Ποιά είναι η αιτία των πτώσεων μας στον πνευματικό αγώνα;

Σταθείτε στη θύρα της διάνοιας σας και διώχνετε χωρίς καθυστέρηση, χωρίς δισταγμό, χωρίς συζήτηση, κάθε εμπαθή λογισμό που την πλησιάζει. Σταθείτε στη θύρα της καρδιάς σας και διώχνετε, παρόμοια, κάθε εμπαθές αίσθημα.

Πώς; Με δύο μέσα: Την προσοχή και την προσευχή. Έτσι θ' αποτρέπετε κάθε πτώση, κάθε αμαρτία.

Πέσατε; Σηκωθήκατε. Ευχαριστείστε τον εύσπλαχνο Κύριο, που σας δέχτηκε πάλι κοντά Του, δίνοντας σας πλούσια τη χάρη Του, όπως αποδεικνύουν οι καλές εκείνες πνευματικές καταστάσεις σας έπειτα από κάθε εγκάρδια προσευχή.

Κλείστε τα όλα αυτά στο νου και στην καρδιά σας.

Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας.

Μην ξεχνάτε τα αποτελέσματα της υποτροπής σε μία σοβαρή σωματική ασθένεια: Αν, μετά τη θεραπεία του αρρώστου, εμφανιστεί για δεύτερη φορά, αντιμετωπίζεται και υποχωρεί με πολλή δυσκολία, αν εμφανιστεί και τρίτη φορά επιφέρει το θάνατο.

Ερευνήστε, ποιά αιτία προκάλεσε την πτώση σας. Ξαφνικά, από συναρπαγή, σπάνια πέφτουμε στην αμαρτία. Συνήθως προηγούνται μικρές υποχωρήσεις μας στους λογισμούς, υποχωρήσεις που γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Έτσι, κάποια στιγμή, βρισκόμαστε αιχμάλωτοι των λογισμών, που γεννούν στην καρδιά εμπαθή αισθήματα. Απ' αυτά έρχεται η επιθυμία της αμαρτίας. Και ακολουθεί η πτώση...

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 

Άγιος Ιουλιανός από την Κιλικία 21 Ιουνίου

Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Παντοκράτορος και Παντελεήμονος Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι' αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια. Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια. Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαὶς ὑποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεὴς στρατιώτης ὤφθης Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, παντευχίαν μυστικὴν περιζωσάμενος• ὅθεν καθεῖλες τὸν ἔχθρον, ὡς γενναῖος ἀριστεύς, καὶ ἤθλησας θεοφρόνως, Ἰουλιανὲ θεόφρον, ὑπὲρ ἠμῶν ἀεὶ πρεσβεύων Θεῶ.

Μη Μένεις Έξω.

«Μίαν ᾐτησάμην παρὰ Κυρίου, ταύτην ἐκζητήσω· τοῦ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου» Ψαλμός 26, 4.

Μη μένεις έξω από εκεί όπου σε περιμένει ο Χριστός. Η πίστη δεν είναι λόγος που μένει μόνο στα χείλη, ούτε συναίσθημα που φυλάγεται μακριά από την Εκκλησία. Όποιος λέγει ότι αγαπά τον Χριστό, αλλά αποστρέφεται τη σύναξη της Εκκλησίας, μοιάζει με άνθρωπο που μιλά για αγάπη, αλλά δεν πλησιάζει ποτέ εκεί όπου βρίσκεται το αγαπημένο του πρόσωπο.

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος για όσους νομίζουν πως είναι καθαροί. Είναι το Σώμα του Χριστού, η κιβωτός της σωτηρίας, ο τόπος όπου ο άνθρωπος έρχεται πληγωμένος, κουρασμένος, νικημένος πολλές φορές από τα πάθη του, για να ζητήσει έλεος. Ο ίδιος ο Κύριος είπε· «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾽ οἱ κακῶς ἔχοντες» Ματθαίος 9, 12. Δεν κάλεσε τους ανθρώπους επειδή ήταν άξιοι, αλλά για να γίνουν μέτοχοι της θεραπείας Του.

Γι’ αυτό είναι μεγάλη παγίδα να σκανδαλίζεται κανείς από τις αδυναμίες των εκκλησιαζομένων και να κάνει τις πληγές των άλλων δικαιολογία για τη δική του απομάκρυνση. Στον ναό δεν πηγαίνουμε για να μετρήσουμε ποιος είναι καλύτερος. Πηγαίνουμε για να σταθούμε ενώπιον του Θεού με φόβο, με συντριβή και με την ταπεινή ομολογία ότι χωρίς τον Χριστό δεν μπορούμε να θεραπευθούμε.

Ο πονηρός πολλές φορές δεν βγάζει τον άνθρωπο από την Εκκλησία με φανερή άρνηση. Τον κρατά έξω με έναν λογισμό αυτάρκειας. Του λέγει πως πιστεύει αρκετά, πως είναι καλύτερος από άλλους, πως δεν χρειάζεται Μυστήρια, εξομολόγηση, Θεία Λειτουργία, εκκλησιαστική ζωή. Και έτσι ο άνθρωπος ησυχάζει εξωτερικά, ενώ μέσα του στεγνώνει σιγά σιγά η δίψα για τον Θεό.

Όμως η αγάπη προς τον Χριστό δεν χωρίζεται από την Εκκλησία Του. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ποθεί τον Νυμφίο και να περιφρονεί τον οίκο Του. Δεν μπορεί να ζητά ζωή εν Χριστώ και να μένει ξένος προς την ευχαριστιακή σύναξη, προς τη μετάνοια, προς την προσευχή, προς την πνευματική θεραπεία που προσφέρεται μέσα στην Εκκλησία με ταπείνωση και διάκριση.

Ας μη σταθούμε λοιπόν κριτές έξω από την πόρτα. Ας μπούμε ως ασθενείς που ζητούν ιατρό, ως αμαρτωλοί που ζητούν έλεος, ως παιδιά που επιστρέφουν στον Πατέρα. Διότι η πιο επικίνδυνη αρρώστια δεν είναι να ξέρεις πως είσαι πληγωμένος, αλλά να μένεις μακριά από τη θεραπεία πιστεύοντας πως είσαι υγιής.

Δεν πηγαίνουμε στην Εκκλησία επειδή είμαστε καθαροί, πηγαίνουμε επειδή ποθούμε να καθαρισθούμε.

«Ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς» Πράξεις 2, 42.

Κατά το πνεύμα των Αγίων Πατέρων, η Εκκλησία δεν νοείται ως ανθρώπινη οργάνωση ηθικώς τελείων ανθρώπων, αλλά ως τόπος μετανοίας, θεραπείας και σωτηρίας εν Χριστώ. Η πατερική γραμμή βλέπει τον άνθρωπο ως ασθενή από την αμαρτία και τον Χριστό ως Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Η απόδοση αυτή δίνεται ως ασφαλές πατερικό νόημα, όχι ως αυτολεξεί παράθεση, ώστε να αποφευχθεί κάθε ψεύτικη ή ατεκμηρίωτη αναφορά.

Μη μένεις έξω.

Η Εκκλησία θεραπεύει.

Γύρισε στον Χριστό.

Μη φοβηθείς την επιστροφή.

Πόσες φορές μείναμε έξω από την Εκκλησία όχι επειδή δεν πιστεύαμε, αλλά επειδή κοιτούσαμε τις πληγές των άλλων και ξεχνούσαμε τη δική μας ανάγκη για θεραπεία; Ας μιλήσουμε με σεβασμό και ταπείνωση, όχι για να κρίνουμε, αλλά για να θυμηθούμε τον δρόμο της επιστροφής.

Αν ο λόγος αυτός άγγιξε μέσα σου κάτι αληθινό, κράτησέ τον σιωπηλά και κάνε σήμερα μία μικρή αρχή επιστροφής· μια προσευχή, έναν εκκλησιασμό, μια εξομολόγηση, ένα βήμα προς τον Χριστό.

Άγιος Μεθόδιος ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Πατάρων 20 Ιουνίου

Ιερά Λείψανα: Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Παντελεήμονος Αγίου Όρους.

Ο Άγιος Μεθόδιος έζησε κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Η σπάνια αρετή του και η μεγάλη μόρφωση που τον διέκρινε τον ανέβασα
ν στον επισκοπικό θρόνο των Πατάρων.

Σαν επίσκοπος, επεδίωκε να επιτελεί τέλεια τα καθήκοντα του. Ο φωτιστικός λόγος του, σε συνδυασμό με το άγιο παράδειγμα του, έτρεφε τις ψυχές των ανθρώπων του ποιμνίου του. Ήταν ακοίμητος φρουρός του ορθοδόξου δόγματος και αποφασισμένος σε όλη του τη ζωή «φυλάσσειν τὰ δόγματα τὰ κεκριμένα ὑπὸ τῶν ἀποστόλων» (Πράξεις των Αποστόλων, ιστ' 4). Να φυλάττει, δηλαδή, τις αποφάσεις, που είχαν οριστικά κριθεί σαν μόνες ορθές από τους Αποστόλους. Γι' αυτό και πέτυχε μετά από συστηματικό αγώνα να περιορίσει σημαντικά στην επαρχία του τους οπαδούς των λανθασμένων δοξασιών του Ωριγένη. Όμως, αυτοί οι λίγοι που έμειναν, για να εκδικηθούν, κατάφεραν να βάλουν δικό τους υπηρέτη κοντά στο Μεθόδιο. Και κάποια μέρα που ο επίσκοπος αρρώστησε, τον σκότωσε με μαχαίρι. Αλλά ενώ τον μαχαίρωνε, ο Μεθόδιος άκουσε το δολοφόνο να λέει: «έτσι σκοτώνουν οι Ωριγενιστές». Τότε μειδίασε ελαφρά και έγειρε το κεφάλι του ευχαριστημένος, παραδίδοντας το πνεύμα του στον Κύριο. Ήταν η χαρά, διότι έπεφτε θύμα του καθήκοντος του να διαφυλάττει τα ορθά δόγματα της Εκκλησίας.

Η Μνήμη του Αγίου Μεθοδίου ως Λόγος Ομολογίας

 Στις 14 Ιουλίου, κατά το πάτριο εορτολόγιο, η Αγία του Χριστού Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεθοδίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, του Ομολογητού. Του Αγίου του οποίου το τίμιο όνομα φέρει ο Γέροντας Μεθόδιος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους. Με αφορμή την ημέρα της εορτής του, βρεθήκαμε και εμείς εκεί και σας παραθέτουμε την ομιλία του Γέροντα στο Συνοδικό της Μονής. Λόγος απλός, πατρικός, εκκλησιαστικός. Λόγος που δεν ζητά να εντυπωσιάσει, αλλά να θυμίσει. Ότι η πίστη δεν παραδίδεται ως ιδέα, αλλά φυλάσσεται ως ιερά παρακαταθήκη. Ότι η Ορθοδοξία δεν είναι στολίδι των καιρών, αλλά ομολογία ζωής, σταυρού και αλήθειας. Ο Άγιος Μεθόδιος ο Ομολογητής στάθηκε σε χρόνους ταραχής με ανδρεία πνευματική, φυλάσσοντας την τιμή των Αγίων Εικόνων και την παράδοση της Εκκλησίας. Και κάθε τέτοια μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση παλαιών αγώνων, είναι κάλεσμα να σταθούμε κι εμείς με φόβο Θεού, πίστη καθαρή και καρδιά ταπεινή. Χρόνια πολλά και ευλογημένα στον Γέροντα Μεθόδιο. Είθε ο Άγιος του να τον σκέπει, να τον ενισχύει και να τον οδηγεί πάντοτε στην οδό της ομολογίας, της υπομονής και της πατερικής ευθύνης. Όταν η μνήμη ενός Αγίου γίνεται λόγος ομολογίας, τότε η εορτή δεν περνά, μένει ως φως στην καρδιά.

Δεν είναι Αγάπη ό,τι πληγώνει την Ψυχή...

Η αγάπη δεν μπορεί να έχει μέσα της φόβο, εξουσία, ταπείνωση του άλλου και σκοτάδι στην ψυχή. Όταν κάτι πληγώνει συνεχώς, όταν στερεί την ειρήνη, όταν κάνει τον άνθρωπο να μικραίνει για να χωρέσει στις ανασφάλειες κάποιου άλλου, τότε δεν είναι αγάπη· είναι δεσμός που χρειάζεται διάκριση, προσευχή και γενναία απομάκρυνση από το ψεύδος...

Η αληθινή αγάπη έχει το ήθος του Χριστού. Δεν κρατά τον άλλον σκλάβο, δεν τον φοβίζει, δεν τον χειρίζεται, δεν τον κάνει να σιωπά από τρόμο. Τον αναπαύει. Τον σκεπάζει με σεβασμό. Τον βοηθά να σταθεί όρθιος, όχι με υπερηφάνεια, αλλά με ειρήνη και καθαρή καρδιά.

Και πράγματι, το πιο τίμιο μέτρο δεν είναι πόσο δυνατά λέμε ότι αγαπάμε, αλλά αν μετά από εμάς ο άλλος μένει πιο ειρηνικός ή πιο πληγωμένος. Γιατί όπου υπάρχει αγάπη από τον Θεό, η ψυχή δεν συντρίβεται. Ανασαίνει.

Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε εύκολα για την αγάπη, γιατί δεν είναι κάθε δεσμός ευλογία, ούτε κάθε προσκόλληση αγάπη, ούτε κάθε λόγος τρυφερός κρύβει καθαρή καρδιά.

Η αληθινή αγάπη δεν γεννά φόβο. Γιατί είναι γραμμένο: «φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» Α΄ Ιωάννου 4:18. Εκεί όπου ο άνθρωπος φοβάται να μιλήσει, να κλάψει, να πει την αλήθεια του, εκεί δεν βασιλεύει η αγάπη, αλλά μια σκιά που φόρεσε ξένο όνομα.

Δεν είναι αγάπη να σε μικραίνουν για να αισθανθούν

Μὴ θυμώσης ἐναντίον μου, διότι σοῦ λέω τὴν ἀλήθεια.

Ὄντως δεν ζήτησες ποτὲ ἐγκάρδια (τὴν ταπεινοφροσύνη)· ἐάν θέλης προσπάθησε νὰ τὴν ἀποκτήσης και τότε θὰ ἰδῆς, ὅτι αὐτὴ ἐξαφανίζει ἀπὸ ἐπάνω σου τὴν κακία τῶν πειρασμῶν,

διότι σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο τῆς ταπεινοφροσύνης σου σοῦ δίνεται καὶ ὑπομονὴ στὶς σύμφορές σου καὶ σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο τῆς ὑπομονῆς σου ἐλαφρύνεται καὶ τὸ βάρος τῶν θλίψεων καὶ δέχεσαι παρηγοριὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν παρηγοριὰ ἀνάβει καὶ ἡ ἀγάπη σου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀγάπη σου μεγαλώνει μὲ τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ χαρά σου.

Ὅταν ὁ Πατὴρ ἡμῶν ὁ οἰκτίρμων θέλει νὰ δώση τέλος στοὺς πειρασμοὺς τῶν ἀληθινῶν του τέκνων, δὲν ἀφαιρεῖ τοὺς πειρασμούς τους, ἀλλὰ τοὺς δίνει ὑπομονὴ γιὰ τοὺς πειρασμοὺς καὶ μὲ τὴν ὑπομονὴ δέχονται ὅλα τὰ καλὰ ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν τελείωσι τῆς ψυχῆς τους.

~ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

(᾿Ασκητικά, Λόγος ΜΖ'. Τὸ σῶμα

φοβούμενο τοὺς πειρασμούς...)

 

Ὁ ἄνδρας ποὺ δὲν διατάζει.

Πολλοὶ ἄνδρες νομίζουν πως τὸ σπίτι κρατιέται μὲ φωνὴ, μὲ ἐπιβολή, μὲ λόγο βαρύ καὶ ἀντίρρηση καμιά. Μα ὁ ἄνδρας ποὺ ἔμαθε Χριστό, δὲν στέκεται μέσα στὴν οἰκογένεια σὰν ἄρχοντας σκληρός, ἀλλὰ σὰν φύλακας τρυφερός. Δὲν πατᾶ πάνω στὴ γυναίκα του γιὰ νὰ φανεῖ δυνατός· σκύβει κοντά της, γιὰ νὰ μὴν λυγίσει ἐκείνη μόνη.

Ὁ καλὸς σύζυγος δὲν σπρώχνει, ἀλλὰ ὁδηγεῖ. Δὲν πληγώνει, ἀλλὰ θεραπεύει. Δὲν ζητᾶ νὰ τὸν φοβοῦνται, ἀλλὰ νὰ τὸν ἐμπιστεύονται. Ἀκούει τὴ σύζυγό του ὄχι ὡς κατώτερη, ἀλλὰ ὡς ψυχὴ ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. Προσεύχεται γι᾿ αὐτήν, σκεπάζει τὶς ἀδυναμίες της, βαστᾶ τὸ βάρος της, καὶ ὅταν χρειαστεῖ, σωπαίνει μὲ ἀγάπη, γιατὶ ξέρει πως δὲν εἶναι κάθε νίκη εὐλογημένη.

Καὶ τότε ἡ γυναίκα, ὅταν δει πλάι της ἕναν ἄνδρα ποὺ δὲν θέλει νὰ τὴν κυριεύσει, ἀλλὰ νὰ τὴν φυλάξει, ἀνοίγει τὴν καρδιά της. Γίνεται ἐκεῖνη ἡ βοηθὸς ποὺ δὲν μικραίνει τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ τὸν συμπληρώνει. Γίνεται παρηγοριὰ στὸν κόπο του, φῶς στὴν ἀγωνία του, ἡσυχία στὸ σπίτι του.

Γιατὶ ὅπου ὁ ἄνδρας ἀγαπᾶ θυσιαστικά, ἡ γυναίκα δὲν μαραίνεται. Καὶ ὅπου ἡ γυναίκα νιώθει ἀσφάλεια, τὸ σπίτι δὲν γεμίζει φόβο, ἀλλὰ εἰρήνη. Ἐκεῖ δὲν κυβερνᾶ ὁ ἐγωισμός. Ἐκεῖ ἡ ἀγάπη γίνεται στέγη. Καὶ ἡ οἰκογένεια, μὲ ὅλες της τὶς δυσκολίες, μοιάζει λίγο μὲ παράδεισο πάνω στὴ γῆ.

Ὁ ἄνδρας ποὺ ἀγαπᾶ, δὲν διατάζει,σκεπάζει...

 Ὁ ἀληθινὸς ἄνδρας δὲν χρειάζεται νὰ φωνάζει γιὰ νὰ σταθεῖ. Στέκεται μὲ ἀγάπη, μὲ θυσία, μὲ προσευχή. Καὶ ὅταν ἡ γυναίκα νιώθει πλάι της ὄχι φόβο, ἀλλὰ σκέπη, τότε τὸ σπίτι παύει νὰ εἶναι τόπος συγκρούσεως καὶ γίνεται μικρὸ καταφύγιο εἰρήνης. Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς ἀναπαύεται.

Ἁγίου Ἀποστόλου Ἰούδα τοῦ Θαδαίου (19 Ἰουνίου)

Ο Άγιος Ιούδας, ήτο εις εκ των δώδεκα Αποστόλων, και εν μεν τω κατά Λουκάν Ευαγγελίω (κεφ. ς΄ 16) ομοίως και εν ταίς Πράξεσι (κεφ. α΄ 13) ονομάζεται Ιούδας Ιακώβου, δηλαδή αδελφός Ιακώβου του αδελφοθέου, εν δε τω κατά Ματθαίον Ευαγγελίω ονομάζεται Θαδδαίος και Λεββαίος (κεφ. ι΄ 3), ο οποίος έγραψε και την Καθολικήν επιστολήν, την φωτιστικήν εκείνην και δογματικήν, εις πάντας τους πιστεύσαντες Χριστιανούς. Ήτο δε αυτάδελφος του Κυρίου, καθότι ήτο υιός του Μνήστορος Ιωσήφ, κατά τον θείον Επιφάνιον (Αιρές. οη΄) και υπηρέτης του φρικτού Μυστηρίου της υπέρ λόγον ενανθρωπήσεως
του Θεού Λόγου.

Ούτος λοιπόν πεμφθείς εις τον κόσμον παρ’ αυτού του Χριστού, ως αδελφός αυτού και μυσταγωγός, και ως άνθραξ πυρωθείς ταις αυτού λαμπρότησι, πάσαν πλάνην κατέφλεξε και τους εσκοτισμένους εφώτισε, διότι ούτος έλκων τον ζυγόν του Σωτήρος και την αύλακα τέμνων και σπείρων τον σπόρον της ευσεβείας εις την Οικουμένην, πολύν εποίησε καρπόν και πολλούς τη αληθινή πίστει στηρίξας, έπεισε τούτους, να χλευάζωσι και να περιγελώσι τα των Ελλήνων είδωλα. Επειδή, οι λατρεύοντες τους ψευδωνύμους θεούς, δεν ηδύναντο, να ιατρεύσωσι τας ανιάτους ασθενείας, δια τούτο κατέφευγον εις τον Άγιον τούτον Απόστολον, και ούτως ελάμβανον διπλήν την ιατρείαν, σώματος και ψυχής, διότι η ιατρεία των του σώματος ασθενειών, οδηγός εγίνετο εις τους απίστους προς την πίστιν του Χριστού.

Ο 'Οσιος Παΐσιος ο Μέγας και θεοφόρος 19 Ιουνίου

Eγώ σε Παΐσιε Άγγελον λέγω,
Φύσει μεν ουχί, αλλά τω ξένω βίω.

Ο 'Οσιος Παΐσιος ο Μέγας καταγόταν από την Αίγυπτο και γεννήθηκε το έτος 300 μ.Χ. από γονείς πολύ πλούσιους, αλλά και ευσεβείς. Ήταν επτά αδέλφια και ο μικρότερος ήταν ο Παΐσιος. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα και η στοργική μητέρα του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Σε νεαρή ηλικία ο Παΐσιος, πήγε στην έρημο κοντά στον διάσημο, για την αρετή του αββά Παμβώ. Με οδηγό αυτόν τον έμπειρο πνευματικό πατέρα, ο Παΐσιος απέκτησε πολλές θείες αρετές. Όταν πέθανε ο Παμβώ, ο Παΐσιος αναχώρησε στο δυτικό μέρος της ερήμου και εκεί έστησε τη διαμονή του, όπου πλήθος ανθρώπων πήγαιναν προς αυτόν, για να ζητήσουν το δρόμο της σωτηρίας και ν' ακούσουν από το στόμα του λόγια πνευματικά και ψυχωφελή. 

Ο θείος Παΐσιος ο Μέγας πήγε στη βαθύτερη έρημο και εκεί, όσον αφορά το σώμα κατοικούσε με σκληρή, και σχεδόν άσαρκη διαγωγή, κατά δε το Πνεύμα συλλογιζόταν τα επουράνια, και συνομιλούσε με τον Δεσπότη Χριστό.

Γι’ αυτό και το Άγιο Πνεύμα που κατοικούσε σ’ αυτόν ευαρεστήθηκε να τον κάνει «θεωρητήν των ουρανίων θησαυρών» και της αγαλλίασης που απολαμβάνουν οι δίκαιοι.

Διότι, κάποια φορά που προσευχόταν, ήλθε σε έκσταση και ηρπάγη, μεταφέρθηκε στον ουρανό. Και πρώτα πρώτα απόλαυσε τα τερπνά, αυτά που προκαλούν ευχαρίστηση και τις ομορφιές του παραδείσου. Και έτσι γέμισε με χαρά και αγαλλίαση!

Έπειτα είδε και την Εκκλησία των πρωτοτόκων που βρίσκονται στους ουρανούς, δηλαδή όλους τους Αγίους, και μεταλαμβάνοντας από όλην εκείνην την άυλο τρυφή, την θεία ηδονή και την απόλαυση από την οπτασία αυτή, αξιώθηκε να λάβει το χάρισμα της εγκράτειας και της ασιτίας.

Έτσι, μεταλαμβάνοντας τα άχραντα Μυστήρια την Κυριακή έμενε νηστικός μέχρι την άλλη εβδομάδα, όπου μεταλάμβανε ξανά τα άχραντα Μυστήρια.

Ζούσε με την Αγία Μετάληψη χωρίς να λαμβάνει καμία άλλη τροφή.

Και όπως σημειώνει ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός ο συγγραφέας του βίου του οσίου Παϊσίου: Ας μην απιστήσει κάποιος και ας μην αμφιβάλλει πως έγινε έτσι αυτό, διότι όλα υποτάσσονται στο θείο νεύμα και θέλημα. Γι’ αυτό και δεν θέλω να αποσιωπήσω την αλήθεια, ότι δηλαδή με την μετάληψη των θείων Μυστηρίων πέρασε νηστικός εβδομήντα χρόνια.

Και αυτό δεν είναι θαυμαστό κοντά στην ανείκαστη, απέραντη δύναμη του Θεού.

Διότι τα μεν σωματικά φαγητά είναι αναγκαία στον άνθρωπο λόγω της κατασκευής της φύσης του, στους δε υψηλότερους και ανώτερους της ανθρώπινης φύσης, όπως δηλαδή τον όσιο Παΐσιο, η δημιουργική δύναμη του Θεού που δεν έχει καμία ανάγκη, και δεν υποτάσσεται στους νόμους της φύσεως, δίνει αυτό το χάρισμα το οποίο είναι πάνω από την ανθρώπινη φύση.

Με τον ίδιο τρόπο και πάνω από τους νόμους της φύσης διαφυλάσσει και συντηρεί μέχρι τους έσχατους καιρούς και τον Προφήτη Ηλία χωρίς τη λήψη καμίας τροφής.

Και αυτά είναι είναι αρκετά, συμπληρώνει ο όσιος Ιωάννης ο Κολοβός για την απόδειξη του υπερφυσικού αυτού χαρίσματος.

Όταν ο Παΐσιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, τον παρεκάλεσαν πολλοί αδελφοί, ν' αφήσει την έρημο και να κατεβεί στην κοντινότερη πόλη, για να μπορέσουν πολλοί άνθρωποι να ωφεληθούν από τους άγιους λόγους του. Πράγμα που έγινε και έτσι δόθηκε σε πολλούς η ευκαιρία να γνωρίσουν τον δρόμο της σωτηρίας, από τα θεόπνευστα λόγια του Παϊσίου. Μαθητής του Οσίου, υπήρξε και ο Όσιος Παύλος. Αφού ωφέλησε πολλούς συνανθρώπους του, πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία και τον έθαψαν στην έρημο όπου ασκήτευε. Μετά από χρόνια, ο πατήρ Ισίδωρος, ανακόμισε τα άγια λείψανα του και τα μετέφερε στην Πισιδία, όπου τα εναπόθεσε στο εκεί Μοναστήρι του.

 

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν Μοναστῶν κορωνίς, ὁ ἄσαρκος ἄνθρωπος, τῶν οὐρανῶν οἰκιστής, ὁ θεῖος Παΐσιος, χαίρει τὴ αὐτοῦ μνήμη, σὺν ἠμὶν ἑορτάζων, νέμει τοὶς κοπιώσι, δι' αὐτὸν θεῖον χάριν διὸ ἐν προθυμίᾳ πολλὴ τοῦτον τιμήσωμεν.

Άγιος Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπάτιος και Θεόδουλος 18/06

Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού.

Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι' αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα.

Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών.

Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση.

Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου.

Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Ῥώμην ἔνθεον διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε· σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Πώς αγιάζεται το σώμα μας;

Κάνετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στο Θεό, η οποία αποτελεί λατρεία άξια του λογικού σας.( Ρωμ.12,1)

Γιατί υμνεί το Θεό και το μάτι, όταν δεν βλέπει ακόλαστα.

Και η γλώσσα, όταν ψάλλει:

Και η ακοή, όταν δε δέχεται πονηρά άσματα, ούτε κατηγορίες εναντίον του πλησίον.

Και η διάνοια, όταν δεν πλέκει μηχανορραφίες, αλλά αναβλύζει αγάπη.

Και τα πόδια, όταν δεν τρέχουν στο κακό, αλλά φροντίζουν για έργα αγαθά.

Και τα χέρια, όταν δεν απλώνονται για αρπαγή και πλεονεξία και για τραυματισμούς, αλλά για ελεημοσύνη και προστασία των αδικουμένων.

Τότε ο άνθρωπος γίνεται μία κιθάρα μελωδική, που αναπέμπει στο Θεό μία παναρμόνια και πνευματική μελωδία.

Όταν το κάθε μέλος του σώματος κάνει αυτά που φέρνουν στο Θεό δόξα και ύμνο, όπως, όταν το μάτι δεν βλέπει ακόλαστα, όταν τα χέρια δεν αρπάζουν, αλλά είναι απλωμένα για να δώσουν ελεημοσύνη,

όταν τα αυτιά είναι προετοιμασμένα για να ακούσουν ψαλμούς και πνευματικά ακούσματα, όταν τα πόδια τρέχουν προς την Εκκλησία,

όταν η καρδιά δεν επινοεί δόλια σχέδια, αλλά αναβλύζει απ΄αυτή αγάπη,

τότε τα μέλη του σώματος γίνονται ψαλτήριο (μουσικό όργανο) και κιθάρα και ψάλλουν καινούργιο ύμνο, όχι εκείνον που εκφράζεται με λόγια, αλλά με έργα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Ἡ ὑπομονὴ ποὺ γλυκαίνει τὴ θλίψη.

Μὴ ζητᾷς πάντοτε νὰ φύγει ἀπὸ πάνω σου ἡ θλίψη, ἀλλὰ ζήτησε νὰ σταθεῖ μέσα σου ἡ ὑπομονή. Γιατί ὁ ἄνθρωπος ποὺ περιμένει μόνο τὴν ἄνεση, κουράζεται γρήγορα· ἐκεῖνος ὅμως ποὺ προετοιμάζει τὴν καρδιά του καὶ γιὰ βαρύτερα, βρίσκει ἀνάπαυση ἀκόμη καὶ μέσα στὸν πόνο.

Θυμήσου τὸν δίκαιο Ἰώβ. Δὲν στεφανώθηκε ἐπειδὴ δὲν πόνεσε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν λύγισε. Θυμήσου καὶ τοὺς Ἁγίους, ποὺ πέρασαν μέσα ἀπὸ φωτιὲς καὶ δοκιμασίες, καὶ ὅμως κράτησαν τὴν ψυχὴ τους στραμμένη στὸν Θεό.

Ἄν λοιπόν θέλεις νὰ μὴ σε συντρίβουν οἱ θλίψεις, μὴν τὶς μετρᾷς μὲ φόβο. Μέτρα τες μὲ πίστη. Καὶ ὅσο ἡ καρδιά σου μαθαίνει νὰ ὑπομένει, τόσο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ τὴν παρηγορεῖ μυστικά.

Ἅγιος Βαρσανούφιος ὁ Μέγας

Ἡ θλίψη δὲν νικιέται μὲ φυγή. Νικιέται μὲ ὑπομονή.

Άγιοι Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ 17 Ιουνίου

 

Σαβέλ, Μανουήλ, Ισμαήλ Πέρσαι γένος.

 

Και οι τρεις ήταν αδέλφια από την Περσία (ο πατέρας τους ήταν πυρολάτρης, ενώ η μητέρα τους χριστιανή και τους μετέδωσε τη χριστιανική αγωγή, ενώ τη χριστιανική μόρφωση κάποιος ευλαβής Ιερέας ονόματι Εύνικος) και είχαν έλθει στην Κωνσταντινούπολη για κάποια αποστολή.

Κατά το διάστημα της εκεί παραμονής τους, συνέβη να δουν στη Χαλκηδόνα τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, που θυσίαζε στα είδωλα εν μέσω πομπής. Το θέαμα αυτό τους λύπησε πολύ και εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για το κράτος, που ο ηγέτης του γινόταν ένοχος τέτοιας ασέβειας. Κάποιοι καταδότες όμως, που τους άκουσαν, τους κατάγγειλαν στον Ιουλιανό. Αυτός διέταξε αμέσως οι τρεις Πέρσες ν' αρνηθούν το Χριστό. Αλλά και αυτοί με τη σειρά τους αποκρίθηκαν, ότι τους εαυτούς τους προ πολλού είχαν αρνηθεί, και στον Ιησού που είχαν παραδομένη την ψυχή τους, είναι έτοιμοι να χύσουν γι' Αυτόν το αίμα τους. Τότε άρχισε ο βασανισμός τους.

Διαπέρασαν τους αστραγάλους τους με μυτερό αντικείμενο, και έκαψαν τις μασχάλες τους με αναμμένες λαμπάδες. Κατόπιν τους αποκεφάλισαν.

Αλλά η θεία δίκη δεν άργησε να έλθει. Όταν μετά από λίγο ο Ιουλιανός εξεστράτευσε κατά των Περσών, σε κάποια μάχη, πληρώνοντας για τις αμαρτίες του, έπεσε νεκρός στο άνθος της ηλικίας του.

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ήχος γ’. Την ωραιότητα.

Ως εννεάριθμον, του Λόγου σύνταγμα, εχθρών τας φάλαγγας, κατετροπώσαντο, Ίσαυρος Φήλιξ συν αυτοίς, Ερμείας και Περεγρίνος, άμα Ιννοκέντιος, Μανουήλ και Βασίλειος, Ισμαήλ ο ένδοξος, και Σαβέλ ο μακάριος' διό και τα βραβεία της νίκης, εύρον ως Μάρτυρες Κυρίου.

Ἃγιος Τύχων ὁ Θαυματουργός ἐπίσκοπος (16 Ἰουνίου)

Ο Άγιος Τύχων, έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονηρίου. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, οι δε ενάρετοι γονείς του τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», γι' αυτό πολύ γρήγορα ο Τύχων διακρίθηκε για το ήθος του χαρακτήρα του, τη σύνεση, τη διάκριση και τη μελέτη των θείων Γραφών.

Σε νεαρή ηλικία και εκτιμώντας τις σπάνιες αρετές του, ο επίσκοπος Μνημόνιος (τιμάται 16 Ιουνίου) τον χειροτόνησε διάκονο. Γρήγορα όμως η αρετή του και η σπουδαία κατηχητική του δράση τον ανέδειξαν διάδοχο του Μνημονίου.

Ως Επίσκοπος διακρίθηκε για τα διοικητικά του χαρίσματα, τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα και τη διάδοση του λόγου του Θεού, η οποία έφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες. Ο Άγιος Τύχων κατέστρεψε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και στη θέση τους ύψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα από τον Πανάγαθο Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας, επιτελώντας πολλά θαύματα και πολλές ιάσεις και ευεργεσίες. Με την θερμή προσευχή του αναζωογόνησε ακόμη και την ξερή και χέρσα γη της περιοής για να βοηθήσει τους πτωχούς και αδύναμους αγρότες, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο. Έζησε με προσευχή, άσκηση, νηστείες και προπάντων ταπείνωση και αγωνίστηκε μέχρι και την τελευταία του πνοή για την Ορθοδοξία και την αλήθεια.

Εκοιμήθη ειρηνικά και κηδεύτηκε μέσα σε γενική συγκίνηση.

Ἀπολυτίκιον

Ήχος γ', θείας Πίστεως.

Θείας έτυχες, ιερατείας, νεύσει κρείττονι εκλελεγμένος, ως θεράπων της Τριάδος επάξιος- συ γαρ των έργων εκλάμπων ταις χάρισι, την Εκκλησίαν εστήριξας θαύμασι. Τύχων Όσιε, Χριστών τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.