Οι Ειδικοί της ΤΝ Αποκαλύπτουν το πώς τα Υπερ-νοήμονα Ρομπότ θα Μπορούσαν να Εξολοθρεύσουν την Ανθρωπότητα

Από τον Wiliam Hunter, Ανώτερος Ρεπόρτερ [dailymail.com] 

Ένας κορυφαίος ερευνητής ασφάλειας της τεχνητής νοημοσύνης προκάλεσε συναγερμό αυτή την εβδομάδα, αφότου παραιτήθηκε από τη δουλειά του και προειδοποίησε ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να «μας σκοτώσει όλους» μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας.

Ο Τζέικομπ Κόξον, ο οποίος βοήθησε στην εκπαίδευση των πιο πρόσφατων εκδόσεων της τεχνητής νοημοσύνης στην Anthropic με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, προέτρεψε το κοινό να «μην υποτιμούν» τη δύναμή της — ειδικά αν γίνει «υπερευφυής».

Ο 27χρονος ισχυρίζεται ότι ούτε η Anthropic, η εταιρεία που βρίσκεται πίσω από το δημοφιλές σύστημα Claude, ούτε οι δημιουργοί του ChatGPT της εταιρείας OpenAI, όπου εργαζόταν προηγουμένως, «ενεργούσαν υπεύθυνα» όσον αφορά την ασφάλεια της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Αλλά τίθεται το ερώτημα πώς ακριβώς θα μπορούσε η τεχνητή νοημοσύνη να οδηγήσει να εξοντώσει την ανθρωπότητα;

Σύμφωνα με τους ειδικούς, μέρος αυτού που καθιστά τον κίνδυνο τόσο ανησυχητικό είναι ότι υπάρχουν πολλαπλοί πιθανοί δρόμοι προς τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

Μια λίστα με τα «χειρότερα σενάρια» της Τεχνητής Νοημοσύνης κυμαίνεται από τη δημιουργία πολιτικού χάους με παραπληροφόρηση έως την αμετάκλητη αλλαγή του περιβάλλοντος του πλανήτη.

Οι ειδικοί υποδεικνύουν επίσης ότι το μοιραίο πλήγμα που θα

Ζαχαρίου προφήτου πατρός του Τιμίου Προδρόμου (5 Σεπτεμβρίου)

Ο προφήτης Ζαχαρίας κατήγετο από τον οίκο του αρχιερέως Αβιά, απογόνου του Ααρών, και ζούσε στα Ιεροσόλυμα με την γυναίκα του Ελισάβετ, απόγονο και αυτή του Ααρών. Και οι δύο επολιτεύοντο σύμφωνα με τις θείες εντολές, ήσαν δέ δίκαιοι και άμεμπτοι ενώπιον του Θεού. Είχαν μείνει όμως άτεκνοι και η ηλικία τους είχε περάσει.Την ημέρα της μεγάλης εορτής του Εξιλασμού, όταν ο Ζαχαρίας εισήλθε μόνος ως εφημερεύων αρχιερεύς στον ναό για να προσφέρη θυμίαμα, παρουσιάσθηκε στα δεξιά του θυσιαστηρίου του ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Εξαστράπτοντας από θείο φως τού ευαγγελίσθηκε ότι ο Θεός εισήκουσε τις προσευχές του και θα του δώση στα γηρατειά υιό, ο οποίος θα ονομασθή Ιωάννης· πρόσθεσε δέ· «Και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και αυτός προελεύσεται ενώπιον του Κυρίου ετοιμάσαι Κυρίω λαόν κατεσκευασμένον».

Ο Ζαχαρίας έκθαμβος από την οπτασία δυσπίστησε στο χαρμόσυνο μήνυμα και ο άγγελος τον ετιμώρησε με αφωνία ως την γέννησι και τα ονομαστήρια του Προδρόμου, για να τον διδάξη να μην αμφιβάλλη στις θείες επαγγελίες.

Την ογδόη ημέρα από την γέννησι του παιδιού, κατά την περιτομή του, οι συγγενείς ρώτησαν τον πατέρα του πώς θα το ονομάση. Ο Ζαχαρίας εζήτησε πλάκα και έγραψα: «Ιωάννης εστί το όνομα αυτού». Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του και πλήρης Πνεύματος Αγίου έψαλε την προφητική ωδή:«Ευλογητός Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, ότι επεσκέψατο και εποίησε λύτρωσιν τω λαώ Αυτού, και ήγειρε κέρας σωτηρίας ημίν εν οίκω Δαυίδ του παιδός αυτού, καθώς ελάλησε διά στόματος των αγίων, των απ’ αιώνος προφητών Αυτού… Και σύ, παιδίον, προφήτης Υψίστου κληθήση· προπορεύση γάρ πρό προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς Αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ Αυτού, εν αφέσει αμαρτιών αυτών διά σπλάγχνα ελέους Θεού ημών, εν οίς επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους, επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης » (Λουκ. 1,5-20· 53-79).

Μετά την γέννησι του Χριστού ο Ζαχαρίας, σύμφωνα με την παράδοσι, εκήρυττε με παρρησία ότι η Μαριάμ όντως εγέννησε τον Θεό και ότι μετά τον θείο τοκετό έμεινε και πάλι Παρθένος. Επειδή δέ στον ναό της όρισε να στέκεται όπου εστέκοντο αι παρθένοι, διήγειρε εναντίον του το μίσος των Εβραίων. Έτσι, όταν κατά την βρεφοκτονία της Βηθλεέμ έκρυψε την Ελισάβετ μαζί με τον Ιωάννη, νήπιο τότε δυόμισι ετών, σε σπήλαιο πέραν του Ιορδάνου, τον κατήγγειλαν στον θηριώδη Ηρώδη και τον κατεδίωξαν ώς το εσωτερικό του ναού. Εκεί τον εφόνευσαν μεταξύ ναού και θυσιαστηρίου, στον τόπο όπου είχε ορίσει να στέκεται η Παρθένος μετά την θεοτοκία της. Το αίμα του κύλησε έως το εσωτερικό του θυσιαστηρίου, μαρτυρώντας ενώπιον του Θεού την μιαιφονία των Εβραίων. Οι ιερείς ενεταφίασαν το σώμα του στον τάφο των πατέρων του, στα Ιεροσόλυμα.

Από το γεγονός αυτό και εξής στον ναό των Ιεροσολύμων έλαβαν χώρα σημεία και τέρατα, που προεμήνυαν την προσεχή κατάργησι της λατρείας και του Νόμου. Οι ιερείς έπαυσαν να έχουν οπτασίες θεοπέμπτων αγγέλων· τους αφαιρέθηκε το χάρισμα της προφητείας και δεν μπορούσαν πλέον να δώσουν χρησμό από το Δαβήρ (άδυτο του ναού), ούτε να ρωτήσουν στο εφούδ (άμφιο του Ααρών) και να διασαφηνίσουν στον λαό τα δυσνόητα σημεία της Αγίας Γραφής.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.

Εκ τής ρίζης Ιεσσαί, καί εξ όσφύος τού Δαυϊδ, η θεόπαις Μαριάμ, σήμερον τίκτεται ημίν, διό καί χαίριν, η σύμπασα καί κενουργείται, Συγχάρητε ομού, ο ουρανός καί η γή, αινέσατε αυτήν, αι στρατιαί τών εθνών, Ιωακείμ ευφραίνεται, καί Άννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα, Η στείρα τίκτει, τήν Θεοτόκον, καί τροφόν τής ζωής ημών.

Τελική Προειδοποίηση: Πλησιάζει η Προθεσμία για την Ψηφιακή Ταυτότητα του 2028 – Μερικοί μήνες έχουν απομείνει – & το Κόστος της Άρνησης της είναι Τεράστιο

Γράφει ο Μάτζ Γουάγκι

Κάτι αλλάζει κάτω από την επιφάνεια της καθημερινής ζωής. Όχι με ανακοινώσεις ή θεαματικές γεγονότα, αλλά μέσω της αθόρυβης, σιωπηρής ενοποίησης συστημάτων που πλέον παρακολουθούν, επαληθεύουν και ελέγχουν σχεδόν κάθε συναλλαγή & αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτών και των θεσμών στους οποίους βασίζονται. Μέχρι το 2028, σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα που έχουν καθοριστεί (θεσπιστεί) από διεθνείς οργανισμούς και έχουν αντικατοπτριστεί σε έγγραφα εσωτερικής πολιτικής, οι Αμερικανοί πολίτες θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια επιλογή που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί καθόλου επιλογή: Να αποδεχθούν μια ομοσπονδιακά τυποποιημένη Ψηφιακή Ταυτότητα ή να βρεθούν αποκλεισμένοι από την οικονομία που αυτοί οι ίδιοι βοήθησαν να οικοδομηθεί.

Αυτή η προθεσμία δεν είναι υποθετική, δεν είναι μια εικασία. Η Παγκόσμια Τράπεζα, το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) έχουν όλα συμφωνήσει στο 2028 ως στόχο για την καθολική εφαρμογή της ψηφιακής ταυτότητας.

 Εντός των ΗΠΑ, οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες έχουν επιταχύνει πιλοτικά προγράμματα που συνδέουν τα βιομετρικά δεδομένα με την πρόσβαση σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τα ταξιδιωτικά προνόμια και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αυτό που εμφανίζεται ως τεχνολογικός εκσυγχρονισμός είναι, αν το εξετάσουμε πιο προσεκτικά, η κατασκευή ενός ολοκληρωμένου συστήματος ψηφιακού ελέγχου — ενός συστήματος όπου η συμμετοχή στην κοινωνία απαιτεί συνεχή επαλήθευση και όπου η επαλήθευση μπορεί να ανακληθεί χωρίς δυνατότητα ένστασης.

Τα προειδοποιητικά σημάδια έχουν συσσωρευτεί εδώ και χρόνια, ορατά σε όποιον είναι πρόθυμος να κοιτάξει πέρα από τη διαφημιστική ρητορική περί ευκολίας, άνεσης και ασφάλειας. Οι ανέπαφες πληρωμές κανονικοποίησαν την ιδέα ότι το φυσικό χαρτονόμισμα είναι ύποπτο. Τα διαβατήρια εμβολιασμού (τα πράσινα πάσα) δημιούργησαν το προηγούμενο ότι τα δεδομένα υγείας χρησιμεύουν ως διαπιστευτήρια πρόσβασης. Οι τραπεζικές εφαρμογές απέδειξαν ότι οι λογαριασμοί μπορούν να παγώσουν & να μπλοκαριστούν άμεσα με βάση αλγοριθμικές αξιολογήσεις κινδύνου ή με πολιτικά κριτήρια. Κάθε προηγούμενο φαινόταν μεμονωμένο. Συνολικά, όμως, όλα μαζί σχηματίζουν μια σαφή πορεία προς μια κοινωνία όπου η ίδια η ταυτότητα γίνεται ένα προνόμιο υπό όρους και όχι ένα πάγιο κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Δεν μιλάμε για κάποια μακρινή δυστοπία, που διακρίνεται γενικά & αόριστα στον ορίζοντα. Η υποδομή χτίζεται τώρα πυρετωδώς, αυτή την στιγμή, σε πραγματικό χρόνο, μέσω συνεργασιών μεταξύ κυβερνητικών φορέων και ιδιωτικών εταιρειών τεχνολογίας που λειτουργούν με ελάχιστο δημόσιο έλεγχο. Οι συνέπειες αυτής της μετάβασης δεν θα είναι προσωρινές προσαρμογές, αλλά μόνιμες αλλαγές στις συνθήκες της ίδιας της ελευθερίας μας. Για να κατανοήσουμε το τι διακυβεύεται, πρέπει να εξετάσουμε με ειλικρίνεια τους μηχανισμούς που συναρμολογούνται, τις εξαρτήσεις που σχεδιάζονται και τις εναλλακτικές λύσεις που εξαφανίζονται ραγδαία.

Πώς Λειτουργεί στην Πραγματικότητα η Ψηφιακή Ταυτότητα

1. ■ Η ψηφιακή ταυτότητα λειτουργεί ως μηχανισμός πρόσβασης (πύλης) και όχι ως απλή ταυτοποίηση — ένας διακόπτης που

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι.

Το 1822, Μουσουλμάνοι Τούρκοι συνέλαβαν δύο Ελληνίδες χριστιανές γυναίκες στη Νάουσα και προσπάθησαν να τις αναγκάσουν να ασπαστούν το Ισλάμ. Τις άλειψαν με μέλι στο κεφάλι και τις έδεσαν εκτεθειμένες, ώστε να δέχονται τα τσιμπήματα σφίγγων και των περαστικών. Η πρώτη γυναίκα, σύζυγος του καπετάνιου Ζαφειράκη, χτίστηκε τότε στον τοίχο μέχρι τον λαιμό στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Την άφησαν εκεί για μέρες για την ψυχαγωγία του άγριου όχλου που πήγαινε εκεί βρίζοντάς την και χτυπώντας το κεφάλι της με ξύλα καθώς προεξείχε από τον τοίχο. Δεν υποχώρησε ούτε στιγμή, ενισχυμένη μέχρι την τελευταία της πνοή από την προσευχή, και ποτέ δεν εγκατέλειψε την χριστιανική της πίστη. Το μαρτύριό της διήρκεσε πέντε μέρες. Μια περαστική τσιγγάνα γυναίκα, για να βιαστεί το τέλος της, της έριξε μια μεγάλη πέτρα, και έτσι η ευλογημένη παρέδωσε την ηρωική της ψυχή στα χέρια του Θεού τον Οποίο δεν αρνήθηκε.

 Η άλλη γυναίκα, η Μαρία, αρνήθηκε να αλλάξει την πίστη της, και γι’ αυτό ο Εμπούμπ Λουμπούτ την έκλεισε σε έναν σάκο με θανατηφόρα φίδια, όπου μαρτύρησε. Ο ιστορικός Ευθύμιος Στουγιαννάκης γράφει: «Ο οξύς ιός που διαδόθηκε στις φλέβες της μάρτυρος από τα δαγκώματα, ωστόσο, τη σκότωσε σε γλυκιά λήθη, προσευχόμενη μέχρι την τελευταία στιγμή για τους δήμιούς της και επικαλούμενη τονΎψιστο και την Παναγία.» 

Και ο Πουκβίλ περιγράφει με τα πιο σκοτεινά χρώματα στον πολιτισμένο κόσμο τις δραματικές σκηνές που είδε με τα ίδια του τα μάτια εκεί: «Πολλές γυναίκες γυμνές μπήκαν μέχρι τον λαιμό σε σάκους με γάτες, φίδια και ποντίκια…» Τα άψυχα σώματα αυτών των ιερών γυναικών πετάχτηκαν τελικά στη θάλασσα. Αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη σφαγή της Νάουσας. 13 Απριλίου 1822 409 Έλληνες σκοτωμένοι και πάνω από 400 δούλοι.

Ὁ Προφήτης Μωυσῆς ὁ Θεόπτης (4 Σεπτεμβρίου)

Ο Προφήτης και Θεόπτης Μωυσής, υπολογίζεται ότι γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 1569 π.χ. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος, ονομαζόταν Άβραμ (ή Αμράμ) και καταγόταν από τη φυλή του Λευί και η μητέρα του Ιωχαβέδ. Όταν ο Φαραώ διέταξε να σφάξουν τα νήπια των Εβραίων η μητέρα του τον έβαλε σ' ένα κιβώτιο και τον άφησε στις όχθες του Νείλου εγκαταλείποντας το στην θεία πρόνοια. Το βρέφος το βρήκε η κόρη του Φαραώ Θέρμουθιν (ή Mέρις ή Mέρρινα), η οποία το υιοθέτησε και του έδωσε το όνομα Μωυσής, που σημαίνει «σεσωσμένος από τα ύδατα». Ανατράφηκε ως γνήσιος υιός της πριγκίπισσας και έμαθε όλη την σοφία και την γνώσι των Αιγυπτίων, χωρίς εν τούτοις να αποξενωθεί από την πίστη των πατέρων του και την αγάπη προς το έθνος του.

Όταν ήταν σαράντα χρονών σκότωσε κάποιον Αιγύπτιο, που είχε επιτεθεί εναντίον ενός Ισραηλίτη και για να σωθεί κατέφυγε στη γη Μαδιάμ, όπου έγινε βοσκός. Εκεί παντρεύτηκε την Σαπφώρα, θυγατέρα του Iοθόρ, και απέκτησε δύο γιους, τον Γηρσάμ, που σημαίνει «είμαι πάροικος σε ξένη γη», και τον Ελιέζερ, που σημαίνει «ο Θεός βοηθός». Κατά την πολυχρόνιο εξορία του μακριά από τον λαό του ο Μωυσής, ενώ έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του στην ησυχία των βουνών και της ερήμου, καταρτιζόταν στην αποστολή για την οποία τον προόριζε ο Θεός, να ποιμάνει το λογικό Του ποίμνιο. Συγχρόνως καθάριζε την καρδιά και τον νου του με την προσευχή και την συνεχή αδολεσχία του Θεού.

Μια ήμερα, ύστερα από σαράντα χρόνια ξενιτιάς στην Μαδιάμ, όπως έβοσκε τα πρόβατα στο όρος Χωρήβ, του φανερώθηκε ο Θεός υπό μορφήν πυρός, εξερχόμενου μέσα από μία βάτο, η οποία φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν. Με την θεοφάνεια αύτη, η οποία προεικόνιζε το μέγα μυστήριο του παρθενικού τοκετού και της εν σαρκί ελεύσεως του Σωτήρος, ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο, για να ελευθέρωση τον λαό του από την πικρή δουλεία και να τον επαναφέρει στην γη των πατέρων του. Επειδή αυτός ήταν βραδύγλωσσος και δίσταζε να αναλάβει το έργο, του έδωσε ως βοηθό και διερμηνέα τον αδελφό του Ααρών  Παρουσιάσθηκαν λοιπόν μαζί στον Φαραώ και του ζήτησαν να επιτρέψει στους Ισραηλίτες να λατρεύσουν τον θεό τους στην έρημο. Κατά θεία παραχώρηση η υπερήφανη καρδιά του Φαραώ σκληρύνθηκε και δεν τους άφηνε να φύγουν. Τους κράτησε να εργάζονται ως δούλοι στις μεγάλες οικοδομικές εργασίες, πού είχε επιχειρήσει η ματαιοδοξία του.

Απόρρητα ιστορικά ντοκουμέντα 62 ετών αποκαλύπτουν την Ιστορική Αλήθεια για τη Μονή Εσφιγμένου!

Γράφει ο Ηρακλής Μωραΐτης

 Η επίσημη ρητορική γύρω από το ζήτημα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου παρουσιάζει την κρίση ως μια πρόσφατη, καθαρά νομική διαφορά που προέκυψε επειδή οι μοναχοί κηρύχθηκαν «σχισματικοί» το 2002 και, κατά συνέπεια, οφείλουν να εκκενώσουν το μοναστήρι. Ωστόσο, η εξέταση των πρωτογενών πηγών —του εγγράφου-απαρχή του 1972 και των επίσημων πρακτικών των Έκτακτων Διπλών Ιερών Συνάξεων (Ε.Δ.Ι.Σ.) ΡΞΑ΄ (161) και ΡΞΒ΄ (162) του Αυγούστου του 2005— αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Τα ντοκουμέντα αυτά αποδεικνύουν ότι ο διωγμός της ιστορικής αδελφότητας ξεκίνησε τέσσερις δεκαετίες πριν κατασκευαστεί η «βολική» κατηγορία του σχίσματος, και ότι η ίδρυση της Νέας Αδελφότητας αποτέλεσε μια απολυταρχική επιβολή του Φαναρίου που ισοπέδωσε την αγιορείτικη δημοκρατία.

 

1. 1972: Η Απαρχή του Διωγμού και ο Μύθος της «Οικειοθελούς Αποχώρησης»

Το πρώτο μεγάλο ψεύδος της επίσημης πλευράς είναι ότι οι Εσφιγμενίτες αποκόπηκαν μόνοι τους και εγκατέλειψαν τις υποχρεώσεις τους. Το ιστορικό έγγραφο της Ιεράς Κοινότητας του 1972 αποδεικνύει τον βίαιο και παράνομο διοικητικό αποκλεισμό της Μονής χωρίς τη θέλησή της.

Όταν ο τότε Καθηγούμενος Αθανάσιος και η αδελφότητα άσκησαν το παραδοσιακό δικαίωμα της θρησκευτικής τους συνείδησης και διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα (το 1965 ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις οικουμενιστικές του προσεγγίσεις με το Βατικανό και την λεγόμενη "Άρση αναθεμάτων"), η αντίδραση της ηγεσίας ήταν καθαρά τιμωρητική με δεινά αλλά το 1972 , η Ιερά Κοινότης αποφάσισε και την αποπομπή του αντιπροσώπου της Μονής Εσφιγμένου από τις κοινές συνεδριάσεις, αφαιρώντας της τη φωνή και τα δικαιώματά της εντός του διοικητικού οργάνου του Άθω.

Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο είναι η χρονική αντίφαση:

• Ο διωγμός ξεκίνησε το 1965 όταν

Όσιος Θεόκτιστος συνασκητής του Μεγάλου Ευθυμίου 3 Σεπτεμβρίου

Ο όσιος και μέγας αυτός ασκητής, αποσύρθηκε από τον κόσμο και κατέφυγε έξι μίλια από τα Ιεροσόλυμα, όπου βρίσκεται η Λαύρα Φάρα. Εκεί κλείστηκε σ' ένα κελί και επιδόθηκε σε αυστηρότατους ασκητικούς αγώνες. Στα χρόνια αυτά, εγκαταστάθηκε σ' ένα γειτονικό κελί της Λαύρας αυτής και ο μέγας Ευθύμιος. Ο κοινός πόθος της άσκησης συνέδεσε στενά τους δύο διάσημους ασκητές, οι όποιοι μετά την απόδοση της γιορτής των Φώτων πήγαιναν μακρύτερα μέσα στην έρημο, για αυστηρότερη άσκηση. Επέστρεφαν στη Λαύρα, την Κυριακή των Βαΐων. Μετά το πέμπτο έτος, αποσύρθηκαν οριστικά στην έρημο μέσα σε μια σπήλια. Η φήμη όμως της αρετής τους, έφερε κοντά τους πολλούς μαθητές και έτσι δημιουργήθηκε κοινόβιο, που μέχρι τέλους της ζωής του προϊστάμενος ήταν ο Θεόκτιστος. Με τη μεγάλη υπόληψη και αγάπη των συνανθρώπων του, ο όσιος Θεόκτιστος πέθανε σε βαθιά γεράματα το 451 μ.Χ. Στην κηδεία του πρωτοστάτησαν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Αναστάσιος και ο μέγας Ευθύμιος, που τότε ήταν 90 ετών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεῶ ἐκ νεότατος, ἀνατεθεῖς ἱερῶς, κτιστῶν τὴν προσπάθειαν, ἀπεβδελύξω στερρῶς, Θεόκτιστε Ὅσιε, ὅθεν τῆς ἡσυχίας, διαλάμψας τοὶς τρόποις, ὤφθης τῶν Μοναζόντων, ἀκριβὴς παιδοτρίβης. Καὶ νῦν τοὺς προσιόντας σοί, Πάτερ κυβέρνησαν.

Άγιος Άνθιμος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Νικομήδειας 3 Σεπτεμβρίου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Αγ. Παντελεήμονος Αγίου Όρους.
Μέρος δέρματος του Αγίου βρίσκεται στο Παρεκκλήσιο της Οσ. Ξένης της Ρωσίδος στην Μάνδρα Αττικής.

Ο Άγιος Άνθιμος έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. και πατρίδα του ήταν η Νικομήδεια. Από μικρός διακρίθηκε για τον ευσεβή ζήλο του προς τα θεία. Όταν ενηλικιώθηκε, η ζωή του ήταν υπόδειγμα σωφροσύνης και αγάπης. Επειδή πλούσια κατείχε το θησαυρό των θείων αληθειών, η θερμή του διδασκαλία, εμπνεόμενη από αποστολικό ζήλο, έβρισκε σχεδόν πάντα ανταπόκριση στις ψυχές των πιστών. Η πνευματική ικανότητα του Άνθιμου ώθησε τους χριστιανούς της Νικομήδειας και τον έπεισαν να γίνει Ιερέας και αργότερα επίσκοπος τους. Όταν, όμως, έγινε ο διωγμός επί Διοκλητιανού, τον κυνήγησαν και τον συνέλαβαν (302 μ.Χ.). Ο Διοκλητιανός του πρότεινε να θυσιάσει στους Θεούς για να κερδίσει τη ζωή του, αλλιώς τον περίμεναν φρικτά βασανιστήρια, και του έδειξε το όργανα που θα τον βασάνιζαν. Ο Άνθιμος είπε: «Γιατί μου τα δείχνεις; για να με φοβίσεις; Αυτά ας τα φοβούνται εκείνοι, για τους οποίους η παρούσα ζωή είναι μόνο ηδονή και τη στέρηση της θεωρούν μεγάλη απώλεια. Αλλά σε μένα, όπως και σε κάθε χριστιανό, αυτά δεν ασκούν καμιά γοητεία. Το σώμα μου είναι πρόσκαιρο και ευτελές, που μόνη αξία έχει, όταν αγιασθεί δια του Χριστού και δοθεί εις την κατά Χριστόν ζωή. Επομένως, τιμωρίες και βάσανα είναι για μένα πιο ποθητά από του να αρνηθώ το Σωτήρα μου». Τότε, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τελικά τον αποκεφάλισαν.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς φοῖνιξ ἐξήνθισας, τὴ Ἐκκλησία Χριστοῦ, καρποὶς τοὶς τῶν λόγων σου, τῶν εὐσεβῶν τᾶς ψυχᾶς, ἐκτρέφων ἐν χάριτι ὅθεν καὶ ἐναθλήσας, Πάτερ Ἄνθιμε χαίρων, ὤφθης Ἱερομάρτυς, εὐκλεὴς τοῦ Σωτῆρος, ὦ πρέσβευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Μνησικακία και συγχωρητικότητα (Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Ποιά λοιπόν συγνώμη θα έχουμε, όταν, ενώ πρόκειται να λάβουμε τόσο μεγάλο μισθό, τη συγχώρηση δηλαδή των αμαρτιών μας, εμείς δεν υπακούμε στον Νομοθέτη, αλλά συνεχώς Τον περιφρονούμε; Το ότι δε μια τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι καταφρονούμε τον Θεό, φαίνεται από το εξής: Αν έθετε νόμο ο βασιλιάς που να λέει «όλοι οι εχθροί να συμφιλιώνονται μεταξύ τους, διαφορετικά να αποκεφαλίζονται», άραγε δεν θα σπεύδαμε όλοι να συμφιλιωθούμε με τον πλησίον μας; Εγώ νομίζω πως θα το κάναμε. Ποιά λοιπόν συγνώμη θα έχουμε, αφού στον Δεσπότη μας Χριστό δεν απονέμουμε ούτε τόση τιμή, όση απονέμουμε στους συνανθρώπους μας, που είναι δούλοι του Θεού σαν κι εμάς; Γι αυτό μας έδωσε εντολή ο Κύριος να λέμε: «Αφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών» (Ματθ. 6, 12).
Υπάρχει κάτι πιο γαλήνιο απ' αυτό; Υπάρχει τίποτε πιο ήμερο απ' αυτό το πρόσταγμα; Εσένα τον ίδιο σε έκανε κριτή της συγχωρήσεως των αμαρτημάτων σου. Αν συγχωρήσεις λίγα, τότε λίγα θα σου συγχωρηθούν. Αν συγχωρήσεις πολλά, πολλά θα σου συγχωρηθούν. Αν συγχωρήσεις τον άλλο ειλικρινά και από την καρδιά σου, κατά τον ίδιο τρόπο θα συγχωρήσει και ο Θεός εσένα. Αν μετά τη συγχώρηση κάνεις φίλο τον αδελφό, έτσι φιλικά θα διάκειται ο Θεός και προς εσένα. Ωστε, όσο πιο πολύ αμάρτησε ο αδελφός προς εμάς, με τόση μεγαλύτερη προθυμία πρέπει να σπεύδουμε να τον συγχωρούμε, επειδή, μ' αυτό τον τρόπο γίνεται αίτιος για να μας συγχωρηθούν τα μεγάλα μας αμαρτήματα.
Θέλεις να μάθεις ότι δεν θα λάβουμε καθόλου συγχώρηση, αν μνησικακούμε και ότι δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να μας απαλλάξει από τα δεινά που επιφέρει η μνησικακία; Από το παρακάτω παράδειγμα θα το κάνω φανερό.
Σε τί σε αδίκησε ο πλησίον σου; Αρπαξε τα πράγματά σου, τα δήμευσε, έγινε πλεονέκτης απέναντί σου; Εγώ δεν σου λέω ότι σου έκανε μόνο αυτά, αλλά θα προσθέσω και περισσότερα, θα απαριθμήσω όσα θέλεις. Θέλησε ο πλησίον σου να σου αφαιρέσει τη ζωή. Σου προξένησε μύριους κινδύνους. Σου έδειξε όλη τη μοχθηρία του και δεν άφησε τίποτε από την ανθρώπινη κακία που να μην το κάνει σε σένα. Και για να μην αναφέρουμε το καθένα χωριστά, υπόθεσε ότι τόσο πολύ σε αδίκησε, όσο κανένας ποτέ δεν αδίκησε άλλον άνθρωπο. Και σ' αυτή την περίπτωση αν μνησικακήσεις, δεν θα είσαι άξιος συγνώμης
. Και θα σου εξηγήσω εγώ το λόγο.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος δούλος σου σου χρωστάει εκατό χρυσά νομίσματα και σ' αυτόν χρωστάει κάποιος άλλος λίγα αργυρά νομίσματα. Και έρχεται ο χρεώστης του δούλου σου και σε παρακαλεί και σε ικετεύει να βοηθήσεις να του γίνει κάποια διευκόλυνση. Τότε εσύ καλείς τον δούλο σου και τον διατάζεις να χαρίσει το χρέος στον χρεοφειλέτη του, λέγοντάς του πως το ποσό αυτό θα το αφαιρέσεις από το λογαριασμό που σου οφείλει εκείνος. Επειτα αν ο δούλος σου από αδιαντροπιά και κακία έπνιγε πάλι τον χρεώστη του, άραγε, θα μπορούσε κανείς να τον γλιτώσει από τα χέρια σου; Αραγε, δεν θα τον τιμωρούσες πολύ, διότι σε πρόσβαλε και σε έβρισε με την έσχατη ύβρη; Και πολύ δικαιολογημένα.

Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν φοβούνται. Φοβάται αυτός που βρίσκεται μακριά από Τον Ιησού Χριστό.

«Περί Δειλίας»
ΚΛΙΜΑΞ - Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου.
Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής πού εγήρασε στην κενοδοξία. Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως, με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.
 Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, πού συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απροβλέπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι δούλη της δειλίας∙ έχοντας πεποίθησι στον εαυτόν της και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.
Όσοι πενθούν και όσοι καταπονούνται χωρίς να υπολογίζουν κόπους και πόνους, δεν αποκτούν δειλία. Πολλές φορές όσοι υποκύπτουν στην δειλία χάνουν το μυαλό τους. Και είναι φυσικό αυτό, διότι είναι δίκαιος Εκείνος πού εγκαταλείπει τους υπερηφάνους, ώστε και οι υπόλοιποι να μάθωμε να μη υψηλοφρονούμε.
Όλοι όσοι φοβούνται είναι κενόδοξοι, αλλ΄ όμως όλοι όσοι δεν φοβούνται δεν σημαίνει ότι είναι ταπεινόφρονες, αφού και οι λησταί και οι τυμβωρύχοι δεν υποκύπτουν εύκολα στην δειλία.
Σε όποιους τόπους συνηθίζεις να φοβήσαι, μη διστάζης να πηγαίνης, όταν ακόμη δεν έχη ξημερώσει. Εάν δείξεις κάποια χαλαρότητα στο σημείο αυτό, τότε θα γηράση μαζί σου το νηπιακό και αξιογέλαστο τούτο πάθος. Ενώ βαδίζεις προς τα εκεί οπλίζου με την προσευχή. Μόλις φθάσης σ΄ εκείνους τους τόπους, ανύψωσε τα χέρια σου. Με το όνομα του Ιησού μάστιζε τους εχθρούς, διότι δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε στην γη ισχυρότερο όπλο. Αφού απαλλαγής από την αρρώστεια αυτή, ας ανυμνήσης τον Λυτρωτή σου∙ διότι εάν τον ευγνωμονής, θα σε σκεπάζη παντοτινά.
Ποτέ δεν μπορείς διά μιας να γεμίσης την κοιλία. Παρόμοια βέβαια δεν μπορείς διά μιας να νικήσης την δειλία. Όταν έχωμε πολύ πένθος, θα υποχωρήση πιο γρήγορα∙ όταν όμως αυτό μας λείπη, θα παραμένουμε συνεχώς δειλοί. «Έφριξάν μου τρίχες και σάρκες» είπε ο Ελιφάζ (Ιώβ δ΄ 15), περιγράφοντας την πανουργία τούτου του δαίμονος.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ!!!

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

«Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων» προφητεύει για τα έσχατα χρόνια ο 'Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. 

(«Ο Πατροκοσμάς», Προφητεία 57η , σελ. 39)

Ο Άγιος Ιππόλυτος 

«Οι ποιμένες ως λύκοι γενήσονται. Οι ιερείς το ψεύδος ασπάσονται. Οι μοναχοί τα του κόσμου ποθήσουσιν...» γράφει για την εποχή του Αντιχρίστου ο Άγιος Ιππόλυτος. 

 (Άγιος Ιππόλυτος ΒΕΠΕΣ 6, 278)

  

Ο Άγιος Νείλος ο Αγιορείτης

«Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία... Οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, μη γνωρίζοντες παντελώς την δεξιάν οδόν από την αριστεράν... Αιεκκλησίαι δε του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονον τότε εις τους εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φως επιγνώσεως...» προφητεύει ο άγιος Νείλος ο Αγιορείτης και Μυροβλύτης.

(Προφητεία Αγίου Νείλου. Πιστόν αντίγραφον από το Βιβλίον «Ευαγγελικός Κήπος», 
της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κύπρου)

  

Ο Ἅγιος Μάμας (2 Σεπτεμβρίου)

Στὴ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ κάθε ἡλικία ἔχει νὰ ἐπιδείξει τοὺς ἀντιπροσώπους της.
Γιατί κάθε ἡλικία ἔχει προσφέρει σ’ Αὐτὸν ὅτι διαλεχτὸ καὶ ὑπέροχο ἔχει νὰ παρουσιάσει. Κι ἡ ἐφηβικὴ ἡλικία, ποὺ εἶναι ἡ πιὸ δύσκολη στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἔχει νὰ προβάλει τοὺς δικούς της.

Ὁ Ἅγιος Μάμας εἶναι ἕνας ἀπ’ αὐτούς. Διαλεχτὸς στοὺς διαλεχτοὺς καὶ ὡραῖος στοὺς ὡραίους ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀγαπητὲς καὶ ἡρωικὲς μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας μας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων.
Οἱ γονεῖς του Θεόδοτος καὶ Ρουφίνα ζοῦσαν στὴ Γάγγρα τῆς Παφλαγονίας καὶ ἦσαν χριστιανοὶ μὲ μεγάλη κοινωνικὴ θέση.
Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὁ αὐτοκράτορας Αὐρηλιανὸς κίνησε σκληρὸ διωγμὸ ἐνάντια στοὺς χριστιανοὺς (270 – 275 μ.Χ.).
Μεταξὺ τῶν πρώτων συνελήφθη ὁ Θεόδοτος καὶ ἀφοῦ ἀνακρίθηκε καὶ ὁμολόγησε τὸν Χριστό, ρίχτηκε στὶς φυλακὲς τῆς Καισαρείας.
Ἡ σύζυγός του, ἡ ἐνάρετη Ρουφίνα, σὰν ἔμαθε τὴν φυλάκιση τοῦ συντρόφου της, ἂν καὶ ἦταν ἑτοιμόγεννη, ἔτρεξε νὰ τὸν συναντήσει. Ἐκεῖ μὲ παρρησία ὁμολόγησε καὶ αὐτὴ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ φλόγιζε τὴν καρδιά της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κλεισθεῖ στὴ φυλακή.
Δυὸ ἀδελφὲς ψυχές, εὐγενικὲς καὶ ἀγαπημένες, ἑνωμένες στὴν χαρὰ καὶ στὸν πόνο. Μιὰ νύχτα ἡ
Ρουφίνα ἐκεῖ στὴ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακή, ἔφερε στὸν κόσμο τὸ παιδάκι της. Ἡ καρδιά της σκίρτησε ἀπὸ χαρά. Ἀλλὰ μόνο γιὰ μία στιγμή. Ὅταν πῆρε τὸ παιδάκι της νὰ τὸ δείξει στὸν σύζυγό της, τὸν καλὸ Θεόδοτο, τὸν βρῆκε νεκρό.

Τὰ μαρτύρια τὰ πολλὰ ποὺ δοκίμασε γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁδήγησαν πρόωρα στὸν θάνατο. Ἡ πονεμένη μάνα μὲ συντριβὴ ψυχῆς ἔβαλε τὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιά του, γονάτισε δίπλα του καὶ ἔκαμε μὲ δάκρυα τὴν προσευχή της.
Ὕστερα ἔγειρε δίπλα του γιὰ νὰ μὴ σηκωθεῖ ποτές. Τὴν ἴδια νύχτα παρέδωσε καὶ αὐτὴ τὸ πνεῦμα. Ἡ ψυχὴ της πέταξε κοντὰ στὸν Χριστό, ποὺ ἀγάπησε μὲ τὴν καρδιά της. Τὰ βάσανα καὶ οἱ ταλαιπωρίες τῆς φυλακῆς τὴν ὁδήγησαν τόσο γρήγορα στὸν οὐρανό, κοντὰ στὸν μάρτυρα σύζυγό της.
Καὶ τὸ παιδί της; Ὀρφανό, πεντάρφανο μένει τώρα! Τί ἄραγε θὰ γίνει; Τὴν ἀπάντηση δίνει τὸ πνεῦμα
τοῦ Θεοῦ! «Ὀρφανὸν καὶ χήραν ἀναλήψεται». Τὸ ὀρφανὸ καὶ τὴν χήρα τὰ παίρνει ὑπὸ τὴν προστασία του ὁ Θεός. Καὶ νά!

Ἡ παιδεία κατά τόν ἅγιο Κοσμά καί τόν ἅγιο Νικόδημο

[Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς]

Ἅγιος Κοσμᾶς

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐγκατέλειψε τό῎Ορος καί βγῆκε νά
κηρύξει στούςὑπόδουλους ῞Ελληνες τότε πού οἱ Τοῦρκοι τούς ἐξανάγκαζαν ἀκόμη καί ὁμαδικά νά ἐξισλαμισθοῦν, οἱ μισσιονάριοι ὀργίαζαν καί οἱ῾Εβραῖοι βυσσοδομοῦσαν.

Πρωταρχικό μέλημά του ὑπῆρξε ἡπαιδεία τοῦ Γένους. «᾿Ανοίξατε σχολεῖα», δίδασκε. «Νά σπουδάζετεκαί σεῖς, ἀδελφοί μου, νά μανθάνετε γράμματα ὅσον μπορεῖτε... Καλύτερον, ἀδελφέ μου, νά ἔχῃς ἑλληνικόν σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχῃς βρύσες καί ποτάμια». Γιά τό λόγο αὐτό ρωτοῦσε τούς μεγάλους κάθε χωριοῦ· «῎Εχετε σχολεῖον ἐδῶ εἰς τήν χώραν σας νά διαβάζουν τά παιδιά; - Δέν ἔχομεν ,ἅγιε τοῦ Θεοῦ. - Νά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖον καλόν, νά βάλετε καί ἐπιτρόπους νά τό κυβερνοῦν, νά βάνουν διδάσκαλον νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά». Τό ἐρώτημα ἀμείλικτο συντάραζε τίςσυνειδήσεις.

«Διατί, ἅγιοι ἱερεῖς καί τίμιοι προεστῶτες, δέν ἑρμηνεύετε τά εὐλογημένα μας ἀδέλφια νά στερεώνωσι καί νά βάνωσιν εἰς κάθε χωρίον σχολεῖον, νά μανθάνουν τά παιδιά γράμματα, νά γνωρίζουν τό καλόν καί τό κακόν;». Πρῶτος ἀπό ὅλους -πρίν ἀπό τή Γαλλική᾿Επανάσταση- ἐμπνεύσθηκε καί ἐπέβαλε τή γενική καί τή δωρεάν παιδεία ἐπιστρατεύοντας ὡς δασκάλους τούς ἱερεῖς καί ὕστερα ὅσους γνώριζαν γράμματα· δέν ἔπρεπε νά τά κρατήσουν μόνον γιάτόν ἑαυτό τους.

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁραματίστηκε μία Παιδεία ἀνθρωποπλαστική, τῆς ὁποίας σκοπός θά ἦταν ἡ ἀληθινή μόρφωση καί ἡ πνευματική καλλιέργεια· «Δέν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψε το Γένος μας ἀπό τήν ἀμάθειαν καί ἐγίναμεν ὡσάν θηρία;».

Δέν ἤθελε μία Παιδεία ἄνυδρη καί ἀνούσια, ἀναμεταδότρια στείρων γνώσεων, ἀλλά Παιδεία χριστοκεντρική, ὀρθοδοξοκεντρική, ξένη πρός τά ἄθεα γράμματα τῆς ῾Εσπερίας,

καί σχολεῖα πού θά λειτουργοῦν ὡς θερμοκήπια ἀρετῆς καί χριστιανικῆς ζωῆς· «Τήν ἀγάπην -λέγει- ἐπειδή δέν ἠξεύρετε, πρέπει,παιδιά μου, νά στερεώνετε σχολεῖα,διατί πάντα εἰς τά σχολεῖα γυμνάζονται οἱ ἄνθρωποι καί ἠξεύρουν καί μανθάνουν τό τί ἐστι Θεός, τό τί εἶναι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι,τί εἶναι οἱ καταραμένοι δαίμονεςκαί τό τί εἶναι ἀρετή τῶν δικαίων.Τό σχολεῖον φωτίζει τούςἀνθρώπους».

Εἶναι γνωστό ὅτι μέ τά ἀφυπνιστικά κηρύγματά του ἱδρύθηκαν 1.100 σχολεῖα κατώτερα κοινά καί 210 ἀνώτερα «ἑλληνικά». ᾿Ονομάστηκαν ἔτσι, ἐπειδή διδασκόταν σ᾿ αὐτά κυρίως ἡ ἀρχαία ἑλληνική γλώσσα.

Ἁγίες Τεσσαράκοντα Παρθένες καί Ἀσκήτριες καί Ἀμμοῦν ὁ διδάσκαλος αὐτῶν (1 Σεπτεμβρίου)

         ΑΡΧΗ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (Αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους)

ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΗ, ΚΑΛΛΙΡΟΗ, ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ, ΠΗΝΕΛΟΠΗ, ΚΛΕΙΩ , ΘΑΛΕΙΑ, ΜΑΡΙΑΝΘΗ, ΕΥΤΕΡΠΗ, ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ, ΟΥΡΑΝΙΑ, ΚΛΕΟΝΙΚΗ, ΣΑΠΦΩ, ΕΡΑΤΩ, ΠΟΛΥΜΝΙΑ, ΔΩΔΩΝΗ, ΑΘΗΝΑ, ΤΡΩΑΔΑ, ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, ΚΟΡΑΛΙΑ, ΚΑΛΛΙΣΤΗ, ΘΕΟΝΟΗ, ΘΕΑΝΩ, ΑΣΠΑΣΙΑ, ΠΟΛΥΝΙΚΗ, ΔΙΟΝΗ, ΘΕΟΦΑΝΗ, ΕΡΑΣΜΙΑ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ, ΠΑΝΔΩΡΑ, ΧΑΙΔΩ, ΛΑΜΠΡΩ, ΜΟΣΧΩ, ΑΡΗΒΟΪΑ, ΘΕΟΝΥΜΦΗ, ΑΚΡΙΒΗ, ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ, ΕΛΠΙΝΙΚΗ και ΑΜΜΟΥΝ ο διδάσκαλος αυτών.

Οι Άγιες αυτές γυναίκες έζησαν την εποχή του βασιλέως Λικινίου στην Αδριανούπολη της Θράκης. Ο ηγεμών της περιοχής Βάβδος (περί το 305 μ.Χ.) τις συνέλαβε ως χριστιανές και τις προέτρεπε να προσκυνήσουν τα είδωλα. Η Κελσίνα, μία εξ αυτών και η πρώτη της πόλεως, μετά τη θαρραλέα ομολογία της πίστεώς της τις εσύναξε όλες στην οικία της μαζί με τον διδάσκαλό τους, διάκονο Άγιο Αμμούν, για να ενισχυθούν προς το μαρτύριο. Ο Αμμούν πήρε το χαρτί με τα ονόματά τους και τα διάβασε δυνατά ένα-ένα. Ύστερα είπε: «Αγωνισθήτε υπέρ του Χριστού δια του μαρτυρίου, διότι έτσι θα καθίσει και ο Δεσπότης Χριστός στην πύλη της ουρανίου βασιλείας και θα σας προσκαλεί μία-μία κατ’ όνομα, για να σας αποδώσει τον στέφανο της αιωνίου ζωής».

Όταν και πάλι τις ανέκρινε ο ηγεμών, ομολόγησαν όλες σταθερά την πίστη τους. Με την προσευχή τους συνέτριψαν τα είδωλα και ο ιερεύς των ειδώλων ανυψώθηκε στον αέρα, μέχρις ότου, βασανιζόμενος από πύρινους αγγέλους, έπεσε νεκρός στη γη. Τότε ο Βάβδος πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο Αμμούν, να του ξύσουν τις πλευρές, να κάψουν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και να του φορέσουν στο κεφάλι χάλκινη πυρακτωμένη περικεφαλαία.

Επειδή ο Άγιος διαφυλάχθηκε αβλαβής από τα μαρτύρια, οδηγήθηκε μαζί με τις μαθήτριές του από τη Βερόη (σημερινή Στάρα Ζαγορά της Βουλγαρίας) στην Ηράκλεια, στον βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ οδόν εμφανίσθηκε ο Κύριος και τους ενεθάρρυνε. Φθάνοντας στην πόλη πήγαν στον τόπο, όπου είχαν κατατεθεί τα τίμια λείψανα της Αγίας μάρτυρος Γλυκερίας (βλέπε 13 Μαΐου). Ενώ διανυκτέρευαν εκεί προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε η Αγία λέγοντας: «Καλώς ήλθατε, άγιες δούλες του Θεού! Προ πολλού περίμενα την λαμπρή εν Χριστώ συνοδεία σας, για να χορεύσωμε στεφανωμένες όλες μαζί με τους αγίους αγγέλους στην βασιλεία του Χριστού, τον οποίο μέχρις αίματος ομολογήσαμε».

Τούρκος αρθρογράφος: Στη Σμύρνη ρίξαμε τον ελληνικό λαό στη θάλασσα, όχι τον στρατό- Και κάποιοι μιλάνε για ελληνοτουρκική φιλία !

Αναληθή χαρακτηρίζει τον «παραδοσιακό» ισχυρισμό των Τούρκων ότι το 1922 έριξαν στη θάλασσα τον ελληνικό στρατό, ο Τούρκος αρθρογράφος Ουζγκιούρ Αϊντίν, σε κείμενό του για το πρακτορείο ANF, που δημοσιεύει το Pontos News.
Αυτό που γράφει ο κ. Αϊντίν είναι ότι αυτοί που ρίχτηκαν στη θάλασσα στην πραγματικότητα ήταν ο ελληνικός και ο αρμενικός λαός.
«Όπως κάθε Σεπτέμβρη και φέτος θα γίνουμε μάρτυρες εξιστόρησης μύθων που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, σύμφωνα με τους οποίους “το 1922 ρίξαμε τον ελληνικό στρατό στη θάλασσα”.Είναι όμως απόλυτα εξακριβωμένο ότι όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη, ο ελληνικός στρατός την είχε ήδη εγκαταλείψει» αναφέρει σχετικά.
Η επίσημη θέση του τουρκικού κράτους, υπογραμμίζει, είναι ότι τη Σμύρνη την έκαψαν οι Αρμένιοι και οι Έλληνες. «Όμως μετά από χρόνια αποκαλύφθηκε ότι την πυρκαγιά την έβαλαν οι Τούρκοι κομιτατζήδες. Αν συνεκτιμήσει δε κανείς τα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί από Άγγλους και Έλληνες, τότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι την πόλη την έκαψαν οι «άτακτοι», ενώ η στρατιωτική διοίκηση έκανε τα στραβά μάτια
.Όταν μπήκε ο τακτικός στρατός στη Σμύρνη, οι εκπρόσωποι του Κεμάλ δεν έκαναν κάτι για να εγκαταστήσουν διοίκηση και να ελέγξουν την πόλη. Άδειασαν τις φυλακές και γέμισε η πόλη με “ατάκτους”, για συγκεκριμένους λόγους» γράφει ο κ. Αϊντίν.
«Οι λεηλασίες άρχισαν στη συνοικία των Αρμενίων και μετά ακολούθησαν οι πυρκαγιές. Άγγλοι και άλλοι αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι ανάμεσα σε εκείνους που έβαλαν τη φωτιά, ήταν και Τούρκοι στρατιώτες».

Για τη φωτιά, σημειώνει, υπάρχουν δυο απόψεις. «Η μια λέει ότι οι κεμαλιστές είχαν πειστεί πως για να αναπτυχθεί η Σμύρνη, θα έπρεπε να γκρεμιστεί και να ξαναχτιστεί εκ θεμελίων, ενώ η άλλη λέει ότι ο τουρκικός στρατός, για να επιβραβεύσει τους «ατάκτους», τους επέτρεψε να λεηλατήσουν την πόλη. Στη Σμύρνη δεν έριξαν τον Ελληνικό Στρατό στη θάλασσα αλλά το λαό. Για χρόνια μας έκαναν πλύση εγκεφάλου, λέγοντας ότι “ρίξαμε στη θάλασσα τον ελληνικό στρατό”.
Όμως, έχει αποδειχτεί ότι όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στη Σμύρνη, ο ελληνικός είχε ήδη αναχωρήσει. Αυτοί που ρίξαμε στη θάλασσα, ήταν ο ελληνικός και ο αρμενικός λαός. Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά, μαζί με τους Έλληνες δολοφονήθηκαν εκατοντάδες Αρμένιοι. Λεηλατήθηκαν οι περιουσίες, τα καταστήματα και τα σπίτια τους. Όσοι μπόρεσαν να γλιτώσουν, σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα».
Τμήμα ειδήσεων pronews.gr