Ο Θεός δεν χαρίζει χωρίς να παιδαγωγεί

«Ὅπου γὰρ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» γράφει ο Απόστολος Παύλος. Στον ίδιο όμως δρόμο της χάριτος προηγείται συχνά η δοκιμασία. Η πνευματική ζωή δεν είναι πορεία άνεσης αλλά σταυρικής μαθητείας. Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι οι μεγάλοι πειρασμοί προμηνύουν μεγάλα χαρίσματα και ότι η ψυχή που προοδεύει συναντά αναλογικά εντονότερες θλίψεις.

Όταν ο άνθρωπος βαδίζει στον ασκητικό δρόμο και βρίσκει ειρήνη αμετάβλητη χωρίς εσωτερικό αγώνα, χρειάζεται προσοχή. Οι Άγιοι δεν περπάτησαν μονοπάτι ανέφελο. Τα πόδια τους γνώρισαν την πέτρα, το δάκρυ, την πάλη με τους λογισμούς. Όσο πλησιάζει κανείς την πολιτεία του Θεού, τόσο δυναμώνει ο πειρασμός. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως σφραγίδα ότι η χάρη εργάζεται μυστικά μέσα του. Η ένταση της δοκιμασίας γίνεται σημείο ότι η ψυχή ανέβηκε ένα σκαλοπάτι πιο ψηλά.

Δεν πρόκειται εδώ για κοσμικές δυσκολίες ή απλές σωματικές δοκιμασίες. Πρόκειται για τις λεπτές και βαθείες θλίψεις που αρμόζουν σε όσους ζητούν την ησυχία της καρδιάς. Εκεί όπου ο λογισμός πολεμά, όπου η υπομονή δοκιμάζεται, όπου η προσευχή γίνεται κραυγή σιωπηλή. Η σοφία του Θεού μετρά τα βάρη με ακρίβεια. Αν η ψυχή είναι ακόμη αδύναμη, δεν μπορεί να σηκώσει ούτε τον μεγάλο πειρασμό ούτε και το μεγάλο χάρισμα. Η δωρεά προηγείται από παιδαγωγία. Η δόξα ακολουθεί τον σταυρό.

Ανάλογη με το μέγεθος της χάρης είναι και η θλίψη που επιτρέπει ο Θεός. Και όσο βαθύτερη η λύπη, τόσο ουσιαστικότερη η παρηγοριά. Ο Κύριος δεν εγκαταλείπει τον αγωνιζόμενο. Τον τιμά. Του εμπιστεύεται σταδιακά μεγαλύτερο αγώνα, γιατί του προορίζει μεγαλύτερη δωρεά. Όποιος το κατανοήσει αυτό παύει να σκανδαλίζεται από τη δοκιμασία και τη δέχεται ως μυστικό σημάδι θείας επισκέψεως.

Έτσι η πνευματική ζωή αποκαλύπτεται ως σχέση εμπιστοσύνης. Ο Θεός γνωρίζει πόσο αντέχει η καρδιά και δεν επιτρέπει πειρασμό υπέρ δύναμιν. Η δοκιμασία γίνεται κλίμακα, η θλίψη γίνεται γέννηση παρηγοριάς, ο πόνος γίνεται πρόλογος χαράς. Και η ψυχή που μένει ταπεινή μέσα στη θύελλα γεύεται τελικά την ειρήνη που δεν είναι απουσία αγώνα αλλά καρπός νίκης.

Μέσα στη δοκιμασία κρύβεται η επίσκεψη της χάριτος και η τιμή που κάνει ο Θεός στην ψυχή που Τον αγαπά.

Η Μυστική Προστασία της Θείας Μυσταγωγίας

Στις ανηφορικές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, εκεί που ο απόηχος των βυζαντινών σημάντρων σμίγει με την καθημερινή βιοπάλη, ζούσε ένας νέος στρατιώτης.

Η καρδιά του, αν και έντιμη, έμοιαζε με γη απότιστη, μακριά από τη θέρμη της πίστης. Όμως, στην ίδια στέγη, μια γυναίκα κρατούσε την πνευματική λαμπάδα αναμμένη.

Η μητέρα του, ψυχή δοσμένη στην προσευχή, δεν άφηνε Κυριακή που να μην κοινωνήσει με το Φως της Θείας Λειτουργίας, ούτε δειλινό που να μην υγράνει με τα δάκρυά της το καντήλι μπροστά στην Παναγία.

Όταν η θύελλα του πολέμου ξέσπασε και ο γιος της κλήθηκε στο μέτωπο, η αγωνία της μεταμορφώθηκε σε μια αδιάλειπτη ικεσία. Στις γραμμές της μάχης, ο θάνατος παραμόνευε σε κάθε ριπή, σε κάθε παγωμένο χαράκωμα. Σε μια κρίσιμη επιχείρηση, η μονάδα του βρέθηκε περικυκλωμένη από εχθρικά πυρά. Ο σίδηρος θέριζε τις ζωές των συντρόφων του και η ελπίδα έσβηνε μέσα στη σκόνη και τον καπνό.

Την ίδια ακριβώς ώρα, στην ενορία τους, η ατμόσφαιρα ήταν πλημμυρισμένη από λιβάνι. Η μητέρα του, γονατιστή στο πλακόστρωτο του ναού, είχε εναποθέσει το όνομα του παιδιού της στα χέρια του ιερέα. Τη στιγμή που ο λειτουργός ύψωνε τα Τίμια Δώρα εκφωνώντας το «Τα Σα εκ των Σων», μια σφαίρα με προορισμό την καρδιά του νέου έσκιζε τον αέρα.

Τότε, συνέβη το παράδοξο. Ο στρατιώτης ένιωσε μια δύναμη αόρατη, ένα χέρι στιβαρό μα και άυλο, να τον σπρώχνει με ορμή στο έδαφος. Η σφαίρα πέρασε ξυστά από το κράνος του, ενώ δευτερόλεπτα μετά, μια οβίδα ισοπέδωσε το σημείο όπου στεκόταν όρθιος. Όταν η σκόνη καταλάθιασε, από ολόκληρη τη διμοιρία, μόνο δύο ψυχές είχαν μείνει να ανασαίνουν. Εκείνος ήταν ο ένας.

Με την επιστροφή του στην αγκαλιά της πατρίδας και του σπιτικού του, η πρώτη του ερώτηση ήταν μια αναζήτηση της αλήθειας:

«Μητέρα, πότε ακριβώς τελούταν η Λειτουργία εκείνη την ημέρα;»

Από το Τριήμερο στην πρώτη Προηγιασμένη

«Νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, νῦν ἡμέρα σωτηρίας». Με αυτή την αποστολική βεβαιότητα εισερχόμαστε στην πρώτη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αφού προηγήθηκε το αυστηρό Τριήμερο της νηστείας, της σιωπής και της εσωτερικής περισυλλογής. Η Εκκλησία, σοφή Μητέρα, δεν μας αφήνει να βαδίζουμε μόνο με την ανθρώπινη δύναμη, αλλά μας τρέφει με τον Άρτο της Ζωής, ώστε η άσκηση να μη γίνει αυτάρκεια και η κόπωση να μη γίνει απελπισία.

Το Τριήμερο δεν είναι απλώς διατροφική αποχή. Είναι σταύρωση του ιδίου θελήματος. Είναι παιδαγωγία της επιθυμίας. Είναι υπακοή στο εκκλησιαστικό σώμα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η νηστεία χωρίς μετάνοια και έλεος είναι κενή μορφή, ενώ ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας υπενθυμίζει ότι η αληθινή νηστεία είναι η αποχή από την αμαρτία. Έτσι, το Τριήμερο γίνεται κάθαρση λογισμών, χαλιναγώγηση της γλώσσας, ταπείνωση του φρονήματος.

Και έρχεται η πρώτη Προηγιασμένη ως πνευματική όαση μέσα στην έρημο της ασκήσεως. Η κόπωση του σώματος υποχωρεί μπροστά στη γλυκύτητα της Θείας Κοινωνίας. Το κοινό Ποτήριο δεν είναι ανταμοιβή για επίδοση, αλλά φάρμακο αθανασίας, όπως το ονόμασε ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Ο Χριστός δεν δίδεται επειδή αντέξαμε, αλλά για να αντέξουμε. Δεν κοινωνούμε επειδή γίναμε άξιοι, αλλά για να γίνουμε.

Η πρώτη αυτή σύναξη της Σαρακοστής είναι ενίσχυση για τον υπόλοιπο δρόμο. Η Εκκλησία μάς μαθαίνει ότι η άσκηση δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο. Η νηστεία δεν είναι επίδειξη, αλλά μυστική εργασία της καρδιάς. Η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη κρυμμένη. Η χαρά που γεννάται από τη συμμετοχή στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου είναι χαρά ήσυχη, εσωτερική, δακρυσμένη.

Η πορεία προς την Ανάσταση συνεχίζεται. Το σώμα γίνεται ελαφρύτερο, όχι μόνο από την τροφή, αλλά από τα πάθη. Η καρδιά ανοίγει, όχι μόνο στη συγκίνηση, αλλά στη μετάνοια. Ο αγώνας της Σαρακοστής είναι συλλογικός. Μοναχοί και λαϊκοί, όλοι βαδίζουμε κάτω από το ίδιο επιτίμιο φως, μέσα στην ίδια λειτουργική ανάσα.

Ας προχωρήσουμε με διάκριση, χωρίς υπερηφάνεια για ό,τι καταφέραμε και χωρίς απόγνωση για ό,τι δεν κατορθώσαμε. Η Σαρακοστή δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά υπομονής. Δεν είναι εξάντληση, αλλά μεταμόρφωση. Και η πρώτη Προηγιασμένη γίνεται η σφραγίδα ότι ο Χριστός πορεύεται μαζί μας.

Μετά το αυστηρό Τριήμερο, η πρώτη Προηγιασμένη γίνεται παρηγοριά και ενίσχυση, για να συνεχίσουμε τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με ταπείνωση, διάκριση και ελπίδα.

Όσιος Συμεών Κτήτορας της Μονής Χιλανδαρίου Αγίου Όρους Εορτάζει στις 13 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.

 

Tίς ουκ επαινέσειε, Συμεών πάτερ,
Σε τον βλύσαντα, μύρον εκ του σου τάφου;

Βιογραφία
Ο Όσιος Συμεών ήταν βασιλιάς των Σέρβων με το όνομα Στέφανος Α' Νεμάνια (στις Βυζαντινές πηγές Νεεμάν) και πατέρας του Οσίου Σάββα, πρώτου Αρχιεπισκόπου Σερβίας (14 Ιανουαρίου). Το 1196 μ.Χ. παραιτήθηκε από τον θρόνο και αναχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου μαζί με τον γιο του έκτισε τη Μονή Χιλιανταρίου.
Ο Όσιος Συμεών κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1200 και ενταφιάσθηκε στη νότια πλευρά του καθολικού της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου. Κατά το έτος 1208, ο όσιος Σάββας αποφασίζει να προβεί στην ανακομιδή των ιερών λειψάνων του πατέρα του και τη μετακομιδή αυτών στην πατρίδα του. Την ημέρα της ανακομιδής εκχύθηκε από τα ιερά λείψανα άφθονο και ευώδες μύρο, συνέχισε δε να ρέει και για λίγες ακόμη ημέρες μετά την ανακομιδή, από τον κενό πλέον τάφο. Ήταν και αυτό τρανό δείγμα της αγιότητας του Οσίου Συμεών, ο οποίος έκτοτε επονομάζεται «Μυροβλήτης». Ο Άγιος Σάββας εναπέθεσε τα ιερά λείψανα στη μονή της μετανοίας του πατρός του, τη μονή Στουντένιτσα, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα.
Ο τάφος του Οσίου Συμεών του Μυροβλήτου, φέρει σήμερα αργυρό επικάλυμμα με ανάγλυφες παραστάσεις. Από τον τάφο, μετά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων, φύτρωσε μόνο του με θαυματουργικό τρόπο, άνευ σποράς, ένα κλήμα για παρηγοριά των Πατέρων της Μονής. Τα σταφύλια του κλήματος αυτού θεραπεύουν θαυματουργικά την στείρωση των ατέκνων γυναικών.

O Όσιος Μαρτινιανός 13 Φεβρουαρίου

  Μαρτινιανός, σαρκικήν σβέσας φλόγα,
Φεύγει τελευτών μη τελευτώσαν φλόγα.

Εν τριτάτη δεκάτη δέμας εξέδυ Μαρτινιανός.

O Όσιος Μαρτινιανός καταγόταν από την Καισάρεια της Παλαιστίνης και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μικρού στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα. Από μικρός ποθούσε τον βίο της άσκησης και της αφοσίωσης.
Σε ηλικία 18 ετών αποσύρθηκε στο όρος του Κιβωτού και ζούσε εκεί ασκούμενος στην προσευχή και την νηστεία. Κάποια γυναίκα αμαρτωλή εμφανίστηκε με δολιότητα στη θύρα του κελιού του Αγίου και παρακαλούσε να την δεχθεί για διανυκτέρευση μέσα στο κελί, διότι έχασε, όπως έλεγε, το δρόμο και κινδύνευε να κατασπαραχθεί από τα θηρία κατά την διάρκεια της νύχτας. Ο Άγιος ενεργώντας με φιλανθρωπία την φιλοξένησε στο εξωτερικό μέρος του ερημητηρίου του. Η γυναίκα αυτή όμως απέβαλε το προσωπείο και ποικιλοτρόπως προκαλούσε τον Άγιο. Ο γενναίος τους Χριστού αθλητής προς κατανίκηση της εμπαθούς επιθυμίας, άναψε φωτιά και έριξε τον εαυτό του εντός αυτής. Μόλις η γυναίκα είδε αυτό, τα μάτια του πνεύματός της που έβλεπαν μόνο την διαφθορά, ανέβλεψαν για πρώτη φορά. Η αμαρτωλή γυναίκα μετανόησε και αφού έφυγε έγινε μοναχή με το όνομα Παύλα και σώθηκε ζώντας οσιακά στη Βηθλεέμ.
Η φήμη του, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη τη γύρω περιοχή, με αποτέλεσμα να συρρέουν στο κελί του πλήθος κόσμου, που ζητούσε παρηγοριά και τις συμβουλές του. Μεταξύ των άλλων έρχονταν και γυναίκες και κόρες, ζητώντας στήριγμα κατά των καταιγίδων και ασπίδα κατά των πειρασμών της ζωής.
Ο Μαρτινιανός, κάνοντας το έργο του πνευματικού, πήγε σε πολλά μέρη. Τελικά κατέληξε σ' ένα ησυχαστήριο έξω από την Αθήνα. Συχνά δε έλεγε τα λόγια των αποστόλων Πέτρου και Παύλου: ότι ο Διάβολος περιέρχεται σα θηρίο και ζητά ποιόν να καταπιεί. Οφείλουμε λοιπόν να προφυλαγώμαστε από τις επιθέσεις του, έτοιμοι πάντοτε για να τον αποκρούσομε. Πέθανε σε βαθιά γεράματα στο ερημητήριό του περί τα τέλη του 5ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ.
Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος δ’.
Την φλόγα των πειρασμών, δακρύων τοις οχετοίς, εναπέσβεσας Μακάριε, και της θαλάσσης τα κύματα, και των θηρών τα ορμήματα, χαλινώσας εκραύγαζες· Δεδοξασμένος ει Παντοδύναμε, πυρός και ζάλης ο σώσας με.

Η Ανδρεία της Υπομονής εν τω Πνευματικώ Αγώνι

«Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» λέγει ο Κύριος στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον. Η οδός της σωτηρίας δεν είναι στρωμένη με ανέσεις, αλλά με αγώνα εσωτερικό και εξωτερικό. Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να πολεμά τους εσωτερικούς εχθρούς, τα πάθη, την φιλαυτία, την υπερηφάνεια και την αμέλεια, τότε συχνά υψώνονται και οι εξωτερικοί πειρασμοί. Δεν είναι παράδοξο. Είναι νόμος πνευματικός.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι όποιος πλησιάζει τον Θεό, δοκιμάζεται περισσότερο, διότι η δοκιμασία καθαρίζει και στερεώνει την καρδιά. Ψέματα, συκοφαντίες, κακολογίες, ειρωνείες και επιπλήξεις γίνονται πολλές φορές η σκιά κάθε καλής προθέσεως. Αναποδιές στην εργασία, διχόνοιες μέσα στην οικογένεια, διαφωνίες με συνεργάτες, απώλειες υλικές ή βλάβες της υγείας, όλα αυτά επιτρέπονται ως παιδαγωγία. Δεν σημαίνουν εγκατάλειψη από τον Θεό, αλλά πρόσκληση σε βαθύτερη εμπιστοσύνη.

Ο Μέγας Βασίλειος γράφει ότι η θλίψη είναι σχολείο αρετής όταν γίνεται με ευχαριστία. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει πως τίποτε δεν ισχυροποιεί τόσο την ψυχή όσο η υπομονή στις θλίψεις. Η υπομονή δεν είναι παθητικότητα ούτε αδυναμία. Είναι ανδρεία εσωτερική, σταθερότητα του νου, σιωπηλή εμπιστοσύνη ότι ο Θεός εργάζεται μέσα από ό,τι φαίνεται αντίθετο.

Η πνευματική ζωή, ιδίως σε περιόδους νηστείας και αγώνα, αποκαλύπτει τις κρυφές ρίζες των παθών. Όσο ο άνθρωπος επιμένει στον αγώνα της μετάνοιας, τόσο εκπαιδεύεται στην εγκράτεια. Μαθαίνει να μη σύρεται από τον θυμό, να μη λυγίζει από την απογοήτευση, να μη αιχμαλωτίζεται από την επιθυμία. Η επιμονή στην υπομονή γεννά ελευθερία. Και η ελευθερία αυτή είναι καρπός Πνεύματος Αγίου.

Δεν υπάρχει αληθινή σωτηρία χωρίς σταυρό. Όμως ο σταυρός δεν είναι ήττα. Είναι πέρασμα. Όποιος υπομένει με πίστη, μετατρέπει την δοκιμασία σε σκάλα προς τον ουρανό. Η ανδρεία της καρδιάς, η ταπεινή αποδοχή, η προσευχή μέσα στον πειρασμό, οικοδομούν άνθρωπο ώριμο και ειρηνικό. Και τότε ακόμη και οι εξωτερικοί εχθροί χάνουν την δύναμή τους, διότι δεν βρίσκουν μέσα του τόπο να ριζώσουν.

Η πνευματική υπομονή δεν είναι απλώς αρετή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστιανός βαδίζει προς την αιώνια ζωή. Με ανδρεία, με επιμονή, με ελπίδα.

Η υπομονή στον πειρασμό γίνεται φως μέσα στο σκοτάδι και δύναμη μέσα στην δοκιμασία.

 

Αλίμονο στους απροετοίμαστους

«Να είστε άγρυπνοι, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα» λέγει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο, και ο λόγος αυτός γίνεται σάλπισμα εγρήγορσης μέσα στην καρδιά κάθε πιστού. Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, με πατρική στοργή αλλά και προφητική αυστηρότητα, προειδοποιεί ότι η μεγαλύτερη πλάνη της νεότητας είναι η αναβολή της μετάνοιας. Ο εχθρός της σωτηρίας ψιθυρίζει γλυκά ότι υπάρχει χρόνος, ότι οι ηδονές μπορούν να προηγηθούν και η μετάνοια να ακολουθήσει στα γεράματα. Μα ο χρόνος δεν ανήκει στον άνθρωπο.

Ο πονηρός λογισμός λέγει στον νέο ότι μπορεί να απολαύσει τώρα και να μετανοήσει αργότερα. Του φέρνει παραδείγματα ανθρώπων που έζησαν μέσα στις απολαύσεις και έπειτα μετανόησαν. Του υπενθυμίζει την αδυναμία του σώματος και τον φόβο της ασθένειας. Όμως η απάντηση της πίστεως είναι ξεκάθαρη. Αν ο θάνατος έρθει στη νεότητα, ποια απολογία θα σταθεί ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού. Κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα και την ώρα. Βλέπουμε νέους να φεύγουν και γέροντες να παρατείνονται στη ζωή. Το τέλος είναι μυστήριο άγνωστο στους ανθρώπους.

Τριήμερη Νηστεία και Θεία Γεύση

«Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» ψάλλει ο ψαλμωδός Δαβίδ και ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ποιητικό, αλλά πρόσκληση βιώματος. Στην αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν η Εκκλησία εισάγει τα τέκνα της στο στάδιο των αρετών, η τριήμερη απόλυτη νηστεία που τηρούν παλαιόθεν οι πατέρες του Αγίου Όρους αλλά και αρκετοί κοσμικοί γίνεται όχι απλώς άσκηση σώματος, αλλά παιδαγωγία ψυχής και προετοιμασία για την ουράνια Τροφή.

Η δίψα και η πείνα των τριών ημερών δεν είναι τιμωρία, αλλά σιωπηλή ομολογία ότι ο άνθρωπος δεν ζει «επ’ άρτω μόνον, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού». Το σώμα ασθενεί, τα χείλη ξηραίνονται, οι δυνάμεις λιγοστεύουν. Όμως η καρδιά, καθαρμένη από τον θόρυβο της αφθονίας, αρχίζει να ακούει. Οι πολύωρες ακολουθίες, οι μετάνοιες, η αγρυπνία κατά μόνας, η μελέτη, όλα συγκλίνουν σε μία εσωτερική αναμονή. Η ψυχή μαθαίνει να ποθεί.

Όταν φθάνει η πρώτη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και ακούγεται το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», τότε ο αγώνας των ημερών συναντά το μυστήριο.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΗΜΑ

«Χωρὶς αἱματεκχυσίας οὐ γίνεται ἄφεσις» Εβρ. 9,22.

Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι εξευγενισμένο σύμβολο ούτε διακοσμητικό κόσμημα. Δεν είναι ένα μικρό αντικείμενο που φοριέται χωρίς να αισθανόμαστε το βάρος του. Είναι τόπος θυσίας, τόπος φρίκης και αγάπης μαζί. Εκεί η σάρκα του Κυρίου σχίσθηκε από τα μαστίγια μέχρι να φανεί το σώμα πληγωμένο. Εκεί το ακάνθινο στεφάνι δεν τοποθετήθηκε απαλά, αλλά σφηνώθηκε βίαια στην κεφαλή Του. Εκεί τα καρφιά διαπέρασαν ζωντανό σώμα και ο Δημιουργός των πάντων καρφώθηκε στο ξύλο που ο Ίδιος είχε δημιουργήσει.

Η σταύρωση δεν ήταν στιγμιαίος θάνατος αλλά αργή ασφυξία. Κάθε ανάσα ήταν σταυρική άνοδος μέσα στον πόνο. Για να αναπνεύσει έπρεπε να υψωθεί πάνω στα καρφιά, να πιέσει την πληγωμένη ράχη Του στο τραχύ ξύλο. Πόνος σε κάθε εισπνοή, μαρτύριο σε κάθε εκπνοή. Αυτή είναι η αλήθεια του Σταυρού.

Η αμαρτία δεν είναι μικρή ούτε αθώα. Είναι αποστασία απέναντι στον Άγιο Θεό. Δεν είναι απλώς ανθρώπινη αδυναμία αλλά ρήξη σχέσεως, αποκοπή από την πηγή της ζωής. Ο Θεός δεν αγνοεί την αμαρτία ούτε την παραβλέπει. Η δικαιοσύνη Του είναι αληθινή. Η προς Εβραίους επιστολή διδάσκει ότι χωρίς αιματοχυσία δεν υπάρχει άφεση. Η συγχώρηση δεν είναι επιφανειακή συγκατάβαση. Είναι τίμημα πληρωμένο με αίμα.

«Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν Μονογενῆ ἔδωκεν» Ιω. 3,16. Ο Πατέρας δεν έστειλε άγγελο ούτε απλώς προφήτη. Έδωσε τον Μονογενή Του Υιό. Και ο Χριστός δεν οδηγήθηκε αναγκαστικά στον Σταυρό. Ο Ίδιος είπε «ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν» Ιω. 10,18. Προσέφερε οικειοθελώς τη ζωή Του.

Γνώριζε κάθε αμαρτία, κάθε κρυφό λογισμό, κάθε πράξη μίσους, κάθε σκοτεινή επιλογή. Τα είδε όλα και δεν αποστράφηκε τον άνθρωπο. Επέλεξε τον Σταυρό, διότι η αμαρτία χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και δεν υπήρχε άλλος τρόπος συμφιλιώσεως. Ο Χριστός έγινε η γέφυρα. Πήρε επάνω Του την τιμωρία που απαιτούσε η δικαιοσύνη. Έγινε «ἱλαστήριον» κατά τον Απόστολο Παύλο Ρωμ. 3,25. Έγινε θυσία υπέρ του κόσμου.

Ο Σταυρός φανερώνει δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Πρώτον, ότι η αμαρτία είναι τόσο βαριά ώστε απαιτήθηκε ο θάνατος του Υιού του Θεού. Δεύτερον, ότι η αγάπη του Θεού είναι τόσο βαθιά ώστε ο Υιός δέχθηκε να πεθάνει για τους ενόχους. Δεν Τον κράτησαν τα καρφιά. Τον κράτησε η αγάπη. Αγάπη για τους αμαρτωλούς, για τους ανάξιους, για κάθε ψυχή που ποθεί σωτηρία.

Ο Σταυρός δεν είναι απλώς παρηγοριά. Είναι κλήση σε μετάνοια. Δεν μπορεί κανείς να αντικρίσει ειλικρινά τον Εσταυρωμένο και να παραμείνει αδιάφορος απέναντι στην αμαρτία. Ο Σταυρός αποκαλύπτει τη φρίκη της πτώσεως και συγχρόνως το άπειρο έλεος. Άνοιξε οδός εκεί όπου δεν υπήρχε οδός. Όμως η σωτηρία δεν επιβάλλεται. Προσφέρεται και ζητεί ελεύθερη αποδοχή, πίστη και παράδοση ζωής.

Σε όποιον προσέρχεται συντετριμμένος και αληθινός υπάρχει άφεση πλήρης. Όχι μερική συγχώρηση αλλά ολοκληρωτική λύτρωση, πληρωμένη με το τίμιο Αίμα του Χριστού. Ο ίδιος Σταυρός που σώζει θα σταθεί και ως μαρτυρία κατά την ημέρα της Κρίσεως για όσους αρνήθηκαν την αγάπη Του.

Ο Σταυρός δεν είναι κόσμημα. Είναι το θυσιαστήριο της σωτηρίας και η φανέρωση της άπειρης αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο Εσταυρωμένος Κύριος επάνω στο ξύλο της θυσίας, φανέρωση δικαιοσύνης και ελέους μαζί.

Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας 12 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον κα
ταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του. Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 - 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.
Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη. Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.

Γιατί νηστευουμε την Μεγάλη Τεσσαρακοστη ;;;

Για πιο λόγο νηστεύουμε τις σαράντα αυτές ημέρες; Την παλαιά εποχή πολλοί πιστοί προσέρχονταν στα μυστήρια χωρίς καμιά προετοιμασία και μάλιστα κατά την εποχή που ο Χριστός τα συνέστησε. Αντιλαμβανόμενοι οι πατέρες την παρακαλούμενη βλάβη από την απροετοίμαστη προσέλευση, αφού συγκεντρώθηκαν καθιέρωσαν σαράντα ημέρες νηστείας, προσευχών, ακροάσεως του θείου λόγου και συνάξεων, ώστε, αφού καθαρισθούμε όλοι μας με κάθε επιμέλεια και με προσευχές και με ελεημοσύνη και με νηστεία και με ολονύκτιες παρακλήσεις και με δάκρυα μετανοίας και με εξομολόγησι και με όλα τα άλλα, να προσέλθουμε έτσι στην Θεία Κοινωνία με καθαρή κατά το δυνατό συνείδηση.

Σωτήρια η σαρακοστιανή νηστεία

Οπως αποδεικνύεται, η νηστεία της Σαρακοστής δεν αποτελεί μονάχα απόφαση που λαμβάνεται για θρησκευτικούς λόγους. Είναι επίσης ιδιαίτερα ευεργετική για την υγεία, όπως αποδεικνύει σειρά σχετικών ερευνών. Ειδικοί που εξέτασαν τον αντίκτυπο της νηστείας στον οργανισμό, διαπίστωσαν ότι λειτουργεί ως ασπίδα για ασθένειες όπως ο διαβήτης και τα καρδιαγγειακά νοσήματα, αποτρέπει την εμφάνιση όγκων και συντελεί στη διατήρηση της νεότητας.
Η νηστεία είναι διατροφή χαμηλή σε λιπαρά, γεγονός που βοηθάει στην απώλεια βάρους. Ερευνα που διεξήγαγε η Krista Varady του University of Illinois διαπίστωσε ότι οι εθελοντές που μετείχαν σε αυτήν έχασαν περίπου έξι κιλά σε διάστημα οκτώ με 10 εβδομάδων. Εμφάνισαν επίσης σημαντική μείωση των επιπέδων της κακής χοληστερόλης, των τριγλυκεριδίων και της πίεσης, δεδομένα που μειώνουν τον κίνδυνο εμφράγματος ή εγκεφαλικού. Τα συμπεράσματα επιβεβαίωσε και η διαιτολόγος του Academy of Nutrition and Dietetics Joy Dubost, η οποία σημείωσε ότι η νηστεία ρυθμίζει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα, προστατεύοντας από τον διαβήτη.

Ερευνα του καθηγητή Valter Longo του University of Southern California διαπίστωσε ότι η νηστεία μειώνει την ποσότητα της ινσουλίνης και του ινσουλινόμορφου αυξητικού παράγοντα I (IGF-I), ο οποίος έχει επίσης συνδεθεί με την εμφάνιση διαβήτη αλλά και νεοπλασιών. Πρόκειται για δύο ορμόνες οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξέλιξη των κυττάρων. Η μείωση της ποσότητάς τους στην κυκλοφορία του αίματος έχει ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της ανάπτυξης των κυττάρων, γεγονός που καθυστερήσει τη γήρανση του σώματος. «Ο οργανισμός μπαίνει σε μια κατάσταση αναμονής» εξηγεί ο Longo, προσθέτοντας ότι αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχει η απαραίτητη ώθηση στα κύτταρα για να μεγαλώσουν, οπότε μπαίνουν σε κατάσταση «συντήρησης».
Τέλος, ο καθηγητής διατροφολογίας του Harvard David Ludwig επισημαίνει ότι η νηστεία αναγκάζει τον οργανισμό να χρησιμοποιεί το λίπος και όχι τη γλυκόζη για την παραγωγή ενέργειας. Το λίπος μετατρέπεται σε κετόνες, οι οποίες είναι «καθαρές» πηγές ενέργειας και έχει καταγραφεί ότι έχουν ευεργετική επίδραση στον εγκέφαλο.

Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας 11 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Λικινίου (308 - 323 μ.Χ.). Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους έδινε τα έξοδα νοσηλείας τους. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα εκαλλιεργείτο στην ψυχή του από την αγάπη προς τον Θεό και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία τον δέχθηκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας.

Επί της βασιλείας του Λικινίου, ο έπαρχος Αγρικόλας τον συνέλαβε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες, αφού τον μαστίγωσαν ανηλεώς με ραβδιά, τον κρέμασαν από ξύλο και στην συνέχεια τον οδήγησαν δεμένο στην φυλακή. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό μιας λίμνης. Όμως ο Άγιος, μετά την θαυματουργική του επέμβαση του Θεού, διασώθηκε. Εξοργισθέντες τότε οι εχθροί της πίστεως τον αποκεφάλισαν το 316 μ.Χ.. Έτσι, ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλάσιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του μαρτυρίου.

Η Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν κοντά στο Μαρτύριο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.

 

H ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ (Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

H ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ
ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

(Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι. Τί θα κάνεις εκεί; Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο. Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει, ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου. Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο. Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή : “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”.
Αφού ξεκουραστείς πρέπει ν’ ασχοληθείς με κάτι, είτε προσευχή είτε εργόχειρο.
Τί εργόχειρο θα κάνεις δεν έχει σημασία. ξέρεις ήδη τί σου αρέσει. Είναι, βλέπεις, αδύνατο να ασχολείσαι όλη την ώρα με πνευματικά πράγματα, χρειάζεται να έχεις και κάποιο ευχάριστο εργόχειρο. Μ’ αυτό θα καταπιάνεσαι, όταν η ψυχή σου είναι κουρασμένη, όταν δεν έχεις τη δύναμη να διαβάσεις ή να προσευχηθείς. Αν, βέβαια, οι πνευματικές σου ενασχολήσεις πηγαίνουν καλά, το εργόχειρο δεν είναι απαραίτητο. Εκπληρώνει μόνο την ανάγκη αξιοποιήσεως του χρόνου, που αλλιώς θα σπαταλιόταν σε απραξία. Και η απραξία είναι πάντα ολέθρια, πολύ περισσότερο όμως στον καιρό της νηστείας.


Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς στο σπίτι; Σωστά σκέφθηκες ότι τη Σαρακοστή οφείλουμε να προσθέτουμε κάτι στον συνηθισμένο κανόνα προσευχής. Νομίζω, ωστόσο, πως αντί να διαβάζεις περισσότερες προσευχές από το Προσευχητάρι, είναι καλύτερο ν’ αυξήσεις τη διάρκεια της άμεσης επικοινωνίας σου με τον Κύριο. Κάθε μέρα, πριν αρχίσεις και αφού τελειώσεις τη την ορθρινή και βραδυνή ακολουθία, να απευθύνεσαι με δικά σου λόγια στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον φύλακα άγγελό σου,
ευχαριστώντας τους για την προστασία τους και παρακαλώντας τους για την ικανοποίηση των πνευματικών σου αναγκών. Ζήτα τους να σε βοηθήσουν, ώστε, πρώτα απ’ όλα να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να αποκτήσεις αυτογνωσία και, όταν την αποκτήσεις, να σου χαρίσουν ζήλο και δύναμη, ώστε να θεραπεύσεις τις πληγές της ψυχής σου.

Πως γινετε η πραγματικη Ορθοδοξη νηστεια κατα την περιοδο της Μεγαλης Τεσσαρακοστης.

 Με λιγα λογια θα σας περιγραψουμε τι περιλαμβανει η πραγματικη Ορθοδοξη νηστεια κατα την περιοδο της Μεγαλης Τεσσαρακοστης ,χωρις ομως να προτρεπουμε καποιον να την ακολουθησει διοτι αυτο ειναι ενα προσωπικο θεμα μεταξυ πιστου και πνευματικου ο οποιος καθοριζει και το "υψος" της νηστειας για το εκαστοτε πνευματικοπαιδι του αναλογως σε τι πνευματικη κατασταση βρισκεται ο πιστος .

Η νηστεια ξεκιναει την Καθαρα Δευτερα και τελειωνει την Κυριακη του Πασχα.

Απο Δευτερα εως Παρασκευη εχουμε αλαδωτο φαγητο .

Καθε Σαββατο και Κυριακη (εκτος του Μ.Σαββατου ) εχουμε καταλυση οινου και ελαιου ,δηλαδη μπορουμε να φαμε διαφορα θαλασσινων οπως καλαμαρια,γαριδες,σουπιες,μυδια και οστρακοειδη.

Την ημερα της χαρμοσυνης εορτης του  Ευαγγελισμου εχουμε καταλυση ιχθυος.

Κανονικα γινετε μια "τραπεζα" την ημερα τις καθημερινες ,αυτο ομως το κανονιζει οπως ειπαμε ο καθε πιστος αναλογως με τις δυναμεις του με τον πνευματικο του.

Το αγιορειτικο τυπικο το οποιο ακολουθουν και πολλοι ευσεβεις πιστοι μας λεει οτι την εβδομαδα της Καθαρας Δευτερας και την Μεγαλη Εβδομαδα τις καθημερινες δεν τρωμε χαλβα, ταχινι και ελιες .

Μεσα σε ολα αυτα υπαρχει και το Ιερο Τριημερο το οποιο ξεκιναει την Καθαρα Δευτερα εως την Τεταρτη κατα το οποιο πολλοι μοναχοι αλλα και κοσμικοι δεν τρωνε ουτε πινουν τιποτα ως "ασκηση" για την εισοδος τους στην Μ.Τεσσαρακοστη.

Αυτη ειναι η πραγματικη νηστεια των Ορθοδοξων ,ολα τα υπολοιπα σχετικα με την Καθαρα Δευτερα οτι τρωμε σαρακοστιανα κλπ ειναι ξενοφερτα και δεν συναδουν με το Ορθοδοξο φρονημα,διοτι η "εισοδο μας" στην Μεγαλη Τεσσαρακοστη δεν εχει γλεντια και φαγοποτια ,αλλα νηστεια ,ταπεινωση ,περισυλλογη και προσευχη ωστε να ελκυσουμε το Ελεος του Θεου.

Και μην ξεχνατε οτι η νηστεια δεν γινετε για τον Θεο αλλα για εμας τους ιδιους και τις προσωπικες μας αμαρτιες.

Καλη Σαρακοστη σε ολους τους Ορθοδοξους.