ καταρθώνει δύο πράγματα πολύ μεγάλα, καί τίς ἁμαρτίες ἐξαλείφει καί μᾶς κάνει σταθερούς στήν ἀρετή.

∽ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

(PG 63, 196)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την αγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν. Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει, Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι. Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν»

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς, οι Απόστολοι και οι υπόλοιποι μαθητές του, καθώς και οι γυναίκες που από την αρχή τον είχαν ακολουθήσει, η Παναγία Παρθένος Μαρία η Μητέρα του, περίπου 120 άτομα, γύρισαν στο όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ και, μπαίνοντας στο υπερώο, δηλαδή στον πάνω όροφο του σπιτιού εκεί, περίμεναν με προσευχή την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την υπόσχεση του Σωτήρα Χριστού. Στο μεταξύ εκεί, εξέλεξαν και τον Ματθία και τον συναρίθμησαν με τους ένδεκα Αποστόλους.

Τότε αυτοί πληρωθέντες από το Πνεύμα το Άγιο, άρχισαν να κηρύττουν και να καλούν τους ανθρώπους να βαπτισθούν και να λάβουν κι αυτοί την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στο Χριστό και δεν το είχαν τότε κατανοήσει, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλλονται στο λαό.

Τώρα γνωρίζουν ποια είναι η προοπτική της καινής ζωής και που πρέπει να οδηγήσουν το λαό, γι’ αυτό και τους πρώτους τρεις χιλιάδες που βαπτίστηκαν, τους οδηγούν στο Δείπνο της Ζωής, την Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, θα τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και θα συμμετέχει έτσι στην αιώνια ζωή της Βασιλείας του Θεού.

Με την Πεντηκοστή δεν γεννήθηκε η Εκκλησία ως απλός θεσμός, αλλά ως συνεχής παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, και γι’ αυτό η Πεντηκοστή δεν είναι ένα γεγονός που συνέβη μια φορά κάποτε, αλλά είναι η ζωή της Εκκλησίας, ως αδιάκοπη κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.

Η Πεντηκοστή, αποτελεί τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος πλ. Δ'.
Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους, τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ δι' αὐτῶν, τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας· φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Άγιοι Πέτρος, Διονύσιος, Ανδρέας, Παύλος, Χριστίνα, Ηράκλειος, Παυλίνος και Βενέδιμος οι Μάρτυρες 18 Μαΐου

Σεπτοὶ Ἀθληταί, ὑπὲρ σεπτῆς Τριάδος,
Ὑπὲρ τὸ ζῆν εἵλοντο θανεῖν ἐμφρόνω
ς.
Ὀγδοάς, Ἀθλοφόρων ἐκ γαίης εἰς πόλιν ἤρθη.
Eις τον Πέτρον.
Bληθείς ο Πέτρος των τροχαντήρων μέσον,
Ζωής παρήκε τους τροχούς της αστάτου.
Eις τον Παύλον, Διονύσιον, και Aνδρέαν.
Tρεις συντρίβουσι πίστεως στερρούς λίθους,
Παύλον Διονύσιον Aνδρέαν λίθοις.
Eις τον Hράκλειον.
Eίς άθλος Hράκλειε σος προς το ξίφος,
Άθλους καλύπτει τους όλους Hρακλέους.
Eις τον Παυλίνον και Bενέδιμον.
Oρών με Bενέδιμε τον σον Παυλίνον,
Tμηθέντα συντμήθητι φησί Παυλίνος.
Eις την Xριστίναν.
Xριστώ παρέστης ηγλαϊσμένη όλη,
Aίμασι τοις σοις παρθενική Xριστίνα.
Oγδοάς αθλοφόρων εκ γαίης εις πόλον ήρθη.
Βιογραφία
Όλοι αυτοί οι Άγιοι μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Ο Πέτρος ήταν από τη Λάμψακο, και όταν τον έφεραν μπροστά στον άρχοντα να θυσιάσει στην Αφροδίτη, αυτός ομολόγησε με παρρησία το Χριστό. Τότε, συνέτριψαν όλο το σώμα του με αλυσίδες και ξύλα, και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό. Ο Παύλος και ο Ανδρέας ήταν από τη Μεσοποταμία, στρατιώτες του Δεκίου. Όταν πήγαν στην Αθήνα, έγιναν στρατιώτες Χριστού, και μαζί με το Διονύσιο και τη Χριστίνα, όλοι μαζί λιθοβολήθηκαν. Οι δε Ηράκλειος, Παυλΐνος και Βενέδημος, ήταν από την Αθήνα. Εκεί, έδιναν σκληρό αγώνα κατά της πλάνης των ειδώλων και των φιλοσόφων που πολεμούσαν τη χριστιανική θρησκεία. Αφού, λοιπόν, τους έπιασαν και τους βασάνισαν, τελικά τους αποκεφάλισαν.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν ἀθλοφόρων τὸν ὀκτάριθμον δῆμον, μαρτυρικοὶς ἐγκωμιάσωμεν ὕμνοις, Παυλῖνον Διονύσιον καὶ Πέτρον ὁμοῦ, Ἀνδρέαν καὶ Βενέδιμον, τὸν θεόφρονα Παῦλον, Ἡράκλειον τὸν ἔνδοξον, καὶ Χριστίναν τὴν θείαν οὗτοι καὶ γὰρ πρεσβεύουσιν ἀεί, ὑπὲρ τοῦ κόσμου. Χριστῷ τῷ θεῷ ἠμῶν.

Μίλα για το Χριστό, και μη φοβάσαι.

Ο κόσμος θέλει να κλείσει τα στόματα των χριστιανών.

Με ειρωνείες, με πειράγματα, με επιπλήξεις, με απειλές, με διωγμούς…

Προσπαθεί να σφραγίσει τα στόματα, να μην ακούγεται η φωνή για το Χριστό.

Ν’ ακούγονται δυνατά όλες οι φωνές του κόσμου κι όλα τα τραγούδια του κόσμου.

Να μην ακούγεται όμως η φωνή των παιδιών του Θεού.

Ν’ ακούγονται τα κηρύγματα της αθεΐας, του υλισμού, της διαφθοράς, της αναρχίας.

Να μην ακούγεται όμως το ζωντανό κήρυγμα του Θεού.

Να διδάσκονται όλα τα μαθήματα τα παιδιά της Ελλάδος.

Ένα μάθημα μισούν και θέλουν να το καταργήσουν, το μάθημα για το Θεό και τη θρησκεία

Να σιγήσουν οι σάλπιγγες του Θεού!

Αυτός είναι ο στόχος του διαβόλου.

Κι εμείς;

Δέστε τι έκανε ο τυφλός.

Όσο τον επιτιμούσαν οι άλλοι και του΄λεγαν να πάψει να μιλάει, τόσο περισσότερο αυτός φώναζε και κραύγαζε.

«Αυτός δε πολλώ μάλλον έκραζεν, Υιέ Δαβίδ, ελεησόν με»

Όσο σεις μου λέτε να μη μιλάω, τόσο εγώ θα μιλάω.

Και μίλαγε και κραύγαζε μέχρι που τον κάλεσε ο Χριστός κοντά του και του έδωσε το φως.

Όσο ο κόσμος μισεί το φως, τόσο εμείς θα μιλάμε για το φως.

Όσο ο κόσμος σε εμποδίζει και σε επιπλήττει για να μη μιλάς για το Χριστό, τόσο εσύ θα μιλάς για το Χριστό.

Μέσα σου θάχης πείσμα Ιερό και πάθος για το Ευαγγέλιο.

Μέσα σου θα υπάρχει η απόφαση:

«Μίλα για το Χριστό, και μη φοβάσαι…»

Μίλα δυνατά και οδήγει ψυχές στο φως του Χριστού, για ν’ αξιωθείς να λουστείς μία μέρα στο φως του Ουρανού.

 

Οι ελίτ της Σίλικον Βάλεϊ Προσπαθούν να Κατασκευάσουν έναν Ψηφιακό “Θεό”, τον “από Μηχανής Θεό” προειδοποιεί Ερευνήτρια

 

Γράφει ο Φρανκ Μπέργκμαν

Μια παγκοσμίου φήμης δημοσιογράφος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αφότου εντάχθηκε στα ανώτερα κλιμάκια της βιομηχανίας τεχνητής νοημοσύνης και ανακάλυψε ότι οι ελίτ της Σίλικον Βάλεϊ αγωνίζονται απεγνωσμένα να αναπτύξουν έναν Ψηφιακό «Θεό».

Η Κάρεν Χάο (Karen Hao), πρώην δημοσιογράφος του MIT Technology Review, προκαλεί ανησυχία για τον κλάδο της τεχνητής νοημοσύνης, αφού πέρασε χρόνια ερευνώντας τις εσωτερικές λειτουργίες του OpenAI και μιλώντας με εκατοντάδες άτομα από το εσωτερικό της.

Τώρα προειδοποιεί ότι μερικές από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της Σίλικον Βάλεϊ εμπλέκονται σε αυτό που περιγράφει ως ιδεολογική αναζήτηση για τη δημιουργία ενός «από μηχανής θεού = deus ex machina)».

Η Χάο λέει ότι η εκτεταμένη έρευνά της για την εταιρεία OpenAI αποκάλυψε μια μυστικοπαθή κουλτούρα που καθοδηγείται από μια εμμονή με την ανάπτυξη της Τεχνητής Γενικής Νοημοσύνης (AGI).

Η Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (AGI) είναι μια μορφή Τεχνητής Νοημοσύνης που οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι θα μπορούσε τελικά να ξεπεράσει την ίδια την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Τα ευρήματα αποτελούν τη βάση του νέου βιβλίου της Χάο, με τίτλο “Η Αυτοκρατορία της Τεχνητής Νοημοσύνης: Μέσα στον Απερίσκεπτο Αγώνα για την Απόλυτη Κυριαρχία”, το οποίο υποστηρίζει ότι ο αγώνας για την κατασκευή υπερ-νοημόνων μηχανών έχει μετατραπεί από μια υποτιθέμενη αλτρουιστική αποστολή σε μια επιδίωξη εξουσίας, επιρροής και πρωτοφανούς πλούτου με υψηλά διακυβεύματα.

Μέσα στον Μυστικό Κόσμο της εταιρείας OpenAI

Η Χάο έλαβε άδεια έκτακτης πρόσβασης στα κεντρικά γραφεία της OpenAI το 2019, λίγο αφότου η εταιρεία εξασφάλισε επένδυση 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων από τη Microsoft.

Εκείνη την εποχή, η OpenAI παρουσίαζε δημόσια τον εαυτό της ως έναν διαφανή μη κερδοσκοπικό οργανισμό αφιερωμένο στη διασφάλιση ότι η προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη θα ωφελούσε την ανθρωπότητα.

Αλλά η Χάο λέει ότι γρήγορα ανακάλυψε μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.

«Από την πρώτη στιγμή, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι κάτι δεν πήγαινε καλά εκεί μέσα», είπε η Χάο.

Παρά τη δημόσια δέσμευση της OpenAI για διαφάνεια, η Χάο περιέγραψε ένα

Τα κόλλυβα στην Ορθόδοξη λατρεία μας και τα και το Ψυχοσάββατο

Κόλλυβα ετοιμάζουμε τα Ψυχοσάββατα (δηλ. τά Σάββατα πρίν τις Κυριακές της Απόκρεω, της Τυρινής και της Α΄ Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και το Σάββατο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής) καθώς και κάθε φορά που θέλουμε να τελέσουμε στο Ναό επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση των αγαπημένων κεκοιμημένων μας προσώπων.
Τα κόλλυβα συμβολίζουν την κοινή ανάσταση των ανθρώπων. Δηλ, όπως ο σπόρος του σιταριού πέφτει στη γη, θάβεται και χωνεύεται και σαπίζει χωρίς όμως να φθαρεί και στη συνέχεια φυτρώνει καλύτερος και ωραιότερος, έτσι και το νεκρό σώμα του ανθρώπου θάβεται στη γη και σαπίζει, για να αναστηθεί και πάλι άφθαρτο και ένδοξο και αιώνιο. Την ωραία αυτή εικόνα μας δίδει ο απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή (κεφ. 12, στίχοι 35-44). Την ίδια εικόνα για την Ανάστασή Του χρησιμοποίησε και ο Χριστός (ευαγγέλιο Ιωάννη, κεφ. 12, στίχ. 24).
Κόλλυβο είναι βρασμένο σιτάρι, το όποιο σιτάρι είναι σύμβολο του ανθρώπινου σώματος, επειδή το ανθρώπινο σώμα τρέφεται και αυξάνει με το σιτάρι.Γι’ αυτό άλλωστε και ο Κύριος παρομοίασε το θεο-ϋπόστατο Σώμα Του με το σπυρί του σιταριού, έτσι λέγοντας στο 12ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη αγίου Ευαγγελίου: «Το σπυρί του σιταριού εάν πέφτοντας στη γη δεν πεθάνει, μένει μοναχό του (και δεν πολλαπλασιάζεται), εάν όμως πεθάνει, πολύ καρπό φέρνει».Είπε εξάλλου και ο μακάριος Παύλος στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή (κεφάλαιο 16): «Εκείνο που εσύ σπέρνεις δεν ζωογονείται, εάν πρώτα δεν πεθάνει», και τούτο, γιατί θάβεται στη γη το νεκρό σώμα και σαπίζει, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το σπυρί του σιταριού.
Απ’ αυτή, λοιπόν, την παρομοίωση πήρε την αφορμή η Εκκλησία του Χριστού και τελεί τα αποκαλούμενα κόλλυβα, τόσο αυτά που προσφέρονται στις εορτές των αγίων, όσο και αυτά που προσφέρονται στα μνημόσυνα των κεκοιμημένων εν Χριστώ αδελφών μας.

Οἱ Ἅγιοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἰουνία οἱ Ἀπόστολοι (17 Μαΐου)

Τὰ σαρκικὰ πάθη, ἰδιαίτερα στὴν ἐποχή μας, δύσκολα ἀφήνουν νὰ ἀναπτυχθεῖ ἁγνὴ φιλία, καὶ εἰδικότερα ἁγνὴ συνεργασία, μεταξὺ ἑνὸς ἄνδρα καὶ μίας γυναίκας. Ὅμως, δὲν εἶναι ἀκατόρθωτο. Κατορθώνεται, ὅταν μέσα στὶς ψυχὲς καὶ τῶν δυὸ φίλων ῥιζώσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τότε νεκρώνεται τὸ σαρκικὸ φρόνημα καὶ ἐνδιαφέρει μόνο τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς. Μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο συνεργάσθηκαν καὶ οἱ ἀπόστολοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἰουνία. 

Μὲ τὴν ἁγνή τους συνεργασία, πέτυχαν νὰ ἀποσπάσουν πολλοὺς εἰδωλολάτρες ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων καὶ νὰ κτίσουν πολλὲς ἐκκλησίες. Συνεργάσθηκαν μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, γιὰ τοὺς ὁποίους γράφει στὴν πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολή του: «Ἀσπάσασθε Ἀνδρόνικον καὶ Ἴουνιάν τους συγγενεῖς μου καὶ συναιχμαλώτους μου, οἵτινες εἰσὶν ἐπίσημοι ἐν τοῖς ἀποστόλοις, οἳ καὶ πρὸ ἐμοῦ γεγόνασιν ἐν Χριστῷ». Δηλαδή, χαιρετῆστε τὸν Ἀνδρόνικο καὶ τήν Ἰουνία, τοὺς συμπατριῶτες μου, ποὺ καταδιώχθηκαν καὶ φυλακίσθηκαν μαζί μου καὶ εἶναι διακεκριμένοι μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἀσκοῦν τὴν ἀποστολὴ τοῦ κηρύγματος, καὶ οἱ ὁποῖοι μάλιστα προσῆλθαν στὸ Χριστὸ πρωτύτερα ἀπὸ μένα. 

Ὁ Ἀνδρόνικος καὶ ἡ Ἰουνία, ἀφοῦ ἔλαμψαν μὲ τοὺς ἀγῶνες τους γιὰ τὴν πίστη, εἰρηνικὰ ἀποδήμησαν στὴν αἰώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α'. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. (ψάλεται ως κάθισμα)

Δυὰς φωτοειδής, ἱερῶν Ἀποστόλων, καὶ κήρυκες Χριστοῦ, ἀνεδείχθητε κόσμω, τοὶς πάσι κατασπείραντες, τὸ τῆς χάριτος κήρυγμα, ὅθεν σήμερον, ἠμᾶς πιστῶς εὐφημοῦμεν, ὢ Ἀνδρόνικε, καὶ Ἰουνία θεόφρον, Χριστὸν μεγαλύνοντες.

 

Τα Τρία είδη Αθεΐας

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359), αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, σε επιστολή του προς «Τον ευλαβέστατον μοναχόν κυρ Διονύσιον» (Ε.Π.Ε., έργα Γρηγορίου Παλαμά, 4,404) γράφει ότι τρία είναι τα είδη της αθεΐας.

Α´. Η πολυειδής πλάνη των ελληνιζόντων φιλοσόφων.

Αυτοί δέχονται ότι δεν υπάρχει Θεός παρά μόνο οι κατ’ αίσθηση ηδονές  (Επίκουρος) ή υπάρχουν κάποια στοιχεία ύλης (Εμπεδοκλής, Ηράκλειτος, Αναξιμένης, Δημόκριτος) ή ότι υπάρχει πλήρης ακαταληψία των όντων από όλους· σε όλα επικρατεί η δόκηση (Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος) ή φαντάσθηκαν τον Θεό, αλλά πολύ αμυδρά (Σωκράτης, Πλάτων).

Ο αιρετικός Βαρλαάμ τον οποίο αντιμετώπισε επιτυχώς ο Παλαμάς ανήκει στη πρώτη αυτή κατηγορία των αθέων, διότι ισχυριζόταν ότι η άκτιστη ουσία του Θεού δεν διαφέρει από την άκτιστη ενέργεια. Αυτός όμως που ταυτίζει ουσία και ενέργεια, κατά τον άγιο Ιουστίνο, το φιλόσοφο και μάρτυρα, και άλλους πατέρες, αναιρεί την ύπαρξη του Θεού. Διότι αυτό που δεν έχει καμμία ενέργεια, ούτε υπάρχει, ούτε είναι κάτι.

Ὅσιου Θεοδώρου τοῦ Ἠγιασμένου . Ὁσίου, Νικολάου Α’ τοῦ Μυστικοῦ 16 Μαΐου

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Ἠγιασμένος, ὁ ὁποῖος ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361-363 μ.Χ.), καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς πλούσιους. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀκολούθησε τὸν Ὅσιο Παχώμιο (τιμᾶται 15 Μαΐου) στὴ Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐντάχθηκε ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγησή του, ἐνῷ ἀναδείχθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἀγαπητοὺς μαθητὲς αὐτοῦ.
Πιστὸς μιμητὴς τοῦ διδασκάλου του στὸν μοναχικὸ βίο, τὸν διαδέχθηκε μετὰ τὴν κοίμησή του στὴν ἡγουμενία τῆς μονῆς.
Γιὰ τὴν ἁγνότητα τοῦ βίου του καὶ τὴν ἁγιοσύνη του προικίσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὴν χάρη τῆς θαυματουργίας. Γιὰ τὴν τέλεια δὲ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ καθαρότητά του ἔλαβε τὸν τίτλο Ἠγιασμένος.
Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 367 μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Α’ ὁ Μυστικὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος καταγόταν ἀπὸ εὔπορη καὶ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια τῆς Κάτω Ἰταλίας καὶ ἤκμασε περὶ τὸ τέλος τοῦ 9ου καὶ πρῶτο ἥμισυ τοῦ 10ου αἰῶνος μ.Χ. Σὲ νεαρὴ σχετικὰ ἡλικία ἔλαβε τὸ ἀξίωμα τοῦ συγκλητικοῦ καὶ χρημάτισε σύμβουλος ἐξ ἀπορρήτων τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ τοῦ Σοφοῦ.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπονομάσθηκε καὶ «Μυστικός». Ὅμως ὁ Νικόλαος, ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν μοναχικὸ βίο, ἔγινε μοναχὸς στὴ μονὴ τῶν Γαλακρηνῶν καὶ ἀργότερα, γιὰ τὶς πολλὲς ἀρετὲς καὶ τὴ μόρφωσή του, ἐξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ χειροτονήθηκε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 895 μ.Χ., διαδεχόμενος τὸν ἀποθανόντα Πατριάρχη Ἀντώνιο Β’ τὸν Καυλέα.

Ἡ σωτηρία δὲν στηρίζεται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην τελειότητα, ἀλλὰ εἰς τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Μὴ φοβοῦ· μετ’ ἐμοῦ εἶ

«Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται». Ψαλμός Ϟ΄

Υπάρχουν στιγμές όπου ἡ ψυχή πολεμεῖται σιωπηλὰ. Ὄχι μόνο ἀπὸ θλίψεις καὶ δοκιμασίες, ἀλλὰ ἀπὸ λογισμούς σκοτεινούς, ἀπὸ φόβον, ἀπὸ ἀπελπισίαν, ἀπὸ τὴν αἴσθησιν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐγκατελείφθη ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε ὁ πονηρὸς ψιθυρίζει στὴν καρδίαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐλπίς, ὅτι ἡ πτώσις εἶναι μεγαλύτερα ἀπὸ τὴν συγχώρησιν, ὅτι ἡ ἀδυναμία ἔγινε τείχος ἀδιάβατον. Ἀλλ’ ὁ Χριστὸς ἤλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ συντρίψῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἐλευθερώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν δουλείαν τοῦ φόβου.

«Θαρσεῖτε· ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». Κατὰ Ἰωάννην ΙϚ΄ 33

Ὁ Τίμιος Σταυρὸς δὲν εἶναι σύμβολον ψυχολογικῆς παρηγορίας, ἀλλὰ ἡ φοβερὰ καὶ παντοδύναμος νίκης τοῦ Θεανθρώπου ἐπὶ τοῦ θανάτου, τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν. Ὅταν ὁ πιστὸς ἐπικαλεῖται μὲ πίστιν τὸ Πανάγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου, οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους τρέμουσι, διότι «ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων». Πρὸς Φιλιππησίους Β΄ 10

Διὰ τοῦτο ἀποκηρύσσομεν πᾶσαν ἐνέργειαν φόβου, συγχύσεως, βαρείας θλίψεως καὶ ἀπελπισίας, ἥτις ἐπιχειρεῖ νὰ πολεμήσῃ τὴν ψυχήν. Οὐδεμία κατάκρισις δύναται νὰ σταθῇ ἐνώπιον τοῦ Αἵματος τοῦ Ἀρνίου. Οὐδεμία πτώσις εἶναι ἰσχυροτέρα τοῦ θείου ἐλέους. Διότι «ἐὰν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὦσιν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ». Ἡσαΐας Α΄ 18

Ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ κρατᾷ τὸν ἄνθρωπον δεμένον μὲ τὴν μνήμην τῶν πτώσεων του, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κηρύττει μετάνοιαν, συγχώρησιν καὶ ἀνάστασιν ψυχῆς. Διότι ὁ Κύριος δὲν ἀπέθανεν διὰ δικαίους, ἀλλὰ «ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν». Κατὰ Λουκᾶν Ε΄ 32

Καὶ ὅταν ἡ καρδία κουρασθῇ ἀπὸ τοὺς πολέμους τῆς ζωῆς, ὅταν οἱ λογισμοὶ γίνωνται βαρεῖς καὶ ἡ νὺξ τῆς θλίψεως μακραίνη, τότε ὁ Χριστὸς πλησιάζει τὸν συντετριμμένον ἄνθρωπον μὲ θείαν πραότητα.

«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Κατὰ Ματθαῖον ΙΑ΄ 28

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ φανερώνεται περισσότερο εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ εἰς τὴν ἀσθένειαν τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπου ὁ κόσμος βλέπει ἀδυναμίαν, ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ μυστικῶς τὴν σωτηρίαν. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφωνεῖ·

«Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Πρὸς Κορινθίους Β΄ ΙΒ΄ 9

Μὴ πιστεύσῃς ποτέ ὅτι ὁ Θεὸς σὲ ἐγκατέλειψεν. Μὴ δεχθῇς τὸ ψεῦδος ὅτι ἡ χάρις ἔφυγεν ἀπὸ σὲ διὰ τὰς πτώσεις σου. Ἡ σωτηρία δὲν στηρίζεται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην τελειότητα, ἀλλὰ εἰς τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστὸς ἀγωνίζεται, μετανοεῖ, σηκώνεται καὶ συνεχίζει τὸν δρόμον τοῦ Σταυροῦ, γνωρίζων ὅτι ὁ Κύριος εἶναι πλησίον.

«Κύριος ἐγγὺς τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν». Ψαλμός ΛΓ΄

Καμία δαιμονικὴ ἐπίθεσις δὲν εἶναι ἰσχυροτέρα ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Καμία θλίψις δὲν δύναται νὰ χωρίσῃ τὸν πιστὸν ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.

«Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαί, οὔτε δυνάμεις, οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα… δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ». Πρὸς Ρωμαίους Η΄ 38-39

Ἀς μὴν φοβηθῇ λοιπόν ἡ ψυχή. Ἀς κρατήσῃ τὸ κομποσχοίνι, τὴν προσευχήν, τὴν μετάνοιαν καὶ τὴν ἐλπίδα. Ὁ Χριστὸς δὲν ἐγκαταλείπει ἐκεῖνον ποὺ Τὸν ἐπικαλεῖται μὲ συντετριμμένην καρδίαν. Μέσα στὸ σκότος τοῦ κόσμου, ἡ χάρις Του παραμένει φῶς ἀνέσπερον, παρηγορία, δύναμις καὶ σωτηρία.

«Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». Κατὰ Μάρκον Ε΄ 36

Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ νὰ σκεπάζῃ κάθε κουρασμένη ψυχή, κάθε οἰκογένεια ποὺ δοκιμάζεται, κάθε καρδία ποὺ πολεμεῖται μυστικὰ μέσα στὴν νύκτα. Καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, νὰ γίνεται σκέπη, παρηγορία καὶ ἀκαταίσχυντος προστασία εἰς πάντας τοὺς πιστούς.

«Ὑπὸ τὴν σὴν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν, Θεοτόκε Παρθένε». Ἀρχαία προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας

«Ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν· γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε». Μέγα Ἀπόδειπνον

Στὴν θύελλα τῶν λογισμῶν, κράτα τὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ τελειώνει ὁ φόβος.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ (15 Μαΐου)

Παχωμίου του Μεγάλου και Αχιλλείου Λαρίσης

Παραθέτουμε το συναξάρι της ημέρας από το Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου:

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Παχωμίου

Αυτός ο Όσιος Πατέρας μας Παχώμιος καταγόταν από την Αίγυπτο της κάτω Θηβαΐδας και ζούσε κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου στα 323. Ήταν γιος ασεβών γονέων, οι οποίοι προσκυνούσαν τα είδωλα. Ο Άγιος πηγαίνοντας μια φορά μαζί με τους γονείς του στο ναό των ειδώλων, άκουσε τον υπηρέτη του ναού να λέει στους γονείς του, που πρόσφεραν θυσία στα είδωλα: “πάρτε από δω τον εχθρό των Θεών και διώξτε τον”. Το έλεγε αυτό για τον Παχώμιο. Επειδή, όπως φαίνεται, φοβόταν το δαιμόνιο, που κατοικούσε στο ναό, τη μέλλουσα αρετή του Αγίου. Όταν μάλιστα ο Άγιος ήπιε από το κρασί, που προσφέρθηκε στο δαίμονα, το ξέρασε αμέσως. Όταν ο Άγιος ενηλικιώθηκε, συναριθμήθηκε με τα Βασιλικά στρατεύματα και μετά από λίγο καιρό άφησε τη στρατιωτική τάξη και πήγε στην ανώτερη Θηβαΐδα και αμέσως έλαβε το Άγιο Βάπτισμα. Έπειτα ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και έτρεξε στην έρημο. Όταν λοιπόν πήγαινε κατά τον τόπο της Ταβεννησίας, του ήρθε φωνή από τον Ουρανό, η οποία φανέρωνε, ότι ο τόπος εκείνος ήταν κατάλληλος για να χτιστεί μοναστήρι και ότι έμελλε να συναχθεί σ’ αυτό πλήθος μοναχών. Ο Όσιος έχτισε εκεί το μοναστήρι του. Με το πέρασμα του καιρού, έτρεξαν στο μοναστήρι πολλοί αδελφοί και έγιναν μοναχοί, ανάμεσα στους οποίους και ο αγιασμένος Θεόδωρος ο μαθητής του, ο οποίος ήταν ζηλωτής του βίου και της αρετής του Οσίου Παχωμίου και τόσο πολύ καθαρίστηκε με την απάθεια και σε τόσο ύψος θεωρίας ανέβηκε, ώστε έβλεπε τις καθαρές ψυχές των Αγίων, όταν ανέβαιναν στον Ουρανό και έβλεπε σαν να ήταν παρόντα εκείνα, που γίνονταν σε μακρινά μέρη και πρόλεγε σαν ενεστώτα εκείνα, που έμελλαν να συμβούν.

Ο διασυρμός της πατρίδας και της πίστεως.

 

«Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε». Β΄ Θεσσαλονικεῖς β´ 15

Υπάρχει μία βαθιά πληγή μέσα στον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια, ούτε η σύγχυση των καιρών. Είναι ότι έπαψε να ντρέπεται όταν ακούει να βλασφημείται ο Θεός και να εξευτελίζεται η πατρίδα του. Έπαψε να πονά όταν γελοιοποιούνται οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι άγιοι, οι πρόγονοι που κράτησαν αυτόν τον τόπο όρθιο με αίμα, δάκρυ και ομολογία πίστεως.

Φτιάξαμε κοινωνία χωρίς ιερότητα. Έναν κόσμο όπου ο χλευασμός έγινε «τέχνη», η ασέβεια βαφτίστηκε «ελευθερία», και η αποστασία παρουσιάζεται ως πρόοδος. Κάθε άνθρωπος που σηκώνεται να υπερασπιστεί Χριστό και πατρίδα χαρακτηρίζεται ακραίος, ενώ εκείνοι που πολεμούν την Ορθοδοξία και την ελληνορθόδοξη συνείδηση προβάλλονται ως φωτισμένοι και προοδευτικοί.

 

Και όλα αυτά δεν γεννήθηκαν τυχαία. Είναι καρπός της απομακρύνσεως του ανθρώπου από τον Θεό και από τις ιερές ρίζες του Γένους. Όταν ο άνθρωπος κόβεται από την χάρη του Θεού, χάνει μαζί και το φρόνημα, την διάκριση και την πνευματική του όραση. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος διδάσκει ότι όπου απομακρύνεται ο Χριστός, εκεί εισέρχεται η πλάνη και η σύγχυση. Η αποστασία λοιπόν δεν είναι απλώς κοινωνικό φαινόμενο αλλά πνευματική νόσος. Είναι η άρνηση της αληθείας του Θεού και της Ιεράς Παραδόσεως.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προειδοποιούσε ότι θα έρθουν χρόνια όπου οι άνθρωποι θα χάσουν την ευλάβεια και θα θεωρούν το σκοτάδι φως. Και πράγματι, ζούμε εποχές όπου το παιδί μεγαλώνει χωρίς προσευχή, χωρίς μνήμη, χωρίς ρίζες. Μαθαίνει περισσότερα από μία οθόνη παρά από το Ευαγγέλιο. Ξέρει πρόσωπα της τηλεοράσεως αλλά αγνοεί τους Νεομάρτυρες του Γένους. Γνωρίζει τραγούδια της αμαρτίας αλλά δεν έμαθε ποτέ έναν ψαλμό του Δαυίδ.

Η παιδεία, αντί να μορφώνει ψυχές, συχνά απογυμνώνει τα παιδιά από την ορθόδοξη συνείδηση. Η αγάπη προς την πατρίδα παρουσιάζεται ως δήθεν σκοταδισμός, ενώ η ομολογία της πίστεως θεωρείται παρωχημένη. Όμως η Ρωμηοσύνη δεν οικοδομήθηκε πάνω στην άρνηση του Χριστού. Το Γένος αυτό στάθηκε ζωντανό επειδή υπήρξαν πατέρες που κρατούσαν κομποσχοίνι, μανάδες που άναβαν καντήλι, ιερείς που λειτουργούσαν κρυφά και αγωνιστές που κοινωνούσαν πριν τη μάχη.

Ο αποκομμένος από τον Χριστό ευρωπαϊκός πολιτισμός ως ανθρωποκεντρική πτώση οδηγεί τον άνθρωπο στην πνευματική ερήμωση. Όταν ο άνθρωπος