Άγιος Επιφάνιος Επίσκοπος Κωνσταντίας και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου 12 Μαΐου

 
Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Ιβήρων Αγίου Όρους και Κύκκου Κύπρου.

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε από πάμπτωχη οικογένεια Ιουδαίων αγροτών, στο χωρίο Βησανδούκη (ή Βησανδούκ), κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης το 310 μ.Χ. (Κυπριακή λαϊκή παράδοση αναφέρει, πως ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, ένα χωριό της Μαραθάσας και μεγάλωσε στη Βησανδούκη). Οι γονείς του είχαν ακόμη ένα παιδί, την Καλλίτροπο.
Μετά το θάνατο των γονέων του και σε ηλικία δέκα ετών, ο Επιφάνιος προσελκύεται στο χριστιανισμό από δύο περίφημους για τις γνώσεις και τον ασκητισμό μοναχούς, το Λουκιανό και τον Ιλαρίωνα. Επτά μέρες ύστερα από το βάπτισμα του, ο Επιφάνιος τακτοποίησε την αδελφή του σ' ένα γυναικείο μοναστήρι κι έφυγε για την έρημο της Παλαιστίνης. Εκεί ζει κοντά στους επιφανέστερους ασκητές, ασκούμενος στην εγκράτεια, την άσκηση και στη μελέτη των Θείων Γραφών, γενόμενος υπόδειγμα για τους συνασκητές του. Η φήμη του και οι αρετές του δεν άργησαν να διαδοθούν και αναδείχθηκε επίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου το 367 μ.Χ., στην οποία κατέφυγε με θαυματουργικό τρόπο, όταν το πλοίο του, που επέπλεε προς την Παλαιστίνη, λόγω τρικυμίας, έφθασε στην Κύπρο. (Η Κωνσταντία ονομαζόταν αρχικά Σαλαμίνα. Η πόλη κτίστηκε από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Τεύκρο, τον γιο του Τελαμώνα, προς τιμή της πατρίδας του Σαλαμίνας και καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από σεισμό. Η πόλη ξανακτίστηκε από τον γιο του Μέγα Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο κι ονομάστηκε Κωνσταντία. Έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όταν η Κύπρος είχε 14 επισκόπους κι έμεινε τέτοια μέχρι το 1191 μ.Χ., που η Κύπρος κατακτήθηκε απ' τους Φράγκους. Σήμερα έδρα του Αρχιεπισκόπου είναι η Λευκωσία).

Άγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης 12 ΜΑΙΟΥ

Ο Άγιος Γερμανός γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 640 μ.Χ. Πατέρας του ήταν ο πατρίκιος Ιουστινιανός, που τον ανέθρεψε με μεγάλη ευσέβεια. Είκοσι χρονών έμεινε ορφανός από πατέρα, τον όποιο σκότωσε ο Κωνσταντίνος ο Πωγωνάτος (668 - 685 μ.Χ.), αφού τον συμπεριέλαβε μεταξύ αυτών που σκότωσαν τον πατέρα του. Τον Γερμανό αφού τον ευνούχισε, τον κατέταξε στον κλήρο της Εκκλησίας.

Αυτός, φημισμένος για την αρετή, τη μόρφωση και την αγιότητα της ζωής του, εκλέχθηκε μητροπολίτης Κυζίκου, στο 37ο έτος της ηλικίας του. Αργότερα όταν χήρεψε ο πατριαρχικός θρόνος, με τη γνώμη του βασιλιά Αναστασίου και την ψήφο της συγκλήτου, του κλήρου και του λάου, ανέβηκε στον οικουμενικό θρόνο (715 μ.Χ.).
Από τη θέση αυτή, αφιέρωσε όλες του τις πνευματικές και ηθικές δυνάμεις, διδάσκοντας και νουθετώντας με τα συνεχή κηρύγματα του το λαό. Κατόπιν, όταν ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος, του είπε να συμμορφωθεί με τα ασεβή διατάγματα του, αυτός όχι μόνο δεν υπάκουσε, αλλά παρότρυνε και το λαό σε αντίσταση. Αναγκάστηκε έτσι να παραιτηθεί, αφού κατέθεσε το ωμοφόριό του πάνω στην αγία Τράπεζα.
Αποσύρθηκε σ' ένα πατρικό του κτήμα, το Πλατάνια, και μετά από σύντομη αρρώστια, πέθανε σε ηλικία 100 ετών στις 12 Μαΐου το 740 μ.Χ. Η ταφή του έγινε στη Μονή της Χώρας.
Ενώ αρχικά καθαιρέθηκε και αναθεματίσθηκε από τη ψευδοσύνοδο της Ιερείας το 754 μ.Χ., στην συνέχεια δικαιώθηκε και εξυμνήθηκε από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο το 787 μ.Χ., η οποία καταδίκασε τους εικονομάχους και αναστήλωσε τις ιερές εικόνες. Επί της Πατριαρχίας του Αγίου, όταν το 718 μ.Χ. διασώθηκε η Κωνσταντινούπολη από βαρβαρική επιδρομή, συμπληρώθηκε από τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης ο Ακάθιστος Ύμνος.

Η Πτώση του Εωσφόρου και η Αιώνια Νίκη του Χριστού.

Μέσα στους αιώνες πολλοί άνθρωποι σκανδαλίστηκαν με το ίδιο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να υπήρξε αμαρτία στον ουρανό, αφού ακούμε διαρκώς πως στον ουρανό δεν υπάρχει κακό; Η απορία αυτή γεννήθηκε επειδή πολλοί ταυτίζουν τον ουρανό όπου έπεσε ο Εωσφόρος με τη μέλλουσα αιώνια Βασιλεία που θα αποκαλυφθεί πλήρως μετά την τελική νίκη του Χριστού. Όμως η Αγία Γραφή φανερώνει βαθύτερο μυστήριο.

Ο Εωσφόρος δεν δημιουργήθηκε πονηρός. Ο Θεός δεν έπλασε το σκοτάδι μέσα του. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ μαρτυρεί ότι ήταν πλήρης σοφίας και τέλειος στο κάλλος, άμεμπτος στις οδούς του «ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐκτίσθης, ἕως εὑρέθη τὰ ἀδικήματα ἐν σοί». Η πτώση του δεν γεννήθηκε από κάποια ατέλεια του Δημιουργού, αλλά από την ελεύθερη προαίρεση του κτίσματος. Η υπερηφάνεια έγινε η πληγή του.

Η αμαρτία δεν άρχισε πρώτα ως πράξη, αλλά ως απομάκρυνση της καρδιάς από τον Θεό. Ο Εωσφόρος έστρεψε τον νου του από τη θεία αγαθότητα προς τον εαυτό του. Οι λόγοι του προφήτου Ησαΐου αποκαλύπτουν το φρόνημά του. «Εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι… ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ». Εκεί γεννήθηκε η ανταρσία. Στην αυτάρκεια. Στην αυτοθέωση. Στην επιθυμία του κτίσματος να υπάρξει χωρίς τον Δημιουργό του.

Όμως ο ουρανός εκείνης της στιγμής δεν ήταν ακόμη η πλήρης και αιώνια αποκατάσταση των πάντων εν Χριστώ. Η δημιουργία δεν είχε ακόμη περάσει μέσα από το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως. Δεν είχε ακόμη φανερωθεί η τελεία νίκη του Θεανθρώπου. Ο Χριστός δεν είχε ακόμη σαρκωθεί, δεν είχε ακόμη συντρίψει τον θάνατο, ούτε είχε ενώσει αιωνίως τον άνθρωπο με τον Θεό μέσα στο άχραντο Σώμα Του.

Γι’ αυτό και το έργο του Χριστού δεν είναι απλώς

«Δώσ’ το σε κάποιον φτωχό για την ψυχή της.»

«Ο Θεός οὐκ ἔστι Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσι.»

Κατά Λουκάν Ι΄ 38

Σ’ ένα ταπεινό αιγαιοπελαγίτικο νησί, εκεί όπου ο άνεμος περνούσε ανάμεσα από τα ασβεστωμένα σπίτια και οι καμπάνες αντηχούσαν πάνω από το πέλαγος σαν προσευχή, ζούσε κάποτε ένας ιερεύς ευλαβής, πράος και φιλάγιος. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στον Χριστό και στο ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία. Στήριζε τους πονεμένους, παρηγορούσε τις χήρες, βοηθούσε κρυφά τους φτωχούς και κάθε βράδυ γονάτιζε ενώπιον των ιερών εικόνων ψιθυρίζοντας ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.

Όμως ο Κύριος επέτρεψε να δοκιμαστεί βαθιά η καρδιά του. Η μονάκριβη θυγατέρα του, νέα, ενάρετη και γεμάτη καλοσύνη, αφού παντρεύτηκε έναν τίμιο νέο, έφθασε η ώρα να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Κατά τον τοκετό όμως παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Η γη σκέπασε το σώμα της, αλλά ο ουρανός δέχθηκε την ψυχή της.

Μεγάλος ο πόνος του πατέρα. Πόνος βουβός, ιερός, σταυρικός. Κι όμως μέσα στη θλίψη του δεν γόγγυσε κατά του Θεού. Θυμόταν τον λόγο του Ιώβ· «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον». Και καθώς διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, περισσότερο από τα δάκρυα της απελπισίας αγάπησε τα δάκρυα της προσευχής.

Έκτοτε μνημόνευε αδιάλειπτα το παιδί του στην Αγία Πρόθεση. Έκανε σαρανταλείτουργα, πρόσφερε ελεημοσύνες κρυφά και μοίραζε ψωμί και λάδι στους φτωχούς «ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ». Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει εμπειρικά πως η αγάπη δεν διακόπτεται από τον θάνατο. Οι ψυχές δεν χάνονται στο μηδέν, ούτε κοιμούνται μέσα στην ανυπαρξία. Ζουν εν Κυρίω και αναμένουν την κοινή Ανάσταση.

Ο αδελφός του ιερέως ήταν παλιός καπετάνιος. Άνθρωπος θαλασσινός, σκληραγωγημένος από κύματα και φουρτούνες. Είχε αποκτήσει

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ ἀληθινὴ ὁμολογία γεννιέται στὴν καρδιὰ πρὶν φανερωθεῖ στὸν κόσμο.

«Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (Α΄ Κορ. 15,31)

Δὲν εἶναι μόνο τὸ αἷμα ποὺ φανερώνει τὸν μάρτυρα, ἀλλὰ καὶ ἡ κρυφὴ διάθεσις τῆς καρδίας. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν τιμᾷ μονάχα ἐκεῖνον ποὺ παρέδωσε τὸ σῶμα στὰ βασανιστήρια, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον ποὺ καθημερινὰ σταυρώνει τὸ θέλημά του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι τὸ μαρτύριο δὲν ἀρχίζει τὴν ὥρα τοῦ θανάτου· ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ ἀποφασίζει νὰ μὴν προδώσῃ τὸν Χριστό.

Ὁ θείος Παῦλος φωνάζει· «Καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκω». Καὶ ἡ ἁγία αὐτὴ ὁμολογία φανερώνει τὸ μυστήριο τοῦ ἐσωτερικοῦ μαρτυρίου. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ ἄνθρωπος ποὺ μάχεται τὰ πάθη. Πεθαίνει κάθε μέρα ἐκεῖνος ποὺ κρατεῖ καθαρὴ τὴ συνείδησι μέσα σὲ κόσμον ἀποστασίας. Πεθαίνει κάθε μέρα ὁ πιστὸς ποὺ προτιμᾷ νὰ θλιβῇ παρὰ νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ μάρτυρας προετοιμάζεται πρῶτα στὴν καρδιά. Ἐκεῖ πλέκεται τὸ στεφάνι. Στὴν κρυφὴ προσευχή. Στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων. Στὴ σιωπηλὴ ἀντίστασι ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία. Γιατὶ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴν χύσουν αἷμα, ἀλλὰ χύνουν καθημερινὰ δάκρυα μετανοίας, ἀγῶνος καὶ ὁμολογίας.

Ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ἕτοιμη νὰ χάσῃ τὰ πάντα γιὰ τὸν Χριστό, τότε ἤδη ἔχει γευθεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ μαρτυρίου. Καὶ ὁ Θεὸς, ὁ βλέπων τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας, στεφανώνει ὄχι μόνο τὸ τέλος τοῦ ἀγῶνος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁγία πρόθεσι τοῦ πιστοῦ.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Ἰωάν. ιζ΄ 1-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ  Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, 2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. 3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας  Ἰησοῦν Χριστόν. 4 ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· 5 καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. 6  Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. 7 νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· 8 ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 9  Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, 10 καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. 12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. 13 νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.

H

  Αγία μας Εκκλησία έχει ορίσει μία Κυριακή πριν την Πεντηκοστή να εορτάζουμε την μνήμη των 318 Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Ο σημερινός εορτασμός θεσπίστηκε για να τονιστεί η θεότητα του προσώπου του Χριστού και η μεγάλη σημασία αυτής της αλήθειας για ολόκληρη την Εκκλησία.

Λίγες μόλις δεκαετίες μετά το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Χριστού και το πάθος Του, εμφανίστηκαν οι πρώτες παραχαράξεις της πίστεως και αργότερα οι μεγάλες Χριστολογικές αιρέσεις στην Εκκλησία , σχετικά με το πρόσωπο και την υποστατική ένωση των δύο φύσεων του Κυρίου (την Θεία και την ανθρώπινη). Ερωτήματα όπως: Ποιός τελικά είναι ο Χριστός; Ποιά η σχέση του με τον Θεό; Πώς κατανοείται η σχέση και η ένωση κτιστού και ακτίστου από τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού; Πώς μπορεί να είναι Θεάνθρωπος και η μητέρα αυτού Θεοτόκος; Σε αυτά λοιπόν τα ερωτήματα που κλήθηκαν να απαντήσουν και να δογματίσουν οι Άγιοι Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ως φύλακες της παραδόσεως και της αλήθειας.  Τα ερωτήματα αυτά που  ετέθησαν αφορούσαν όχι μόνο τη Θεότητα του Θεού και Λόγου αλλά και την Ενανθρώπησή του.

Η Α’ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Πρεσβύτερο Άρειο και τον Αρειανισμό, και τα τρία εκκλησιαστικά σχίσματα το Νοβοτιανό, του Παύλου Σαμοσατέα και το Μελιτιανό τα οποία ταλάνιζαν για χρόνια την εσωτερική ειρήνη της Εκκλησίας. Διατύπωσε τους πρώτους όρους ορθού Χριστιανικού δόγματος και ιδιαίτερα τα περί του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τον Υιό και Λόγο , ως ομοούσιο τω Θεώ Πατρί. Συνέταξε δε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως και εξέδωσε είκοσι Ιερούς Κανόνες.

Τη Σύνοδο αποτέλεσαν 318 Άγιοι Πατέρες. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ,  κατά το 20ο έτος της Βασιλείας του και είχε διάρκεια 3,5 έτη. Διακριθείσες μορφές της Συνόδου ήταν ο Αλέξανδρος Κωνσταντινουπόλεως , ο Αλέξανδρος Αλεξανδρείας , Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Ευστάθιος ο Αντιοχείας, ο Μακάριος ο Ιεροσολύμων, ο Άγιος Σπυρίδων , ο Άγιος Νικόλαος κ.α.


Αγαπητοί μου, Οι στρατιώτες έβαλαν κλήρο για τον Χιτώνα του Κυρίου ενώ ο Άρειος τον έσχισε βάζοντας σε σωτηριολογικό κίνδυνο το πλήρωμα της Εκκλησίας «Ποιος σου έσχισε το χιτώνα Σώτερ; Άρειος συ είπας» απεκήρυξαν οι Άγιοι Πατέρες. Και Πράγματι ο ασεβής Άρειος με την κακόδοξο διδασκαλία του έσχισε τον χιτώνα του Σωτήρος Χριστού, αφού η διδασκαλία του μετέβαλε το σωτηριολογικό θεμελίωμα του Ευαγγελίου της Μίας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας, σε ένα άγονο φιλοσοφικό σύστημα. Δίδαξε, λοιπόν ότι ο Υιός και Λόγος (το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος) δεν είναι κατά φύση και κατ’ ουσία αληθινός Θεός. Δημιουργήθηκε από τον Θεό – Πατέρα κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή «εν χρόνω», οπότε υπήρχε και στιγμή που δεν ήταν. Οπότε δεν ήταν αγέννητος αλλά ένα απλό κτίσμα του Θεού.

Ο Άρειος επηρεάστηκε σταθερά από τον Ιουδαϊκό μονοθεϊσμό, τη φιλοσοφική αντίληψη περί απόλυτης υπερβατικότητας και περί ακινήτου του Θεού, από τις κοσμολογικές αντιλήψεις και προπαντός από την διδασκαλία του Φίλωνα περί του κτιστού Λόγου , δια του οποίου ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Ο Άρειος με την διδασκαλία του αρνείτο ουσιαστικά τη Θεότητα του Χριστού, άρα και την σωτηρία του ανθρώπου. 

Δογματική διδασκαλία των Αγίων Πατέρων 

Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος Φωτιστές των Σλάβων 11 Μαΐου

Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, κατά κόσμον Κωνσταντίνος και Μιχαήλ, ήταν παιδιά του δρουγγάριου στρατιωτικού διοικητού Λέοντος και γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε περί το 827, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ το 815. Είχαν δε άλλα πέντε αδέλφια. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο μικρότερος και είχε μεγάλη επιμέλεια στα γράμματα. Παιδί ακόμη, είχε διαβάσει τα έργα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και είχε γράψει ύμνο προς τιμήν του. Τα χαρίσματά του τα πρόσεξε ο λογοθέτης Θεόκτιστος και τον έστειλε στην σχολή της
Μαγναύρας, όπου με την καθοδήγηση του Λέοντος του Μαθηματικού και του ιερού Φωτίου σπούδασε βασικά φιλοσοφία. Διέπρεψε στις σπουδές του και αρχικά διορίσθηκε χαρτοφύλακας (αρχιγραμματέας) του Πατριαρχείου και αργότερα καθηγητής της φιλοσοφίας στη σχολή της Μαγναύρας.

Ο Μιχαήλ ακολούθησε την σταδιοδρομία του πατέρα τους. Έγινε στρατιωτικός και ανέλαβε την διοίκηση της περιοχής των πηγών του Στρυμόνος, δηλαδή στα σημερινά σύνορα Βουλγαρίας και Σερβίας, όπου και γνώρισε καλά τους Σλάβους. Παρά την επιτυχημένη σταδιοδρομία και των δύο αδελφών, βαθιά τους συγκλόνιζε ο ζήλος για την πνευματική ζωή. Είχαν μοναστική κλίση, αλλά πίστευαν στη μαρτυρική διακονία της κλίσεώς τους αυτής, για να σωθούν και άλλες ψυχές.

Ο 9ος αιώνας μ.Χ., όταν και έλαμψαν οι Άγιοι, είναι μια μεγάλη εποχή του Βυζαντίου. Χαρακτηρίζεται από ακμή στην πολιτική και στρατιωτική δύναμη και από άνθηση στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες. Η Εκκλησία της Ανατολής ανασυγκροτείται μετά την τρικυμία της εικονομαχίας. Το πρόβλημα της εικονομαχίας, αν μπορεί η φύση του Θεού, η θεία και η ανθρώπινη, να παρασταθεί εικονικά, έχει επιλυθεί. Τα ρήγματα όμως από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ Δύσεως και Ανατολής γίνονται βαθύτερα. Τα εγκόσμια συμφέροντα, οι ανταγωνισμοί για την πνευματική και πολιτική εξουσία διασπούν την μέχρι τότε ενιαία Χριστιανική Οικουμένη σε δύο παράλληλους κόσμους, το Βυζαντινό και το Φραγκικό. Οι διαφορές είναι ορατές στα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ., όταν ανέκυψε το θέμα του εκχριστιανισμού των Σλάβων της Δύσεως. Σε αυτήν την αντιδικία μπλέκονται οι δύο Θεσσαλονικείς αδελφοί.

Αρχικά ο Κωνσταντίνος αναπτύσσει ιεραποστολικό έργο μεταξύ της Τουρκικής φυλής των Χαζάρων. Η μεγάλη όμως ευκαιρία δίνεται το καλοκαίρι του 862 μ.Χ., όταν φθάνει στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία του ηγεμόνος των Μοραβών Ραστισλάβου, που το έθνος του κατοικούσε από τη Βοημία μέχρι τα Καρπάθια και το Δούναβη. Ο Ραστισλάβος ζητά από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ έναν Επίσκοπο και δάσκαλο, για να τους διδάξει στη γλώσσα τους την αληθινή πίστη και να προσέλθουν και άλλοι στον Χριστό. Είχαν βαπτισθεί πολλοί, αλλά και οι βαπτισμένοι από τους Λατίνους ιεραποστόλους αγνοούσαν τον Χριστιανισμό, όσο και οι αβάπτιστοι, αφού οι Λατίνοι, συνεπείς στην παράδοσή τους, τους επέβαλαν την γνώση του Ευαγγελίου στα λατινικά και την λατρεία πάλι στα λατινικά, δηλαδή σε μία γλώσσα που αγνοούσαν.

ΕΟΡΤΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ Ι.Μ.ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ 8/21-5 2026

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΟΠΟΥ ΜΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΙΣΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΟΠΟΥ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΨΑΛΛΟΥΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟ ΣΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΜΕΘΟΔΙΟ . ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ -ΦΙΛΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ¨ΓΕΥΣΗ¨ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος.

«Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ, ἐπίσταμαί σε».

Ἱερεμίας α´ 5

Η ζωή τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀρχίζει ὅταν τὸν ἀναγνωρίσει ὁ κόσμος, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱερὰ στιγμή ποὺ ὁ Θεὸς ἐμφυσᾷ τὸ μυστήριο τῆς ὑπάρξεως μέσα στὴν μήτρα τῆς μητέρας. Ἐκεῖ, στὴ σιωπὴ τῆς κυήσεως, ὁ Κύριος πλάσσει πρόσωπο αἰώνιο, ψυχὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη, προορισμένη γιὰ Βασιλεία Οὐρανῶν. Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐξουσία νὰ ἀφαιρέσει ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς δημιουργεῖ μὲ τὰ ἄχραντα χέρια τῆς θείας Του προνοίας.

Ἡ ἔκτρωση δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἀπόφαση ἢ κοινωνικὴ πράξη, ἀλλὰ βαθιὰ πληγὴ στὸ σώμα τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τραγικὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ παρρησία τὴν ὀνομάζουν φόνο, διότι τὸ κυοφορούμενο παιδίον δὲν εἶναι μέρος τοῦ σώματος, ἀλλὰ ξεχωριστὴ ἀνθρώπινη ζωή μὲ ψυχὴ ἀθάνατη. Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει ὅτι «ἡ φθείρουσα τὸ ἔμβρυον, φόνου δίκην ὑπέχει», φανερώνοντας ὅτι ἡ ζωὴ προστατεύεται ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεως.

Κάθε παιδὶ ποὺ δὲν ἀφήνεται νὰ δεῖ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, γίνεται μία σιωπηλὴ κραυγὴ ποὺ βαραίνει τὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν πορεία ὁλόκληρου ἔθνους. Ἔνα ἔθνος ποὺ παύει νὰ προστατεύει τὴ μητρότητα καὶ τὴν παιδικὴ ζωή, ἀρχίζει νὰ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γεύεται καρποὺς πνευματικῆς ἐρημώσεως. Δὲν εἶναι μόνον δημογραφικὸ πρόβλημα· εἶναι τραῦμα πνευματικό, ἠθικὸ καὶ ἐθνικό.

Ἡ Ἐκκλησία ὅμως δὲν ὁμιλεῖ μὲ μῖσος, ἀλλὰ μὲ πόνο καὶ μετάνοια. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε γιὰ νὰ συντρίψει τὸν ἁμαρτωλό, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν πληγωμένη ψυχή. Καμμία πτῶση δὲν εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ὅταν ὑπάρξει συντριβὴ καρδίας, ἐξομολόγηση καὶ ἀληθινὴ μετάνοια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως πρέπει νὰ λέγεται καθαρὰ· ἡ ζωὴ εἶναι ἱερὴ καὶ ἀνήκει μόνον στὸν Δημιουργό της.

Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει «ἐπιλογή», ἡ Ὀρθόδοξη πίστις βλέπει πρόσωπο. Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἐποχὴ βλέπει βάρος, ὁ Θεὸς βλέπει μία ψυχὴ ποὺ προορίζεται νὰ Τὸν δοξάζει αἰώνια.

«Τὰ τέκνα κληρονομία Κυρίου».

Ψαλμός ρκστ´ 3

Νὰ μὴν συνηθίσει ποτέ ἡ καρδιά μας τὸν θάνατο ποὺ παρουσιάζεται ὡς πρόοδος. Διότι ὅπου παύει νὰ προστατεύεται ἡ ζωή, ἐκεῖ σιγά σιγὰ σκοτεινιάζει καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ κόσμου.

ΣΟΚ Ο Καναδάς ένα βήμα πριν την ευθανασία παιδιών – Μετά τους ψυχικά ασθενείς, ακτιβιστές ζητούν θάνατο για ανήλικους και βρέφη με αναπηρία.

 

Το πρόγραμμα MAiD σκοτώνει ήδη δεκάδες χιλιάδες ετησίως

Από την «συμπόνια» στον κρατικό θάνατο

Αυτό που κάποτε θεωρούνταν μια οριακή, συμπονετική επιλογή για ανθρώπους στα πρόθυρα του θανάτου, έχει μετατραπεί στον Καναδά σε μια ταχέως επεκτεινόμενη βιομηχανία θανάτου. Το πρόγραμμα MAiD (Medical Assistance in Dying) ξεκίνησε για ανίατα πάσχοντες ενήλικες. Σήμερα, σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες Καναδούς τον χρόνο. Και το χειρότερο; Η καναδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να το επεκτείνει σε άτομα με ψυχικές ασθένειες (το 2027) – και ήδη ακτιβιστές και νομοθέτες πιέζουν για το επόμενο βήμα: την ευθανασία παιδιών, ακόμα και βρεφών.

Η κατάσταση σήμερα: Δεκάδες χιλιάδες νεκροί, και η ψυχική ασθένεια προστίθεται

Το MAiD δεν είναι πια μια σπάνια εξαίρεση. Σύμφωνα με το άρθρο, σκοτώνει ήδη τόσους πολλούς Καναδούς που το σύστημα θεωρείται από τα πιο διευρυμένα προγράμματα ευθανασίας παγκοσμίως. Η προσωρινή εξαίρεση που αποκλείει την ευθανασία αποκλειστικά για ψυχική νόσο λήγει το 2027. Από εκείνη τη στιγμή, Καναδοί που πάσχουν από κατάθλιψη, ψυχιατρικές διαταραχές, διαταραχές διατροφής – ακόμα και χωρίς σωματική ασθένεια – θα μπορούν να θανατώνονται νόμιμα από το κράτος.

Η επόμενη φάση: Ευθανασία παιδιών και βρεφών

Το SlayNews αποκαλύπτει ότι η συζήτηση έχει ήδη προχωρήσει. Ακτιβιστές και ιατρικοί κύκλοι πιέζουν για επέκταση της ευθανασίας σε αναπηρα βρέφη, με σοβαρά σύνδρομα ή χαμηλές πιθανότητες επιβίωσης – επικαλούμενοι πρακτικές που ήδη εφαρμόζονται στην Ολλανδία. Παράλληλα, συζητείται η επέκταση της επιλεξιμότητας σε εφήβους, με σενάρια όπου η γονική συναίνεση μπορεί να μην απαιτείται.

Το οικονομικό κίνητρο: Ο θάνατος είναι φθηνότερος από τη θεραπεία

Η πιο ανατριχιαστική διάσταση του άρθρου είναι η ανάλυση ότι το MAiD μετατρέπεται σε εργαλείο

Ἅγιος Σίμων ὁ Ἀπόστολος, ὁ Ζηλωτῆς (10 Μαΐου)

Ο Απόστολος Σίμων ήταν ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου και ήταν αδελφός του Ιούδα του Λεββαίου.

Ο Άγιος Απόστολος Σίμων ονομάσθηκε ζηλωτής, λόγω της θέρμης και του ζήλου με τον οποίο κήρυττε το λόγο του Ευαγγελίου. Καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας και είναι γνωστός ως Σίμων ο Κανανίτης (ή Ναθαναήλ ή Βαρθολομαίος - υιός του Θολομαίου). Μετά την ανάληψη του Χριστού και τη χάρη της Πεντηκοστής, ο Σίμων επιδόθηκε σε ένα ευρύ ιεραποστολικό έργο. Δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Περσία, όπου αφού γκρέμισε το μύθο της πολυθεΐας, φανέρωσε σε πλήθος κόσμου το φως της Ευαγγελικής αλήθειας. Στη συνέχεια μετέβη στην Αφρική, όπου κήρυξε το ζωογόνο Λόγο του αληθινού Θεού και Σωτήρος, από την Αίγυπτο έως τη Μαυριτανία. Ο τελευταίος τόπος της θαυμαστής ιεραποστολικής του δράσης ήταν η Βρετανία. Εκεί αφού δίδαξε στο λαό τη χριστιανική πίστη, συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες βασανίστηκε και υπέστη σταυρικό θάνατο.

Σημείωση: Ο Σίμων ο Ζηλωτής εορτάζει και στις 22 Απριλίου

www.saint.gr

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Ζῆλος ἔνθεος, καταλαβῶν σε, τοῦ γνωσθέντος σοι, σαρκὸς ἐν εἴδει, ζηλωτὴν ἐν Ἀποστόλοις ἀνέδειξε καὶ τοῦ Δεσπότου ζηλώσας τὸν θάνατον, διὰ Σταυροῦ πρὸς αὐτὸν ἐξεδήμησας, Σίμων ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ (9 Μαΐου)

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Χριστόφορος καταγόταν από ημιβάρβαρη φυλή και ονομαζόταν Ρεμπρόβος, που σημαίνει αδόκιμος, αδοκίμαστος, κολασμένος. Πιθανότατα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Δεκίου (249-251), όταν στην Αντίοχεια Επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαβύλας († Σεπτεμβρίου).

Ο Άγιος ως προς την εξωτερική εμφάνιση ήταν τόσο πολύ άσχημος, που απεκαλείτο «κυνοπρόσωπος».

Η μεταστροφή του στο Χριστό έγινε με τρόπο θαυμαστό. Συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη, που διεξήγαγε το έθνος του με τα ρωμαϊκά στρατεύματα. Κατατάγηκε στις Ρωμαϊκές Λεγεώνες και πολέμησε κατά των Περσών, επί Γορδίου και Φιλίππου.



Όταν ήταν ακόμη κατηχούμενος, για να ευχαριστήσει το Χριστό, εγκαταστάθηκε σε επικίνδυνη δίοδο ποταμού και μετέφερε δωρεάν επί των ώμων του εκείνους που επιθυμούσαν να διέλθουν τον ποταμό. Μια μέρα του παρουσιάστηκε ένα μικρό παιδί, το οποίο τον παρακάλεσε να το περάσει στην απέναντι όχθη. Ο Ρέμπροβος πρόθυμα το έθεσε επί των ώμων του και στηριζόμενος επί της ράβδου του εισήλθε στον ποταμό. Όσο όμως προχωρούσε, τόσο το βάρος του παιδιού αυξανόταν, ώστε με μεγάλο κόπο κατόρθωσε να φτάσει στην απέναντι όχθη. Μόλις έφθασε στον προορισμό του, κατάκοπος είπε στο παιδί ότι και όλο τον κόσμο να σήκωνε δεν θα ήταν τόσο βαρύς. Το παιδί του απάντησε: «Μην απορείς, διότι δεν μετέφερες μόνο τον κόσμο όλο, αλλά και τον πλάσαντα αυτόν. Είμαι Εκείνος στην υπηρεσία του Οποίου έθεσες τις δυνάμεις σου και σε απόδειξη αυτού φύτεψε το ραβδί σου και αύριο θα έχει βλαστήσει », και αμέσως μετά εξαφανίσθηκε. Ο Ρέμπροβος φύτεψε τη ράβδο και την επόμενη την βρήκε πράγματι να έχει βλαστήσει. Μετά το περιστατικό αυτό βαπτίσθηκε Χριστιανός από τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαβύλα, ο οποίος τον μετονόμασε σε Χριστόφορο. Η άκτιστη θεία Χάρη, που έλαβε την ώρα του βαπτίσματος και του Χρίσματος, μεταμόρφωσε όλη του την ύπαρξη. Κι αυτή ακόμη η δύσμορφη όψη του φαινόταν φωτεινότερη και ομορφότερη.

Περὶ τοῦ Θαύματος τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Νικολάου τοῦ Νέου τοῦ ἐν Βουνένοις 9ην Μαΐου

Τὸ ἄλλοτε πυκνὸν δάσος τὸ εὑρισκόμενον εἰς τὴν περιφέρειαν Δοξαρᾶ, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Ἅγιος ἠσκήτευσε καὶ ἐμαρτύρησε, σήμερον δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν μόνον ἐλάχιστα δένδρα. Πρό τινος ἐσώζετο καὶ τὸ δένδρον, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Ἅγιος ἐκρεμάσθη καὶ ἐμαρτύρησεν, ἀλλὰ μὲ τὴν πολυκαιρίαν ἀφοῦ μέχρι ῥίζης ἐξηράνθη, ἔπεσε καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔκοψαν τοῦτο εἰς μικρὰ τεμάχια, τὰ ὁποῖα ἔλαβον χάριν εὐλαβείας καὶ ἔκαμον φυλακτά.

Ὁ Ἅγιος κατ΄ ἔτος πανηγυριζόμενος τὴν 9ην Μαΐου δεικνύει τὸ ἑξῆς θαῦμα. Τὰ πέριξ τοῦ μικροῦ δυστυχῶς εἰσέτι ὑπάρχοντος Ναοῦ δένδρα, ἅμα τῇ ἐνάρξει τοῦ Ἑσπερινοῦ ἐκβλύζουν δρόσον καὶ ἐκ τῶν φύλλων καὶ ἐκ τῶν κορμῶν. Οἱ δὲ Χριστιανοὶ μὲ κοχλιάρια συλλέγουν τὰς σταγόνας τῆς δρόσου καὶ πίνουν αὐτὰς ὡς ἁγίασμα. Τοῦτο διαρκεῖ καὶ τὴν ἐπαύριον καθ΄ ὅλην τὴν ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου μέχρις ἑσπέρας.

Ἐκεῖνο δὲ ὅπερ ἰδιαιτέρως τὸ σημεῖον τοῦτο καθίσταται θαυμαστὸν εἶναι ὅτι γίνεται εἰς τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου κατὰ τὸ Πάτριον Ἡμερολόγιον. Τούτου ἕνεκα, ἡ Πανήγυρις τοῦ Ἁγίου τελεῖται κατὰ τὸ Πάτριον Ἡμερολόγιον, διότι τότε ὁ Ἅγιος δεικνύει τὸ προαναφερόμενον θαῦμα.
Κατὰ τὴν ἡμέραν δὲ τῆς Πανηγύρεως, Παλαιοημερολογῖται καὶ Νεοημερολογῖται ἔρχονται μακρόθεν ἐξ ὅλων τῶν μερῶν τῆς Θεσσαλίας καὶ πολλάκις δημιουργοῦνται μεταξύ των ἐπεισόδια τίνες ἐξ αὐτῶν νὰ λειτουργήσωσιν εἰς τὸ Ναΐδριον τοῦ Ἁγίου. Οἱ ἐνωρίτερον ἐλθόντες ἀμέσως καταλαμβάνουν τὸν Ναὸν καὶ λειτουργοῦν. Πλὴν καὶ οἱ βραδυπορήσαντες δὲν φεύγουν ἄπρακτοι. Εἴτε ἐξ ἀγνοίας τῶν ἱερῶν διατάξεων, εἴτε ἐξ εὐλαβείας πρὸς τὸν Ἅγιον, συμβαίνει ἐνίοτε νὰ γίνουν ἐπὶ τῆς ἰδίας Ἁγίας Τραπέζης δύο Λειτουργίαι, μολονότι ἀντικανονικόν.

Τὸ παρὸν κείμενο εἶναι ἀπὸ χειρόγραφη ἐπιστολὴ τῆς 18.5.1955 τοῦ τότε Ἀρχιμανδρίτου καὶ μετέπειτα Ἐπισκόπου Μαγνησίας τῆς Ἐκκλησίας μας κατασταθέντος Χρυσοστόμου (Νασλίμη, +1973) ἐκ Βόλου, πρὸς τὸν Μοναχὸ Ἀντώνιο (Μουστάκα) Καυσοκαλυβίτη. Τὸ κείμενο ἐγράφη ὑπὸ μορφὴν πληροφορίας, ὥστε ὁ ἀποδέκτης νὰ συντάξη πλῆρες δημοσίευμα. Λόγῳ ὅμως τῆς γλαφυρότητός του τὸ παραθέτουμε αὐτούσιο. Ἡ ἀναφερομένη ἐκβλύζουσα δρόσος εἶναι γνωστὴ καὶ ὡς αἱματῶδες ὑγρό. Ὁ ἀναφερόμενος μικρὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου στὰ Βούνενα Λαρίσης ἐκάη τὸ 1962 καὶ ἀνηγέρθη νέος, ἀλλὰ πάλι σχετικὰ μικρὸς Ναός, ὁ ὁποῖος ἔκτοτε ὑφίσταται στὸ ἐν λόγῳ Προσκύνημα.

Πηγή

«Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ» -- Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.
Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿
αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).
Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21).
Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.
Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20).

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Στην Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

 Ποιὰ εἶναι ἡ σημερινὴ ἑορτή; Εἶναι σεπτὴ καὶ μεγάλη, ἀγαπητέ, καὶ ὑπερβαίνει τὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ εἶναι ἀντάξια τῆς γενναιοδωρίας τοῦ Θεοῦ πού τὴν καθιέρωσε. Γιατί σήμερα ἔγινε συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Σήμερα διαλύθηκε ἡ παλιὰ ἔχθρα καὶ τελείωσε ὁ μακροχρόνιος πόλεμος. Σήμερα ἐπανῆλθε κάποια θαυμάσια εἰρήνη πού ποτὲ δὲν τὴν περίμεναν προηγουμένως οἱ ἄνθρωποι. Γιατί ποιὸς θὰ ἔλπιζε ὅτι ὁ Θεὸς ἐπρόκειτο νὰ συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν ἄνθρωπο; Ὄχι ἐπειδὴ ὁ Κύριος μισοῦσε τὸν ἄνθρωπο, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ ὑπηρέτης ἦταν ἀδιάφορος· οὔτε ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἦταν σκληρός, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ δοῦλος ἦταν ἀχάριστος.

Θέλεις νὰ μάθεις πῶς ἐξοργίσαμε αὐτὸν τὸν φιλάνθρωπο καὶ ἀγαθὸ Κύριό μας; Γιατί, πραγματικὰ, πρέπει νὰ μάθεις τὴν αἰτία τῆς προηγούμενης ἔχθρας μας, ὥστε, ὅταν δεῖς ὅτι μᾶς τίμησε, ἐνῶ ἤμασταν ἐχθροί του καὶ πολέμιοι, νὰ θαυμάσεις τὴ φιλανθρωπία αὐτοῦ πού μᾶς τίμησε, καὶ νὰ μὴ νομίσεις ὅτι ἀπὸ δικά μας κατορθώματα ἔγινε ἡ ἀλλαγή, καί, ἀφοῦ μάθεις τὸ μέγεθος τῆς χάρης του, νὰ μὴ σταματήσεις νὰ τὸν εὐχαριστεῖς διαρκῶς γιὰ τὶς πολλές του δωρεές. Θέλεις λοιπὸν νὰ μάθεις, πῶς ἐξοργίσαμε τὸν Κύριό μας, τὸν φιλάνθρωπο, τὸν πράο, τὸν ἀγαθό, αὐτὸν πού ρυθμίζει τὰ πάντα γιὰ τὴ δική μας σωτηρία; Σκέφθηκε κάποτε νὰ ἐξαφανίσει ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ τόσο ὀργίστηκε ἐναντίον μας, ὥστε νὰ μᾶς καταστρέψει μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἄγρια θηρία καὶ τὰ κατοικίδια ζῶα καὶ ὁλόκληρη τὴ γῆ.

Καὶ ἐὰν θέλεις, θὰ σοῦ δώσω νὰ ἀκούσεις καὶ αὐτὴν τὴν