Η Ανδρεία της Υπομονής εν τω Πνευματικώ Αγώνι

«Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» λέγει ο Κύριος στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον. Η οδός της σωτηρίας δεν είναι στρωμένη με ανέσεις, αλλά με αγώνα εσωτερικό και εξωτερικό. Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να πολεμά τους εσωτερικούς εχθρούς, τα πάθη, την φιλαυτία, την υπερηφάνεια και την αμέλεια, τότε συχνά υψώνονται και οι εξωτερικοί πειρασμοί. Δεν είναι παράδοξο. Είναι νόμος πνευματικός.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι όποιος πλησιάζει τον Θεό, δοκιμάζεται περισσότερο, διότι η δοκιμασία καθαρίζει και στερεώνει την καρδιά. Ψέματα, συκοφαντίες, κακολογίες, ειρωνείες και επιπλήξεις γίνονται πολλές φορές η σκιά κάθε καλής προθέσεως. Αναποδιές στην εργασία, διχόνοιες μέσα στην οικογένεια, διαφωνίες με συνεργάτες, απώλειες υλικές ή βλάβες της υγείας, όλα αυτά επιτρέπονται ως παιδαγωγία. Δεν σημαίνουν εγκατάλειψη από τον Θεό, αλλά πρόσκληση σε βαθύτερη εμπιστοσύνη.

Ο Μέγας Βασίλειος γράφει ότι η θλίψη είναι σχολείο αρετής όταν γίνεται με ευχαριστία. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει πως τίποτε δεν ισχυροποιεί τόσο την ψυχή όσο η υπομονή στις θλίψεις. Η υπομονή δεν είναι παθητικότητα ούτε αδυναμία. Είναι ανδρεία εσωτερική, σταθερότητα του νου, σιωπηλή εμπιστοσύνη ότι ο Θεός εργάζεται μέσα από ό,τι φαίνεται αντίθετο.

Η πνευματική ζωή, ιδίως σε περιόδους νηστείας και αγώνα, αποκαλύπτει τις κρυφές ρίζες των παθών. Όσο ο άνθρωπος επιμένει στον αγώνα της μετάνοιας, τόσο εκπαιδεύεται στην εγκράτεια. Μαθαίνει να μη σύρεται από τον θυμό, να μη λυγίζει από την απογοήτευση, να μη αιχμαλωτίζεται από την επιθυμία. Η επιμονή στην υπομονή γεννά ελευθερία. Και η ελευθερία αυτή είναι καρπός Πνεύματος Αγίου.

Δεν υπάρχει αληθινή σωτηρία χωρίς σταυρό. Όμως ο σταυρός δεν είναι ήττα. Είναι πέρασμα. Όποιος υπομένει με πίστη, μετατρέπει την δοκιμασία σε σκάλα προς τον ουρανό. Η ανδρεία της καρδιάς, η ταπεινή αποδοχή, η προσευχή μέσα στον πειρασμό, οικοδομούν άνθρωπο ώριμο και ειρηνικό. Και τότε ακόμη και οι εξωτερικοί εχθροί χάνουν την δύναμή τους, διότι δεν βρίσκουν μέσα του τόπο να ριζώσουν.

Η πνευματική υπομονή δεν είναι απλώς αρετή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστιανός βαδίζει προς την αιώνια ζωή. Με ανδρεία, με επιμονή, με ελπίδα.

Η υπομονή στον πειρασμό γίνεται φως μέσα στο σκοτάδι και δύναμη μέσα στην δοκιμασία.

 

Αλίμονο στους απροετοίμαστους

«Να είστε άγρυπνοι, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα» λέγει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο, και ο λόγος αυτός γίνεται σάλπισμα εγρήγορσης μέσα στην καρδιά κάθε πιστού. Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, με πατρική στοργή αλλά και προφητική αυστηρότητα, προειδοποιεί ότι η μεγαλύτερη πλάνη της νεότητας είναι η αναβολή της μετάνοιας. Ο εχθρός της σωτηρίας ψιθυρίζει γλυκά ότι υπάρχει χρόνος, ότι οι ηδονές μπορούν να προηγηθούν και η μετάνοια να ακολουθήσει στα γεράματα. Μα ο χρόνος δεν ανήκει στον άνθρωπο.

Ο πονηρός λογισμός λέγει στον νέο ότι μπορεί να απολαύσει τώρα και να μετανοήσει αργότερα. Του φέρνει παραδείγματα ανθρώπων που έζησαν μέσα στις απολαύσεις και έπειτα μετανόησαν. Του υπενθυμίζει την αδυναμία του σώματος και τον φόβο της ασθένειας. Όμως η απάντηση της πίστεως είναι ξεκάθαρη. Αν ο θάνατος έρθει στη νεότητα, ποια απολογία θα σταθεί ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού. Κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα και την ώρα. Βλέπουμε νέους να φεύγουν και γέροντες να παρατείνονται στη ζωή. Το τέλος είναι μυστήριο άγνωστο στους ανθρώπους.

Τριήμερη Νηστεία και Θεία Γεύση

«Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» ψάλλει ο ψαλμωδός Δαβίδ και ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ποιητικό, αλλά πρόσκληση βιώματος. Στην αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν η Εκκλησία εισάγει τα τέκνα της στο στάδιο των αρετών, η τριήμερη απόλυτη νηστεία που τηρούν παλαιόθεν οι πατέρες του Αγίου Όρους αλλά και αρκετοί κοσμικοί γίνεται όχι απλώς άσκηση σώματος, αλλά παιδαγωγία ψυχής και προετοιμασία για την ουράνια Τροφή.

Η δίψα και η πείνα των τριών ημερών δεν είναι τιμωρία, αλλά σιωπηλή ομολογία ότι ο άνθρωπος δεν ζει «επ’ άρτω μόνον, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού». Το σώμα ασθενεί, τα χείλη ξηραίνονται, οι δυνάμεις λιγοστεύουν. Όμως η καρδιά, καθαρμένη από τον θόρυβο της αφθονίας, αρχίζει να ακούει. Οι πολύωρες ακολουθίες, οι μετάνοιες, η αγρυπνία κατά μόνας, η μελέτη, όλα συγκλίνουν σε μία εσωτερική αναμονή. Η ψυχή μαθαίνει να ποθεί.

Όταν φθάνει η πρώτη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και ακούγεται το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», τότε ο αγώνας των ημερών συναντά το μυστήριο.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΗΜΑ

«Χωρὶς αἱματεκχυσίας οὐ γίνεται ἄφεσις» Εβρ. 9,22.

Ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι εξευγενισμένο σύμβολο ούτε διακοσμητικό κόσμημα. Δεν είναι ένα μικρό αντικείμενο που φοριέται χωρίς να αισθανόμαστε το βάρος του. Είναι τόπος θυσίας, τόπος φρίκης και αγάπης μαζί. Εκεί η σάρκα του Κυρίου σχίσθηκε από τα μαστίγια μέχρι να φανεί το σώμα πληγωμένο. Εκεί το ακάνθινο στεφάνι δεν τοποθετήθηκε απαλά, αλλά σφηνώθηκε βίαια στην κεφαλή Του. Εκεί τα καρφιά διαπέρασαν ζωντανό σώμα και ο Δημιουργός των πάντων καρφώθηκε στο ξύλο που ο Ίδιος είχε δημιουργήσει.

Η σταύρωση δεν ήταν στιγμιαίος θάνατος αλλά αργή ασφυξία. Κάθε ανάσα ήταν σταυρική άνοδος μέσα στον πόνο. Για να αναπνεύσει έπρεπε να υψωθεί πάνω στα καρφιά, να πιέσει την πληγωμένη ράχη Του στο τραχύ ξύλο. Πόνος σε κάθε εισπνοή, μαρτύριο σε κάθε εκπνοή. Αυτή είναι η αλήθεια του Σταυρού.

Η αμαρτία δεν είναι μικρή ούτε αθώα. Είναι αποστασία απέναντι στον Άγιο Θεό. Δεν είναι απλώς ανθρώπινη αδυναμία αλλά ρήξη σχέσεως, αποκοπή από την πηγή της ζωής. Ο Θεός δεν αγνοεί την αμαρτία ούτε την παραβλέπει. Η δικαιοσύνη Του είναι αληθινή. Η προς Εβραίους επιστολή διδάσκει ότι χωρίς αιματοχυσία δεν υπάρχει άφεση. Η συγχώρηση δεν είναι επιφανειακή συγκατάβαση. Είναι τίμημα πληρωμένο με αίμα.

«Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν Μονογενῆ ἔδωκεν» Ιω. 3,16. Ο Πατέρας δεν έστειλε άγγελο ούτε απλώς προφήτη. Έδωσε τον Μονογενή Του Υιό. Και ο Χριστός δεν οδηγήθηκε αναγκαστικά στον Σταυρό. Ο Ίδιος είπε «ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν» Ιω. 10,18. Προσέφερε οικειοθελώς τη ζωή Του.

Γνώριζε κάθε αμαρτία, κάθε κρυφό λογισμό, κάθε πράξη μίσους, κάθε σκοτεινή επιλογή. Τα είδε όλα και δεν αποστράφηκε τον άνθρωπο. Επέλεξε τον Σταυρό, διότι η αμαρτία χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό και δεν υπήρχε άλλος τρόπος συμφιλιώσεως. Ο Χριστός έγινε η γέφυρα. Πήρε επάνω Του την τιμωρία που απαιτούσε η δικαιοσύνη. Έγινε «ἱλαστήριον» κατά τον Απόστολο Παύλο Ρωμ. 3,25. Έγινε θυσία υπέρ του κόσμου.

Ο Σταυρός φανερώνει δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Πρώτον, ότι η αμαρτία είναι τόσο βαριά ώστε απαιτήθηκε ο θάνατος του Υιού του Θεού. Δεύτερον, ότι η αγάπη του Θεού είναι τόσο βαθιά ώστε ο Υιός δέχθηκε να πεθάνει για τους ενόχους. Δεν Τον κράτησαν τα καρφιά. Τον κράτησε η αγάπη. Αγάπη για τους αμαρτωλούς, για τους ανάξιους, για κάθε ψυχή που ποθεί σωτηρία.

Ο Σταυρός δεν είναι απλώς παρηγοριά. Είναι κλήση σε μετάνοια. Δεν μπορεί κανείς να αντικρίσει ειλικρινά τον Εσταυρωμένο και να παραμείνει αδιάφορος απέναντι στην αμαρτία. Ο Σταυρός αποκαλύπτει τη φρίκη της πτώσεως και συγχρόνως το άπειρο έλεος. Άνοιξε οδός εκεί όπου δεν υπήρχε οδός. Όμως η σωτηρία δεν επιβάλλεται. Προσφέρεται και ζητεί ελεύθερη αποδοχή, πίστη και παράδοση ζωής.

Σε όποιον προσέρχεται συντετριμμένος και αληθινός υπάρχει άφεση πλήρης. Όχι μερική συγχώρηση αλλά ολοκληρωτική λύτρωση, πληρωμένη με το τίμιο Αίμα του Χριστού. Ο ίδιος Σταυρός που σώζει θα σταθεί και ως μαρτυρία κατά την ημέρα της Κρίσεως για όσους αρνήθηκαν την αγάπη Του.

Ο Σταυρός δεν είναι κόσμημα. Είναι το θυσιαστήριο της σωτηρίας και η φανέρωση της άπειρης αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο Εσταυρωμένος Κύριος επάνω στο ξύλο της θυσίας, φανέρωση δικαιοσύνης και ελέους μαζί.

Άγιος Μελέτιος Αρχιεπίσκοπος Αντιοχείας 12 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας. Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον κα
ταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του. Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 - 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.
Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη. Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.

Γιατί νηστευουμε την Μεγάλη Τεσσαρακοστη ;;;

Για πιο λόγο νηστεύουμε τις σαράντα αυτές ημέρες; Την παλαιά εποχή πολλοί πιστοί προσέρχονταν στα μυστήρια χωρίς καμιά προετοιμασία και μάλιστα κατά την εποχή που ο Χριστός τα συνέστησε. Αντιλαμβανόμενοι οι πατέρες την παρακαλούμενη βλάβη από την απροετοίμαστη προσέλευση, αφού συγκεντρώθηκαν καθιέρωσαν σαράντα ημέρες νηστείας, προσευχών, ακροάσεως του θείου λόγου και συνάξεων, ώστε, αφού καθαρισθούμε όλοι μας με κάθε επιμέλεια και με προσευχές και με ελεημοσύνη και με νηστεία και με ολονύκτιες παρακλήσεις και με δάκρυα μετανοίας και με εξομολόγησι και με όλα τα άλλα, να προσέλθουμε έτσι στην Θεία Κοινωνία με καθαρή κατά το δυνατό συνείδηση.

Σωτήρια η σαρακοστιανή νηστεία

Οπως αποδεικνύεται, η νηστεία της Σαρακοστής δεν αποτελεί μονάχα απόφαση που λαμβάνεται για θρησκευτικούς λόγους. Είναι επίσης ιδιαίτερα ευεργετική για την υγεία, όπως αποδεικνύει σειρά σχετικών ερευνών. Ειδικοί που εξέτασαν τον αντίκτυπο της νηστείας στον οργανισμό, διαπίστωσαν ότι λειτουργεί ως ασπίδα για ασθένειες όπως ο διαβήτης και τα καρδιαγγειακά νοσήματα, αποτρέπει την εμφάνιση όγκων και συντελεί στη διατήρηση της νεότητας.
Η νηστεία είναι διατροφή χαμηλή σε λιπαρά, γεγονός που βοηθάει στην απώλεια βάρους. Ερευνα που διεξήγαγε η Krista Varady του University of Illinois διαπίστωσε ότι οι εθελοντές που μετείχαν σε αυτήν έχασαν περίπου έξι κιλά σε διάστημα οκτώ με 10 εβδομάδων. Εμφάνισαν επίσης σημαντική μείωση των επιπέδων της κακής χοληστερόλης, των τριγλυκεριδίων και της πίεσης, δεδομένα που μειώνουν τον κίνδυνο εμφράγματος ή εγκεφαλικού. Τα συμπεράσματα επιβεβαίωσε και η διαιτολόγος του Academy of Nutrition and Dietetics Joy Dubost, η οποία σημείωσε ότι η νηστεία ρυθμίζει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα, προστατεύοντας από τον διαβήτη.

Ερευνα του καθηγητή Valter Longo του University of Southern California διαπίστωσε ότι η νηστεία μειώνει την ποσότητα της ινσουλίνης και του ινσουλινόμορφου αυξητικού παράγοντα I (IGF-I), ο οποίος έχει επίσης συνδεθεί με την εμφάνιση διαβήτη αλλά και νεοπλασιών. Πρόκειται για δύο ορμόνες οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξέλιξη των κυττάρων. Η μείωση της ποσότητάς τους στην κυκλοφορία του αίματος έχει ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της ανάπτυξης των κυττάρων, γεγονός που καθυστερήσει τη γήρανση του σώματος. «Ο οργανισμός μπαίνει σε μια κατάσταση αναμονής» εξηγεί ο Longo, προσθέτοντας ότι αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχει η απαραίτητη ώθηση στα κύτταρα για να μεγαλώσουν, οπότε μπαίνουν σε κατάσταση «συντήρησης».
Τέλος, ο καθηγητής διατροφολογίας του Harvard David Ludwig επισημαίνει ότι η νηστεία αναγκάζει τον οργανισμό να χρησιμοποιεί το λίπος και όχι τη γλυκόζη για την παραγωγή ενέργειας. Το λίπος μετατρέπεται σε κετόνες, οι οποίες είναι «καθαρές» πηγές ενέργειας και έχει καταγραφεί ότι έχουν ευεργετική επίδραση στον εγκέφαλο.

Άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβαστείας 11 Φεβρουαρίου

Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Λικινίου (308 - 323 μ.Χ.). Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους έδινε τα έξοδα νοσηλείας τους. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα εκαλλιεργείτο στην ψυχή του από την αγάπη προς τον Θεό και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία τον δέχθηκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας.

Επί της βασιλείας του Λικινίου, ο έπαρχος Αγρικόλας τον συνέλαβε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες, αφού τον μαστίγωσαν ανηλεώς με ραβδιά, τον κρέμασαν από ξύλο και στην συνέχεια τον οδήγησαν δεμένο στην φυλακή. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό μιας λίμνης. Όμως ο Άγιος, μετά την θαυματουργική του επέμβαση του Θεού, διασώθηκε. Εξοργισθέντες τότε οι εχθροί της πίστεως τον αποκεφάλισαν το 316 μ.Χ.. Έτσι, ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλάσιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του μαρτυρίου.

Η Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν κοντά στο Μαρτύριο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου.

 

H ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ (Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

H ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ
ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

(Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι. Τί θα κάνεις εκεί; Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο. Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει, ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου. Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο. Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή : “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”.
Αφού ξεκουραστείς πρέπει ν’ ασχοληθείς με κάτι, είτε προσευχή είτε εργόχειρο.
Τί εργόχειρο θα κάνεις δεν έχει σημασία. ξέρεις ήδη τί σου αρέσει. Είναι, βλέπεις, αδύνατο να ασχολείσαι όλη την ώρα με πνευματικά πράγματα, χρειάζεται να έχεις και κάποιο ευχάριστο εργόχειρο. Μ’ αυτό θα καταπιάνεσαι, όταν η ψυχή σου είναι κουρασμένη, όταν δεν έχεις τη δύναμη να διαβάσεις ή να προσευχηθείς. Αν, βέβαια, οι πνευματικές σου ενασχολήσεις πηγαίνουν καλά, το εργόχειρο δεν είναι απαραίτητο. Εκπληρώνει μόνο την ανάγκη αξιοποιήσεως του χρόνου, που αλλιώς θα σπαταλιόταν σε απραξία. Και η απραξία είναι πάντα ολέθρια, πολύ περισσότερο όμως στον καιρό της νηστείας.


Πώς πρέπει να προσεύχεται κανείς στο σπίτι; Σωστά σκέφθηκες ότι τη Σαρακοστή οφείλουμε να προσθέτουμε κάτι στον συνηθισμένο κανόνα προσευχής. Νομίζω, ωστόσο, πως αντί να διαβάζεις περισσότερες προσευχές από το Προσευχητάρι, είναι καλύτερο ν’ αυξήσεις τη διάρκεια της άμεσης επικοινωνίας σου με τον Κύριο. Κάθε μέρα, πριν αρχίσεις και αφού τελειώσεις τη την ορθρινή και βραδυνή ακολουθία, να απευθύνεσαι με δικά σου λόγια στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο και τον φύλακα άγγελό σου,
ευχαριστώντας τους για την προστασία τους και παρακαλώντας τους για την ικανοποίηση των πνευματικών σου αναγκών. Ζήτα τους να σε βοηθήσουν, ώστε, πρώτα απ’ όλα να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να αποκτήσεις αυτογνωσία και, όταν την αποκτήσεις, να σου χαρίσουν ζήλο και δύναμη, ώστε να θεραπεύσεις τις πληγές της ψυχής σου.

Πως γινετε η πραγματικη Ορθοδοξη νηστεια κατα την περιοδο της Μεγαλης Τεσσαρακοστης.

 Με λιγα λογια θα σας περιγραψουμε τι περιλαμβανει η πραγματικη Ορθοδοξη νηστεια κατα την περιοδο της Μεγαλης Τεσσαρακοστης ,χωρις ομως να προτρεπουμε καποιον να την ακολουθησει διοτι αυτο ειναι ενα προσωπικο θεμα μεταξυ πιστου και πνευματικου ο οποιος καθοριζει και το "υψος" της νηστειας για το εκαστοτε πνευματικοπαιδι του αναλογως σε τι πνευματικη κατασταση βρισκεται ο πιστος .

Η νηστεια ξεκιναει την Καθαρα Δευτερα και τελειωνει την Κυριακη του Πασχα.

Απο Δευτερα εως Παρασκευη εχουμε αλαδωτο φαγητο .

Καθε Σαββατο και Κυριακη (εκτος του Μ.Σαββατου ) εχουμε καταλυση οινου και ελαιου ,δηλαδη μπορουμε να φαμε διαφορα θαλασσινων οπως καλαμαρια,γαριδες,σουπιες,μυδια και οστρακοειδη.

Την ημερα της χαρμοσυνης εορτης του  Ευαγγελισμου εχουμε καταλυση ιχθυος.

Κανονικα γινετε μια "τραπεζα" την ημερα τις καθημερινες ,αυτο ομως το κανονιζει οπως ειπαμε ο καθε πιστος αναλογως με τις δυναμεις του με τον πνευματικο του.

Το αγιορειτικο τυπικο το οποιο ακολουθουν και πολλοι ευσεβεις πιστοι μας λεει οτι την εβδομαδα της Καθαρας Δευτερας και την Μεγαλη Εβδομαδα τις καθημερινες δεν τρωμε χαλβα, ταχινι και ελιες .

Μεσα σε ολα αυτα υπαρχει και το Ιερο Τριημερο το οποιο ξεκιναει την Καθαρα Δευτερα εως την Τεταρτη κατα το οποιο πολλοι μοναχοι αλλα και κοσμικοι δεν τρωνε ουτε πινουν τιποτα ως "ασκηση" για την εισοδος τους στην Μ.Τεσσαρακοστη.

Αυτη ειναι η πραγματικη νηστεια των Ορθοδοξων ,ολα τα υπολοιπα σχετικα με την Καθαρα Δευτερα οτι τρωμε σαρακοστιανα κλπ ειναι ξενοφερτα και δεν συναδουν με το Ορθοδοξο φρονημα,διοτι η "εισοδο μας" στην Μεγαλη Τεσσαρακοστη δεν εχει γλεντια και φαγοποτια ,αλλα νηστεια ,ταπεινωση ,περισυλλογη και προσευχη ωστε να ελκυσουμε το Ελεος του Θεου.

Και μην ξεχνατε οτι η νηστεια δεν γινετε για τον Θεο αλλα για εμας τους ιδιους και τις προσωπικες μας αμαρτιες.

Καλη Σαρακοστη σε ολους τους Ορθοδοξους.

῾Ιερὸ "Τριήμερο" (᾿Αρχή νηστείας Μ. Σαρακοστῆς)

 

Μέ αὐτὴν τὴν ὀνομασία χαρακτηρίζονται οἱ τρεῖς πρῶτες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Τρεῖς ἡμέρες ἀπόλυτης νηστείας, χωρίς καθόλου φαγητό καί χωρίς νερό (εἰ δυνατόν).

᾿Από πολύ παλιά τόσο στούς ἱερεῖς καί μοναχούς ὅσο καί στούς λοιπούς ᾿Ορθοδόξους χριστιανούς γινόταν αὐτό τό προσκλητήριο: Νά ξεκινήσουν θεληματικά τήν πνευματική τους ἄθληση  μ᾿  αὐτόν τόν δυναμικό τρόπο, τό ἱερό Τριήμερο.

Μέσα σ᾿ αὐτές τίς τρεῖς ἡμέρες μέ τή στέρηση τῆς τροφῆς αἰσθάνεται ἀναμφισβήτητα ὁ ἄνθρωπος σαφή ἀτονία. ῾Ο σωματικός τόνος μετριάζεται, τά πόδια κόβονται, ἡ γλώσσα ἀδυνατεῖ νά ὑπερλειτουργεῖ. Τό αἴσθημα τῆς πείνας ἐντείνεται. ῾Η δίψα κορυφώνεται. Στενοχωρεῖται ἀκραῖα ἡ ἀνθρώπινη φύση. Γι᾿  αὐτό προϋπόθεση γιά τήν ἄσκηση αὐτή εἶναι ἡ ἐλεύθερη θέληση (ὄχι ἐξωτερική πειθαναγκαστική ἐπιβολή) καί ἡ εὐχή τοῦ πνευματικοῦ, δηλαδή ἡ χαρισματική εὐλογία τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Καί...μιά δεύτερη ἀπαραίτητη προϋπόθεση: Δέν πρέπει ὁ νηστεύων νά ἀσχοληθεῖ μέ κανένα θέμα λυπηρό ἤ συνταρακτικό.  Δέν ἐπιτρέπεται νά ἀφήσει καμμιά ἀνθρωποκτόνο μέριμνα νά τόν συγκλονίσει. Οἱ ἀκροβάτες δέν εἶναι δυνατό νά ἀσχοληθοῦν μέ τίποτε ἄλλο κατά τίς κρίσιμες

στιγμές τῆς ἀκροβασίας τους, παρά μόνο μέ τό πῶς θά τελειώσουν τή συγκεκριμένη ἀκροβασία τους. ῎Ετσι καί ὁ χριστιανός πού "κάνει τριήμερο". Κάνει μιά πνευματική ἀκροβασία. ῎Οχι βέβαια ἐπικίνδυνη. Κανείς δέν ἀρρώστησε ἀπό τή νηστεία. (Οἱ γιατροί ἄλλωστε συνιστοῦν κατά καιρούς διαστήματα ἀποτοξινώσεως). ῾Η χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἁπτή καί ἄφθονη τίς ἡμέρες αὐτές. Εἶναι πάντως μιά ὁριακή κατάσταση γιά τόν ψυχοσωματικό ὀργανισμό. ῎Αν, λοιπόν, ὁ νηστεύων δέν 
προσέξει καί ἀφεθεῖ σέ ἔντονα λυπηρές ἤ ταραχώδεις προκλήσεις, τότε καί ψυχικά δέν θά ὠφεληθεῖ, ἀλλά καί σωματικά θά καταρρεύσει. 

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΝΗΣΤΕΙΑ Αγιου Γρηγορίου Παλαμά

Πολυμήχανος καν πολυτροπώτατος για την κακία, μάλλον δε παμμήχανος είναι ο νοητός όφις, ο πρωταίτιος του κακού. Έχει τα μέσα να εμποδίσει την αγαθή πρόθεσή μας και πράξη, μόλις αρχίζει. Κι αν δεν μπορέσει να την εμποδίσει στην αρχή, γνωρίζει άλλες μηχανές, με τις οποίες την αχρηστεύει όταν ευρίσκεται σ' ενέργεια· κι αν δεν μπορέσει να την αχρηστεύσει, όταν τελείται κάπου στη μέση, πάλι γνωρίζει άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους για να την αφανίσει όταν τελειωθεί και να την καταστήσει ανωφελή, μάλλον δε και επιζήμια για όσους δεν προσέχουν πολύ.

Και πρώτα μεν υποδεικνύει το επίπονο και δυσκατόρθωτο της αρετής, ώστε με αυτό να μας εμβάλει ραθυμία και ανελπισία, με την σκέψη ότι επιχειρούμε δύσκολα και αδύνατα, κι έτσι ότι δεν θα μπορέσωμε να φέρωμε σε έργο την πρόθεση· προσέτι δε γεννά στους αγωνιζομένους και απιστία στα υπεσχημένα από τον Θεό βραβεία.
του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Αλλά εμείς, αδελφοί, πρέπει να υπερπηδήσωμε αυτήν την παγίδα με την ψυχική ανδρεία, την προθυμία και την πίστι, λαμβάνοντας υπ' όψι ότι ούτε γη αποδίδει χρησίμους καρπούς χωρίς κόπους ούτε η ψυχή θ' αποκτήσει τίποτε θεοφιλές και σωτήριο χωρίς πνευματικούς αγώνες. Και γη μεν ακατάλληλη για καλλιέργεια μπορείς να εύρεις, ενώ κάθε λογική ψυχή είναι επιδεκτική αρετής. Επειδή δε εξ αιτίας της προγονικής ενοχής κατακριθήκαμε να ζούμε με κόπο και μόχθο, και δεν είναι δυνατό να το αποφύγωμε αυτό, ας κάμωμε την ανάγκη φιλοτιμία· το ακουσίως προσόν ας το προσφέρωμε στον Θεό ως εκούσιο, ας δώσωμε αντί των μονίμων τα πρόσκαιρα και ας λάβωμε αντί των δεινών τα χρηστά, καθιστώντας τον πρόσκαιρο κόπο μέσο πορισμού αιωνίας ανέσεως. Διότι κοπιάζοντας εδώ για την αρετή ασφαλώς θα επιτύχωμε την αναψυχή που μας έχει επαγγελθή για τον μέλλοντα αιώνα. Είναι βεβαίως αξιόπιστος αυτός που επαγγέλθηκε, που είναι επίσης βοηθός έτοιμος σε όσους εξεκίνησαν έτοιμοι τον αγώνα της αρετής. Όταν δε βοηθή αυτός, που μπορεί τα πάντα, ποιό πράγμα·θα είναι ακατόρθωτο;

Εσπερινός της συγνώμης- αγάπης: Ο συμβολισμός και τα τροπάρια

Oι κατανυκτικοί Εσπερινοί τελούνται κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυροφάγου τελείται ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Συγνώμης.

Κατανυκτικός λέγεται, διότι ψάλλονται κατανυκτικά τροπάρια από το Τριώδιο, που το περιεχόμενό τους διαποτίζεται από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητας, πένθος, συντριβή, μετάνοια και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

Εσπερινός Συγνώμης λέγεται, αυτός μόνον, από τους κατανυκτικούς, διότι στο τέλος της ακολουθίας ο λαός ασπάζεται το Ευαγγέλιο ζητώντας από τον Ιερέα συγγνώμη και στη συνέχεια και μεταξύ τους, ώστε συχωρεμένοι να αρχίσουν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Πρόκειται για μια ωραία συνήθεια, που διατηρείται σε πολλές  Εκκλησίες και μοναστηρια  της Ελλάδος

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Εσπερινών αυτών είναι ότι μετά την Είσοδο και το «Εσπέρας Προκείμενον», αλλάζει ο διάκοσμος της Αγίας Τραπέζης και η στολή του Ιερέως. Από πασχαλινή, λόγω της Κυριακής, γίνεται πένθιμη, λόγω της Τεσσαρακοστής (αλλάζουν τα λευκά με πορφυρά – έφ’ όσον τον Χριστό δεν Τον πενθούμε ως άνθρωπο, άλλ’ ως Βασιλέα Θεό).

Στο τέλος του Εσπερινού ψάλλονται τα τροπάρια «Θεοτόκε Παρθένε…», «Βαπτιστά του Χριστού…» κ.λπ. και κατακλείονται με την ευχή του Οσίου Έφραίμ του Σύρου:

«Κύριε καί Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και άργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω. Ναι, Κύριε, Βασιλεύ, δώρησαί μοι του όράν τα έμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον άδελφόν μου ότι εύλογητός ει εις τους αίώνας των αιώνων. Αμήν»

Λέγοντας την, κάνουμε και τρεις μεγάλες μετάνοιες. Ακολουθούν δώδεκα μικρές, ενώ λέμε μυστικώς το: «Ο Θεός ίλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και στο τέλος επαναλαμβάνεται το: «Ναί Κύριε, Βασιλεύ…» κάνοντας και τετάρτη μεγάλη μετάνοια.

Καλη Σαρακοστη!!

Ἅγιος Χαράλαμπος ὁ Μεγαλομάρτυρας (10 Φεβρουαρίου)

«Τὸν ἐν Ἀθλοφόροις ἱερουργόν, καὶ ἐν ἱερεῦσιν, ἱερώτατον Ἀθλητήν, τῶν θαυμάτων ῥεῖθρα, πηγάζοντα τῷ κόσμῳ, τὸν μέγαν Χαραλάμπην, ὕμνοις τιμήσωμεν».

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ παμβασιλεύς, μᾶς διδάσκει εἰς τὸ θεῖον αὐτοῦ καὶ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ἂν θέλωμεν νὰ ἀκολουθήσωμεν ὀπίσω του, νὰ ἀπαρνηθῶμεν τὸν ἑαυτὸν μας, καὶ νὰ σηκώσωμεν τὸν Σταυρὸν μας ἐπάνω μας, καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσωμεν• τὸ ὁποῖον τὸ ἐκατώρθωσαν πολλοὶ θαυμάσιοι, καὶ ἁγιώτατοι ἄνθρωποι, καθὼς ἦσαν οἱ Ἀσκηταὶ καὶ ἐρημῖται, οἱ ὁποῖοι ἀπηρνοῦντο τὸν κόσμον, καὶ τὰ ἐγκόσμια, τὴν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, πλοῦτον, καὶ δόξαν εὐμάραντον, καὶ ἔφευγον εἰς τὰ ἐρημίας, καὶ εὑρίσκοντο πάντοτε εἰς τὴν προσταγὴν τοῦ Θεοῦ, εἰς προσευχὰς ἡμερινάς τε, καὶ ὁλονυκτίους, καὶ ἄλλον σκοπὸν δεν εἶχον, πὼς νά, ἀρέσουν τὸν ποιητὴν καὶ πλάστην τους Θεόν.
Τοιοῦτοι ἐστάθησαν καὶ οἱ σοφώτατοι Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἕνα καὶ μόνον σκοπὸν εἶχον, πὼς νὰ ὠφελήσουν ψυχὰς ἀνθρώπων, πὼς νὰ τοὺς ἐπιστρέψουν εἰς τὰ ὀρθὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, πὼς νὰ τοὺς στερεώσουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, καὶ δεν ἐφρόντιζον μήτε διὰ τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ κορμίου, μήτε διὰ πλοῦτον, καὶ ἄλλα κτήματα• ἐξαιρέτως δὲ ἐστάθησαν τοιοῦτοι οἱ ἁγιώτατοι μάρτυρες, οἱ γενναῖοι στρατιῶται τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ, οἱ καλλίνικοι νικηταὶ τῆς πλάνης, καὶ τῆς ἀσεβείας, καὶ αὐτοῦ τοῦ κοσμοκράτορος Διαβόλου• οἱ ὁποῖοι, ὄχι μόνον ἐκαταφρόνησαν πλούτη, καὶ κτήματα, καὶ δόξας, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ἴδιoν τους κορμὶ ἐπαράδωκαν εἰς μυρίοις τιμωρίας, καὶ βασάνους ἀνηκούστους, εἰς τόσον ὁποῦ καὶ αὐτὴν τὴν γλυκυτάτην ζωήν τους ἐκαταφρόνησαν, καὶ ἐπρόκριναν τὸν θάνατον• αὐτοὶ οἱ μάρτυρες βεβαιότατα ἀπηρνήθησαν τὸν κόσμον, καὶ τὸν ἑαυτόν τους ἐπειδὴ καὶ ὑστερήθησαν τὴν παροῦσαν πολυπόθητον ζωήν, καὶ ἐσίκωσαν ἐπάνω τους τὸν Σταυρόν τους, καὶ ἐφύλαξαν βεβαίαν καὶ στερεὰν τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, στοχαζόμενοι ὀρθῶς, πὼς οὐκ εἶχον ὧδε μενοῦσαν πόλιν, καὶ διὰ τοῦτο ὁλοψύχως ἐπεζήτουν τὴν μέλλουσαν• τούτου χάριν καὶ ἐδοξάσθησαν ὑπὸ Θεοῦ, καὶ ἐτιμήθησαν• καὶ οὐ μόνον ἀπολαμβάνουσι τὴν οὐράνιον βασιλείαν, καὶ χαίρουσιν αἰωνίως μὲ τὸν Χριστόν, διὰ τὸν ὁποῖον ἔχυσαν τὸ αἷμα τους ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης τιμῶνται, καὶ ἐορτάζονται, καὶ θέλουν δοξασθῇ εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα.
Τοιοῦτος καλλίνικος καὶ γενναῖος στρατιώτης Χριστοῦ ἐστάθη καὶ ὁ σήμερον ἐορταζόμενος, καὶ τιμώμενος ὁ ἱερομάρτυς λέγω καὶ μεγαλομάρτυς ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ• ὁ ὁποῖος ἦτον πρότερον Ἱερεὺς ἐννομώτατος εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Μαγνησίας.

ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Ευλόγησον Πάτερ,

Χαίρω και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενά σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, του ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς τηνθεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής.

 Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, αλλ’ ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της. Ας εντραπώσιν οι Έλληνες, ας κα­ταισχύνονται οι Εβραίοι βλέποντες την αγάπην μας, όπου αποδεχόμεθα και ασπαζόμεθα τον ερχομόν της με ιλαράν προθυμίαν, και ας μανθάνωσι δια μέσου της δοκιμής των πραγμάτων, πόση διαφορά είναι αναμέσον ημών και αυτών. Και ας ονομάζωσιν εκεί­νοι εορτάς και πανηγύρεις την μέθην και όλας τας άλλας ακολασίας, και ασχημοσύνας, όπου από εδώ είναι πρέπον να σύρουν εις τού λόγου τους. Αλλά η Εκκλησία τού Θεού ας ονομάζη εορτήν τα εναντία εκείνων, την Νηστείαν, δηλαδή, την καταφρόνησιν της κοιλίας, και κάθε άλλην αρετήν, όπου ακολουθεί εις αυτήν διότι αυτή είναι αληθινή εορτή. Εκεί ό­που είναι σωτηρία ψυχών εκεί όπου είναι ειρήνη και ομόνοια˙ εκεί όπου είναι απο­διωγμένη κάθε κοσμική φαντασία· εκεί όπου είναι μακρά η κραυγή και η σύγχυσις και τα τρεξίματα των μαγείρων, και τα σφαξίματα των άλογων ζώων και αντί δι’ αυτά πολιτεύεται κάθε ησυχία, και γα­λήνη, και αγάπη, και χαρά, και ειρήνη, και πραότης λόγου και άλλα αμέτρητα α­γαθά.