ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ... Ο ΛΟΧΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΙΤΣΙΟΣ...! Ο ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΣ ΤΟΥ '41... ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΧΥΡΩΝ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 200 ΓΕΡΜΑΝΑΡΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ

Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία απο βλάχους γονείς. Παντρεύτηκε την Άννα Κ. Νανοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Μαρία και τον Αναστάση. 

Με την κύρηξη του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου επιστρατεύθηκε ώς έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω απο τα Άνω Πορόια.

Κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8. Η ώρα είναι 5.15΄ όταν ψηλά στην "Ομορφοπλαγιά" του Μπέλες η ποιό τέλεια πολεμική μηχανή της

εποχής αρχίζει το καταστροφικό της έργο.

Το πρώιμο γλυκοχάραμα έρχεται συντροφευμένο απο ομοβροντίες Γερμανικών πυροβόλων, όλμων και πολυβόλων. Αρχίζει η επίθεση. 

Ανταπαντούν οι υπερασπιστές της προκάλυψης. 

Τα μάτια του Ίτσιου και των συντρόφων του κατακόκκινα απο την ολονύχτια αγρυπνία ερευνούν πόντο-πόντο το έδαφος μπροστά τους. 

Με το δάχτυλο στην σκανδάλη είναι έτοιμοι να αντιτάξουν σκληρή αντίσταση στην ιταμή επίθεση. Η προκάλυψη αντιστέκεται ηρωικά. 

Ο ήλιος, στις πλαγιές του Μπέλες, αρχίζει σιγά-σιγά το καθημερινό του ανηφόρισμα. Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων. Τρία ή τέσσερα "στούκας" πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά. 

Στην σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει άλλο η προκάλυψη. 

Θυμόμαστε, για να μην ξαναπάθουμε τα ίδια 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941: ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ

 

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

 

 ΘΡΗΝΗΣΕ ΣΥΝΟΛΙΚΑ 1.106.922 ΘΥΜΑΤΑ

 

6 Απριλίου 1941: Ημέρα εισβολής των κατοχικών Γερμανικών στρατευμάτων …

6 Απριλίου 2010: Ημέρα εισβολής του ΔΝΤ και των Βαυαρών επιγόνων …

6 Απριλίου 2017: Γενοκτονία σε καιρό ειρήνης...
6 Απριλίου 2018: Η γενοκτονια συνεχιζεται.....

6 Απριλιου 2020: δεν ξερω τι να γραψω πια...μονο θρηνος...

6 Απριλιου 2021........

6 Απριλιου 2022;;;;; 

6 Απριλιου 2023 ;;;;;;

6 Απριλιου 2024 ;;;;;; 

6 Απριλιου 2025 ;;;;;; 

6 Απριλιου 2026 ;;;;;;

Η σκληρότητα και η απανθρωπία των σημερινών γερμανών αξιωματούχων γίνεται αφορμή να ξαναθυμηθούμε –και να υπενθυμίσουμε και σ’ εκείνους- τις αναρίθμητες βαρβαρότητες των παππούδων τους εις βάρος της Πατρίδας μας, αλλά και εις βάρος ολόκληρης της οικουμένης πριν από 64 χρόνια ακριβώς. Έτσι, για να έχουμε τον νου μας, ώστε να φυλαγόμαστε και να μην ξαναπάθουμε τα ίδια, και εκείνοι να καταλάβουν επιτέλους, ότι δεν τους παίρνει να φέρονται απέναντί μας με έπαρση και μισανθρωπία. Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε.

Ο κατάλογος των δεινών, που υποστήκαμε από τα βάρβαρα χέρια των Γερμανών στα χρόνια της Κατοχής, είναι ατελείωτος. Δείγμα μονάχα, από τα ’’κατορθώματα’’ του σύγχρονου γερμανικού μεσαίωνα  θα παραθέσουμε παρακάτω.

2 Ιουνίου 1941: Γερμανοί στρατιώτες ξεθεμελιώνουν την κωμόπολη Κάνδανο της Κρήτης και εκτελούν εν ψυχρώ 300 κατοίκους της.

Μέχρι τον Αύγουστο του 1941 οι Γερμανοί εκτελούν στην Κρήτη πάνω από 2.000 πατριώτες.

17 Οκτωβρίου 1941: Οι Γερμανοί λεηλατούν και πυρπολούν τα Άνω και Κάτω Κερδύλια και εκτελούν 222 άνδρες από 15 έως 70 ετών μπροστά στα μάτια των δικών τους , αφού προηγουμένως τους αναγκάζουν να σκάψουν τον ομαδικό τους τάφο με τα ίδια τους τα χέρια.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιὸ πνευματικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἔγινε στὸ κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη!

Τοῦ Φώτη Κόντογλου  

Ἡ ἐπανάσταση γίνεται τις περισσότερες φορὲς ἀπὸ κάποιες ὑλικὲς αἰτίες, ποὺ εἶναι ἡ σκλαβιά, ἡ στέρηση, ἡ κακοπέραση, τὰ βασανιστήρια, ἡ περιφρόνηση. Ἡ λευτεριὰ εἶναι ἡ θεότητα ποὺ λατρεύει ὁ ἐπαναστάτης, καὶ γι’ αὐτὴ χύνει τὸ αἷμα του. Μὰ τὴ λευτεριά, πολλὲς φορές, σὰν τὴν ἀποχτήσει ὁ ἐπαναστάτης, δὲν τὴ μεταχειρίζεται γιὰ πνευματικοὺς σκοπούς, ἀλλὰ γιὰ νὰ χαρεῖ τὴν ὑλικὴ ζωὴ μονάχα. Κοντὰ στὴν ὑλικὴ ζωὴ ἔρχεται κ’ ἡ πνευματική, μὰ τὶς περισσότερες φορὲς γιὰ πνευματικὴ ζωὴ θεωροῦνε οἱ ἄνθρωποι κάποιες ἀπολαύσεις ποὺ εἶναι κι αὐτὲς ὑλικές, κι ἃς φαίνονται σὰν πνευματικές. Ἕνας ἐπαναστάτης τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης, νὰ ποῦμε, θεωροῦσε γιὰ πνευματικὰ κάποια πράγματα πού, στ’ ἀλήθεια, δὲν ἤτανε πνευματικά. Αὐτὸς ἤθελε ν’ ἀποχτήσει τὴ λευτεριά, γιὰ νὰ κάνει αὐτὰ ποὺ νόμιζε πὼς εἶναι σωστὰ καὶ δίκαια γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ τοῦτο τὸν κόσμο μοναχά, δηλαδὴ γιὰ τὴν ὑλικὴ ζωή τους, μὴ πιστεύοντας πὼς ὑπάρχει τίποτ’ ἄλλο γιὰ νὰ τὸ ἐπιδιώξει ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτὸ λέγω πώς, γιὰ τὶς περισσότερες ἐπαναστάσεις, οἱ αἰτίες ποὺ τὶς κάνανε νὰ ξεσπάσουνε σταθήκανε ὑλικές, καὶ ἡ ἐλευθερία ποὺ ἐπιδιώξανε ἤτανε προορισμένη νὰ....

ἱκανοποιήσει μονάχα ὑλικὲς ἀνάγκες.

Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα η εβδομάδα των Παθών του Πάσχα

Μεγάλη την ονομάζουμε την Εβδομάδα όχι γιατί οι ημέρες της έχουν πιο πολλές ώρες, ούτε επειδή έχει περισσότερες ημέρες· τις ίδιες ημέρες έχει αυτή η εβδομάδα όπως και οι άλλες. Τότε γιατί την ονομάζουμε μεγάλη; Επειδή μεγάλα και απόρρητα αγαθά συνέβησαν μέσα σ'αυτήν. Την εβδομάδα αυτή ο χρόνιος πόλεμος λύθηκε, ο θάνατος σβήστηκε, η κατάρα αφαιρέθηκε, η τυρανία του διαβόλου διαλύθηκε, τα σκεύη του αρπάχθηκαν, ειρήνευσε ο Θεός με τους ανθρώπους, άνοιξαν οι ουρανοί , οι άνθρωποι με τους αγγέλους αντάμωσαν, ενώθηκαν τα διεστώτα, τα τείχη έπεσαν , οι κλειδαριές άνοιξαν, ο Θεός της ειρήνης ένωσε τον ουρανό με την γη. Γι' αυτό και την ονομάζουμε Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή τόσο μεγάλο πλήθος δωρεών μας χάρισε ο Δεσπότης μας Χριστός. Γι'αυτό και πολλοί επιτείνουν την νηστεία και τις αγρυπνίες και τις ιερές παννυχίδες, και κάνουν ελεημοσύνες και έτσι με ό,τι κάνουν δείχνουν την ευλάβεια τους που έχουν για την εβδομάδα αυτή. Αν ο κύριος μας δώρισε μέσα στην εβδομάδα αυτή τόσα αγαθά, πως εμείς να μην αποτίσουμε , όσο μπορούμε , σεβασμό και τιμή;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ-ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ.

Από τη σημερινή μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του.

Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.

Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.

Παραμονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου 24 Μαρτιου.

 

Παραμονή σήμερα της μεγαλύτερης Θεομητερικης εορτης, "ο Ευαγγελισμος της Θεοτόκου"... είναι η απαρχή των πάντων διότι από εδώ "μπήκε ο σπόρος" της Εναθρωπησεως του Κυρίου μας ο οποίος με την Γέννηση Του, τα Πάθη Του και την Ανάσταση Του νίκησε τον θάνατο, κατατροπωσε τον διάβολο και χάρισε σε μας την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Μεγάλη τιμή και χαρά για μας τους Ορθοδόξους η μνήμη - τιμή αυτής της εορτης, διότι με την μοναδική Παρθενια Της στα παγκόσμια χρονικά πρόσφερε σε μας την σωτηρία της ψυχής. Χαίρε Κεχαριτωμενη Μαρία, ο Κύριος με τα Σου.

 

Η ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου.

«Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει· εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν· ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέν με… ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν» (Ψαλμός 22, 1.4).

Ο θεόπνευστος Ψαλμός του προφητάνακτος Δαβίδ φανερώνει το μυστήριο της θείας πρόνοιας και της σωτηριώδους παιδαγωγίας του Θεού. Ο Κύριος παρουσιάζεται ως Ποιμήν αγαθός, ο Οποίος οδηγεί την ψυχή «ἐπὶ ὕδατα ἀναπαύσεως», θεραπεύει τα τραύματα της αμαρτίας και επαναφέρει τον άνθρωπο στην οδό της ζωής. Η ποιμαντική εικόνα αποκαλύπτει όχι μόνο την αγαθότητα, αλλά και την εξουσία του Θεού, διότι ο Ποιμήν δεν εγκαταλείπει το πρόβατο όταν απομακρύνεται, αλλά το επαναφέρει με διάκριση, άλλοτε με αυστηρότητα και άλλοτε με παρηγορία.

Η ράβδος και η βακτηρία δηλώνουν την ενιαία ενέργεια της θείας αγάπης, η οποία παιδαγωγεί και στηρίζει. Η ράβδος φανερώνει την επιτρεπτική παιδαγωγία του Θεού, τις δοκιμασίες που συνετίζουν τον άνθρωπο και τον αποσπούν από την πλάνη της αμαρτίας. «Ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται» (Πρὸς Ἑβραίους 12, 6). Η παιδαγωγία αυτή δεν αποτελεί εκδήλωση οργής, αλλά φανέρωση θεραπευτικής φροντίδας, διότι ο Θεός «οὐ θέλει τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλ’ ἵνα ἐπιστρέψῃ καὶ ζήσῃ» (Ιεζεκιήλ 18, 23).

Η βακτηρία δηλώνει την ενίσχυση της θείας χάριτος, την παρηγορητική παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στις θλίψεις. Όταν ο άνθρωπος δοκιμάζεται και η καρδιά του ασθενεί, τότε ο Θεός προσφέρει στήριγμα, ώστε

Αντανάκλαση καρδιάς και η μυστική αρχή της πτώσεως.

«Ἐρευνῶν καρδίας καὶ νεφρούς ὁ Θεός» Ψαλμός 7,10

«Πάνω απ’ όλα να φυλάς την καρδιά σου, γιατί από αυτήν πηγάζει η ζωή» Παροιμίες 4,23

Η πνευματική ζωή δεν διαταράσσεται ξαφνικά, ούτε η απομάκρυνση από τον Θεό γεννιέται σε μία στιγμή. Όπως ο σπόρος χρειάζεται χρόνο για να ριζώσει, έτσι και η πτώση προετοιμάζεται μυστικά μέσα στον άνθρωπο. Ο Ιούδας δεν έγινε προδότης την ώρα του φιλιού, αλλά όταν η καρδιά του άρχισε να δέχεται μικρές συγκαταβάσεις, μικρές δικαιολογίες, μικρές σιωπηλές μετακινήσεις μακριά από την αλήθεια. Το εξωτερικό γεγονός απλώς φανέρωσε την εσωτερική κατάσταση.

Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι η αμαρτία εργάζεται πρώτα στον νου και κατόπιν στην πράξη. «Ἕκαστος δέ πειράζεται ὑπό τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος» Ιακώβου 1,14. Ο άνθρωπος δεν αποκόπτεται από τον Θεό με ένα βήμα, αλλά με αλλοίωση της καρδιάς. Η συνήθεια της αμέλειας, η ανοχή στους λογισμούς, η δικαιολόγηση των μικρών παραβάσεων, δημιουργούν έδαφος στο οποίο ριζώνει η πνευματική ψύχρανση.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι τίποτε δεν καταστρέφει τόσο τον άνθρωπο όσο η αδιαφορία για την εσωτερική του κατάσταση. Όταν η καρδιά πάψει να αγρυπνεί, τότε ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται κοντά στον Χριστό εξωτερικά, αλλά εσωτερικά να απομακρύνεται. Ο Ιούδας

Κυριακή των Βαΐων: Ευλογημένος ο Ερχόμενος

_{τοῦ Φώτη Κόντογλου}

Ἐκεῖνος πού ἔχει θρόνο τόν οὐρανό καί ὑποπόδιο τή γῆ, ὁ γυϊός τοῦ Θεοῦ καί ὁ Λόγος του ὁ συναΐδιος, σήμερα ταπεινώθηκε καί ἦρθε στή Βηθανία ἀπάνω σ' ἕνα πουλάρι. Καί τά παιδιά τῶν Ἑβραίων τόν ὑποδεχθήκανε φωνάζοντας: «Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ»

Οἱ πολέμαρχοι τοῦ κόσμου, σάν τελειώνανε τόν πόλεμο καί βάζανε κάτω τούς ὀχτρούς τους, γυρίζανε δοξασμένοι καί καθίζανε ἀπάνω σε χρυσά ἁμάξια γιά νά μποῦνε στήν πολιτεία τους. Μπροστά πηγαίνανε οἱ σάλπιγγες κι οἱ σημαῖες κ' οἱ ἀντρειωμένοι στρατηγοί καί πλῆθος στρατιῶτες σκεπασμένοι μέ σίδερα ἄγρια καί βαστῶντας φονικά ἅρματα γύρω σ' ἕνα ἁμάξι φορτωμένο μέ λογῆς λογῆς ἁρματωσιές καί σπαθιά καί κοντάρια παρμένα ἀπό τό νικημένο ἔθνος.

Ὅλοι οἱ πολεμιστές ἤτανε σάν ἄγρια θηρία σιδεροντυμένα, τά κεφάλια τους ἤτανε κλειδωμένα μέσα σέ φοβερές περικεφαλαῖες, τά χοντρά καί μαλλιαρά χέρια τους ἤτανε ματωμένα ἀπό τόν πόλεμο, τά γερά ποδάρια τους περπατούσανε περήφανα καί τεντωμένα, σάν τοῦ λιονταριοῦ πού ξέσκισε μέ τά νύχια του τό ζαρκάδι καί τανύζεται μέ μουγκρητά καί φοβερίζει τόν κόσμο. Ὕστερα ἐρχότανε τό χρυσό τ' ἁμάξι τοῦ πολεμάρχου, πού καθότανε σ' ἕνα θρονί πλουμισμένο μ' ἀκριβά πετράδια, περήφανος, ἀκατάδεχτος, φοβερός, πού δέν μποροῦσε νά τόν ἀντικρύσει μάτι δίχως νά χαμηλώσει καί βαστοῦσε τό τρομερό σκῆπτρο του, πού κάθε σάλεμά του ἤτανε προσταγή, δίχως ν' ἀνοίξει τά στόμα του αὐτός πού τό κρατοῦσε.

Λόγος εἰς τὰ βαΐα - Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ἤδη τῆς δεσποτικῆς πανηγύρεως προλάμπει τὰ χαρίσματα, ἤδη τῆς πανευφήμου ἑορτῆς προτρέχει τὰ μηνύματα, ἤδη τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως ἀρραβῶνα δεξάμενος Λάζαρος τῷ κυρίῳ συνανάκειται, ἤδη τῆς δωρεᾶς τὸ μυστήριον τοὺς τῷ βαπτίσματι προστρέχοντας εὐωδιάζει, ἤδη ὁ πιστεύσας λαὸς εἰς ὑπάντησιν τῷ κυρίῳ προσδραμὼν βοᾷ λέγων, καθὼς ἀρτίως ἤκουες·

Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις,εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου,βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ὁ ἀεὶ ἐρχόμενος καὶ ὢν μεθ' ἡμῶν καὶ ἔξω τῶν πιστῶν μηδαμῶς γινόμενος.

Ὄντως ὁ ὄχλος ἐκεῖνος βασιλικὴν ἐγνώρισεν εἴσοδον·

ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς παροῦσι βασιλέως ἐπιστρατεύσαντος τυράννῳ καὶ μετὰ νίκης ὑποστρέφοντος πάντες οἱ πολῖται τῆς αὐτοῦ πόλεως πρὸ τῆς πόλεως συναντῶσιν ἐγκωμίοις τὴν νίκην ἀμειβόμενοι ἄγει δὲ αὐτοὺς πρὸς τοῦτο οὐκ ἔνδοξος ἔρως ἀλλ' ἐπινίκιος πόθος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τοῦ δεσπότου Χριστοῦ ὡς ἐπὶ βασιλέως τροπαιούχου ἅπαν τὸ πλῆθος καὶ ἐκ τῶν λόγων καὶ ἐκ τῶν βαΐων ἐμήνυον, ὅτι νικητὴς ὁ παραγενάμενος, μᾶλλον δὲ ὅτι θεὸς ὁ γνωριζόμενος·

θεῷ γὰρ μόνῳ ἁρμόδιοι αἱ φωναὶ αἱ τότε μὲν λεχθεῖσαι,

νῦν δὲ παραναγνωσθεῖσαι καὶ τοῖς συνετοῖς θεῖα μυστήρια παραγυμνοῦσαι.

Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

Τί ἐστιν Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις;

Τουτέστι Σῶσον δὴ ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις·

τὸ γὰρ Ὡσαννὰ σῶσον δὴ ἑρμηνεύεται τῇ Ἑβραΐδι φωνῇ.

Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

Τουτέστιν ὡς ἄνω σωτηρία καὶ κάτω φιλανθρωπία.

Ὦ ὄχλου θεογνωσία ἀγγελικῆς διακονίας μετεσχηκότος,

γῆν πατοῦντος καὶ οὐρανὸν χωροβατοῦντος,

σῶμα περικειμένου καὶ τὰ τῶν ἀσωμάτων μετερχομένου,

Ἰουδαῖοι τὴν προσηγορίαν καὶ Χριστιανοὶ τὴν ἐργασίαν,

κοσμικοὶ τὴν διαγωγὴν καὶ ἀποστολικοὶ τὴν ὁμολογίαν.

Ἄνωθεν καὶ οὗτοι ὡς Πέτρος τὴν ἀποκάλυψιν ἐδέξαντο·

ὥσπερ γὰρ ὁ κορυφαιότατος τῶν ἀποστόλων Πέτρος οὐκ ἐξ οἰκείας μελέτης, ἀλλ' ἐκ θείας ἀποκαλύψεως ἔλεγε πρὸς τὸν κύριον·

Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος, καὶ ὁ κύριος δεικνύων ὅτι οὐκ ἐξ οἰκείων λογισμῶν, ἀλλ' ἐκ τοῦ πατρὸς ἔλαβε τὴν ἀποκάλυψιν μακαρίζων αὐτὸν ἔλεγεν·

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒAΪΩΝ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

Εὐαγγέλιον Κυριακή τῶν Βαΐων (Ἰω. ιβ΄ 1-18)

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκεῖναις, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.
Ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆ
ς τοῦ μύρου.
Λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;
Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν.

Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.
Ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.
Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.
Εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.
Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

Ὁμιλία εἰς τήν Κυριακήν τῶν Βαΐων 

τοῦ Αγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ 

1. Σε καιρό ευνοίας σε επήκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σ' εβοήθησα», είπε ο Θεός δια του Ησαΐα (Ησ. 49, 8). Καλό λοιπόν είναι να ειπώ σήμερα το αποστολικό εκείνο προς την αγάπη σας· «Ιδού καιρός εύνοιας, ιδού ημέρα σωτηρίας· ας απορρίψωμε λοιπόν τα έργα του σκότους και ας εκτελέσωμε τα έργα του φωτός, ας περιπατήσωμε με σεμνότητα, σαν σε ημέρα» (Β΄ Κορ. 6,2· Ρωμ. 13,12). Διότι προσεγγίζει η ανάμνησις των σωτηριωδών παθημάτων του Χριστού και το νέο και μέγα και πνευματικό Πάσχα, το βραβείο της απαθείας, το προοίμιο του μέλλοντος αιώνος.

Και το προκηρύσσει ο Λάζαρος που επανήλθε από τα βάραθρα του άδη, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς την τετάρτη ημέρα με μόνο τον λόγο και το πρόσταγμα του Θεού, που έχει την εξουσία ζωής και θανάτου, και προανυμνούν παιδιά και πλήθη λαού άκακα με την έμπνευση του θείου Πνεύματος αυτόν που λυτρώνει από τον θάνατο, που ανεβάζει τις ψυχές από τον άδη, που χαρίζει αΐδια ζωή στην ψυχή και το σώμα.

2. Αν λοιπόν κανείς θέλη ν' αγαπά τη ζωή, να ιδή αγαθές ημέρες, ας φυλάττη την γλώσσα του από κακό και τα χείλη του ας μη προφέρουν δόλο· ας εκκλίνη από το κακό και ας πράττη το αγαθό· (Πέτρ. 3, 10ε,  Ψαλμ. 33, 13-15). Κακό λοιπόν είναι η γαστριμαργία, η μέθη και η ασωτία· κακό είναι η φιλαργυρία, η πλεονεξία και η αδικία· κακό είναι η κενοδοξία, η θρασύτης και η υπερηφάνεια. Ας αποφύγη λοιπόν ο καθένας τέτοια κακά και ας επιτελή τα αγαθά.

Άγιος Νίκων Ίερομάρτυρας 23 Μαρτίου

 

Σε νεαρή ηλικία έγινε στρατιωτικός και πολύ γρήγορα διακρίθηκε για την ανδρεία και την πειθαρχία του.

Η ψυχή του όμως, ποθούσε τον βίο της άσκησης και της αφιέρωσης. Γι’ αυτό ξεκίνησε για την περιοχή της Κωνσταντινουπόλεως,

Έκανε όμως μία πρώτη στάση στη Χίο. Εκεί δέχτηκε το Άγιο Βάπτισμα και αφιερώθηκε στην ασκητική ζωή και στη μελέτη των Αγίων Γραφών. O τοπικός επίσκοπος, διέκρινε τα χαρίσματά του και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και λίγο αργότερα τον τοποθέτησε ηγούμενο 190 αδελφών για να τούς νουθετεί και να τούς καθοδηγεί.

Πολύ γρήγορα, η συνοδεία απέκτησε μεγάλη φήμη. Όμως όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, ο Άγιος Νίκων και η συνοδεία του, μαζί με άλλους εννέα, σχημάτισαν μια ευσεβέστατη αδελφότητα και εγκαταστάθηκαν στη Σικελία. Σύντομα όμως δέχθησαν την επίθεση του ηγεμόνα, αρνήθηκαν, συνελήφθησαν, υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και τέλος θανατώθηκαν.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Νικήσας τὸν δόλιον, ἄσκητικαις ἀγωγαίς, κανὼν ἐχρημάτισας, τῶν σῶν κλεινῶν φοιτητῶν, ἀκρότητι βίου σου, ὅθεν σὺν τούτοις ἅμα, γεγονῶς ἐν τὴ Δύσει, ἔδυσας ἐν ἀθλήσει, σὺν αὐτοὶς Πάτερ Νίκων, μεθ’ ὧν καὶ κατεφοίτησας αἴγλη τὴ ἄνωθεν.

Να γίνει η ζωή προσευχή.

«Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι· Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου» (Ματθ. 7,21).

Η πίστη δεν είναι λόγος του στόματος, αλλά μεταστροφή της καρδιάς. Πολλοί επικαλούνται το όνομα του Θεού, αλλά ο βίος τους μένει αμετάβλητος. Ο άνθρωπος συχνά ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει τις επιλογές του, αντί να υποτάξει την θέλησή του στο θέλημα του Θεού. Έτσι η σχέση μετατρέπεται σε εξωτερική ευσέβεια, χωρίς εσωτερική ανακαίνιση. Ο Θεός δεν καλείται να γίνει μάρτυρας των αποφάσεών μας, αλλά Κύριος της υπάρξεώς μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «οὐ τὸ λέγειν, ἀλλὰ τὸ ποιεῖν σώζει». Η προσευχή δεν είναι πράξη περιστασιακή, αλλά τρόπος υπάρξεως. Όταν ο άνθρωπος θυμάται τον Θεό μόνο στην ανάγκη, φανερώνει ότι η εμπιστοσύνη του στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και όχι στην πρόνοια του Δημιουργού. Η ασθένεια, η πενία και ο θάνατος δεν είναι απλώς αφορμές επικλήσεως, αλλά ευκαιρίες επιστροφής προς Εκείνον που είναι η πηγή της ζωής.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φανερώνει ότι η αληθινή γνώση του Θεού γεννάται μέσα από την κάθαρση της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος ζητεί από τον Θεό να επικυρώσει τις επιθυμίες του, τότε δεν ζητεί τον Θεό, αλλά την επιβεβαίωση του εαυτού του. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος συναλλαγής, αλλά μυστήριο μεταμορφώσεως. Το κερί δεν ανάβει για να εξαγοράσει την εύνοια του Θεού, αλλά ως σημείο μετανοίας και ελπίδος.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος τονίζει ότι η

Ο ΑΓΡΙΟΣ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Οδεύοντας προς τον τόπο του μαρτυρίου,η παράδοση φέρει τον Διάκο να μονολογεί με πίκρα ατενίζοντας την ανοιξιάτικη φύση:

 

«Για ιδέ καιρόν που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει.

Τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάν’ η γη χορτάρι».

 

Ο Διάκος τελικά οδηγήθηκε απέναντι από την καλύβα του γεροΜπακογιάννη στην πλατεία Λαού,εκεί που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.

 

Πως,όμως γινόταν ο ανασκολοπισμός από τους Τούρκους;

Μια λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:

«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας,είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.



Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο, ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά.

Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται, εξαιτίας του βάρους του σώματος, όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι. Κι ο θάνατος, που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί. Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων, που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση.

Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη. Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη, όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς… παρά τους εφιαλτικούς πόνους, που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων, η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο.

Η Ανασταση του Λαζαρου !!!

Ο τάφος του Λάζαρου

Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.


Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.


Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε: