Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να σκεπάζω τα σφάλματά του με τη σιωπή ούτε να βαφτίζω την αδυναμία μου αγάπη. Σημαίνει να στέκομαι δίπλα του όπως στέκεται ο Θεός δίπλα στον άνθρωπο, με έλεος αλλά και με αλήθεια, με στοργή αλλά και με όρια. Γιατί ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε ότι «ὃν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει» και ότι η αγάπη δεν είναι ποτέ συνενοχή στο λάθος, αλλά πρόσκληση στη μετάνοια.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να δικαιολογώ κάθε συμπεριφορά του, ούτε να σφυρίζω αδιάφορα μπροστά στις συνέπειες των πράξεών του. Σημαίνει να το μαθαίνω πως κάθε επιλογή έχει βάρος και πως η ελευθερία χωρίς ευθύνη γίνεται φορτίο στην ψυχή. Όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, ο γονιός δεν καλείται να χαϊδεύει τις αδυναμίες του παιδιού, αλλά να θεραπεύει την καρδιά του με νουθεσία, ώστε να μη ριζώσει μέσα του η υπερηφάνεια.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να του δίνω λευκή επιταγή να δρα ανεξέλεγκτα, επαναπαυμένο πως κάποιος άλλος θα πληρώνει πάντα το τίμημα. Σημαίνει να το βοηθώ να σταθεί στα πόδια του, να κουβαλήσει τον δικό του σταυρό, να μάθει να αγωνίζεται. Διότι «ἕκαστος τὸ ἴδιον φορτίον βαστάσει» και αυτό δεν είναι σκληρότητα, αλλά προετοιμασία ζωής.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να του κάνω όλα τα χατίρια ούτε να το ποτίζω με την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος του χρωστά. Σημαίνει να το διδάσκω ευγνωμοσύνη, υπομονή και μέτρο. Να του μαθαίνω πως δεν αποκτώνται όλα εύκολα και πως η στέρηση, όταν βιώνεται με πίστη, γίνεται σχολείο σοφίας. Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή παιδεία γεννιέται όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να περιορίζει τις επιθυμίες του και να πλαταίνει την καρδιά του.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να περπατώ εγώ αντί γι’ αυτό τους δρόμους που άνοιξα με κόπο. Σημαίνει να στέκομαι λίγο πίσω, προσευχόμενος, αφήνοντάς το να δοκιμαστεί, να πέσει, να σηκωθεί. Γιατί αλλιώς η βοήθεια μετατρέπεται σε ευνουχισμό της προσωπικής του προσπάθειας και η αγάπη σε εμπόδιο ωρίμανσης.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να ακυρώνω κάθε συνέπεια στο όνομα μιας ψεύτικης τρυφερότητας. Σημαίνει να του μαθαίνω σεβασμό σε οικογενειακούς και κοινωνικούς κανόνες, δικαιοσύνη και αυτοέλεγχο. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει πως η αγάπη χωρίς διάκριση γίνεται αδυναμία, ενώ η διάκριση χωρίς αγάπη γίνεται σκληρότητα. Ο δρόμος της Εκκλησίας είναι πάντοτε η μέση οδός.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει να στήνω απέναντι όσους το νουθετούν με ευγένεια. Σημαίνει να ακούω, να εξετάζω, να ταπεινώνομαι. Να μην εμπιστεύομαι τυφλά ούτε τη δική του κρίση ούτε τη δική μου, αλλά να αφήνω χώρο στη φωνή της συνείδησης και στο φως του Θεού.
Και πάνω απ’ όλα, υποστηρίζω το παιδί μου σημαίνει να του μαθαίνω όχι μόνο να ζει με το κεφάλι ψηλά, αλλά και να σκύβει όταν φταίει. Να ζητά συγγνώμη, να διορθώνει πορεία, να ζει χριστιανικά. Να καταλαβαίνει πως η δύναμη δεν βρίσκεται στην αλαζονεία, αλλά στη μετάνοια. Όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, εκεί όπου γεννιέται η ταπείνωση, εκεί κατεβαίνει η χάρη.
Αυτό είναι το χρέος μας ως γονείς. Να προσευχόμαστε, να καθοδηγούμε, να αγαπάμε με αλήθεια. Να παραδίδουμε τα παιδιά μας στα χέρια του Θεού, γνωρίζοντας πως εμείς σπέρνουμε και ποτίζουμε, αλλά Εκείνος είναι που αυξάνει.
Μια σιωπηλή προσευχή για κάθε παιδί, να φωτίζει ο Θεός τα βήματά του και να μαλακώνει τις καρδιές μας, ώστε η αγάπη να γίνεται δρόμος σωτηρίας και όχι σκιά ευκολίας.
Για όλα τα παιδιά που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός και για όλους τους γονείς που παλεύουν σιωπηλά να σταθούν όρθιοι μέσα στην ευθύνη τους.










