Άγιος Αυτόνομος .12 Σεπτεμβρίου

 

Ο Άγιος Αυτόνομος, ήταν επίσκοπος στην Ιταλία όπου αναγκάστηκε να φύγει, διότι τον κατηγόρησαν ότι προσείλκυε πολλούς ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό.

Έφτασε λοιπόν στους Σωρεούς της Βιθυνίας, φιλοξενούμενος από έναν ευσεβή χριστιανό, τον Κορνήλιο, τον όποιο αφού του δίδαξε τις χριστιανικές του γνώσεις, τον χειροτόνησε σε διάκονο. Συγχρόνως έχτισε ναό προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Έπειτα, πήγε στη Λυκαονία και Ίσαυρία, όπου κήρυξε τον Θείο Λόγο, και όταν επέστρεψε στους Σωρεούς, χειροτόνησε τον Κορνήλιο Ιερέα.

Όταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε να ασκεί πιέσεις στους χριστιανούς της Βιθυνίας, ο Άγιος Αυτόνομος έφυγε και πήγε να κηρύξει το Θείο Λόγο στις πόλεις του Ευξείνου Πόντου.

Κατόπιν, αφού περιόδευσε σε πολλές πόλεις της Μ. Ασίας κηρύττοντας την Αλήθεια του Ευαγγελίου, πήγε σε μια πόλη δίπλα στους Σωρεούς, τις Λίμνες. Εκεί οι ειδωλολάτρες πίεζαν τους χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα. Αυτοί, όμως, αντίθετα, τα συνέτριψαν. Οι ειδωλολάτρες, τότε, για να εκδικηθούν, την ώρα της Θείας Λειτουργίας εισέβαλαν στο ναό και σκότωσαν τον Άγιο Αυτόνομο, διότι τον θεωρούσαν υπεύθυνο.

Έτσι, μαρτυρικά ο Άγιος Αυτόνομος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Εκ Δυσμών ανατείλας ως αστήρ ουρανόφωτος, και προς την Εώαν εκλάμψας, ταίς ακτίσι των τρόπων σου, τον Ήλιον της δόξης Ιησούν, εδόξασας αθλήσει σου στερρή, διά τούτο εδοξάσθης θεουργικώς, Αυτόνομε Πατήρ ημών. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν Ιάματα.

Σχολείο Χρηματοδοτούμενο από τον Γκέιτς Προωθεί Σχέδιο για να Στρέψει τα Έφηβα Αγόρια κατά του Κρέατος

Μια πολύ σημαντική και ανησυχητική αποκάλυψη, που δείχνει πώς ένα σχολείο χρηματοδοτούμενο από το Ίδρυμα Gates προωθεί σχέδιο για να στρέψει τα νέα αγόρια κατά του κρέατος, χρησιμοποιώντας εκστρατείες πειθούς που στοχεύουν στην αποσύνδεση του κρέατος από την αρρενωπότητα.

Ένα σχολείο που υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Gates προωθεί ένα σχέδιο για να στοχεύσει Αμερικανούς άνδρες ηλικίας μόλις 16 ετών με εκστρατείες πειθούς, με σκοπό να σπάσει ο δεσμός μεταξύ κρέατος και αρρενωπότητας.

Η Σχολή για την Ηθική Φιλοδοξία (School for Moral Ambition) έχει συνεργαστεί με την Αλεξάνδρα Πέρι και το People for Better Food, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που χρησιμοποιεί το μάρκετινγκ για να αλλάξει τον τρόπο που τρώνε οι Αμερικανοί. Η δημόσια έκκληση χρηματοδότησης της Πέρι επικεντρώνεται σε άνδρες ηλικίας 16 έως 24 ετών και κατονομάζει influencers γυμναστικής και podcasters που αντιμετωπίζουν το κρέας ως το «απόλυτο σημάδι αρρενωπότητας».

Ο στόχος ξεπερνά αυτούς τους νεαρούς άνδρες. Η Πέρι προβλέπει ότι η αλλαγή της σκέψης τους θα επηρεάσει «τις διατροφές τους, τις διατροφές των παιδιών τους και τις γενιές που θα ακολουθήσουν».

Το σχολείο, που συνιδρύθηκε από τον Ολλανδό συγγραφέα Rutger Bregman, αναφέρει το Ίδρυμα Gates και την Abigail Disney μεταξύ των μεγάλων δωρητών. Η βάση δεδομένων του Gates δείχνει επιχορήγηση 75.000 δολαρίων τον Φεβρουάριο του 2025 για γενική λειτουργική υποστήριξη. Η σελίδα στρατηγικής του People for Better Food αναφέρει ότι πρέπει να «αναδιαμορφώσει θεμελιωδώς τις πολιτισμικές πεποιθήσεις για το κρέας και τη φυτική διατροφή». Περιγράφει «εκστρατείες που καθοδηγούνται από την ταυτότητα» και συνεργασία με «αγγελιοφόρους εντός της ομάδας» — φωνές που ένα κοινό ήδη εμπιστεύεται.

Η ιδρύτρια Emilie Fitch έθεσε τη μέθοδο απλά σε μια ανακοίνωση εκστρατείας του 2025: «Δεν βασιζόμαστε στην ηθική, το περιβάλλον ή τα καθαρά γεγονότα υγείας. Αντ’ αυτού, συνδεόμαστε με την κουλτούρα, την ταυτότητα και ΤΙΣ δικές ΤΟΥΣ αξίες.» Οι νεαροί άνδρες επιλέχθηκαν, είπε, για το πόσο πολύ τρώνε, την επιρροή τους στη συζήτηση για την πρωτεΐνη και την προθυμία τους να αλλάξουν συνήθειες για αποτελέσματα. Η αλλαγή ακόμη και του 10 τοις εκατό της κατανάλωσής τους θα είχε σημασία, υποστήριξε.

Η πρόταση είναι ήδη ζωντανή μέσω του Plants for the Win, μιας εκστρατείας που προηγείται της τοποθέτησης της Πέρι. Ο ιστότοπός της υποδέχεται τους επισκέπτες με το «ΧΤΙΖΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ; ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΜΙΑ PED» — μια διατροφή που ενισχύει την απόδοση. Ο fitness influencer Jesse James West παίρνει συνεντεύξεις από ασκούμενους για την πρωτεΐνη. Ένα γραφικό δείχνει έναν μυώδη άνδρα να κρατά τόφου κάτω από τη φράση «ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟ ΤΟΦΟΥ;».

Η σελίδα «Σχετικά» αναφέρει ότι το έργο «δεν είναι να προωθήσει ιδεολογία» και υπόσχεται: «Δεν είμαστε εδώ για να προσηλυτίσουμε κανέναν — απλώς να μοιραστούμε τι λειτουργεί και να αφήσουμε τα αποτελέσματά σας να μιλήσουν από μόνα τους.» Ο χορηγός είναι το People for Better Food, του οποίου η αρχική σελίδα δηλώνει: «Οι Αμερικανοί έχουν μια ερωτική σχέση με το κρέας, αλλά δεν μας εξυπηρετεί πλέον καλά.»

Μια άλλη συνεργάτιδα, η Laura Picot, έχει προτείνει τη χρήση κρατικών προμηθειών για να επεκτείνει τη ζήτηση για φυτικές πρωτεΐνες. Το έγγραφό της στο European Policy Centre τον Μάρτιο του 2026, το οποίο πιστώνει την υποστήριξη του σχολείου, ζητά υποχρεωτικούς κανόνες βιωσιμότητας στις δημόσιες προμήθειες τροφίμων και την επέκταση του EU School Scheme ώστε να περιλαμβάνει «προϊόντα φυτικής πρωτεΐνης, όπως το γάλα σόγιας». Για τις στρατιωτικές κουζίνες έγραψε: «Η ενσωμάτωση καλλιεργειών πρωτεΐνης θα μπορούσε επίσης να εξεταστεί στην εστίαση του αμυντικού τομέα στο πλαίσιο του Readiness 2030.» Το έγγραφο αφορά ευρωπαϊκά σχολεία και αμυντική εστίαση. Η Picot αντιμετωπίζει αυτούς τους δημόσιους προϋπολογισμούς ως τρόπο να κλειδώσει τη ζήτηση για καλλιέργειες πρωτεΐνης, ενώ παράλληλα ζητά αλλαγές στις επιδοτήσεις και τις επενδύσεις που θα πιέσουν τους αγρότες να τις καλλιεργήσουν.

endtimeheadlines.org

σχόλιο ιστολογίου Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: κάτι πολύ σοβαρό που δεν αναφέρεται στο άρθρο είναι ότι όλη αυτή η προπαγάνδα οδηγεί τους άντρες στην θηλυπρέπεια ,κάτι το οποίο είναι πολύ υψηλά στους στόχους των σκοταδιστών.

 

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΒΑΣΤΑ (11 Σεπτεμβρίου)

-ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ,ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΟΥ,

ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝΤΡΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΠΟΤΑΜΙ-

Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης (Χάρτης Ζ2 ). Είναι κτίσμα πιθανόν του 12ου αιώνα.Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου.

Η παράδοση αναφέρει πως το θαύμα της Φύσης έχει σχέση με το μαρτύριο της Αγίας. Ποιο όμως είναι το θαύμα της φύσης: Ένα μικρό εκκλησάκι που το αγκαλιάζουν δεκαεπτά (17) δέντρα. Τα κλαδιά τους ξεφυτρώνουν από τη σκεπή ενώ οι ρίζες τους, που δε φαίνονται, περνούν μέσα από τους τοίχους του για να καταλήξουν στο έδαφος. Είναι βέβαιο πως αν ανθρώπινος παράγοντας παρέμβει για να κόψει τα δέντρα ή να βελτιώσει κάτι στο εκκλησάκι, το κτίσμα θα καταστραφεί.

Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας

Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει.

Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια στο στρατό του χωριού της.

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο3.

Η πιο συνηθισμένη βασανιστήριο που επέβαλαν οι Μουσουλμάνοι κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν το μαστίγωμα. Οι συνήθεις θύματα ήταν οι Χριστιανοί. Ήταν το εναρκτήριο βασανιστήριο σε κάθε άλλο βασανιστήριο, τόσο συνηθισμένο στις διώξεις των Χριστιανών που η φράση έγινε παροιμιώδης: «Θα σε μαστιγώσω μέχρι να αλλάξεις την πίστη σου». 

Το θύμα δέβανε με την πλάτη ακάλυπτη, τα ρούχα του σκισμένα, και ξεκινούσε το μαστίγωμα. Οι δήμιοι ήταν συνήθως Τούρκοι στρατιώτες με ρωμαλέα σώματα, ώστε τα χτυπήματα να είναι και κρίσιμα και δυνατά. Ο αριθμός των χτυπημάτων καθοριζόταν είτε προκαταβολικά από το δικαστήριο είτε (στη συντριπτική πλειονότητα) αφήνόταν στην κρίση των δημίων. Μουσουλμάνοι δικαστές (καδισ) παρακολουθούσαν το βασανιστήριο. Αν το θύμα έδειχνε ότι δεν μπορούσε να αντέξει την ολοκλήρωση του αριθμού των χτυπημάτων και η ζωή του βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, τότε ο δικαστής τοποθετούσε το Κοράνι κάτω από την μασχάλη του δήμιου. Αδύναμος να υψώσει το χέρι του ψηλά (αφού το ιερό κείμενο δεν πρέπει να πέσει στο έδαφος), ο δήμιος κατάφερνε τα υπόλοιπα χτυπήματα με μικρότερη ένταση. Μετά το μαστίγωμα, το θύμα συχνά αφήνόταν ανήμπορο χωρίς φροντίδα, ή ριχνόταν στη φυλακή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, παρέμεναν μόνιμες αναπηρίες στο σώμα. 

Επίσης, ένα από τα πιο σκληρά βασανιστήρια των Οθωμανών Μουσουλμάνων ήταν η διακέντηση. Πλήθη περιέβαλλαν το θύμα και το χλεύαζαν, προτείνοντάς του να ασπαστεί το Ισλάμ και βλαστημώντας την πίστη, την οικογένεια και την εθνικότητά του. Οι πασσάλες στήνονταν σε συγκεκριμένη περιοχή, συνήθως στην πλατεία του χωριού ή της πόλης. Το θύμα σύρονταν εκεί εν μέσω δημόσιας ατίμωσης, όπως συνήθως. Μετά από σκληρό μαστίγωμα, τα ρούχα του σκίζονταν, τα χέρια του δένονταν σφιχτά πίσω από την πλάτη, και το «κάθιζαν» στην πασσάλα. Στη συνέχεια, κρεμιόνταν βάρη στα πόδια του ώστε να γλιστρήσει προς τα κάτω και να διαπεραστεί από την πασσάλα. Σε πολλές περιπτώσεις, ο σαδισμός δεν τελείωνε με τη διαπέραση του θύματος. Η σούβλα (με το θύμα πάνω της) τοποθετούνταν οριζόντια πάνω από φωτιά ή αναμμένα κάρβουνα, και το θύμα ψηνόταν ζωντανό σαν αρνί. Ο φρικτός και τρομερός Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν διάσημος για το αργό ψήσιμο των θυμάτων του, αραιώνοντας τα κάρβουνα από κάτω τους για να παρατείνει τον πόνο και την ψυχαγωγία του ίδιου και της ακολουθίας του. Σε πολλές περιπτώσεις, ανάγκαζε συγγενείς να βασανίσουν και να σκοτώσουν τα ίδια τους τα μέλη της οικογένειας για να αποφύγουν αυτοί τη διακέντηση και το ψήσιμο.

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο2.

Μία από τις πιο φρικιαστικές βασανιστήριες της οθωμανικής περιόδου ήταν αυτή των γάντζων ή «τσικγκελιών», όπως τα ονόμαζαν οι μουσουλμάνοι Τούρκοι. Στους τείχους των πόλεων ή σε ειδικά στημένες σκαλωσιές, στερεώνονταν μεγάλοι γάντζοι με αιχμηρές, ακονισμένες άκρες. Ο γυμνός θύμα, ένας Χριστιανός, ριχνόταν στους γάντζους από ψηλά στους τείχους ή υψωνόταν με ειδικές τροχαλίες και ρίχνόταν στους γάντζους των σκαλωσιών. Εκεί παρέμενε καρφωμένος για μέρες, βασανιζόμενος από φρικτούς πόνους μέχρι να ξεψυχήσει. Αν, μάλιστα, οι γάντζοι δεν είχαν διαπεράσει ζωτικό όργανο, το βασανιστήριο μπορούσε να διαρκέσει αρκετές μέρες. 

Ιστορικές μαρτυρίες αναφέρουν την ύπαρξη μιας τέτοιας σκαλωσιάς με γάντζους στην κεντρική πλατεία του Ηρακλείου (Κάντια), όπου πολλοί Κρήτες, κυρίως επαναστάτες, συνάντησαν το τραγικό τους τέλος. Οι οθωμανοί άρχοντες είχαν στην άκρη των χειλιών τους μια γνωστή παροιμία: «Κεφάλι που δεν κλίνει, πέφτει». Η εκτέλεση της ποινής γινόταν σε δημόσια θέα από έναν εξειδικευμένο δήμιο που λεγόταν μακελάρης (ελληνικοβυζαντινή λέξη που σημαίνει «χασάπης»), με το γνωστό καμπύλο οθωμανικό σπαθί, το γιαταγάνι. Το θύμα έφτανε στον τόπο της σφαγής χλευαζόμενο και δημόσια ντροπιασμένο. Πριν την εκτέλεση, ως συνήθως, είχε ξυλοκοπηθεί και συχνά ακρωτηριαστεί. Η ίδια η τιμωρία ήταν ανώδυνη και στιγμιαία, αλλά όλος ο προηγούμενος διάδικος την έκανε μαρτυρική. Το σώμα και το κεφάλι παρέμεναν εκτεθειμένα για μέρες. Συχνά το κεφάλι του θύματος καρφωνόταν σε κοντάρι και παρελάμβανε μέσα στην πόλη, ιδίως αν το θύμα τύχαινε να είναι επίσημα κυνηγημένος. Άλλες φορές διατηρούνταν και στέλνονταν στον ίδιο τον Σουλτάνο. Άλλες πάλι φορές το κεφάλι παρέμενε κρεμασμένο ή καρφωμένο σε εμφανές σημείο για μέρες, μέχρι να αρχίσει η φυσική αποσύνθεση των χαρακτηριστικών του.

 Το βασανιστήριο της αποκεφαλισμού συνδεόταν φυσικά και με τη μοίρα των Τεσσάρων Μαρτύρων που αφορούν το παρόν έργο. Πράγματι, το Συναξάρι των Αγίων επιβεβαιώνει όσα έχουμε πει μέχρι εδώ. Μετά από σκληρά βασανιστήρια και δημόσια ταπείνωση μέσα στους δρόμους του Ρεθύμνου, οι Άγιοι κατέληξαν στην πλατεία της Μεγάλης Πύλης, η οποία σήμερα φέρει το όνομά τους προς τιμήν τους, για να αποκεφαλιστούν. Πέρα από τις επίσημες εκτελέσεις, υπήρχαν και οι μαζικές σφαγές χριστιανικών πληθυσμών σε περιπτώσεις όπου το ισλαμο-οθωμανικό κράτος ήθελε να επιδείξει τη δύναμή του. Το κύριο πρόσχημα για τις σφαγές ήταν οι αντίποινες κατά των επαναστατικών κινημάτων. Παράλληλα με τους επίσημους παράγοντες που εκτελούνταν δημόσια (επισκόπους, προύχοντες κ.λπ.), άτακτες ορδές γενιτσάρων όρμαγαν στα χριστιανικά σπίτια, έσπαγαν πόρτες, σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και μετά λεηλατούσαν το σπίτι, αρπάζοντας ό,τι τους άρεσε. Φεύγοντας, σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν και φωτιά στο σπίτι. 

Ο Θεοχάρης Ντετοράκης, στην «Ιστορία της Κρήτης» του, μεταφέρει μια ανατριχιαστική πληροφορία. Όταν σκότωσαν τον Επίσκοπο Γεράσιμο Ρεθύμνου το 1821, του άνοιξαν το στήθος, του έβγαλαν την καρδιά και ράντισαν τα λάβαρά τους με το αίμα της προκειμένου να πετύχουν νίκες κατά των απίστων. Ολόκληρη η περιγραφή του περιστατικού θυμίζει άμεσα κανιβαλισμό από πρωτόγονη εποχή. 

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑ…

Οι πιο κατω προφητείες, είναι ένα μέρος από την αφθονία των προφητειών σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού, που έχουν εκπληρωθεί.

Αν πάρει κανείς ξεχωριστά κάποια από τις προφητείες αυτές, μπορεί να την κάνει αντικείμενο σκεπτικισμού και αμφισβήτησης.

Αν όμως, τις πάρει όλες μαζί για μια συνολική θεώρηση τους, η πιθανότητα να εκπληρωθούν όλες αυτές οι προφητείες στο πρόσωπο ενός, θα ήταν ανύπαρκτη χωρίς μια υπερφυσική επέμβαση.

Λοιπον εχουμε και λεμε…





1. Ο Μεσσίας θα γεννιόταν στη Βηθλεέμ

Προφητεία: «Κι εσύ Βηθλεέμ, περιοχή του Ιούδα, δεν είσαι καθόλου ασήμαντη ανάμεσα στις επιφανέστερες πόλεις του Ιούδα, γιατί από σένα θα βγει αρχηγός, που θα καθοδηγήσει το λαό μου, τον Ισραήλ..» (Μιχαίας 5:12)

H προφητεία αυτή ότι, ο Μεσσίας θα γεννιόταν στη Βηθλεέμ, είχε γραφτεί γύρω στο 750 π.Χ. Η Βηθλεέμ ήταν μια πολύ μικρή πόλη, απείχε κάπου 10 χλμ. από την Ιερουσαλήμ. Το πιο αξιοσημείωτο πράγμα είναι ότι η Παρθένος Μαρία, η μητέρα Του και ο Ιωσήφ, ο αρραβωνιαστικός της, ζούσαν στη Ναζαρέτ, κάπου 200 χλμ. βόρεια της Βηθλεέμ. Τον καιρό εκείνο, που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα ή τραίνα η απόσταση αυτή ήταν μεγάλο εμπόδιο για την πραγματοποίηση αυτής της προφητείας. Συνέβη, όμως, ένα πολύ ασυνήθιστο, ακριβώς την πιο κατάλληλη ώρα. Ο Καίσαρας Αύγουστος, ο άρχοντας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αποφάσισε ότι κάθε υπήκοος της βασιλείας του θα έπρεπε να γυρίσει στον τόπο της γέννησής του και να απογραφεί. Ο Ιωσήφ καταγόταν από τη Βηθλεέμ, γνωστή επίσης και ως Πόλη του Δαβίδ. Ακριβώς τον καιρό του διατάγματος επρόκειτο να γεννήσει η Μαρία το Γιο της. Η Μαρία και ο Ιωσήφ ξεκίνησαν για το πολυήμερο ταξίδι τους προς τη Βηθλεέμ. Μόλις έφτασαν εκεί, ο Ιησούς γεννήθηκε, εκπληρώνοντας κατά τρόπο θαυμαστό την προφητεία που είχε λεχθεί πριν από 750 χρόνια.

ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Ἡ προσευχή εἶναι πράξη Ἱερά καί Ἁγία πού ἀπευθύνεται στόν Τριαδικό Θεό καί δέν ἐπιτρέπεται ὁ πιστός νά ἔρχεται διά τῆς συμπροσευχῆς σέ κοινωνία μέ τήν αἵρεση, πού βλασφημεῖ... τόν Χριστό καί πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία Του. Οἱ οἰκουμενιστές ἐκμεταλλεύονται κάθε εὐκαιρία γιά νά συμπροσευχηθοῦν μέ ὅλο τό φάσμα τῶν αἱρετικῶν καί κακοδόξων, ἀλλά καί τῶν ἀλλοθρήσκων. Αὐτό ὅμως γιά κάθε ὀρθόδοξο εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτον, διότι ἡ συμπροσευχή προϋποθέτει τήν κοινή πίστη καί τήν λειτουργική κοινωνία. Ἕνας Ὀρθόδοξος δέν μπορεῖ παρά νά συμπροσεύχεται μόνον μέ Ὀρθοδόξους. Ἀνέκαθεν αὐτή ἦταν ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας μας καί αὐτό τό ἐκφράζουν ἐξ ἀρχῆς οἱ 45ος καί 65ος Ἀποστολικοί Κανόνες. 

Ἀναφέρονται μάλιστα καί οἱ κυρώσεις ὅσων ἐνεργοῦν ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού διδάσκει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Ἐπειδή ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ κανόνες πού ἀπαγορεύουν, ἀλλά καί καταδικάζουν, τήν συμπροσευχή, ἐννοοῦν μόνο τήν τέλεση τῆς λατρείας μέ τούς αἱρετικούς, δηλαδή τό "συλλείτουργο", ἐπιβάλλεται νά τονισθεῖ (καί αὐτό τό βλέπουμε στήν ἴδια τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας), ὅτι οἱ Ἱεροί Κανόνες καταδικάζουν καί αὐτή τήν λεγομένη "ἁπλῆ συμπροσευχή". Ἡ συμπροσευχή δέν ἐπιτρέπεται οὔτε "κατ᾽ οἰκονομίαν" ἀπό τούς ὑψηλά ἱσταμένους στήν Ἐκκλησία, διότι αὐτό, ἐκτός τῶν ἄλλων, δημιουργεῖ (κακῶς βεβαίως) προηγούμενο καί οἱ οἰκουμενιστές τό προβάλλουν ὡς πράξη πού δύναται κατ᾽ αὐτούς νά ἐπαναλαμβάνεται, ἐνῶ ἐπί τῆς οὐσίας εἶναι παράδειγμα πρός ἀποφυγήν.

Η ΑΓΙΑ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ : Ἡ εὐσεβής Αὐγούστα τοῦ Βυζαντίου (10 Σεπτεμβρίου)

ΑΓΙΑ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

       Ανάμεσα στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πολλοί βασιλείς, αυτοκράτορες και μέλη των ανακτόρων, οι οποίοι δεν αλλοτριώθηκαν από την εξουσία. Ενέταξαν την εγκόσμια δόξα στη δόξα του Θεού και στη διακονία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ανακηρύχτηκαν άγιοι για την προσφορά τους στο εκκλησιαστικό σώμα. Μια από αυτούς υπήρξε και η αγία Πουλχερία, η ευσεβής Αυγούστα του Βυζαντίου.

       Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 399. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτοραΑρκαδίου (395-408) και της Ευδοξίας και αδελφή του Θεοδοσίου Β΄ (408-450). Είχε δε την τιμή να λάβει το άγιο Βάπτισμα από τον ιερό Χρυσόστομο. Αν και βρέθηκε μέσα στην χλιδή των ανακτόρων και συναναστρέφονταν και με ραδιούργους παλατιανούς, είχε καλλιεργήσει στην ψυχή της βαθειά πίστη στο Θεό και απόκτησε σπάνιες αρετές.

      Μετά το θάνατο του πατέρα της Αρκαδίου, το 408, η Πουλχερία, εννέα μόλις ετών, ανάλαβε την κηδεμονία του επτάχρονου αδελφού της Θεοδοσίου Β΄, ο οποίος ανάλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο, ως ο νόμιμος διάδοχος του πατέρα τους. Παρά το παιδικό της ηλικίας της, τη διέκρινε σπάνια ωριμότητα και σωφροσύνη. Το πρώτο, που έκαμε ήταν να διαπλάσει το χαρακτήρα του αδελφού της, ώστε να βασιλέψει θεοφιλώς. Του παραστάθηκε με αφοσίωση και προσπάθησε να σταλάξει στην ψυχή του τις αρχές της χριστιανικής πίστεως και να του καλλιεργήσει τις ευαγγελικές αρετές. Τον ήθελε να ξεχωρίζει από τους άλλους ηγεμόνες της εποχής του, οι οποίοι μεθούσαν από την εξουσία και συμπεριφέρονταν με αλαζονεία και τυραννία στους υπηκόους τους. Θεωρούσε την βασιλική και κάθε άλλη εξουσία ως διακονία, έχοντας υπόψη της τα λόγια του Χριστού: «ος αν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος αν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος»  (Μαρκ.9,42-44).

      Όμως ο Θεοδόσιος δεν διέθετε τα απαιτούμενα προσόντα να επιτελέσει τα υψηλά του καθήκοντα, σε αντίθεση με την Πουλχερία, η οποία διακρινόταν για την δυναμικότητά της, τη σωφροσύνη της και την αξιολογότατη μόρφωσή της. Διέθετε μια σπάνια σωματική ομορφιά και έναν πλουσιότατο ψυχικό κόσμο. Σπούδασε τις επιστήμες της εποχής της και μιλούσε, εκτός από τη λατινική γλώσσα, και την ελληνική. Θαύμαζε τον ελληνικό πολιτισμό και μελετούσε τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους. Ήταν αξιολάτρευτη για την πραότητά της, την ευγένειά της,  την ανεκτικότητά της, τη σεμνότητά της και την έκδηλη αγάπη της για το λαό.

Όσιος Ησαΐας κτίτωρ της Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Κύκκου. Εορτάζει στις 10 Σεπτεμβρίου.

Ένα από τα πολλά και περιώνυμα μοναστήρια της Κύπρου, είναι και το Μοναστήρι του Κύκκου, αφιερωμένο στην Παναγία την Ελεούσα. Σ' αυτό φυλάσσεται η θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας (δεξιοκρατούσα), που κατά την παράδοση, ιστορήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Και τούτο χάρη στις ενέργειες και τη θαυμαστή επιμονή ενός γέροντα ασκητή, του Οσίου Ησαΐα.

Ποιος ο τόπος όπου γεννήθηκε ο άγιος αυτός, ποίοι οι γονείς του και ποια η μόρφωση του δεν γνωρίζουμε. Εκείνο πού γνωρίζουμε γι' αυτόν, είναι πως στα μέρη που είναι κτισμένο σήμερα το μεγάλο μοναστήρι, εκεί γύρω στον ενδέκατο αιώνα, ασκήτευε η άγια αυτή μορφή μέσα σε μια σπηλιά.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν γονατιστός προσευχόταν, άκουε το κελάδημα ενός παράδοξου πουλιού, που έλεγε και ξανάλεγε: «Κύκκου, Κύκκου το βουνίμοναστήρι θα γενεί, μια χρυσή Κυρά θα μπει και ποτέ της δε θα βγει». Ο γέρο ασκητής το άκουε, μα δεν μπορούσε να συλλάβει και να αντιληφθεί το νόημα του.

Την εποχή αυτή, όπως και σήμερα, συνηθιζόταν κατά τους θερινούς μήνες, πολλοί από τους κατοίκους των πεδινών μερών να πηγαίνουν στα ορεινά, για να χαίρονται τη δροσιά των Βουνών. Διοικητής τότε της Κύπρου, η οποία βρισκόταν κάτω από την προστασία της μεγάλης μας Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήταν ο δούκας Μανουήλ Βουτομίτης, που διέμενε όπως κι οι άλλοι διοικητές στη Λευκωσία. Όλοι αυτοί συνήθιζαν κατά το καλοκαίρι να αφήνουν τη Λευκωσία και να πηγαίνουν στα ορεινά μέρη για να γλυτώνουν από την υπερβολική ζέστη της πρωτεύουσας. Κατά το έτος 1100 μ.Χ. περίπου, κι ο τότε διοικητής της Κύπρου εγκατέλειψε τη Λευκωσία και πήγε σ' ένα χωριό της Μαραθάσας για εξοχή. Στα βουνά της Κύπρου αυτή την εποχή και στον περίφημο Ακάμα, ζούσαν πλήθη από αναχωρητές μοναχούς, ανάμεσα τους και ο Όσιος Ησαΐας.

Κάποια μέρα που ο Βουτομίτης με μερικούς φίλους του βγήκε στα μέρη εκείνα για κυνήγι αγρινών, αποσπάστηκε από την παρέα του και για ώρες γύριζε μέσα στο πυκνό δάσος μόνος.

21 Σεπτεμβρίου 1956: Απαγχονίζονται από τους Άγγλους 3 Κύπριοι Ήρωες!

21 Σεπτεμβρίου του 1956, η αγχόνη των Άγγλων επρόκειτο να λειτουργήσει για άλλη μια φορά, στέλνοντας στο Πάνθεον των Ηρώων τους τρεις Αγωνιστές της ΕΟΚΑ: Ανδρέα Παναγίδη (22 ετών και πατέρας τριών παιδιών), Μιχαήλ Κουτσόφτα (22 ετών) και Στέλιο Μαυρομμάτη (24 ετών). Το μαρτύριο επαναλαμβάνεται, χάνοντας τρεις νεανικές ζωές και κάνοντας τους «λαμπάδες» στο βωμό της Απελευθέρωσης.

Οι τρεις ήρωες αντιμετώπισαν την αγχόνη με περίσσιο θάρρος. Στο τελευταίο επισκεπτήριο των τριών μελλοθάνατων οι συγγενείς τους, τους βρήκαν να τραγουδούν εθνικά τραγούδια και να ψάλλουν. Εγκαρτερούσαν τον θάνατο με θάρρος και ανδρεία. Οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45 ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο, συνοδευόμενοι από τους συγκρατούμενους τους. Ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε το κλίμα…αμέσως όμως οι φωνές των κρατουμένων έσπασαν τη σιωπή… «ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!!!»

Οι ηρωομάρτυρες πλήρωσαν με τη ζωή τους τον ανεκπλήρωτο πόθο για ελευθερία και Ένωση μετά της μητρός πατρίδος. Ο ξάδελφος του Στέλιο Μαυρομμάτη (και αργότερα και ο ίδιος ηρωομάρτυρας της αγχόνης των Άγγλων), Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα γράψει για τους τρεις ήρωες:

«Γιατί μαυρίζει ο ουρανός κι ας είναι καλοκαίρι
λες κι η αυγή κατάμαυρο χαμπάρι θα μας φέρει.
Και να! Χτυπούνε πένθιμα κάθε χωριού καμπάνες
κλαίνε μαζί τρεις μάνες, μαζί των κι όλη η γη.
Κι είναι γλυκό το κλάμα τους, από χαρά λες κλαίνε
λόγια Σουλιώτου λένε στην πένθιμη σιγή.
Ποτέ δε θα πεθάνουνε, όσοι πεθάναν σήμερα.
Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα
και θ’ ακουστούν ελεύθερα τραγούδια πέρα ως πέρα
στο ελληνικό νησί»

Μνήμη της Γ' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου (9 Σεπτεμβρίου)

Τον 5ο αιώνα μ.Χ., διαφάνηκε η αίρεση του Νεστορίου, Πατριάρχη Κωνταντινουπόλεως. Η διαπίστωση της κακοδοξίας του Νεστορίου σημειώθηκε όταν ο νομικός Ευσέβιος, εντόπισε στα λεγόμενα του Αναστασίου (συγκέλου του Νεστορίου), αιρετικές δοξασίες, οι οποίες αφορούσαν στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Ο Αναστάσιος δεν αποδεχόταν τον όρο «Θεοτόκος» και αντ’ αυτού, παρόντος του Νεστορίου, εισηγείτο τον όρο «ανθρωποτόκος». Ο Νεστόριος, ωστόσο, για να μην προκληθεί θύελλα αντιδράσεων, εισηγήθηκε να χρησιμοποιείται ο ηπιότερος όρος «Χριστοτόκος», μη δεχόμενος έτσι την υποστατική ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, όπως τη διερμήνευε ο Άγιος Κύριλλος , ο οποίος υπογράμμιζε ότι ο Κύριος προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και πως έγινε αντίδωση ιδιωμάτων, αλλά οι δύο φύσεις παρέμειναν ασύγχυτες και άτρεπτες.



Ο νομικός Ευσέβιος, λαϊκός τότε, μετέπειτα Επίσκοπος Δορυλαίου, κατάγγειλε τον Νεστόριο τόσο στον Αλεξανδρείας Κύριλλο, όσο και στον Ρώμης Κελεστίνο . Τότε, ο Άγιος Κύριλλος απέστειλε δύο επιστολές στον Νεστόριο, στις οποίες αποφαινόταν για τον όρο Θεοτόκος τον Ιούλιο ή Αύγουστο του 429 μ.Χ. την πρώτη και Ιανουάριο ή Φεβρουάριο του 430 μ.Χ. τη δεύτερη. O Νεστόριος, εν τω μεταξύ, ήδη είχε γράψει δύο επιστολές στον Πάπα Ρώμης, στην προσπάθειά του να συγκαλυφθεί. Επειδή, όμως, το προκείμενο θεολογικό ζήτημα ήταν δύσβατο για τον Κελεστίνο δεν ανταποκρίθηκε, καταρχάς, στον Νεστόριο. Θεώρησε φρονιμότερο να στείλει σχετική επιστολή στον Αλεξανδρείας με διάφορα ερωτήματα, υπογραμμίζοντας ότι «πάνυ ἐσκανδαλίσθησαν», από τις θέσεις του Νεστορίου. Ο Κύριλλος απάντησε στην επιστολή του Πάπα Ρώμης, επίσης, με επιστολή, με την οποία κοινοποιούσε προς τον «συλλειτουργό» Κελεστίνο (και σε άλλους) τη χριστολογία, όπως ο ίδιος (Κύριλλος) τη διερμήνευε, εξηγούσε την πλάνη του Νεστορίου και ανακοίνωνε τις προθέσεις του για επιβολή ακοινωνησίας στον αιρεσιάρχη. Ακόμη, ο Κύριλλος προτρέπει τον Κελεστίνο να φροντίσει ώστε «δώσομεν ἀφορμᾶς τοῦ πάντας μία ψυχῄ καί μία γνώμῃ στῆναι καί ἐπαγωνίσασθαι τῇ ὀρθῄ πίστει πολεμουμένῃ». Ο Κελεστίνος απάντησε στον Κύριλλο ότι συμφωνεί μαζί του και αναγνωρίζει πως η θεωρία του Νεστορίου είναι αιρετική. Ωστόσο, δεν μπορούσε να υπεισέλθει στα βαθύτερα νερά του εν λόγω θεολογικού ζητήματος, γι’ αυτό και περιορίστηκε να τονίσει ότι πρόκειται για πρόβλημα που αφορά στη γέννηση του Χριστού. Εξάλλου και στην απαντητική του επιστολή προς τον Νεστόριο, επιπλήττει τον αιρεσιάρχη, αλλά δεν τού ορίζει ακριβώς και τι πρέπει να πιστεύει. Επιπλέον, ο Κελεστίνος έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Αλεξανδρείας Κύριλλο, καθιστώντας τον στο θέμα αυτό αντιπρόσωπο της Ρώμης. Με το γεγονός αυτό, κρίνουμε, ότι ο Άγιος Κελεστίνος αναγνώρισε έμμεσα πρωτείο αλήθειας στον Άγιο Κύριλλο.

Τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἂννης (9 Σεπτεμβρίου)

Η Αγία Άννα είναι η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κατάγεται από γένος επίσημο από ιερατική γενιά. Είναι κόρη του ιερέα Ματθάν και της γυναίκας του Μαρίας. Η ενάρετη Άννα παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Θεοσεβή Ιωακείμ. Δεν είχε παιδιά και ήταν ήδη προχωρημένης ηλικίας. Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα κοσμούνται από αρετές. Είναι γεμάτοι από καλοσύνη, πραότητα και υπομονή. Ζουν με ευλάβεια και φόβο Θεού. Τηρούν τον νόμο. Έχουν ταπείνωση, σωφροσύνη, αγιότητα ζωής. Πιστεύουν στο Θεό με θέρμη και προσεύχονται. Προσεύχονται ολόψυχα. Και γι’ αυτό αξιώνονται να γίνουν Πρόγονοι του Βασιλέως των βασιλευόντων Χριστού, του Δημιουργού του ουρανού και της γης.

Η ατεκνία της Αγίας Άννας

Στη ζωή της Άγιας Άννας υπήρχε και ένα μελαγχολικό σύννεφο. Υπήρχε μια πίκρα διότι έμεινε στείρα. Ο Θεός, είχε δώσει στην ενάρετη ζωή της, για δοκιμασία, την στέρηση της μητρότητας. Μοιράζει ο Θεός τα χαρίσματά Του. Και στον καθένα μαζί με τα προσόντα, που τον προικίζει του δίνει και κάποιο μειονέκτημα για να τον συγκρατεί. Έτσι λοιπόν και η ενάρετη Άννα έχει έντονη τη θλίψι της, γιατί δεν μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί.
Τον καιρό εκείνο η ατεκνία είχε φοβερές κοινωνικές συνέπειες. Ο άτεκνος εθεωρείτο περιφρονημένος και ντροπιασμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους. Κανένας δεν έτρωγε ψωμί μ’ αυτόν που δεν είχε παιδί. Όταν πήγαινε στην Εκκλησία καθόταν τελευταίος.
Και αν έδινε λειτουργία, συνηθιζόταν να την δίνει τελευταίος στον Ιερέα.

Η προσευχή της Άννας

Ζητάει, να επιβλέψει ο Θεός στην ταπείνωση της και να της δώσει παιδί. Ένα παιδί ζητάει από το Θεό. ένα παιδί θειο δώρο, που θα τους απάλλασσε από την ντροπή της ατεκνίας. Και αυτό δεν το θέλει δικό της. Υπόσχεται και λέγει:
-«Θά τό ἀφιερώσω Κύριε σέ Σένα».
Ας δούμε όμως με τί λόγια προσεύχεται, πως απευθύνει η Αγία Άννα την παράκληση της στο Θεό:
-«Κύριε Παντοκράτορα, καί Μεγαλοδύναμε, πού μόνο μέ τό λόγο ἔκανες τόν οὐρανό καί τή γῆ καί ὅσα φαίνονται καί εἶναι γύρω μας, πού λύτρωσες, τούς πατέρες μας ἀπό τά χέρια τοῦ Φαραώ, πού μέ τό πρόσταγμά Σου σχίσθηκε ἡ θάλασσα καί πέσανε μέσα οἱ Αἰγύπτιοι. Ἐσύ Θεέ, πού τούς ἔτρεφες σαράντα χρόνια στήν ἔρημο. Ἐσύ, πού εὐλόγησες τή Σάρρα, τή γυναίκα τοῦ Ἀβραάμ καί γέννησε τόν Ἰσαάκ στά γεράματά της. Ἐσύ πού χαρίτωσες ἐκείνη τήν Ἄννα τήν ὁμοία μου καί γέννησε τό Σαμουήλ τόν προφήτη. Ἐσύ δῶσε καί σέ μένα τήν ταπεινή Σου δούλη παιδί, καί μή μέ ἀφήσης νά εἶμαι ντροπιασμένη καί ταπεινωμένη ἀπό ὅλο μου τό γένος. Κύριε, ὁ Θεός μου, τάχα καί σάν ἕνα ἀπό τά θηρία δέν εἶμαι καί ἐγώ; Διατί μέ ὠργίστηκες τόσο καί εἶμαι στείρα; Ἐσύ, πού εὐλόγησες τά ποιήματά σου καί εἶπες: Αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε, δῶσε καί σέ μένα σπέρμα καί καρπό κοιλίας, καί ἄν γεννήσω εἴτε ἀρσενικό εἴτε θηλυκό, νά Σού τό χαρίσω μέ ὅλη μου τή χαρά καί νά τό φέρω στό Ναό Σου νά τό ἀφιερώσω». Ο Άγιος Ιωακείμ, έκλεγε και αυτός και παρακαλούσε το Θεό, όπως και η γυναίκα του.

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Μέγα Φωτίου (Η απαρχή της σωτηρίας μας )

Σήμερα η Παρθένος μητέρα γεννιέται από στείρα μητέρα και ευτρεπίζεται το παλάτι του ερχομού του Δεσπότου Χριστού. Σήμερα σπάζουν τα δεσμά της στειρότητας και σφραγίζονται τα κλείθρα της Παρθένου. Γιατί εκείνα με τα οποία η άγονη μήτρα και τα νεκρά σπλάχνα για παιδοποιΐα έδωσαν παρ’ ελπίδα ωραίο καρπό, με αυτά μνηστεύεται και το αδιάφθορο της παρθενίας και με ολοφάνερα έργα προαγγέλλεται το θαύμα της κυοφορίας. Γιατί είναι υπερφυσικό θαύμα γέννηση χωρίς μεσολάβηση άνδρα και διατήρηση της παρθενίας μετά τη γέννηση. Επίσης νικά τους νόμους της φύσης και η στείρα που συλλαμβάνει μετά τα γηρατειά της και γεννά και με όσα θαυμαστά έργα γίνονται προοιμιάζεται η γέννηση της Παρθένου.

Σήμερα η Άννα θερί­ζει τον καρπό που προήλθε από τον ονειδισμό της ατεκνίας και η οικουμένη απολαμβάνει τα καρποφόρα στάχυα της χαράς. Ο Ιωακείμ ονομάζεται πατέρας του παιδιού, και εμείς παίρνουμε ως αρραβώνα την τιμή της υιοθεσίας. Σήμερα η Παρθένος προβάλ­λει από άγονα σπλάχνα, και η στειρότητα διαδέχεται τις πηγές της αμαρτίας, και το σύνολο της συναγωγής των Ιουδαίων χη­ρεύει, και τα παιδιά προβάλλουν από τους κόλπους της Εκκλησίας, τα οποία αυξάνουν και πληθαίνουν κατά τρόπο θεϊκό για τον νυμφίο Χριστό. Η Παρθένος προέρχεται από άγονη μήτρα, που και όταν ακόμα είναι γόνιμη η γέννηση είναι παράδο­ξη. Ω πόσο μεγάλο θαύμα! Όταν εξέλειπε ο χρόνος της σποράς, τότε έφτασε ο καιρός της καρποφορίας, όταν σβήσθηκε η φλόγα της επιθυμίας, τότε άναψε η λαμπάδα της τεκνοποιΐας. Η νεότη­τα δεν έδωσε άνθος, και προβάλλουν βλαστό τα γηρατειά· δεν φάνηκε εξόγκωση της κοιλιάς όταν ήταν η φύση στην ακμή της, και προβάλλει αειπάρθενο βρέφος ως γέννημα υπερήλικης μήτρας.

 Αλλ’ απορείς, άνθρωπε, αν γέννησε η στείρα, και πολυερευνάς αυτά που έπρεπε να θαυμάζεις, που πρέπει να μας προκαλούν θαυμασμό, παρά να θεωρούμε μηδαμινό αυτό που θαυμάζεται, και λογομαχείς, πώς μπορεί να γεννήσει στείρα; Αν είναι στείρα δεν γεννά, κι αν γεννά δεν είναι στείρα. Και πώς στήθη που στέγνωσαν γίνονται πάλι πηγή γάλακτος; Αν το γήρας δεν είναι στη φύση του να θησαυρίζει αίμα, πώς αυτό που δεν έλαβαν οι θηλές το λευκαίνουν σε γάλα; Και πώς μήτρα που αδρανοποιήθηκε λειτουργεί και ζωογονεί και συγκροτεί και τρέ­φει το έμβρυο; Αυτά εσύ μηχανορραφείς κατά του εαυτού σου και της σωτηρίας σου. Και ποιός είσαι; Γιατί δεν θα ήταν δυνατό να είσαι από τους πιστούς και άξιους του θαύματος· ούτε βέβαια, ούτε θα παρασυρθεί να απιστήσει ο πιστός με εκείνα που συντελούν στην πίστη, αλλά ο Ιουδαίος.

Λόγος στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

1. Ἐλᾶτε ὅλα τὰ ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καὶ κάθε γλώσσα, καὶ κάθε ἡλικία, καὶ κάθε ἀξίωμα, νὰ γιορτάσουμε μὲ ἀγαλλίαση τὴ γέννηση τῆς παγκόσμιας χαρᾶς.
Γιατὶ ἂν οἱ εἰδωλολάτρες, μὲ ψεύτικα δαιμονικὰ παραμύθια ποὺ ξεγελοῦν τὸ μυαλὸ καὶ σκοτεινιάζουν τὴν ἀλήθεια, κι᾿ ἂν ἀκόμα προσφέροντας ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν τιμοῦσαν γενέθλια βασιλιάδων, ποὺ τοὺς τυραννοῦσαν σ᾿ ὅλη τους τὴ ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει ἐμεῖς νὰ τιμοῦμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ποὺ ἄλλαξε τὴ λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σὲ χαρά; Ἐκείνη ἄκουσε τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μὲ πόνους νὰ γεννᾷς τὰ παιδιά σου».
Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη». Ἐκείνη: «Στὸν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου». Τί ἄλλο λοιπὸν ἀπὸ λόγο νὰ προσφέρουμε στὴ Μητέρα τοῦ Λόγου; Ὅλη ἡ κτίση ἂς γιορτάσει μαζί μας κι᾿ ἂς ὑμνήσει τὸν ἁγιασμένο καρπὸ τῆς ἁγίας Ἄννας. Γιατὶ γέννησε στὸ κόσμο παντοτινὸ θησαυρὸ ἀγαθῶν, δήλ. τὴν Παναγία.

Μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς Παναγίας ὁ Πλάστης ξανάπλασε πρὸς τὸ καλύτερο ὁλόκληρη τὴν πλάση, μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ, ἀφοῦ ὁ δημιουργικὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἕνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε συνάμα μ᾿ ὁλόκληρη τὴν πλάση, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπος, μετέχοντας σὲ πνεῦμα καὶ σὲ ὕλη, εἶναι σύνδεσμος ὅλης της ὁρατῆς καὶ ἀόρατης δημιουργίας.

Ἂς γιορτάσουμε λοιπὸν τὴν λύση τῆς ἀνθρώπινης στειρότητας, γιατὶ πῆρε τέλος γιὰ μᾶς ἡ στέρηση τῶν ἀγαθῶν.

Το Γενέσιον της Θεοτόκου-Το γεγονός και η εορτή 8 Σεπτεμβριου

Ἡ Γέννησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου)

Μεταξύ των μεγάλων θεομητορικών εορτών περιλαμβάνεται και το Γενέσιον ή Γενέθλιον ή της Γεννήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ένα γεγονός το οποίο τιμάται με κατάνυξη και θρησκευτική ευλάβεια από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.
Το Γενέσιον της Θεοτόκου τιμάται από την Εκκλησία μας στις 8 Σεπτεμβρίου.

Ιωακείμ και Άννα και η λύση της ατεκνία.
Όταν έφτασε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και οι Ισραηλίτες πρόσφεραν τα δώρα τους, στάθηκε μπροστά στον Ιωακείμ ο Ρουβίμ και του είπε: Δεν επιτρέπεται να προσφέρεις
πρώτος τα δώρα σου, «καθότι σπέρμα οὐκ ἐποίησας ἐν τῷ Ἰσραήλ», επειδή δηλαδή είσαι άτεκνος. Ο Ιωακείμ λυπήθηκε πάρα πολύ και είπε: Θα ερευνήσω ανάμεσα στις δώδεκα
φυλές του Ισραήλ για να διαπιστώσω αν μόνον εγώ ανάμεσά τους είμαι άτεκνος. Και ερεύνησε και διαπίστωσε ότι όλοι οι δίκαιοι είχαν τέκνα. Τότε θυμήθηκε τον πατριάρχη Αβραάμ
ότι στα βαθιά γεράματά του, του χάρισε ο Θεός το γιό του, τον Ισαάκ. Περίλυπος ο Ιωακείμ δεν γύρισε στο σπίτι του. Πήγε στην έρημο, έστησε τη σκηνή του και νήστεψε σαράντα
μερόνυχτα, με την απόφαση να μη γυρίσει στο σπίτι του για να φάει και να πιει, μέχρις ότου τον επισκεφθεί ο Κύριος και Θεός του.

Στο μεταξύ η γυναίκα του η Άννα θρηνούσε και έκλαιγε λέγοντας· κλαίω για τη χηρεία μου, κλαίω και για την ατεκνία μου. Έφτασε η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη και η Ιουδίθ,
η υπηρέτριά της, της είπε: Μέχρι πότε θα ταπεινώνεις την ψυχή σου; Να, έφτασε η μεγάλη ημέρα του Κυρίου και δεν επιτρέπεται να πενθείς. Πάρε όμως αυτόν εδώ τον
κεφαλόδεσμο, πού μου έδωσε η γυναίκα πού τον έφτιαξε και δεν επιτρέπεται να τον ανοίξω εγώ, μια υπηρέτρια, επειδή έχει σημασία βασιλική. Η Άννα της είπε: Φύγε από
κοντά μου· αυτό εγώ ποτέ δεν το έκανα και όμως ο Κύριος με ταπείνωσε πάρα πολύ. Μήπως κάποιος πονηρός σου τον έδωσε και ήρθες για να με κάνεις συμμέτοχη στην
αμαρτία σου; Η Ιουδίθ απάντησε: Τι να σου καταραστώ, αφού ο Κύριος έκλεισε τη μήτρα σου για να μην αφήσεις απογόνους στον Ισραήλ;

Περίλυπη η Άννα έβγαλε τα πένθιμα ρούχα, άφησε ξέπλεγα τα μαλλιά της, ντύθηκε με τα νυφικά της ενδύματα και γύρω στις 9η ώρα κατέβηκε να περπατήσει στον κήπο της.
Σε λίγο κάθισε κάτω από μια δάφνη και προσευχήθηκε στον Κύριο λέγοντας: «Ὁ Θεός τῶν πατέρων ἠμῶν, εὐλόγησον μέ καί ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου, καθώς εὐλόγησας
τήν μήτραν Σάρρας καί ἔδωκας αὐτή υἱόν τόν Ἰσαάκ». Σηκώνοντας κατόπιν τα μάτια της ψηλά στον ουρανό είδε στο δέντρο της δάφνης μια φωλιά γεμάτη νεοσσούς και έβγαλε
θρηνητική κραυγή λέγοντας: «Ἀλίμονό μου, ποιός μέ γέννησε καί ποιά μήτρα μέ ξεφύτρωσε; Γιατί ἐγώ στά μάτια τοῦ Ἰσραήλ εἶμαι καταραμένη καί μέ κοροϊδεύουν καί μέ
προσβάλλουν στό ναό τοῦ Κυρίου. Ἀλίμονό μου, μέ τί ἐξομοιώθηκα ἐγώ; Δέν ἐξομοιώθηκα μέ τά πουλιά, ἀφοῦ αὐτά εἶναι γόνιμα. Δέν ἐξομοιώθηκα μέ τά ἄγρια ζῶα, ἀφοῦ
καί κεῖνα εἶναι γόνιμα, χάρη σέ σένα, Κύριε. Δέν ἐξομοιώθηκα μέ τά νερά αὐτά, ἀφοῦ καί τοῦτα εἶναι γόνιμα. Ἀλίμονό μου, μέ ποιόν ἐξομοιώθηκα; Οὔτε μέ τή γῆ αὐτή, ἀφοῦ
καί ἡ γῆ προσφέρει τούς καρπούς στόν καιρό της καί εὐλογεῖ ἐσένα, Κύριε».