Μὴ φοβοῦ· μετ’ ἐμοῦ εἶ
«Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται». Ψαλμός Ϟ΄
Υπάρχουν στιγμές όπου ἡ ψυχή πολεμεῖται σιωπηλὰ. Ὄχι μόνο ἀπὸ θλίψεις καὶ δοκιμασίες, ἀλλὰ ἀπὸ λογισμούς σκοτεινούς, ἀπὸ φόβον, ἀπὸ ἀπελπισίαν, ἀπὸ τὴν αἴσθησιν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐγκατελείφθη ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε ὁ πονηρὸς ψιθυρίζει στὴν καρδίαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐλπίς, ὅτι ἡ πτώσις εἶναι μεγαλύτερα ἀπὸ τὴν συγχώρησιν, ὅτι ἡ ἀδυναμία ἔγινε τείχος ἀδιάβατον. Ἀλλ’ ὁ Χριστὸς ἤλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ συντρίψῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἐλευθερώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν δουλείαν τοῦ φόβου.
«Θαρσεῖτε· ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». Κατὰ Ἰωάννην ΙϚ΄ 33
Ὁ Τίμιος Σταυρὸς δὲν εἶναι σύμβολον ψυχολογικῆς παρηγορίας, ἀλλὰ ἡ φοβερὰ καὶ παντοδύναμος νίκης τοῦ Θεανθρώπου ἐπὶ τοῦ θανάτου, τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν. Ὅταν ὁ πιστὸς ἐπικαλεῖται μὲ πίστιν τὸ Πανάγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου, οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους τρέμουσι, διότι «ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων». Πρὸς Φιλιππησίους Β΄ 10
Διὰ τοῦτο ἀποκηρύσσομεν πᾶσαν ἐνέργειαν φόβου, συγχύσεως, βαρείας θλίψεως καὶ ἀπελπισίας, ἥτις ἐπιχειρεῖ νὰ πολεμήσῃ τὴν ψυχήν. Οὐδεμία κατάκρισις δύναται νὰ σταθῇ ἐνώπιον τοῦ Αἵματος τοῦ Ἀρνίου. Οὐδεμία πτώσις εἶναι ἰσχυροτέρα τοῦ θείου ἐλέους. Διότι «ἐὰν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὦσιν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ». Ἡσαΐας Α΄ 18
Ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ κρατᾷ τὸν ἄνθρωπον δεμένον μὲ τὴν μνήμην τῶν πτώσεων του, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κηρύττει μετάνοιαν, συγχώρησιν καὶ ἀνάστασιν ψυχῆς. Διότι ὁ Κύριος δὲν ἀπέθανεν διὰ δικαίους, ἀλλὰ «ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν». Κατὰ Λουκᾶν Ε΄ 32
Καὶ ὅταν ἡ καρδία κουρασθῇ ἀπὸ τοὺς πολέμους τῆς ζωῆς, ὅταν οἱ λογισμοὶ γίνωνται βαρεῖς καὶ ἡ νὺξ τῆς θλίψεως μακραίνη, τότε ὁ Χριστὸς πλησιάζει τὸν συντετριμμένον ἄνθρωπον μὲ θείαν πραότητα.
«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Κατὰ Ματθαῖον ΙΑ΄ 28
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ φανερώνεται περισσότερο εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ εἰς τὴν ἀσθένειαν τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπου ὁ κόσμος βλέπει ἀδυναμίαν, ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ μυστικῶς τὴν σωτηρίαν. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφωνεῖ·
«Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Πρὸς Κορινθίους Β΄ ΙΒ΄ 9
Μὴ πιστεύσῃς ποτέ ὅτι ὁ Θεὸς σὲ ἐγκατέλειψεν. Μὴ δεχθῇς τὸ ψεῦδος ὅτι ἡ χάρις ἔφυγεν ἀπὸ σὲ διὰ τὰς πτώσεις σου. Ἡ σωτηρία δὲν στηρίζεται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην τελειότητα, ἀλλὰ εἰς τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστὸς ἀγωνίζεται, μετανοεῖ, σηκώνεται καὶ συνεχίζει τὸν δρόμον τοῦ Σταυροῦ, γνωρίζων ὅτι ὁ Κύριος εἶναι πλησίον.
«Κύριος ἐγγὺς τοῖς συντετριμμένοις τὴν καρδίαν». Ψαλμός ΛΓ΄
Καμία δαιμονικὴ ἐπίθεσις δὲν εἶναι ἰσχυροτέρα ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Καμία θλίψις δὲν δύναται νὰ χωρίσῃ τὸν πιστὸν ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.
«Πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαί, οὔτε δυνάμεις, οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα… δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ». Πρὸς Ρωμαίους Η΄ 38-39
Ἀς μὴν φοβηθῇ λοιπόν ἡ ψυχή. Ἀς κρατήσῃ τὸ κομποσχοίνι, τὴν προσευχήν, τὴν μετάνοιαν καὶ τὴν ἐλπίδα. Ὁ Χριστὸς δὲν ἐγκαταλείπει ἐκεῖνον ποὺ Τὸν ἐπικαλεῖται μὲ συντετριμμένην καρδίαν. Μέσα στὸ σκότος τοῦ κόσμου, ἡ χάρις Του παραμένει φῶς ἀνέσπερον, παρηγορία, δύναμις καὶ σωτηρία.
«Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». Κατὰ Μάρκον Ε΄ 36
Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ νὰ σκεπάζῃ κάθε κουρασμένη ψυχή, κάθε οἰκογένεια ποὺ δοκιμάζεται, κάθε καρδία ποὺ πολεμεῖται μυστικὰ μέσα στὴν νύκτα. Καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, νὰ γίνεται σκέπη, παρηγορία καὶ ἀκαταίσχυντος προστασία εἰς πάντας τοὺς πιστούς.
«Ὑπὸ τὴν σὴν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν, Θεοτόκε Παρθένε». Ἀρχαία προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας
«Ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν· γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε». Μέγα Ἀπόδειπνον
Στὴν θύελλα τῶν λογισμῶν, κράτα τὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ τελειώνει ὁ φόβος.
