ΟΙ ΑΓΙΟΙ 26 ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΤΕΣ , ΟΙ ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ (22 Σεπτεμβρίου)

ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ :
ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΖΩΓΡΑΦΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΙ ΕΠΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΑΦΟΥ ΔΕΧΕΣΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΤΟΝ "ΝΕΟ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ ΒΕΚΚΟ" ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ; 

 

Μνήμη: 22α Σεπτεμβρίου

Οἱ Ἅγιοι 26 Ὁσιομάρτυρες Ζωγραφίτες:

Θωμᾶς Ἡγούμενος, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαῖος (ἢ Μιχαίας), Σίμων, Ἰλαρίων, Ἰάκωβος, ἕτερος Ἰάκωβος, Ἰώβ, Κυπριανός, Σάββας, Μαρτινιανός, Κοσμᾶς, Σέργιος, Μηνᾶς, Ἰωάσαφ, Ἰωαννίκιος, Παῦλος, Ἀντώνιος, Εὐθύμιος, Δομέτιος, Παρθένιος καὶ τέσσερις ἀκόμη, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι ἄγνωστα.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοί, ἀπὸ τὸν πύργο τοῦ Μοναστηριοῦ, ὅπου ἦταν κλεισμένοι, ἤλεγχαν τοὺς αἱρετικοὺς τοῦ παπικοῦ βασιλιὰ Μιχαὴλ Παλαιολόγου καὶ τοῦ ἐπίσης παπικοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Βέκκου (1275 – 1282)...

* * *

Επειδή το Άγιο Όρος αποτελούσε το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή, οι Λατίνοι ήθελαν να το καταστρέψουν και να εγκαταστήσει και εκεί ο πάπας την εξουσία του. Μπήκαν λοιπόν το 1280, για το σκοπό αυτό στο Όρος. Μερικοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως αρνήθηκαν με σθένος την εξουσία του πάπα. Τελευταία Μονή ήταν η του Ζωγράφου. Εκεί κοντά ασκήτευε ένας Μοναχός που μια ημέρα, ενώ διάβαζε τους Χαιρετισμούς μπροστά στην Εικόνα της Παναγίας, ακούει μια φωνή να του λέει· ¨Χαίρε κι εσύ, Γέρον του Θεού¨. Ο Γέροντας τρόμαξε. Η φωνή συνέχισε· ¨Μη φοβάσαι, μόνο πήγαινε πες στον Ηγούμενο και στους άλλους Μοναχούς, ότι οι εχθροί μας πλησιάζουν. Όποιος είναι ασθενής στο φρόνημα να πάει να κρυφτεί. Όποιος επιθυμεί Μαρτυρικό στεφάνι να μείνει στο Μοναστήρι¨
. Καθώς ο Γέροντας πήγε τρέχοντας στο Μοναστήρι, είδε στη πύλη του να τον περιμένει η Εικόνα της Παναγίας του κελιού του, την ασπάστηκε, την πήρε μαζί του και πήγε στον Ηγούμενο, στον οποίο εξιστόρησε ότι είχε συμβεί.
 Τότε μὲ ἐντολὴ τοῦ βασιλιά, ἔβαλαν φωτιὰ στὸ μοναστήρι καὶ ἔτσι τοὺς ἔκαψαν ὅλους ζωντανούς.

Κάποιοι κρύφτηκαν ενώ 26 Μοναχοί μαζί με τον Ηγούμενο περίμεναν τον εχθρό και τα μαρτυρικά στεφάνια, τα οποία και κέρδισαν...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Εὐαγγέλιον)

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1

Εἶπεν ὁ Κύριος· 34 ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

1 ΚΑΙ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Κυριακή μετά την ύψωση

ΝΑ ΣΗΚΏΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΌ ΜΑΣ

Την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος καλεί όλους τους πιστούς να σηκώνουμε με πίστη τον δικό μας σταυρό λέγοντας: Εκείνος που θέλει να με ακολουθεί ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του, και τότε ας με ακολουθεί. Διότι, όποιος θέλει να σώσει την πρόσκαιρη ζωή του, θα χάσει την αιώνια ζωή. Όποιος όμως χάσει και θυσιάσει τη ζωή του για μένα και το Ευαγγέλιό μου, αυτός θα σώσει την ψυχή του και θα κερδίσει την αιώνια μακαριότητα.
Τι νόημα έχουν τα λόγια αυτά του Κυρίου; Γιατί ο Κύριος ζητά από όλους τους μαθητές του να σηκώνουν διαρκώς ένα σταυρό; Για να κατανοήσουμε το νόημα των λόγων αυτών του Κυρίου θα πρέπει να δούμε πότε ο Κύριος είπε τα λόγια αυτά. Τα είπε ακριβώς μετά από την ώρα εκείνη που ο απόστολος Πέτρος με έντονο τρόπο προέτρεψε τον Κύριο να μην πάει στην Ιερουσαλήμ, να άρνηθη το Πάθος και το σταυρικό θάνατο. Τότε ο Κύριος μπροστά στους μαθητές επέπληξε τον Πέτρο και του είπε: «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ» (Ματθ. ις’ 23). Διότι ο Πέτρος δεν μπορούσε να κατανοήσει εκείνη την ώρα ότι χωρίς τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου δεν θα σωζόταν το ανθρώπινο γένος.
Αμέσως λοιπόν μετά ο Κύριος προσκαλεί τους μαθητές του και τα πλήθη και μπροστά σε όλους λέει ότι όχι μόνον ο ίδιος πρέπει να σταυρωθεί, αλλά και ότι κανείς δεν μπορεί να σωθεί παρά μόνον αν σηκώσει ο καθένας τον δικό του σταυρό και Τον ακολουθήσει όπως το πρόβατο τον ποιμένα, όπως ο δούλος τον κύριό του, όπως ο στρατιώτης τον βασιλέα, ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο.
Αλλά τι σημαίνει να σηκώνουμε τον σταυρό μας; Όπως οι κατάδικοι σήκωναν τον σταυρό τους μέχρι τον τόπο της θανατικής τους εκτελέσεως, με τη βεβαιότητα ότι σε λίγο θα πέθαιναν, έτσι κι εμείς: να ζούμε καθημερινά ως μελλοθάνατοι, έχοντας διακόψει οριστικά κάθε δεσμό με τη ζωή αυτή, με τον κόσμο, την αμαρτία, τον παλαιό εαυτό μας. Με την απόφαση κάθε στιγμή, αργά η γρήγορα, να πεθάνουμε.

Σημαίνει ακόμη να σηκώνουμε αγόγγυστα τον σταυρό της κάθε ημέρας. Δηλαδή τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που θα επιτρέψει ο Θεός στη ζωή μας, κάθε στενοχώρια και πόνο, κάθε δυσκολία στον αγώνα για την κατανίκηση των παθών μας και την απόκτηση των αρετών. Με τη βεβαιότητα ότι ο σταυρός, ο πόνος και οι θλίψεις είναι η κοινή κληρονομιά των παιδιών του Θεού· και ότι ο Κύριος επιτρέπει στον καθένα μας ξεχωριστό και μοναδικό για την περίπτωσή μας κατάλληλο σταυρό, και αυτόν οφείλουμε να τον σηκώνουμε όχι με γογγυσμό και ταραχή, με αντίδραση και διαμαρτυρία. Ούτε καταναγκαστικά, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλλά με χαρά, με την πεποίθηση ότι αυτός ο σταυρός θα μας οδηγήσει στη σωτηρία.

ΠΌΣΟ ΑΞΊΖΕΙ ΜΙΑ ΨΥΧΉ

ΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΝΙΝΕΥΙΤΕΣ , ένας συγκλονιστικός λόγος τού κατανυκτικότατου οσίου Εφραίμ του Σύρου, εν όψι της εορτής του Προφήτου Ιωνά 21 Σεπτεμβρίου

ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΕΧΕΤΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ 

Ιωνάς και Νινευίτες (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)

«…ένας συγκλονιστικός λόγος τού κατανυκτικότατου οσίου Εφραίμ του Σύρου. Ένας λόγος με καυτή επικαιρότητα, μια και ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει σήμερα στην κατάσταση της Νινευή: Σε κατάσταση ανταρσίας απέναντι στο Θεό και το νόμο Του… Ας ξυπνήσουμε όλοι οι σύγχρονοι Νινευΐτες από την πνευματική μας νάρκη και ας ετοιμαστούμε».

Πρόλογος

ΓΝΩΣΤΗ στους περισσότερους είναι η ιστορία τού προφήτη Ιωνά΄ γνωστή και χαριτωμένη και διδακτική. Για τον προφήτη, εκτός από το επεισόδιο που περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο τής Παλαιάς Διαθήκης, τίποτε άλλο δεν γνωρίζουμε, παρά μόνο ότι ήταν γιός τού Αμαθεί, από τη φυλή Ζαβουλών, και έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με το βιβλίο, ο Ιωνάς παίρνει από το Θεό εντολή να πάει στη Νινευή, τη μεγάλη πρωτεύουσα του ασσυριακού κράτους, και να κηρύξει μετάνοια στους κατοίκους της. Αυτός όμως δεν υπακούει, αλλά φεύγει με πλοίο για την ισπανική πόλη Θαρσίς (την Ταρτησσό των Ελλήνων). Στη διάρκεια του ταξιδιού σηκώνεται με θεία βουλή φοβερή τρικυμία. Οι ναυτικοί, μετά από κλήρωση, ρίχνουν σαν ένοχο στη θάλασσα τον Ιωνά, που τον καταπίνει ένα τεράστιο ψάρι. Μέσα στην κοιλιά του ο προφήτης προσεύχεται τρία μερόνυχτα στο Θεό, ο οποίος προστάζει το κήτος να τον ξεράσει στη στεριά. Μετά απ’ αυτό ο προφήτης υπακούει στη θεϊκή εντολή, πηγαίνει στη Νινευή και αναγγέλλει την καταστροφή της, που αποτρέπεται όμως με τη βαθειά μετάνοια των κατοίκων της. Ο προφήτης λυπάται για τη σωτηρία της, αλλά παίρνει το κατάλληλο δίδαγμα από τον Κύριο.

Στο περιστατικό αυτό είναι αφιερωμένος ένας συγκλονιστικός λόγος τού κατανυκτικότατου οσίου Εφραίμ του Σύρου. Ένας λόγος με καυτή επικαιρότητα, μια και ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει σήμερα στην κατάσταση της Νινευή: Σε κατάσταση ανταρσίας απέναντι στο Θεό και το νόμο Του.

Αλλά ο καρπός τής ανταρσίας και της αμαρτίας είναι ο θάνατος. Στο θάνατο οδηγούσε τότε τον Ιωνά η παρακοή του. Στο θάνατο οδηγούσε επίσης την κοσμοκράτειρα Νινευή το πλήθος των αμαρτιών της. Στο θάνατο όμως, με μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά βεβαιότητα, οδηγούμαστε κι εμείς σήμερα. Η γη μας βρίσκεται αντιμέτωπη με τις απειλές ποικίλων καθολικών καταστροφών, όπως είναι, ενδεικτικά, το πυρηνικό ολοκαύτωμα και η οικολογική φθορά καταστροφών, που έχουν ως κύρια αιτία τη γενική αποστασία μας από το Θεό.

Ας ξυπνήσουμε όλοι οι σύγχρονοι Νινευΐτες από την πνευματική μας νάρκη και ας ετοιμαστούμε. Ας ακούσουμε τη φωνή τού Ιωνά και του οσίου Εφραίμ. Γιατί δεν ξέρουμε τη μέρα και την ώρα, που θα έρθει ο Κύριος να κάνει την κρίση Του και να ζητήσει λόγο για τα έργα μας. Ο ίδιος μας προειδοποίησε: «Οι κάτοικοι της Νινευή θ’ αναστηθούν την ημέρα τής Κρίσεως μαζί με τη σημερινή γενεά και θα την καταδικάσουν, γιατί εκείνοι μετανόησαν με το κήρυγμα του Ιωνά, ενώ τώρα το κήρυγμα της μετάνοιας σας το κάνω εγώ ο ίδιος, που είμαι πολύ ανώτερος από τον Ιωνά»(Ματθ. 12:41) -και αλίμονο σ’ εκείνους που δεν θα το ακούσουν...

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Ιωνάς και Νινευίτες

Η σφαγή των Ναζί στις Λιγκιάδες Ιωαννίνων - ΒΙΝΤΕΟ !!

ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΛΑ ΤΩΡΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΟΠΛΑ !!!

Ολοκαύτωμα των Λιγκιάδων, 3 Οκτώβρη 1943.

Τότε, οι δυνάμεις κατοχής εισέβαλαν στο χωριό και αφού εξόντωσαν με πρωτοφανή αγριότητα 82 άμαχους, βρέφη, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους, παρέδωσαν στις φλόγες τα σπίτια.

Στις 3 Οκτωβρίου του 1943 έξι καμιόνια με Γερμανούς καταδρομείς της μεραρχίας «Εντελβάις» εισέβαλαν στο χωριό Λιγκιάδες Ιωαννίνων και διέπραξαν ένα φριχτό έγκλημα. Πυρπόλησαν τα σπίτια του χωριού, σκότωσαν και έκαψαν, όσους κατοίκους δεν είχαν διαφύγει.

Από τα 82 θύματα του ολοκαυτώματος των Λιγκιάδων, τα 34 ήταν παιδιά και μωρά, οι 37 ήταν γυναίκες και οι 11 ηλικιωμένοι. Από τη «μαύρη» λίστα των εκτελεσθέντων απουσιάζουν οι νέοι άντρες, εξαιτίας ενός τυχαίου περιστατικού. Αν και ήταν Κυριακή, δηλαδή αργία και ημέρα εκκλησιασμού, ο παπάς της περιοχής λειτουργούσε σε ένα διπλανό χωριό και έτσι οι περισσότεροι άντρες αποφάσισαν να πάνε στα χωράφια τους για να δουλέψουν.

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο4.

Στην Κωνσταντινούπολη, ο Γάλλος ακαδημαϊκός γιατρός Pitton de Tournefort (18ος αιώνας), παρέστη στην διαπεράτωση των χριστιανών Ελλήνων από τους Μουσουλμάνους: «Τοποθετούν το θύμα μπρούμυτα, αφού του δένουν τα χέρια πίσω στην πλάτη, βάζουν μια σέλα γαϊδάρου στην πλάτη του, και δύο βοηθοί του δήμιου κάθονται πάνω της για να τον ακινητοποιήσουν εντελώς. Ένας άλλος κρατά το κεφάλι του πιεσμένο στο έδαφος με τα δύο χέρια. Ένας τέταρτος βοηθός σχίζει το πίσω μέρος των παντελονιών του θύματος με ψαλίδι.

 Στη συνέχεια, ο δήμιος βυθίζει το παλούκι, ένα ξύλινο σουβλάκι, όσο πιο βαθιά γίνεται. Έπειτα, παίρνει ένα ξύλινο σφυρί και χτυπά το παλούκι μέχρι να βγει η αιχμηρή άκρη στο στήθος. Τον σηκώνουν τότε το παλούκι όρθιο και το φυτεύουν στο έδαφος. Και καθώς ο έρμος ταλαιπωρείται, οι Τούρκοι τον κοροϊδεύουν, τον ειρωνεύονται, και τον καλούν να ασπασθεί το Ισλάμ και να υιοθετήσει την μουσουλμανική πίστη.» 

Ο Pouqueville επίσης αφηγείται το τραγικό τέλος του Έλληνα Θύμιου Βλαχάβα από τη Θεσσαλία, μετά την εξέγερση του 1808. Τον είδε στην Ιωάννινα, δεμένο σε ένα πόλο στην αυλή του Αλή Πασά: «πιο ήρεμος από τον τύραννο που απόλαυε τον πόνο του, με κοίταξε με γαλήνιο βλέμμα, σαν να ήθελε να με κάνει μάρτυρα του θριάμβου της ύψιστης ώρας του.

Υπέμεινε τα χτυπήματα του δήμιου χωρίς να γκρινιάξει ή να παραπονεθεί. Και τα μέλη που σέρνονταν στους δρόμους της Ιωάννινας έδειχναν στους τρομοκρατημένους Έλληνες τα λείψανα του τελευταίου καπετάνιου της Θεσσαλίας.»

Ο Κανδυλορός αναφέρει ότι ο μουσουλμάνος Kehaya-Bey «αποβιβάστηκε στην Καλαμάτα το 1805 κουβαλώντας είκοσι χιλιάδες παλούκια για τη διαπεράτωση των Ελλήνων. Προχώρησε στο εσωτερικό, συνέλαβε και διαπέρασε περίπου εξακόσιους από αυτούς.» 

Μια άλλη μορφή βασανιστηρίου ήταν «οι γάντζοι». Αποτελούνται από μια σκαλωσιά που υψώνεται στην είσοδο των πόλεων.

Ο δήμιος υψώνει τον καταδικασμένο ψηλά σε ένα πόλο χρησιμοποιώντας τροχαλία. Κάτω από τον πόλο είναι στερεωμένοι γάντζοι. Στη συνέχεια αφήνει ξαφνικά το σχοινί, και ο καταδικασμένος πέφτει με όλο του το βάρος πάνω στους γάντζους, διαπερνώντας τον εαυτό του μερικές φορές στο στήθος, μερικές στις μασχάλες, ή αλλού στο σώμα. Και τον αφήνουν εκεί να πεθάνει.

Συχνά ο θάνατος έρχεται μετά από τρεις μέρες. Όλα αυτά επιβλήθηκαν στους Έλληνες που αρνήθηκαν να ασπασθούν το Ισλάμ και τον Μωαμεθανισμό.

Homer Pavlos (https://x.com/HomerPavlos)

 

Ο Άγιος Ευστάθιος η σύζυγός του Θεοπίστη και τα παιδιά του Αγάπιο και Θεόπιστο (20 Σεπτεμβρίου)

-Ὁ πολύαθλος ἅγιος Ἰώβ κέρδισε τό ἀμάραντο στεφάνι τῆς ὑπομονῆς. Ἀλλά ὁ δεύτερος Ἰώβ, ὁ ἅγιος Εὐστάθιος κέρδισε καί τό ἔνδοξο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου. Ἀνήκει δέ στήν ἐπίλεκτη ἐκείνη χορεία τῶν μεγαλομαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἀναδείχθηκαν «καί ἐν βίῳ περίδοξοι καί ἐν μάρτυσι ἔνδοξοι».- 

Ο γενναίος Στρατηγός

Ήταν αξιωματούχος εξαίρετος, διακεκριμένος. Ήταν επίσης ξακουστός για την υψηλή καταγωγή του και τα άφθονα πλούτη του... Ήταν εγκρατής στις επιθυμίες του. Δεν επέτρεπε στις ορέξεις του σώματος του να κυριαρχούν. Ήταν σώφρων Αγαπούσε την δικαιοσύνη. Έκανε ότι μπορούσε για ν’ ανακουφίσει τον πόνο και τη δυστυχία των φτωχών. Ήταν με μια λέξη ενάρετος. Ο Πλακίδας είχε δύο γιούς, πού του μοιάζανε στην αρρενωπή σωματική διάπλαση και στο χαρακτήρα. Είχε και την ενάρετη γυναίκα του πού ονομαζόταν Τατιανή.

Το μεγάλο θαύμα

Μια μέρα είχε βγει με τους στρατιώτες στο δάσος για κυνήγι. Ξαφνικά βλέπει ανάμεσα στους πυκνόφυλλους θάμνους εκεί κοντά του ένα μεγαλόσωμο ελάφι Πλημμυρίζει από χαρά ο στρατηγός και μονολογεί:
- Μάλιστα! Αυτό είναι κυνήγι... Δεν πρέπει να το χάσω! Το ελάφι όμως αρχίζει να τρέχει. Δρασκελίζει τους θάμνους μ’ ευκολία και φεύγει. Ο στρατηγός Πλακίδας κάνει συναγερμό στους στρατιώτες του και καβάλα όπως είναι στο άλογο του, ακολουθεί κατά πόδι το ελάφι.
Ξαφνικά, ενώ ίδρωτας λούζει τον ίδιο και το άλογό του, φθάνουν μπροστά σ’ ένα χάσμα. Είναι ένα αδιάβατο σημείο. Ένας επικίνδυνος απότομος λάκκος. Και το σημείο αυτό το περνάει εύκολα το ελάφι.


Αντιθέτως, για το άλογο είναι αδύνατο το πέρασμα. Κοιτάζει επίμονα ο στρατηγός να βρει κάποιο άλλο σημείο για να συνέχιση το κυνήγι του.
Ξαφνικά καθώς κοιτάζει προς την κατεύθυνση του ελαφιού και τα χάνει. Το ελάφι είναι εκεί απέναντι του, στην αντίπερα όχθη του λάκκου. Στέκεται εκεί σαν ήμερο. Ο στρατηγός αρχίζει ξαφνικά να χλωμιάζει και μένει εκστατικός, διότι τώρα βλέπει και κάτι άλλο. Στη μέση των κεράτων του ελαφιού βλέπει να λαμποκοπάει ένας Σταυρός.
Ο Σταυρός είχε επάνω του την θεία μορφή του Εσταυρωμένου Χριστού και άστραφτε σαν τον ήλιο.
Πάνω στην ταραχή του ακούει ο στρατηγός από το σημείο του Σταυρού μια φωνή να του λέγει:- Γιατί, Πλακίδα με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον οποίον συ τιμάς με τάς έργα και την αρετή σου, αν και δεν με γνωρίζεις, μολονότι, δεν είσαι χριστιανός!... Για σένα, ώ ΓΙλακίδα, φανερώθηκα πάνω στο ζώο. Πρέπει να γνωρίζεις, ότι είναι πάντοτε μπροστά μου οι καλοσύνες σου και οι ελεημοσύνες πού κάνεις. Ήρθα, λοιπόν, εδώ για να σε αμείψω για την αρετή. Ήρθα να σε πιάσω στα δίχτυα της φιλανθρωπίας μου. Δεν είναι σωστό εσύ ο καλός και δίκαιος να μένεις στην πλάνη των ειδώλων και να λατρεύεις αναίσθητα αντικείμενα...
Ο στρατηγός συγκλονισμένος από το όραμα και την θεϊκή φωνή, δεν μπορεί να συγκρατηθεί στο άλογό του και πέφτει στη γη. Ύστερα από λίγο συνέρχεται. Παίρνει θάρρος. Κοιτάζει ολόγυρα του και φωνάζει με δυνατή φωνή.

— Ποιος είσαι συ, πού μου μιλάς; Τίνος είναι η φωνή πού ακούω; Πες ποιος είσαι. Φανερώσου σ' εμένα για να σε πιστέψω!
Τότε ακούστηκε επιγραμματική η φωνή του Κυρίου:
— Είμαι ο δημιουργός του Ουρανού και της γης, Πλακίδα... Είμαι ο Χριστός πού σταυρώθηκα, πού τάφηκα και αναστήθηκα εκ νεκρών...

Η σφαγή στην Κορμίστα Σερρών και τα 91 θύματα των Βούλγαρων κατακτητών

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΚΟΡΜΙΣΤΑΣ ΣΕΡΡΩΝ.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ.

Η Κορμίστα (παλιότερη γραφή Κρομμύστα), βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του Παγγαίου όρους, κάτω από το μοναστήρι της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας, σε υψόμετρο 299 μέτρων και διοικητικά υπάγεται στο δήμο Αμφίπολης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 555 κατοίκους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κορμίστα ένας σημαντικός μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελούμενος από περίπου 50 οικογένειες. Εξ αιτίας της εγκατάστασης αυτής οι Έλληνες κάτοικοι του χωριού προτίμησαν να χτίσουν νέα σπίτια προς το βουνό, στη θέση «Ραγιά», συνοικία που πήρε το όνομα της από το γεγονός ότι την κατοικούσαν αποκλειστικά «ραγιάδες», δηλαδή υπόδουλοι χριστιανοί. Στις 23 Αυγούστου 1507 οι Τούρκοι της Κορμίστας και των άλλων χωριών του βόρειου Παγγαίου, με τη συνδρομή βασιβουζούκων της Δράμας, επιτέθηκαν στην Εικοσιφοίνισσα και έσφαξαν τους 172 συνολικά μοναχούς της Μονής, επειδή απέτρεπαν τον εξισλαμισμό των ραγιάδων. Με την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα το χωριό μετατράπηκε σε φυτώριο εκκολαπτόμενων ανταρτών και κέντρο συγκέντρωσης οπλισμού. Αν και στα χωριά του Παγγαίου δεν υπήρχε σλαβόφωνος πληθυσμός, οι κομιτατζήδες επιχείρησαν να εγκατασταθούν στην περιοχή για να αποσπάσουν από τους ελληνόφωνους κατοίκους, με τη μέθοδο της τρομοκρατίας, δηλώσεις προσχώρησης στη Βουλγαρική Εξαρχία. Όμως οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής αντέδρασαν, καθοδηγούμενοι από τον Δεσπότη της Δράμας.

Μετά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, τον Αύγουστο του 1913, με την οποία τα σύνορα της Ελλάδας έφτασαν μέχρι το Νέστο, η Κορμίστα επίσημα αποτέλεσε τμήμα της ελληνικής επικρατείας. Όταν όμως στις 26 Μαΐου 1916, ο πρωθυπουργός Στέφανος Σκουλούδης παρέδωσε αμαχητί και «προσωρινά» το Ρούπελ στους Γερμανοβούλγαρους, άρχισε ο νέος Γολγοθάς της Ανατολικής Μακεδονίας που διήρκεσε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1918.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ!

σχόλιο ιστολογίου ΄Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος: τόσα χρόνια η Ιερά Μονή Εσφιγμένου αλλά και ο σύλλογος μας φώναζαν  "μην παίρνετε εβραι-ωπαικα χρήματα διότι θα έρθει η ώρα να τα "ξεχρεώσετε" με δύσκολο τρόπο ,όλοι ήμασταν πλανεμένοι κατ εσάς........τώρα ήρθε εκείνη η ώρα που λέγαμε ,με τις υγείες σας.

Με ένα απαράδεκτο δημοσίευμα, η ισπανική εφημερίδα El País βάζει ξανά στο στόχαστρο το Άγιον Όρος, αμφισβητώντας ευθέως το υπερχιλιοετές καθεστώς του Αβάτου.

Το άρθρο επιχειρεί να παρουσιάσει την αθωνική μοναστική παράδοση ως «απαρτχάιντ» και αναχρονισμό, ενώ φτάνει στο σημείο να προβάλλει προτάσεις για περικοπή ευρωπαϊκών κονδυλίων ως μέσο πίεσης προς τους μοναχούς.

 Πρόκειται για μια ευθεία προσβολή απέναντι στην Ορθοδοξία και την ιστορική μας κληρονομιά. Το Άγιον Όρος δεν είναι τουριστικό θέρετρο για να υποτάσσεται στις ιδεολογικές ατζέντες ξένων μέσων ενημέρωσης ή γραφειοκρατών. Το Άβατο αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της ασκητικής ζωής στο Περιβόλι της Παναγίας, προστατεύεται από το Άρθρο 105 του Ελληνικού Συντάγματος και έχει αναγνωριστεί πλήρως κατά την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προσπάθεια της El País να διαβάλει έναν τόπο προσευχής και πνευματικότητας, χρησιμοποιώντας οικονομικούς εκβιασμούς και επιφανειακές αναλύσεις, συνιστά απαράδεκτη επέμβαση στα εσωτερικά και θρησκευτικά δικαιώματα της χώρας μας.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να απαντήσει δυναμικά σε τέτοιες προκλητικές επιθέσεις. Ο σεβασμός στην παράδοση και την ιερότητα του Άθω είναι αδιαπραγμάτευτος. Κάτω τα χέρια από το Άγιον Όρος!

voicenews.gr

 

Άγιοι Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων 19 Σεπτεμβρίου

Και οι τρεις, μαρτύρησαν επί βασιλέως Πρόβου και διοικητού Αντιοχείας Ηλιοδώρου (278 μ.Χ.). Όταν λοιπόν ο Τρόφιμος με το Σαββάτιο βρέθηκαν στην Αντιόχεια και είδαν τα πολυποίκιλα αμαρτωλά όργια που γίνονταν προς τιμήν του Απόλλωνα, δε συγκρατήθηκαν και αποδοκίμασαν δημόσια την αμαρτωλή αυτή παραφροσύνη. Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πως είναι χριστιανοί. Τότε ο ηγεμόνας Ηλιόδωρος διέταξε και τους μαστίγωσαν ανελέητα. Τόσο, που οι σάρκες τους κόβονταν κομμάτια. Εκεί ο Σαββάτιος άφησε την τελευταία του πνοή. Ο δε Τρόφιμος οδηγήθηκε σε άλλο σκληρότερο ηγεμόνα, το Διονύσιο Περώννιο. Αυτός, αφού τον έγδαρε με σιδερένια νύχια, μισοπεθαμένο τον έριξε στη φυλακή. Εκεί τον επισκέφθηκε κάποιος, βουλευτής, ο Δορυμέδων, που είδε το μαρτύριό του και στερεώθηκε στην πίστη του Χρίστου. Όταν το έμαθε αυτό ο ηγεμόνας, βασάνισε σκληρά το Δορυμέδοντα. Έπειτα, έριξε και τους δύο τροφή στα θηρία, μέσα στο αμφιθέατρο. Αλλά η πεινασμένη αρκούδα και η αιμοβόρα λεοπάρδαλη στάθηκαν στα πόδια τους σαν ήμερα αρνιά. Το ίδιο και το αγριεμένο λιοντάρι που ελευθέρωσαν αργότερα. Όταν λοιπόν είδαν ότι δεν τους άγγιξαν τα θηρία, αμέσως οι δήμιοι τους αποκεφάλισαν.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν ἀκαθαίρετον, Τριάδος δύναμιν, ἀνθηφορήσαντες, Μάρτυρες ἔνδοξοι, ἐναπετέματε στερρῶς, τὴν ἄκανθαν τῆς ἀπάτης, Τρόφιμε μακάριε, Ἐκκλησίας ἐντρύφημα, Σαββάτιε πάνσοφε, Ἀθλητῶν ἐγκαλλώπισμα, καὶ δόξα εὐσεβῶν Δορυμέδον ὅθεν ὑμᾶς ἀνευφημοῦμεν.

Η Αχρήματη Κοινωνία Χωρίς Μετρητά: Τα Ψηφιακά Νομίσματα Γίνονται Όργανο Ελέγχου & Σκλαβιάς των Ανθρώπων

Από την Αμερικάνικη Ομάδα Preppgroup

Όταν τα Χρήματα Παύουν να είναι Ρευστά Χρήματα

Κάτι θεμελιώδες εξαφανίζεται και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα το προσέξουν μέχρι να έχει εξαφανιστεί εντελώς. Όχι με μια δήλωση. Όχι με έναν νόμο που ψηφίστηκε μέσα στη νύχτα. Απλά, σταδιακά, η επιλογή να αγοράσετε κάτι χωρίς να δημιουργήσετε μόνιμο αρχείο θα εξαφανιστεί. Η ικανότητα εξοικονόμησης αγοραστικής δύναμης έξω από ένα σύστημα που μπορεί να το μπλοκάρει & να παγώσει, να το παρακολουθήσει ή να το προγραμματίσει θα γίνει μια ανάμνηση που φαίνεται σχεδόν φανταστική σε όσους δεν την έζησαν ποτέ πριν.

Το έχω παρακολουθήσει αυτό να εξελίσσεται εδώ και χρόνια παρατηρώντας τα συστήματα πληρωμών, διαβάζοντας λευκά έγγραφα των κεντρικών τραπεζών που λίγοι πολίτες μπαίνουν στον κόπο να εξετάσουν και παρατηρώντας πώς οι δικές μου συναλλαγές αφήνουν ολοένα και πιο λεπτομερή ίχνη. Το μοτίβο είναι ίδιο και συνεπές σε όλα τα έθνη: Η ευκολία & η άνεση προηγείται της επιτήρησης & του ελέγχου και η επιτήρηση προηγείται του ελέγχου.

Δεν πλησιάζουμε σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά, μια αχρήματη κοινωνία. Υπνοβατούμε προς αυτήν. Και για όποιον εκτιμά την ανεξαρτησία, την ιδιωτικότητα, το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής ή το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να διεξάγει εμπορικές συναλλαγές χωρίς κρατική παρακολούθηση, αυτό δεν αντιπροσωπεύει πρόοδο αλλά μια μεγάλη οπισθοδρόμηση προς μια μορφή ελέγχου που όλες οι προηγούμενες γενιές θα είχαν αναγνωρίσει αμέσως και θα είχαν αντισταθεί σθεναρά.

Τα Ψηφιακά Νομίσματα των Κεντρικών Τραπεζών (CBDCs) αποτελούν τον μηχανισμό αυτού του μετασχηματισμού. Το ψηφιακό ευρώ, το πιθανό ψηφιακό δολάριο, το ψηφιακό γιουάν που ήδη λειτουργεί στην Κίνα — δεν πρόκειται απλώς για εκσυγχρονισμούς των συστημάτων πληρωμών. Είναι διαρθρωτικές, δομικές αλλαγές στη σχέση μεταξύ του ανθρώπου και του κράτους, μεταξύ του εμπορίου και της επιτήρησης, μεταξύ της ελευθερίας και της άδειας. Μόλις εφαρμοστούν πλήρως, θα δημιουργήσουν μια χρηματοοικονομική υποδομή όπου κάθε εμπορική συναλλαγή θα είναι ορατή, κάθε αγορά θα καταγράφεται και κάθε οικονομική απόφαση θα απαιτεί έμμεση ή ρητή έγκριση & άδεια από τις αρχές.

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις δεν είναι εικασίες. Πρόκειται για τεκμηριωμένη πολιτική. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (IRIS), η οποία συντονίζει τις κεντρικές τραπεζικές εργασίες παγκοσμίως, έχει δηλώσει ρητά ότι τα ψ.ν. (CBDCs) θα επιτρέψουν το «προγραμματιζόμενο χρήμα» — νομίσματα που μπορεί να περιοριστεί βάσει του χρόνου, του τόπου ή του σκοπού. Το πρόγραμμα για το ψηφιακό ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας περιλαμβάνει διατάξεις για πληρωμές εκτός σύνδεσης μόνο για περιορισμένα χρηματικά ποσά, με όλες τις μεγαλύτερες συναλλαγές να απαιτούν συνδεσιμότητα δικτύου και επαλήθευση της ψηφιακής ταυτότητας. Το σύστημα FedNow της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), το οποίο ξεκίνησε να εφαρμόζεται τον Ιούλιο του 2023, έχει δημιουργήσει ήδη την τεχνική υποδομή για άμεσες ψηφιακές πληρωμές που χρησιμεύει ως βάση για την τελική εφαρμογή του ψηφιακού νομίσματος (CBDC).

Τρεις Εξελίξεις είναι Αξιοπρόσεκτες:

1. ■ Πάνω από 130 χώρες που αντιπροσωπεύουν το

Όσιος Ευμένιος ο θαυματουργός, επίσκοπος Γορτύνης 18 Σεπτεμβρίου

Από νεαρή ηλικία ο Ευμένιος υπέβαλλε τον εαυτό του σε πολλές σκληραγωγίες και ασκήσεις. Η εγκράτεια ήταν εκείνη που τον διέκρινε περισσότερο. Διότι στο μυαλό του, είχε πάντα τη συμβουλή του Αποστόλου Παύλου, «πας ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται» (Α' προς Κορινθίους, θ' 25). Καθένας, δηλαδή, που αγωνίζεται, εγκρατεύεται σε όλα, ακόμα και στην τροφή και στο ποτό, προκειμένου να πετύχει τον πνευματικό του σκοπό. Και ο Ευμένιος, ακολουθώντας τα λόγια του θεόπνευστου Αποστόλου, πέτυχε.

Αξιώθηκε να ιερωθεί και να γίνει επίσκοπος Γορτύνης στην Κρήτη. Από τη νέα του θέση, η αρετή του έλαμψε ακόμα περισσότερο και ο Θεός του έδωσε τη χάρη και τη δύναμη να θαυματουργεί. Και όπως αναφέρει η παράδοση, μια φορά με αναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε έναν δράκοντα, που όρμησε εναντίον του. Έπειτα ο Ευμένιος πήγε στη Ρώμη, όπου με τη θεία του διδασκαλία και με θαύματα στερέωσε τους πιστούς. Ποθώντας, όμως, περισσότερη σκληραγωγία και άσκηση, πήγε στη Θηβαίδα της Άνω Αιγύπτου, κοντά στους μεγάλους ασκητές. Εκεί παρέδωσε και το πνεύμα του στο Θεό. Το δε λείψανο του μεταφέρθηκε και θάφτηκε με τιμές στην έδρα της επισκοπής του, στην Κρήτη.

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ταχύν προμηθέα σε, και αρωγόν ευμενή, κεκτήμεθα Όσιε ως του Χριστού μιμητήν, Ευμένιε ένδοξε, συ γαρ αναβλυστάνων, συμπαθείας τα ρείθρα, βρύεις τη Εκκλησία, Ιαμάτων πελάγη. Αλλά και τοις τιμώσι σε, σκέπη γενήθητι.

Ότι ακριβώς είναι η ψυχή στο σώμα, αυτό είναι οι Χριστιανοί στον κόσμο.

Οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται από τους άλλους ανθρώπους ούτε στη χώρα που ζουν ούτε στη γλώσσα ούτε στις συνήθειες. Διότι ούτε σε πόλεις ιδιαίτερες κατοικούν, ούτε διάλεκτο ξεχωριστή χρησιμοποιούν, ούτε επίσημο βίο ακολουθούν. Και βέβαια η διδασκαλία τους δεν έχει επινοηθεί με σκέψεις και προσπάθειες πολυάσχολων ανθρώπων, ούτε προβάλλουν αυτοί θεωρία ανθρώπινη, όπως μερικοί άλλοι. Κι ενώ κατοικούν σε ελληνικές και ξένες πόλεις, όπως έτυχε ο καθένας, και ακολουθούν τα εγχώρια έθιμα και στην ενδυμασία και στη διατροφή και γενικά στη ζωή τους, παρουσιάζουν ομολογουμένως θαυμαστή και παράξενη τη στάση ζωής τους. Κατοικούν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, αλλά ως προσωρινοί· μετέχουν σε όλα ως πολίτες, και όλα τα υπομένουν σαν ξένοι· κάθε ξενική γη είναι πατρίδα τους, και κάθε πατρίδα τούς είναι ξένη. Παντρεύονται όπως όλοι, τεκνογονούν, αλλά δεν εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. Παραθέτουν τράπεζα κοινή, αλλά όμως όχι πρόστυχη. Περιβάλλονται από σάρκα, αλλά όμως δε ζουν σαρκικά. Ζουν στη γη, αλλά πολιτεύονται στον ουρανό.

Υπακούουν στους θεσπισμένους νόμους, και με τη διαγωγή τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες, και από όλους διώκονται. Περιφρονούνται και καταδικάζονται, θανατώνονται και ξαναζούν. Πτωχεύουν και πλουτίζουν πολλούς. Όλα τα στερούνται και όλα τα έχουν με αφθονία. Ατιμάζονται, και μέσα στις ατιμίες δοξάζονται. Βλασφημούνται και δικαιώνονται. Κακολογούνται, κι αυτοί δίνουν ευλογίες. Υβρίζονται και τιμούν. Κάνουν το καλό και τιμωρούνται ως κακοί. Τιμωρούνται και χαίρονται σαν να τους δίνουν ζωή. Από τους Ιουδαίους πολεμούνται ως αλλόφυλοι και από τους ειδωλολάτρες καταδιώκονται, και αυτοί που τους μισούν δεν ξέρουν να πουν την αιτία της έχθρας.

Και με μια λέξη, ό,τι ακριβώς είναι η ψυχή στο σώμα, αυτό είναι οι Χριστιανοί στον κόσμο. Η ψυχή είναι απλωμένη σε όλα τα μέλη του σώματος, και οι Χριστιανοί στις πόλεις του κόσμου. Κατοικεί βέβαια στο σώμα η ψυχή, όμως δεν προέρχεται απ’ το σώμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο, όμως δεν είναι απ’ τον κόσμο. Αόρατη η ψυχή φυλάγεται μέσα σε σώμα ορατό· και οι Χριστιανοί αναγνωρίζονται μέσα στον κόσμο, όμως η θεοσέβειά τους μένει αόρατη. Μισεί την ψυχή η σάρκα και την πολεμά χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτή, επειδή εμποδίζεται να κυλιέται στις απολαύσεις· μισεί και τους Χριστιανούς ο κόσμος χωρίς να αδικείται καθόλου απ’ αυτούς, επειδή αντιτάσσονται στις ηδονές.

Η ψυχή αγαπά τη σάρκα, η οποία την μισεί, και τα μέλη του σώματος· και οι Χριστιανοί αγαπούν εκείνους που τους μισούν. Η ψυχή βρίσκεται κλεισμένη μέσα στο σώμα, αυτή όμως συγκρατεί το σώμα· και οι Χριστιανοί κρατούνται μέσα στον κόσμο σα σε φυλακή, αυτοί όμως συγκρατούν τον κόσμο. Αθάνατη η ψυχή κατοικεί μέσα σε θνητό σκήνωμα· και οι Χριστιανοί κατοικούν προσωρινά μέσα στη φθορά, ενώ περιμένουν την ουράνια αφθαρσία. Όσο ταλαιπωρείται με τη στέρηση των φαγητών και ποτών η ψυχή βελτιώνεται· και οι Χριστιανοί με τις καθημερινές τιμωρίες αυξάνουν περισσότερο. Ο Θεός τούς έβαλε σε τόσο υψηλή θέση, ώστε δεν είναι σωστό αυτοί να παραιτηθούν.

Κανένας δεν ζημιώθηκε από τη νηστεία!Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η νηστεία ενισχύει την προσευχή. Γίνεται φτερό στην πορεία της προς τον ουρανό. Είναι μητέρα της υγείας, παιδαγωγός της νιότης, στολίδι των γηρατειών. Είναι συνοδοιπόρος των ταξιδιωτών και ασφάλεια των συγκατοίκων.
Ο άνδρας δεν αμφιβάλλει καθόλου για τη συζυγική πίστη της γυναίκας του, όταν τη βλέπει να συζεί με τη νηστεία. Η γυναίκα δεν λιώνει από ζήλεια, όταν βλέπει τον άνδρα της να νηστεύει.
Ποιος ζημιώθηκε ποτέ από τη νηστεία; Υπολόγισε την οικονομική κατάσταση του σπιτιού σου σε μια μέρα νηστείας. Υπολόγισέ την και σε μια συνηθισμένη μέρα. Θα διαπιστώσεις έτσι εύκολα, πόσο μεγάλο κέρδος έχεις με τη νηστεία.
Σκέψου πως ακόμα και οι εφοριακοί αφήνουν τους φορολογουμένους να ζήσουν λίγο καιρό ήσυχοι και ανενόχλητοι. Ας επιτρέπει λοιπόν και η σάρκα μια μικρή ανάπαυλα στο στόμα. Ας κάνει μια μικρή ανακωχή αυτή, που, όταν χορτάσει, φιλοσοφεί γύρω από την εγκράτεια, ενώ, όταν πεινάσει, ξεχνάει όσα δέχτηκε πριν. Όποιος νηστεύει, δεν έχει ανάγκη από δάνεια ούτε χρειάζεται να πληρώνει τόκους. Η νηστεία γίνεται αφορμή να ευφραίνεται ο άνθρωπος. Γιατί όπως η δίψα κάνει γλυκό το πιοτό και η πείνα ευχάριστο το τραπέζι, έτσι και η νηστεία κάνει απολαυστικά τα φαγητά. Αν θέλεις λοιπόν να ’ναι ευχάριστο το τραπέζι σου, δέξου την αλλαγή της νηστείας. Αν όμως είσαι πάντα κυκλωμένος από πλούσια φαγητά, αδικείς τον εαυτό σου, γιατί εξαφανίζεις την απόλαυση με την άμετρη φιληδονία. Τίποτα δεν υπάρχει, που να μην περιφρονηθεί με τη συνεχή απόλαυσή του. Ενώ, αντίθετα, συχνά επιθυμούμε εκείνα τα φαγητά, που σπάνια γευόμαστε. Γι’ αυτό και ο Δημιουργός μας επινόησε την ποικιλία στη ζωή μας, ώστε να νιώθουμε την απόλαυση όλων των αγαθών Του.
Παρατήρησε τι συμβαίνει στη φύση: 

Ο ήλιος δεν είναι λαμπρότερος μετά τη νύχτα; 

Ο ύπνος δεν είναι γλυκύτερος μετά την αγρυπνία; 

Η υγεία δεν είναι περισσότερο επιθυμητή μετά τη δοκιμασία της αρρώστιας; 

Έτσι και το τραπέζι γίνεται περισσότερο ευχάριστο μετά τη νηστεία. 

Αυτό μάλιστα ισχύει για όλους. Και για τους πλουσίους, που έχουν άφθονα φαγητά, και για τους φτωχούς, που διαθέτουν λιγότερη τροφή.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

«Νήστευε τάς Τετάρτας καί τάς Παρασκευάς, τάς ὡρισμένας ὅλου τοῦ χρόνου…»

 

  ΝΗΣΤΕΙΑ + ΜΕΤΑΝΟΙΑ + ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ = ΣΩΤΗΡΙΑ

 Τοῦ Ἁγίου Θεοφάνους τοῦ Σοφωτάτου καί Λογιωτάτου.
( Βιβλ. Μαργαρίται Ἰ. Χρυσοστόμου)
Νήστευε τάς Τετάρτας καί τάς Παρασκευάς, τά ὡρισμένας ὅλου τοῦ χρόνου, καί μήτε διά Μητροπολίτην, μήτε διά Πατριάρχην, μήτε διά συγγενῇ, μήτε διά φίλον μή χαλάσῃς τήν νηστείαν τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς.
Μίαν φοράν νά τρώγῃς ὀψάριον τήν μεγάλην Τεσσαρακοστήν, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τήν ἑορτήν μόνον.
Μήτε τῶν Βαΐων, νά φάγῃς, μηδέ ὅλον τόν χρόνον, Τετάρτην καί Παρασκευήν· πλήν ταῖς μεγάλαις ἑορταῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τοῦ Τιμίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, εἰς τό Γεννέσιον καί εἰς τάς ἑπτά Ἰανουαρίου. Μή καταλύεις τήν νηστείαν ἐν ἰχθύσιν, εἰ μή πως ἐπί νόσῳ βεβάρησαι. Λοιπόν Τετάρτην καί Παρασκευήν· ὁ γάρ καταλύων ταύτας Συσταυροῖ τόν Χριστόν, ὥσπερ καί οἱ Ἰουδαῖοι· ἐν γάρ τῇ Τετάρτῆ, παρέδωκαν Αὐτόν καί ἐν τῇ Παρασκευῇ, Ἐσταύρωσαν· καί ἐν τούτῳ ὀφείλει πᾶς εὐσεβής Χριστιανός φυλάττειν ταύτας.

 Εἶπεν ὁ Κύριος: «τοῦτο τό γένος (τῶν δαιμόνων) ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Μαρκ. Θ΄: 29).

 hristospanagia.gr

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΙΣ,ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ (17 Σεπτεμβρίου)

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, πήραν τα ονόματα τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.» ( Α' Κορινθίους. 13:13).

Η Αγία Σοφία, τίμια και θεοσεβής γυναίκα, γρήγορα χήρεψε και με τις τρεις κόρες της ήλθε στη Ρώμη. Εκεί καταγγέλθηκαν ως φημισμένες χριστιανές. Τότε ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν.

Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Πρώτη παρουσιάστηκε στο βασιλιά η δωδεκάχρονη Πίστη. Με δελεαστικούς λόγους ο Ανδριανός προσπάθησε να πείσει την Πίστη να αρνηθεί το Χριστό και θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20) δηλαδή «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.

Επίσης με τα λόγια της Αγίας Γραφής απάντησε και η δεκάχρονη Ελπίδα, όταν τη ρώτησαν αν αξίζει να υποβληθεί σε τέτοια βασανιστήρια: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α΄ Τιμοθ. 4:10). Δηλαδή, «ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών». Αμέσως τότε και αυτή αποκεφαλίστηκε.

Αλλά δεν υστέρησε σε απάντηση και η εννιάχρονη Αγάπη. Είπε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5). Βέβαια δεν άργησαν να αποκεφαλίσουν και αυτή.

Περήφανη για τα παιδιά της η Σοφία, ενταφίασε με τιμές τις κόρες της και παρέμεινε για τρεις μέρες στους τάφους τους, παρακαλώντας το Θεό να την πάρει κοντά του. Ο Θεός άκουσε την προσευχή της και η Σοφία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους των παιδιών της.

 “ορθοδοξος συναξαριστης”

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

᾿Εν ταῖς μάρτυσι λάμπεις Σοφία ἔνδοξε, καὶ στεφάνοις τῆς νίκης περι­κοσμεῖσαι λαμπροῖς· δι᾿ ὃ ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς εὐφημοῦμέν σε, ὅτι θυγάτρια σεμνὰ τῷ μαρτυρίῳ ὁδηγεῖς, ᾿Αγάπην Πίστιν ᾿Ελπίδα· μεθ᾿ ὧν μὴ παύσῃ πρεσβεύειν, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.