Αγία Φεβρωνία 25 Ιουνίου

Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).
Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα.
Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς.
Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει. Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α' Έπιστολή Πέτρου, ε' 1). Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη σκότωσε με ξίφος.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ὡς τῆς ἀσκήσεως ῥόδον ἡδύπνευστον, ὀσμὴν ἀθλήσεως τῷ κόσμῳ ἔπνευσας, εἰς ὀσμὴν μύρων τοῦ Χριστοῦ δραμοῦσα ἀσχέτῳ πόθῳ· ὅθεν ὡς παρθένον σὲ καὶ ὁσίαν καὶ μάρτυρα, θαυμαστῶς ἐδόξασε Φεβρωνία ὁ Κύριος, ᾧ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαῖρε σεμνὴ ὁσιομάρτυς.

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ)

Ἀκόμα καὶ ἂν ὡμοίαζε ὁ λόγος μας μὲ ἐαρινὸν τραγούδι καλλικελάδου ἀηδόνος, πολὺ πτωχικὰ θὰ ἠδύνατο νὰ ὑμνήσῃ τὴν μεγάλην φωνὴν τῆς ἀληθείας ποὺ γεννᾶται σήμερον. Τώρα ὅμως ποὺ ἡ λαλιά μας εἶναι ἀσθενικὴ καὶ τὰ μάλα κακόφωνος, πῶς νὰ ὑμνήσῃ τὸν πιὸ δοξασμένον ἀπὸ ὅλους τοὺς προφήτας; Πῶς νὰ ψάλλῃ αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα τῶν Ἀποστόλων; Πῶς νὰ δοξολογήσῃ αὐτὸν ποὺ ἔχει μίαν ξέχωρον τιμὴν ἀνάμεσα εἰς τοὺς μάρτυρας; Ἐκεῖνο δὲ ποὺ μοῦ φαίνεται ἀξιοπρόσεκτον εἶναι τὸ ὅτι ὅσον ἀφορᾶ εἰς τοὺς ἄλλους ἁγίους, πλέκει ὁ εἷς τοῦ ἄλλου τὸ ἐγκώμιον, ὁ πιὸ ἀξιοτίμητος τοῦ πιὸ ἀναγνωρισμένου καὶ ὁ λιγότερο γνωστός του ὀλιγώτερον φημισμένου. Αὐτὸν ὅμως ποὺ τώρα ἐμεῖς ἐξυμνοῦμεν τὸν ἐγκωμίασε, πρὶν ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐγκωμιαστάς του, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ Θεός, ἡ Ἀλήθεια, λέγοντας: «Δὲν ἔχει μέχρι σήμερον γεννηθεῖ μεγαλύτερος προφήτης ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν» (Ματθ. ια´ 11).



Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον πλουσίως καὶ ἀνυπερβλύτως ἔχει ἐπαινεθεῖ καὶ ἔχει ἐγκωμιαστεῖ ὁ μέγας Πρόδρομος ἀπὸ τὸν Ὕψιστον Θεὸν Λόγον, ἔχει τάχα ἀνάγκη ἀπὸ τὰ φτωχικά μας λόγια, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί; Ὄχι βεβαίως, δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ πτωχικά μας λόγια ὁ Τίμιος Πρόδρομος. Ἐμεῖς ὅμως ἀποτολμᾶμε νὰ ποῦμε δύο λόγια γι᾿ αὐτόν, γιατὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ πράξουμε ἀπὸ ὑπακοὴ εἰς τὸν πατέρα καὶ ἡγούμενό μας, ἐκτελώντας ὁπωσδήποτε τὴν ἐντολὴν ποὺ μᾶς ἔδωκε. Συγχρόνως ὅμως θὰ λάβωμεν ἁγιασμὸν καὶ χάριν καὶ μόνον ποὺ ὁ νοῦς μας θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸν Τίμιον Πρόδρομον.



Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς ἑορτάσωμεν τὴν ἡμέραν. Ἂς πανηγυρίσωμεν τὸ γεγονός της γεννήσεώς του, ὄχι μόνον ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὰ περίχωρα, ἀλλὰ καὶ ὅσοι περιτριγυρίζουν τὸν πνευματικὸν Ἰορδάνην. Ἂς εἰσέλθωμεν βαθιὰ εἰς τὸ νόημα αὐτοῦ του παραδόξου μυστηρίου. Ἂς γνωρίσωμεν αὐτὸ ποὺ τόσον ὑπερφυσικῶς γίνεται σήμερον. Ἂς ἐμβαθύνωμεν εἰς τὰ ὅσα ἔχουν συμβεῖ γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Ζαχαρίου. Καὶ ἂς μὴν παραλείψωμεν νὰ ἀναφέρωμεν ὅλα ἐκεῖνα ποὺ διαδραματίστηκαν εἰς τὸ πρόσωπον τῆς Ἐλισάβετ. Πόσον μεγάλος ὑπῆρξε ὁ Πρόδρομος φαίνεται καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς γονεῖς ποὺ εἶχε, γιατὶ οἱ γονεῖς του δὲν ὑπῆρξαν ἄσημοι ἀλλὰ πολὺ περιδοξοι καὶ ἐπιφανεῖς. Ὁ μὲν Ζαχαρίας ὡσὰν ἄλλος Ἀαρὼν καὶ εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ εἰς τὸ ἀξίωμα, ἐνδεδυμένος τὴν Ἱερατικὴν στολήν -δηλαδὴ τὸ περιστήθιον, τὴν ἐπωμίδα, τὸν χιτώνα ποὺ ἔφτανε μέχρι τους ἀστραγάλους καὶ τὸν χιτώνα τὸν κροσσωτόν, τὸν διακριτικὸν σκοῦφον τῆς ἱερωσύνης καὶ τὴν ζώνην, ποὺ ἦσαν ὅλα καταστόλιστα μὲ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους καὶ ὑάκινθον καὶ βύσσον- εἰσῆλθε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων νὰ ἱερουργήσῃ ἐπειδὴ ἐφημέρευε. Ἡ δὲ Ἐλισάβετ ὑπῆρξε ἴδια εἰς τὴν δόξαν μὲ τὴν Σάρραν καὶ μᾶλλον πιὸ δοξασμένη ἀπ᾿ αὐτήν, ὡς συγγενὴς τῆς Θεομήτορος. Αὐτὴ λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ χαριτώθηκε, ἂν καὶ ἦταν στείρα, νὰ γεννήσει ὄχι τὸν Ἰσαάκ, ποὺ ὀνομάστηκε δοῦλος τοῦ Θεοῦ (Γεν. ιδ´ 14 καὶ Δαν. γ´ 35), ἀλλὰ τὸν Ἰωάννην ποὺ ἔγινε γνήσιος φίλος του Χριστοῦ. Ὦ ἄγονος μήτρα, ποὺ ἐκράτησες μέσα σου τέτοιον τέκνον! Ὦ ἄκαρπος μήτρα, ὅπου ἐκράτησες μέσα σου τέτοιο καρπερὸν στάχυ! Διὰ τοῦτο δὲν πρέπει νὰ διστάσωμεν νὰ ἀναφωνήσωμεν καὶ πάλιν πρὸς αὐτήν, μὲ καινὸν τώρα νόημα τὰ λόγια του μεγαλοφωνοτάτου Ἡσαΐου. «Γέμισε τὴν καρδίαν σου στείρα, μὲ εὐφροσύνην ἐσὺ ποὺ δὲν ἀπόκτησες παιδιά. Φώναξε μὲ ὅλη σου τὴν δύναμη ἐσὺ ποὺ δὲν δοκίμασες ὠδίνες τοκετοῦ «(Ἡσ. νδ´ 1), διότι ἔκανες νὰ ἀνθίσει ἀπὸ τὴν ἔρημον μήτρα σου ὁ Ἰωάννης, τὸ κρίνον τῆς ἁγνότητος, τὸ ρόδον ποὺ εὐωδιάζει ἀπὸ τὸ ἅγιον πνεῦμα, τὸ λιβάδι τῆς ἐγκρατείας, ποὺ μᾶς γεμίζει μὲ ἀγαθά, ἡ φωτοδότρα πηγὴ ποὺ λάμπει κατὰ τὴν φανέρωσίν του Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ὁ Ἰωάννης, ὁ στρατιώτης τοῦ οὐρανίου βασιλέως, ποὺ ὁ ἴδιος τὸν ἐπέλεξε καὶ τὸν ὑπέδειξε εἰς τὸν λαόν του, ὁ ἄριστος νυμφαγωγὸς τῆς Ἐκκλησίας του Χριστοῦ πρὸς τὸν οὐράνιον Νυμφίον τῆς Χριστό, ὁ ἀκάματος κῆρυξ καὶ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι ἡ μοναδικὴ Ἀλήθεια, ὁ Ἰωάννης, ὁ φλογερὸς κῆρυξ τῆς μετανοίας, ὁ σαρκωθεῖς ἄγγελος τοῦ Κυρίου, αὐτὸς ποὺ φανέρωσε σὲ ὅλους τὸν ἀμνόν, ποὺ θὰ σήκωνε πάνω του ὅλου του κόσμου τὶς ἁμαρτίες.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟΝ [24 \6 -7\7 ν. ἡμ.] ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ !!!

σὴμ .ἰστολογιού μᾶς : στὶς 24 \6  [πάτριον ἡμερολόγιον] 7\7 ν.  ημ. ,θὰ γίνει πάλι ἕνα θαῦμα ὅπως καὶ γίνεται κάθε  χρόνο εἰς τὴν ἑορτὴ τῶν Γενεθλίων του Τίμιου Προδρόμου ! Ὁ ἥλιος ὅλη τὴν ἥμερα θὰ βρίσκεται μέσα σὲ μίαν "δακτύλιο – στεφάνι " καὶ μέσα σὲ αὐτὸν θὰ γίνονται "περίεργα σχέδια" διότι αὐτὸ τὸ θαῦμα συμβολίζει τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Παναγία μας ἐπισκέφτηκε μετὰ τὸν Εὐαγγελισμὸ Τῆς τὴν ἐξαδέρφη τῆς Ἅγια Ἐλισάβετ διὰ νὰ τὴν ἀναγγείλει τὴν χαρμόσυνη εἴδηση, ἐνῷ ὅμως ἀπὸ Θεοῦ εἶχε ἤδη ἐνημερωθεῖ ἡ Ἅγια Ἐλισάβετ ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ στὴν κοιλία τῆς [ἦταν ἤδη 6  μηνῶν ἔγκυος] ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὁ ὁποῖος "ἀλμασιν ὡς ἀσμασιν " οπως αναφερει  καὶ στοὺς Χαιρετισμοὺς γιὰ νὰ δείξει τὴν προσκύνησή του στὸν Χριστὸ ποὺ κυοφορειται ἤδη μέσα στὴν κοιλία τῆς Παναγίας  !!!

Κάποιες χρόνιες φαίνεται μέσα στὸν ἥλιο σὰν νὰ ὑπάρχει ἕνα βρέφος ὄχι πάντα ὅμως ,μὴν τὸ χάσετε εἶναι συγκλονιστικὸ καὶ καλο θὰ εἶναι νὰ τὸ δεῖτε κατὰ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου διότι μετὰ εἶναι πολὺ "δυνατὸς" ὁ ἥλιος καὶ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ξεχωρίσεις !!!

Στις 24 Ιουνίου η Αγία του Χριστού Εκκλησία τιμά και εορτάζει το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος είχε την μεγαλύτερη τιμή από κάθε άλλοάνθρωπο, είχε δηλαδή την τιμή να βαπτίση τον ίδιο τον Δεσπότη Χριστό. Αυτόν διάλεξε ο Κύριός μας από όλους τους γηγενείς για υπουργό του φρικτού Μυστηρίου της Βαπτίσεώς του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Αγία μας Εκκλησία τρία μόνο Γενέθλια τιμά καί εορτάζει: 1) του Δεσπότου και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου 2) της Παναχράντου Αυτού Μητρός Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στις 8 Σεπτεμβρίου και 3) του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου στις 24 Ιουνίου.

Είναι πράγματι ο Τίμιος Πρόδρομος η μεγαλύτερη μορφή της Εκκλησίας μας κατά την αψευδή μαρτυρία του Κυρίου μας που είπε: «δεν υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους που γεννήθηκαν από γυναίκα (δηλαδή κατάτους όρους της φύσεως, αφού ο ίδιος ο Χριστός γεννήθηκε εκ Πνεύματος Αγίου και εκ της Παρθένου Μαρίας υπέρ φύσιν) μεγαλύτερος από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο».

Η Εκκλησία είναι λιμάνι πνευματικό.

Σαν λιμάνια στο πέλαγος εγκατέστησε ο Θεός τις Εκκλησίες στις πόλεις, ώστε, καταφεύγοντας σ' αυτές όταν είμαστε ζαλισμένοι από τις βιοτικές μέριμνες, να απολαμβάνουμε μέγιστη γαλήνη...

Και μάρτυρες ότι αυτά που λέω είναι αληθινά, είσθε σείς, γιατί, αν αυτή τη στιγμή άνοιγε κάποιος τη συνείδησή σας, θα έβρισκε μεγάλη ησυχία μέσα σ' αυτή.

Μέσα στην Εκκλησία ούτε ο θυμός μας ενοχλεί, ούτε η κακή επιθυμία μας φλογίζει, ούτε ο φθόνος μας λιώνει, ούτε η αλαζονεία μας κάνει να υπερηφανευόμαστε, ούτε η δίψα για τη δόξα μας διαφθείρει,, αλλά όλα αυτά τα θηρία έχουν ηρεμήσει...

Δεν είναι λοιπόν δείγμα μεγάλης αθλιότητος το γεγονός ότι, ενώ πρόκειται να απολαύσουμε τόσα πνευματικά αγαθά, εν τούτοις δεν ερχόμαστε συνεχώς ούτε μαθητευουμε στην κοινή μητέρα όλων μας, και εννοώ την Εκκλησία;

Καν αμαρτωλός ης, είσελθε εις την εκκλησίαν,ίνα λεγης τας αμαρτίας σου, καν δίκαιος ης, είσελθε, ίνα μη εκπεσης της δικαιοσύνης, λιμήν γαρ αμφοτεροις εστίν η εκκλησία.

Δηλαδή: Κι' αν ακόμη είσαι αμαρτωλός, είσελθε στην Εκκλησία, για να πεις τις αμαρτίες σου, και αν πάλι είσαι δίκαιος είσελθε, για να μη χάσεις την αρετή σου, γιατί η Εκκλησία είναι λιμάνι και για τους δύο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Η Εκκλησία της Φινλανδίας η οποία υπάγεται στη δικαιοδοσία του Φαναρίου υποστήριξε τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ .

Η λεγομένη "Ορθοδοξη Εκκλησία της Φινλανδίας" που υπάγεται στο Φανάρι,αναγνώρισε πλήρως τα δικαιώματα των κίναιδων και όσων κάνουν "αλλαγή φύλου"!!!

Για πρώτη φορά σε συνοδικό έγγραφο αποτυπώνεται και επικροτείται η φρίκη των Σοδόμων και Γομόρων!!!

Η συγκεκριμένη "εκκλησία ορθοδόξων" η οποία εδώ και δεκαετίες τελεί το Πάσχα ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ σύμφωνα με το ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ,μνημονεύεται σε όλες τις εκκλησίες του νέου ημερολογίου εντός και εκτός της Ελλάδος,σε όλα τα χωρία,νήσους και πόλεις.

 

 Όλα τα μυστήρια των νεοημερολογιτών που τελούνται γίνονται με την πνευματική συμπόρευση και κάλυψη των ανωτέρω εγκληματιών(βλ.φώτο)να τους χαίρεστε τους δαίμονες της αποστασίας.

 Την ίδια ώρα στα δίπτυχα τους μνημονεύουν τους "ορθόδοξους αρχιερείς της Φινλανδίας" οι οποίοι κάνουν Πάσχα με τον Πάπα Ρώμης και καλύπτουν τον Σοδομισμό σε επισημα έγγραφα τους!!

Η Σύνοδος της Εκκλησίας της Φινλανδίας αποφάσισε να υποστηρίξει την προστασία των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων και του φύλου.

26 Νοεμβρίου 2025, στην πέμπτη ολομέλεια της Συνόδου της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Ελσίνκι, εξετάστηκε η πρωτοβουλία για την «αναγνώριση και προστασία των δικαιωμάτων των σεξουαλικών και φυλετικών μειονοτήτων, καθώς και άλλων μειονοτήτων στην Εκκλησία», αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Φινλανδίας.

Στο κείμενο της πρότασης, που υποβλήθηκε για εξέταση στη Σύνοδο υπό το σημείο 24, αναφέρεται: «Πρωτοβουλία του εκκλησιαστικού συμβουλίου για την αναγνώριση και προστασία των δικαιωμάτων των σεξουαλικών και φυλετικών μειονοτήτων, καθώς και άλλων μειονοτήτων στην Εκκλησία».

Το εκκλησιαστικό συμβούλιο αποφάσισε να εγκρίνει την εν λόγω πρωτοβουλία.....................

 https://spzh.eu/.../89386-finnish-church-under-phanar...

 

Αγία Αγριππίνα 23 Ιουνίου

Η Αγία Αγριππίνα, γεννήθηκε και μαρτύρησε στη Ρώμη. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε βαθύτατο χριστιανικό φρόνημα και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Κυρίου και Λυτρωτού της. Για το
λόγο αυτό διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των πτωχών και τη θεραπεία των ασθενών. Για την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της, απέφυγε το γάμο και προτίμησε να γίνει νύμφη του Χριστού. Όσες δε φορές είχε ανάγκη, η εκκλησία της Ρώμης, η Αγριππίνα έτρεχε πρώτη να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Όμως η Αγία δεν προσέφερε μόνο υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά, διδάσκοντας την χριστιανική πίστη και οδηγώντας στο δρόμο της αλήθειας, πλήθη πλανημένων. Η θεάρεστη αυτή δράση της Αγριππίνας δεν ήταν δυνατό να παραμείνει για πολύ καιρό κρυφή. Το 262 μ.Χ., την κατήγγειλαν στις αρχές, ως ανατροπέα της πατροπαράδοτης λατρείας των ειδώλων. Η Αγία αποδέχθηκε τις καταγγελίες και με περισσό θάρρος, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό. Οι διώκτες της δεν δίστασαν να τη μαστιγώσουν για να κάμψουν το αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να μεταπείσουν την Αγριππίνα, την υπέβαλαν σε νέα φρικτά βασανιστήρια. Το σώμα της Αγίας δεν άντεξε τα μαρτύρια και με μαρτυρικό και ένδοξο τρόπο παρέδωσε την Αγία ψυχή της. Τρεις χριστιανές γυναίκες, η Βάσσα, η Παύλα και η Αγαθονίκη παρέλαβαν το σεπτό σκήνωμά της και μετά από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν, στη Σικελία, όπου και το ενταφίασαν.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον Πνεύματι, κραταιωθεῖσα, ἠνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Ἀγριππίνα παρθενίας ὀσφράδιον ὅθεν Χριστοῦ δοξασθεῖσα τὴ χάριτι, πηγᾶς θαυμάτων βλυστάνεις τοὶς πέρασι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Συντακτική επιτροπή Συλλόγου

Πρώτα Ειρήνη, Ύστερα Θυσία.

Πρόσεξε την καρδιά, πριν σηκώσεις τα χέρια στην προσευχή. Διότι ο Θεός δεν ζητεί από τον άνθρωπο μόνο λόγια ευλαβικά, αλλά καρδιά που δεν κρύβει μέσα της τη μνησικακία σαν παλιό καρφί στη σάρκα.

«Ἔασον ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου.» Ματθαίος 5, 24.

Ο Κύριος δεν απορρίπτει το δώρο του ανθρώπου, αλλά φανερώνει πως η λατρεία δεν μπορεί να χωριστεί από τη μετάνοια. Όταν η ψυχή σταθεί ενώπιον του Θεού και θυμηθεί πως κάποια πληγή έμεινε ανοιχτή, τότε η ίδια η συνείδηση γίνεται μικρό θυσιαστήριο. Εκεί δεν χωρούν δικαιολογίες, ούτε λόγια που στολίζουν την υπερηφάνεια. Εκεί χωρά μόνο η ταπείνωση.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να συμφιλιωθεί ο άνθρωπος. Υπάρχουν λόγια που πόνεσαν, αδικίες που σκλήρυναν την καρδιά, σιωπές που έγιναν βάρος. Όμως ο Χριστός δεν ζητεί ψεύτικα χαμόγελα, ούτε επιφανειακές κινήσεις, ούτε να ονομάσουμε την αδικία αγάπη. Ζητεί να μη θρέφουμε την πικρία σαν να είναι δικαίωμά μας.

Η συγχώρεση δεν καταργεί τη διάκριση. Δεν σημαίνει ότι επιστρέφεις απρόσεκτα εκεί όπου υπάρχει κίνδυνος, ούτε ότι παραδίδεις την ψυχή σου σε όποιον την πληγώνει. Σημαίνει όμως ότι δεν αφήνεις τη μνησικακία να γίνει θρόνος μέσα σου. Διότι πολλές φορές, κρατώντας δεμένο τον άλλον στην καρδιά μας, φυλακίζουμε πρώτα τον εαυτό μας.

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.» Ψαλμός 50, 12.

Αν δεν μπορείς ακόμη να μιλήσεις, προσευχήσου. Αν δεν μπορείς να πλησιάσεις, ταπεινώσου ενώπιον του Θεού. Αν δεν μπορείς να λύσεις όλο τον κόμπο, λύσε σήμερα ένα μικρό νήμα. Ένα «Κύριε, ελέησόν με». Μια εξομολόγηση χωρίς δικαιολογίες. Μια σιωπή που δεν κατηγορεί. Μια καρδιά που παύει να ζητά εκδίκηση.

Κατά το πνεύμα των Αγίων Πατέρων, η μνησικακία δεν είναι απλή ανάμνηση αδικίας, αλλά πάθος που κρατά την ψυχή δεμένη. Γι’ αυτό και ο δρόμος της ειρήνης δεν αρχίζει πάντα από τον άλλον. Αρχίζει από την ώρα που ο άνθρωπος παύει να υπερασπίζεται την πικρία του και στέκεται γυμνός ενώπιον του Θεού.

Η προσευχή ανεβαίνει πιο καθαρά όταν κατεβαίνει πρώτα η υπερηφάνεια. Και πολλές φορές το δώρο που περιμένει ο Θεός δεν είναι αυτό που κρατάς στα χέρια, αλλά αυτό που αφήνεις από την καρδιά.

Πριν ζητήσεις ειρήνη από τον Θεό, άφησε την πικρία μπροστά Του.

Υπάρχει άραγε μέσα μας ένα πρόσωπο που ακόμη το κρατούμε δεμένο με πικρία; Όποιος θέλει, ας γράψει μόνο μία λέξη: ειρήνη, μετάνοια ή προσευχή, και ας γίνει αυτό μια μικρή αρχή ενώπιον του Θεού.

Αν ο λόγος αυτός σε άγγιξε, κράτησέ τον σιωπηλά στην καρδιά σου και κάνε σήμερα ένα μικρό βήμα ειρήνης, πρώτα στην προσευχή και ύστερα όπου ο Θεός φωτίσει.

Άγιος Ευσέβιος 22 Ιουνίου

Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του. Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων. Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών. Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς. Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίας τοῦ Πνεύματος, καταυγασθεῖς τῷ φωτί, τὸν λόγον ἐτράνωσας, τῆς εὐσέβειας ἠμίν, Εὐσέβιε ἔνδοξε, σὺ γὰρ ἱεραρχήσας, εὐσεβῶς τὴ Τριάδι, ἤθλησας θεοφρόνως, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες. Καὶ νῦν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι ἅπαντας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Εὐαγγέλιον - Λόγος εἰς τόν δαιμονιζόμενον τῶν Γεργεσηνῶν (Ἁγίου Βασιλείου Ἐπισκόπου Σελευκείας)

Εὐαγγέλιον Ματθ. (Η. 28 – 34, θ. 1.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ῏Ην δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ῾Υπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

Ἁγίου Βασιλείου Ἐπισκόπου Σελευκείας: 

Λόγος εἰς τόν δαιμονιζόμενον

Πολλές είναι οι επιβουλές των δαιμόνων κατά των ανθρώπων. Πολλαπλάσια όμως η βοήθεια του Θεού προς τους ανθρώπους. Πράγματι, εάν δεν μας υπερήσπιζε η άνωθεν συμμαχία, θα είχεν εξαφανισθή προ πολλού το γένος μας από τις πολιορκίες των δαιμόνων. Διότι ποία ευκαιρία η ποίον χρόνον άφησαν χωρίς πειρασμούς; Πότε έπαψαν να ετοιμάζουν παγίδες στην ανθρώπινη φύση και να σχεδιάζουν τις συμφορές μας;

Δεν είναι πονηρά η φύσις του διαβόλου, αλλά απεδείχθη η προαίρεσίς του. Σ’ αυτόν είχε αναθέσει ο Δημιουργός τη διοίκηση του αέρος, όπως ο ακροατής των ουρανίων Παύλος μας αποκάλυψε λέγοντας: «Κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». Έπειτα όμως, επιθυμώντας να υπερβή την φύση του, εξέπεσε της αξίας του, χάνοντας τον θρόνο εξ αιτίας του υψηλού φρονήματός του. Έγινε δηλαδή ο όγκος του φρονήματος μέτρο της στερήσεως του Πνεύματος. Γι’ αυτό λοιπόν ήρχισε να ασχολήται με τους ανθρώπους, εκδηλώνοντας έτσι την αποστροφή του προς τον Δημιουργό, και να προσπαθή με διάφορες μηχανορραφίες να αμαυρώση την εικόνα του Κτίστου. Επειδή, δηλαδή, δεν ημπορούσε να πολεμήση τον Θεό, μεθοδεύει αλλιώς την μάχη, διδάσκοντας τα κτίσματα να επαναστατούν κατά του Κτίστου. Έτσι, αμέσως μόλις επλάσθη ο πρώτος άνθρωπος και έφερε τα χαρακτηριστικά της εικόνος, τον συνεβούλευσε να μελετήση την αντιθεϊα λέγοντας: «Η αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως θεοί». Καθώς δε επλήθαινε το γένος, του βάζει λογισμούς ειδωλολατρίας. Κατήντησε το κτίσμα σε τόσο σκοτασμόν, ώστε να προσκυνή την κτίση, αγνοώντας τον Κτίστη. Και έβλεπες παντού βωμούς και ναούς και κατασκευές ειδώλων, αίματα και χορούς δαιμόνων.