Πατερικό Ανθολόγιο

Η γλυκύτατη μνήμη του Θεού, δηλαδή ο Ιησούς, μαζί με ορμή της καρδιάς και σωστική πικρία, έχει τη δύναμη να διαλύει όλες τις απάτες των λογισμών, τα νοήματα, τους λόγους, τις φαντασίες, τις σκοτεινές εικόνες, και μ' ένα λόγο, όλα τα μέσα με τα οποία παρατάσσεται και ενεργεί με θρασύτητα ο πανωλεθρος διάβολος, αναζητώντας ψυχές να τις καταπιεί.

Ο Ιησούς, όταν προσκληθεί, όλα αυτά τα κατακαίει μ' ευκολία.

Γιατί από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία μας παρά από τον Ιησού Χριστό, όπως το είπε και ο ίδιος ο Σωτήρας: Χωρίς εμένα, τίποτα δεν μπορείτε να κάνετε.

Πρέπει να οπλιζουμε το θυμό μας μόνο εναντίον των δαιμόνων, οι οποίοι μας πολεμούν μέσω του λογιστικού και έχουν θυμό εναντίον μας.

Άκουσε τώρα και ακολούθησε τον τρόπο του πολέμου που γίνεται όλη την ώρα μέσα μας.

Στη νήψη να συνάπτεις την προσευχή, γιατί η νήψη καθαρίζει την προσευχή, και η προσευχή τη νήψη.

Η νήψη, παρατηρώντας αδιάλειπτα, αντιλαμβάνεται τους λογισμούς που επιχειρούν να μπουν.

Εμποδίζει την είσοδο τους και καλεί σε βοήθεια τον Κύριο Ιησού Χριστό για να διώξει τους πονηρούς εχθρούς.

Η προσευχή πάλι εμποδίζει και αντιλέγει σ' αυτούς ενώ ο Ιησούς που καλείται να βοηθήσει, διώχνει τους δαίμονες μαζί με τις φαντασίες τους.

Όσιος Φιλόθεος ο Σιναΐτης

 

Νηστεία των Αγίων Αποστόλων

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων (αρχίζει πάντα την επομένη των Αγίων Πάντων και λήγει παραμονή της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου).

Το πρόγραμμα νηστείας για το διάστημα αυτό διαμορφώνεται ως εξής:

 

Δευτέρα, Τετάρτη & Παρασκευή: Αυστηρή νηστεία (άνευ ελαίου και οίνου) ,εκτός αν συμπέσει κάποια εορτή οπότε υπάρχει κατάλυσις.

Τρίτη & Πέμπτη: Κατάλυσις ελαίου και οίνου.

 

Καθε Σάββατο & Κυριακή: Κατάλυσις ιχθύος.

Μεχρι  24 Ιουνίου όπου εορτάζεται το Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου, κατά το οποίο επιτρέπεται η  κατάλυσις ιχθύος σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη. 

 

Η Εκκλησία μας εισέρχεται από σήμερα στη νηστεία των Αγίων Αποστόλων, μία περίοδο πνευματικής προετοιμασίας που μας οδηγεί στη μνήμη των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Καλούμαστε να αγωνιστούμε όχι μόνο με τη στέρηση των τροφών, αλλά κυρίως με τη φύλαξη της καρδιάς, τη μετάνοια, την προσευχή και την ταπείνωση.

Η νηστεία δεν είναι ένας θρησκευτικός τύπος ούτε μία εξωτερική συνήθεια. Είναι μέσο θεραπείας της ψυχής. Είναι μία πρόσκληση να ελαττώσουμε ό,τι μας βαραίνει και να δώσουμε περισσότερο χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας. Όπως διδάσκει η Αγία Γραφή, «ἐπιστρέψατε πρός με ἐν ὅλῃ καρδίᾳ ὑμῶν ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ» (Ιωήλ β΄ 12).

Οι Άγιοι Απόστολοι, πριν εξέλθουν στο παγκόσμιο κήρυγμα του Ευαγγελίου, προσεύχονταν και νήστευαν. Δεν στηρίχθηκαν στις ανθρώπινες δυνάμεις τους αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η δική μας νηστεία αποκτά νόημα όταν συνοδεύεται από συγχώρηση, ελεημοσύνη, εγκράτεια και συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

«Τοῦτο δέ τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Ματθ. ιζ΄ 21).

Ας αξιοποιήσουμε αυτές τις ημέρες ως ευκαιρία πνευματικής ανακαίνισης, ζητώντας από τον Κύριο να καθαρίσει τον νου, να φωτίσει την καρδιά και να στερεώσει τα βήματά μας στην οδό της σωτηρίας.

Καλό και ευλογημένο πνευματικό αγώνα.

Αφιερώνεται σε όλους όσοι αγωνίζονται ταπεινά μέσα στον κόσμο, κρατώντας ζωντανή την πίστη και την ελπίδα τους στον Χριστό.

Η νηστεία δεν μικραίνει τη ζωή. Μεγαλώνει την ψυχή.

Πώς ν' αντιμετωπίζουμε τους βλάσφημους λογισμούς;

Για τους βλάσφημους λογισμούς πρέπει ταπεινά να μετανοούμε ενώπιον του Κυρίου, όχι όμως και ν' απελπιζόμαστε νομίζοντας πως είμαστε χαμένοι. Ο Θεός δεν θα μας τιμωρήσει, αφού δεν τους θέλουμε.

Ας τους περιφρονούμε λοιπόν.

Όπως σε όλους μας έτσι και σ' εσάς ο νοητός εχθρός είναι που σπέρνει τέτοιους λογισμούς. Δική του είναι η ενοχή, όχι δική σας.

Μην τα χάνετε, μη λιποψυχείτε, μη δειλιάζεται! Να προσεύχεστε για την απαλλαγή σας απ' αυτόν και να καταφεύγετε συχνά στον πνευματικό σας.

Με την προσευχή και την εξαγόρευση, καθώς και με το ανδρείο φρόνημα σας, γρήγορα θα τρέψετε σε φυγή το δαίμονα της βλασφημίας. Αυτός, βλέπετε, τα πάει καλά μόνο με τις δειλές και ράθυμες ψυχές.

Όταν αντιληφθεί ότι μία ψυχή είναι γενναία, μένοντας απτόητη από τις επιθέσεις του και ακατάπειστη από τις σατανικές υποβολές του, αμέσως εξαφανίζεται.

Το πονηρό πνεύμα της βλασφημίας και ολιγοπιστίας κρύφτηκε. Αλλά μη θαρρείτε πως θα σας αφήσει τόσο γρήγορα. Καθώς έχει βρει τα αδύνατα σημεία σας, θα σας επιτεθεί και πάλι, για να σας χτυπήσει πιο σκληρά, για να σας ταράξει πιο δυνατά.

Όλοι δοκιμάζουμε τέτοιες επιθέσεις. Γι' αυτό δεν πρέπει ούτε για μία στιγμή να καταθέτουμε τα πνευματικά μας όπλα. Πάντα να είμαστε έτοιμοι για την απόκρουση των μοχθηρών δαιμόνων.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 

Αγιορείτες: “Μεταλλάσσεται το Άγιον Όρος – Παραλάβαμε αγιοσύνη, θα παραδώσουμε μάνατζμεντ ξενοδοχείων;”

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026. 

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.                                                                                                      

          Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.                               

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,  

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.  

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ… Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων… !!!  

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά… πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας…) … Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά…  

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ εἰδικὰ οἱ διοικοῦντες ποὺ παίρνουν τὶς τελικὲς ἀποφάσεις δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὶς εὐθύνες καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν λανθασμένων ἐκοσμικευμένων ἐπιλογῶν μας…;;;  

Παραλάβαμε ἕνα Ἅγιον Ὄρος ἡσυχαστικό, ἀσκητικό, ὁμολογιακό …!!! Τί θὰ παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενεὲς μελλοντικῶν Ἁγιορειτῶν ;;;  

Ἁγιοσύνη παραλάβαμε…  

Μάνατζμεντ (διοίκηση ἐπιχειρήσεων ) ξενοδοχείων θὰ παραδώσουμε ;;;  

Τὴ νοερὰ προσευχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», νηστεία, μελέτη παραλάβαμε…  

Ξεναγοὺς-μοναχοὺς σὲ τουρίστες καὶ μονές – μουσεῖα θὰ παραδώσουμε τὸ Ἅγιον Ὄρος ;;; Ἀναλογιστεῖτε οἱ διοικοῦντες ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως στὸ φοβερὸ Βῆμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ…  

Τί θὰ Τοῦ ἀπολογηθοῦμε ;;;  

Εἰδικὰ πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τὸ θλιμμένο πρόσωπο  τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου … θὰ εὐελπιστοῦμε παράδεισο μὲ τὶς σωτήριες πρεσβεῖες τῆς Μητέρας μας Θεοτόκου ἐνῷ καταστρέφεται τὸ Περιβόλι της… ;;; 

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή. 

https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CF%8C%CF%81/

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (27 Μαΐου)

Βαρυφορτωμένο ξεκίνησε το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου 1924 το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» από το λιμάνι της Μερσίνας της Μικράς Ασίας με προορισμό την Εύβοια. Δεν μετέφερε μόνο 800 πονεμένους ρακένδυτους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Στο αμπάρι του το πλοίο έκρυβε πολύτιμο θησαυρό. Ήταν ξύλινη (από κυπαρίσσι) λάρνακα με το τίμιο ιερό σκήνωμα του 40χρονου οσίου Ιωάννου του Ρώσου.

Οι τουρκικές αρχές είχαν απαγορεύσει αυστηρά στους Χριστιανούς τη μεταφορά του αγίου από το Προκόπιο. Είχαν μάλιστα σφραγίσει τον ομώνυμο περικαλλή ιερό Ναό του. Αλλά ο πιστός σιδηρουργός του Προκοπίου με άδεια του ευλαβεστάτου ιερέως π. Χαραλάμπους Αβερκιάδη τη νύχτα της 9ης Σεπτεμβρίου τόλμησε και παραβίασε κρυφά τον ιερό Ναό. Και ο τολμηρός Έλληνας και πιστός Μικρασιάτης Παναγιώτης Παπαδόπουλος, που επρόκειτο την επομένη να ταξιδέψει για την Ελλάδα, ανέλαβε να περιτυλίξει με κιλίμια το ιερό Λείψανο. Και με κίνδυνο της ζωής του το πέρασε από το τουρκικό τελωνείο.

Τόσο μεγάλη ευσέβεια και πίστη είχαν οι αγαπημένοι μας Μικρασιάτες πρόσφυγες. Μπορεί να έφθασαν στην μητροπολιτική Ελλάδα μας πάμφτωχοι υλικά, αλλά μας έφεραν τον ζωντανό τους πλούτο της Ορθοδόξου Παραδόσεως και ζωής όχι μόνο με το ήθος και την αρχοντιά τους, αλλά και με τα πλούσια εκκλησιαστικά κειμήλια, τις περίπυστες άγιες εικόνες και προπαντός με τα θησαυρίσματα των ιερών Λειψάνων των Αγίων τους.

Έτσι η Εύβοια χάρις στην πίστη των ευσεβών Μικρασιατών του Προκοπίου της Ανατολής απέκτησε τον θησαυρό αυτό, δηλαδή το ιερό άφθορο Λείψανο του αγίου Ιωάννου του Ρώσου. Σήμερα ευρίσκεται μέσα σε ασημένια Λάρνακα στον ομώνυμο περίλαμπρο Ναό του στο χωριό Νέο Προκόπιο στα βόρεια της νήσου.

Ποιος όμως ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος;

Στην περιοχή της Ουκρανίας, σ’ ένα χωριό της Μικρορωσίας, εκεί όπου τα ήσυχα νερά του Δνείπερου ποταμού διασχίζουν και ποτίζουν τον μεγαλύτερο σιτοβολώνα του κόσμου, γεννήθηκε γύρω στο 1690 ο Ιωάννης. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς, δίκαιοι και τίμιοι. Δίδαξαν στο παιδί τους από τη μικρή ηλικία τα ιερά γράμματα, την τέχνη της προσευχής και τον δρόμο της θυσίας και της αγάπης και προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους. Ο Ιωάννης τα δεχόταν όλα με ευγνωμοσύνη. Τα εφάρμοζε με πιστότητα.

Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος 26 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους.

Θεού Λόγου το θείον Aλφαίον στόμα,
Tάφος καλύπτει πικρόν εγχανών στόμα.
Βιογραφία
Δεν υπάρχουν σαφή βιογραφικά του στοιχεία, γι' αυτό δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα ποιος Αλφαίος είναι. Κατ' άλλους (μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης) πρόκειται για τον Ιάκωβο τον Αλφαίο, έναν από τους Δώδεκα Αποστόλους και αδελφό του Ευαγγελιστή Ματθαίου (βλέπε 16 Νοεμβρίου), και κατ' άλλους, το οποίο είναι και πιθανότερο, για τον Αλφαίο ή τον Κλεόπα, σύζυγο της Μαρίας, συγγενούς της Θεοτόκου, ο οποίος έζησε, με τη σύζυγο και τα τέκνα του, εργαζόμενος υπέρ της διαδόσεως του Ευαγγελίου

Άγιος Κάρπος ο Απόστολος από τους Εβδομήκοντα 26 Μαΐου

Ο Απόστολος Κάρπος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Νέρωνα (52 μ.Χ.), και συναριθμείτε με τους εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Επίσης, ήταν συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και απ' ότι μαθαίνουμε από τη Β' προς Τιμόθεον επιστολή του (δ' 13), εργάσθηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου στην Τρωάδα. Έπειτα, έγινε επίσκοπος στη Βάρνα της Θράκης (ο δε Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει Βέρροια της Θράκης), όπου με την αγία του ζωή και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτι
σε με τις θείες διδασκαλίες του όλη την επικράτεια της επισκοπής του.
Στο έργο του ο Κάρπος υπέστη πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, που τις αντιμετώπισε με μεγάλη γενναιότητα και υπομονή. Δε φοβόταν τους πόνους και τις κακοπάθειες, αλλά έμπαινε δυναμικά στη μάχη, χωρίς να υπολογίζει το θυμό και την οργή των τυράννων. Είχε κατασταλάξει μέσα του ο λόγος του Κυρίου: «ἐν τῷ κοσμῷ θλίψιν ἔξετε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιστ' 33.). Δηλαδή, εφόσον είστε μέσα στον κόσμο, θα έχετε θλίψη. Ο δρόμος για την ένωση με τον Κύριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες, που με συνεχή αγώνα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.
Ο Άγιος Κάρπος πέθανε ειρηνικά, φωτίζοντας με το παράδειγμά του πολλούς ανθρώπους.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε Κάρπε, πρέβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ Σ᾽ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

1. Δέν πέρασαν ἀκόμη ἑπτά μέρες, ἀπό τότε πού γιορτάσαμε τήν ἱερή πανήγυρη τῆς 

Πεντηκοστῆς, καί πάλι μᾶς πρόφθασε χορός μαρτύρων ἤ καλύτερα στρατιά μαρτύρων καί 

παράταξη, πού δέν εἶναι καθόλου κατώτερη ἀπό τή στρατιά τῶν ἀγγέλων, τήν ὁποία εἶδε ὁ 

πατριάρχης Ἰακώβ, ἀλλά εἶναι ἴδιας ἀξίας καί τάξης μέ αὐτή. Γιατί μάρτυρες καί ἄγγελοι 

διαφέρουν μόνο στά ὀνόματα, στά ἔργα τους ὅμως ταυτίζονται. Στόν οὐρανό κατοικοῦν οἱ 

ἄγγελοι, στόν οὐρανό καί οἱ μάρτυρες. Αἰώνιοι καί ἀθάνατοι εἶναι ἐκεῖνοι, τό ἴδιο θά γίνουν καί 

οἱ μάρτυρες. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνοι ἔλαβαν καί ἀσώματη φύση; Καί τί σημασία ἔχει αὐτό; Γιατί οἱ

 μάρτυρες, ἄν καί ἔχουν σῶμα, ὅμως εἶναι ἀθάνατο ἤ καλύτερα καί πρίν ἀπό τήν ἀθανασία ὁ

 θάνατος τοῦ Χριστοῦ στολίζει τά σώματά τους περισσότερο ἀπό τήν ἀθανασία. Δέν εἶναι τόσο

 λαμπρός ὁ οὐρανός, πού στολίζεται μέ τό πλῆθος τῶνἀστεριῶν, ὅσο εἶναι τά σώματα τῶν

 μαρτύρων, πού στολίζονται μέ τό λαμπρό αἷμα τῶν τραυμάτων. Ὥστε ἐπειδή πέθαναν γι᾽ 

αὐτό καί εἶναι ἀνώτεροι, καί βραβεύτηκαν πρίν ἀπό τήν ἀθανασία παίρνοντας τά στεφάνια 

ἀπό τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους.

«Τόν ἔκανες λίγο κατώτερο ἀπό τούς ἀγγέλους, τόν στεφάνωσες μέ δόξα καί τιμή»

 (Ψαλμ. 8, 6), λέει ὁ Δαυίδ, γιά τή φύση ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί τό λίγο αὐτό πού

 στεροῦνταν οἱ ἄνθρωποι σέ σχέση μέ τούς ἀγγέλους, τό συμπλήρωσε ὁ Χριστός ὅταν ἦρθε,

 καταδικάζοντας τό θάνατο μέ τό δικό του θάνατο. Ἐγώ ὅμως δέν ἀντλῶἀπ᾽ ἐδῶ τά ἐπιχειρήμα

τά μου, ἀλλά ἀπό τό ὅτι τό μειονέκτημα αὐτό τοῦ θανάτου ἔγινε πλεονέκτημα. Γιατί ἄν δέν ἦταν

 θνητοί δέν θά γίνονταν μάρτυρες. Ὥστε ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος δέν θά ὑπῆρχε καί στεφάνι. 

Ἄν δένὑπῆρχε θάνατος, δέν θά ὑπῆρχε καί μαρτύριο. Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος, δέν θά 

μποροῦσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νά λέει: «Κάθε μέρα πεθαίνω, μά τό δικό σας καύχημα, πού 

ἔχω στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 15, 31). Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος καί φθορά, δέν

 θά μποροῦσε πάλι ὁ ἴδιος νά λέει: «Χαίρομαι στά παθήματά μου γιά σᾶς, καίἀναπληρώνω 

στή σάρκα μου τά ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ» (Κολ. 1, 24). Ἄς μήν λυπούμαστε

 λοιπόν ἐπειδή γίναμε θνητοί, ἀλλά ἄς εὐχαριστοῦμε, ἐπειδή ἀπό τό θάνατο μᾶς ἀνοίχτηκε τό

 στάδιο τοῦ μαρτυρίου,ἀπό τή φθορά λάβαμε ἀφορμή γιά τά βραβεῖα. Ἀπό ἐδῶ ἔχουμε τήν

 ἀφορμή γιά ἀγωνίσματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ - Εὐαγγέλιον (Ὁ δρόμος τῶν Ἁγίων)

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. ι’ 32-33, 37-38, ιθ’ 27-30

32 Εἶπεν ὁ Κύριοs τοῖs ἑαυτοῦ µαθηταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 37  Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ  Ἰσραήλ. 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ὁ δρόμος τῶν Ἁγίων

Ομολογία της θείας του φύσεως

Στο ιερό Ευαγγέλιο της εορτής των Αγίων Πάντων ο Κύριος μας παρουσιάζει δυο βασικές προϋποθέσεις για να ακολουθήσουμε όλοι μας τον δρόμο των Αγίων.

Η πρώτη προϋπόθεση η ομολογία της πίστεως. Μας διαβεβαιώνει ο Κύριος: Καθένα που θα με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω κι εγώ ως πιστό ακόλουθό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Εκείνον όμως που θα με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς.
Ο Κύριος λοιπόν θέτει ως βασική προϋπόθεση της σωτηρίας μας να ομολογούμε τον Χριστό μπροστά στους διώκτες και αρνητές του. Ποιο όμως ακριβώς είναι το νόημα των λόγων αυτών του Κυρίου;  Αν κανείς μελετήσει τις αναλύσεις των ιερών ερμηνευτών, θα δει ότι εδώ ο Κύριος δεν ζητεί μία γενική και αόριστη ομολογία. Αλλά ζητεί να Τ ον ομολογούμε με συγκεκριμένο και σαφή τρόπο, να Τ ον ομολογούμε ως Σωτήρα μας και Θεό μας.
Γιατί όμως ο Χριστός μας μας ζητά μία τέτοια ομολογία; Διότι μέσα στους αιώνες κανείς δεν αρνήθηκε ότι ο Κύριος είναι ένας μεγάλος διδάσκαλος, προφήτης, αναγεννητής, φιλόσοφος. Κανείς δεν αρνήθηκε το πνευματικό και κοινωνικό του έργο. Το σημείο που ενοχλεί τους διώκτες του Κυρίου είναι ένα και μοναδικό: η θεότητά του. Διότι αυτό καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας.
Εάν δεχθούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό απλώς και μόνον ως ένα ιστορικό πρόσωπο ξεχωριστό και τέλειο, τότε αυτό δεν έχει καμία επίδραση στη ζωή μας. Εάν όμως Τον αποδεχθούμε και Τον ομολογούμε ως Θεάνθρωπο Διδάσκαλο Σωτήρα μας, τότε αυτό έχει καθοριστική σημασία για τη ζωή μας. Διότι τότε θα πρέπει να αποδεχθούμε όλα όσα ζητάει από εμάς και να συμμορφώσουμε τη ζωή μας με το θέλημά του.
Ο δρόμος λοιπόν προς την αγιότητα προϋποθέτει όχι μία γενική και αόριστη ομολογία πίστεως, αλλά μία πίστη και ομολογία συγκεκριμένη. Να ομολογούμε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό ως «Θεόν αληθινόν, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ γεννηθέντα». Και να ζούμε όπως Εκείνος θέλει. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στο δρόμο των Αγίων, στο δρόμο του Χριστού.

Γ' ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ 25 Μαΐου Πάτριο Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο

Η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ενώ ήταν κρυμμένη για πολλά χρόνια, "φάνηκε μέσα από τη γη και έλαμψε ως χρυσός" (όπως λέει και το Απολυτίκιο της ημέρας).
Και ενώ στην αρχή βρισκόταν τοποθετημένη σε ειδική στάμνα, βρέθηκε μέσα σε αργυρό αγγείο και σε ιερό τόπο. Η εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του έγινε κατόπιν πληροφορίας, την οποία έδωσε κάποιος ιερέας από τα Κόμανα της Καππαδοκίας, ο οποίος είδε το ακριβές σημείο σε ιερό εφύπνιο.

Από εκεί η Τιμία Κεφαλή μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στη Μονή του Στουδίου, όπου και έγινε μεγαλειώδης υποδοχή, παρουσία του αυτοκράτορα του Πατριάρχου και του πιστού λαού της Βασιλεύουσας.
Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α' και Β' Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)
Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείον θησαύρισμα, εγκεκρυμμένον τή γή, Χριστός απεκάλυψε, τήν Κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα καί Πρόδρομε, πάντες ούν συνελθόντες, εν τή ταύτη εύρέσει, άσμασι θεηγόροις, τόν Σωτήρα υμνούμεν, τόν σώζοντα ημάς εκ φθοράς ταίς ικεσίαις σου.

 

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄ 1)

Το βλέμμα της μετανοίας

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄ 1)

«Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου... δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου.»

Υπάρχει μία πνευματική πλάνη που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πτώση των πρωτοπλάστων μέχρι σήμερα. Είναι η συνήθεια να εξετάζει με αυστηρότητα τα σφάλματα των άλλων και με επιείκεια τα δικά του. Να βλέπει καθαρά το τραύμα του αδελφού του και να αγνοεί τις πληγές της δικής του ψυχής. Έτσι όμως ο άνθρωπος απομακρύνεται από τη μετάνοια και στερείται την ειρήνη του Θεού.

Ο Χριστός μας προειδοποιεί με λόγο σαφή και αμετάθετο:

«Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;» (Ματθ. ζ΄ 3)

Και αλλού λέγει:

«Ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ΄ 2)

Ο άνθρωπος που κατακρίνει μοιάζει με εκείνον που κρατά διαρκώς μπροστά στα μάτια του τα λάθη των άλλων. Όσο περισσότερο ασχολείται με αυτά, τόσο λιγότερο βλέπει την πραγματική του κατάσταση. Η κατάκριση σκοτίζει τον νου, ψυχραίνει την καρδιά και απομακρύνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει:

«Ὡς τὸ πῦρ ἐναντίον τοῦ ὕδατος, οὕτως ἡ κατάκρισις ἐναντίον πάσης ἀρετῆς.»

Και ο Αββάς Δωρόθεος λέγει ότι δεν υπάρχει ασφαλέστερη οδός σωτηρίας από το να κατηγορεί ο άνθρωπος τον εαυτό του και να δικαιολογεί τον αδελφό του.

Η Φιλοκαλία επαναλαμβάνει αδιάκοπα ότι η γνώση των προσωπικών αμαρτιών είναι μεγαλύτερο χάρισμα από το να δει κάποιος αγγέλους. Διότι όποιος γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του οδηγείται στη συντριβή της καρδιάς και στη μετάνοια.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:

«Ὁ ἀξιωθεὶς ἰδεῖν τὰ ἑαυτοῦ ἁμαρτήματα μείζων ἐστὶ τοῦ ἐγείροντος νεκρούς.»

Η Εκκλησία μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα προς τα μέσα. Εκεί βρίσκεται το πεδίο του πνευματικού αγώνα. Εκεί κρύβονται τα πάθη, οι λογισμοί, η φιλαυτία, η υπερηφάνεια και η ρίζα κάθε αμαρτίας. Δεν θα ερωτηθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως για τα σφάλματα των άλλων αλλά για τα δικά μας έργα, τις δικές μας επιλογές και τη δική μας μετάνοια.

Ο Προφήτης Δαβίδ φωνάζει με συντριβή:

«Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός.» (Ψαλμός Ν΄)

Και πάλι:

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.» (Ψαλμός Ν΄)

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τις αμαρτίες του, παύει να σκανδαλίζεται εύκολα από τους άλλους. Γίνεται επιεικής, συμπονετικός και ελεήμων. Θυμάται ότι και ο ίδιος στέκεται καθημερινά ενώπιον του Θεού ζητώντας συγχώρηση.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν απέκτησαν αγιότητα επειδή αναζητούσαν τις πτώσεις των άλλων, αλλά επειδή έκλαιγαν για τις δικές τους αμαρτίες. Γι' αυτό και έλαβαν ειρήνη, φωτισμό και χάρη.

Ας γίνει λοιπόν καθημερινή προσευχή μας:

«Κύριε Ιησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, φώτισόν μου τὸ σκότος. Δίδαξόν με νὰ βλέπω τὰ ἐμὰ πταίσματα, νὰ μὴ κατακρίνω τὸν ἀδελφόν μου, νὰ ἀποκτήσω πνεῦμα ταπεινώσεως, μετανοίας καὶ ἀγάπης. Καθάρισον τὴν καρδίαν μου καὶ μὴ ἀφαιρέσῃς ἀπ' ἐμοῦ τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον. Ἀμήν.»

Να είναι ευλογημένο, Κύριε. Εσύ γνωρίζεις.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού και Του παρουσιάζει τα αιτήματα της καρδιάς του, ζητώντας λύση, ανακούφιση και εκπλήρωση όσων ποθεί. Όμως η αληθινή πνευματική ζωή δεν θεμελιώνεται μόνο στην παράκληση, αλλά κυρίως στην εμπιστοσύνη προς το πανάγιο θέλημα του Θεού. Ο Κύριος γνωρίζει όχι μόνο όσα επιθυμούμε, αλλά και όσα πραγματικά συμφέρουν τη σωτηρία της ψυχής μας.

Ο θείος Ψαλμωδός ομολογεί: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου». Η προσευχή του πιστού δεν είναι απαίτηση προς τον Θεό, αλλά παράδοση του εαυτού του στα χέρια Εκείνου που βλέπει το τέλος από την αρχή. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι θύρες που παραμένουν κλειστές δεν αποτελούν εγκατάλειψη, αλλά φιλάνθρωπη προστασία της θείας Πρόνοιας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν». Ακόμη και όσα φαίνονται δυσάρεστα, ακόμη και οι καθυστερήσεις, οι δοκιμασίες και οι ματαιώσεις, μπορούν να μεταβληθούν σε οδό ευλογίας όταν τα δεχόμαστε με ταπείνωση και πίστη. Ο άνθρωπος βλέπει ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας, ενώ ο Θεός γνωρίζει ολόκληρη την πορεία της ζωής και την αιώνια προοπτική της ψυχής.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η μεγαλύτερη ελευθερία του ανθρώπου είναι να παραδώσει το θέλημά του στον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι εκείνος που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά την Πρόνοια του Θεού αναπαύεται ακόμη και μέσα στις θλίψεις, διότι γνωρίζει ότι τίποτε δεν συμβαίνει έξω από

Άγιος Μελέτιος Ο Στρατηλάτης και οι συν αυτώ Μάρτυρες 24 Μαϊου

Μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ηλιογάβαλου (218 - 222 μ.Χ.). Ο Άγιος Μελέτιος, ο αρχηγός ας πούμε της μαρτυρικής αυτής σειράς, υπηρετούσε στρατιώτης μαζί με δύο άλλους Αγίους τον Στέφανο και τον Ιωάννη. Καταγγέλθηκαν ότι πίστευαν στο Χριστό και διατάχτηκαν να τον αρνηθούν. Επειδή όμως δεν το έπραξαν, υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια. Τελικά τον μεν Μελέτιο απαγχόνισαν, τους δε Στέφανο και Ιωάννη αποκεφάλισαν. Αλλά ο Σεραπίων ο ειδωλολάτρης, όταν είδε τον Άγιο Μελέτιο με την προσευχή του να συντρίβει τα είδωλα του ναού, πίστεψε. Επίσης ο Καλλίνικος ο μάγος, όταν είδε και αυτός ότι ο Μελέτιος δεν έπαθε τίποτα από το θανατηφόρο δηλητήριο πού του είχαν ποτίσει, πίστεψε και αυτός. Και οι δύο αφού ομολόγησαν σταθερά το Χριστό, αποκεφαλίστηκαν. Όμως, στη θέα του μαρτυρίου τους, πίστεψαν και έδωσαν τη ζωή τους για το Χριστό, δώδεκα κόμιτες και Τριβούνοι, τρεις γυναίκες, η Μαρκιανή, η Παλλαδία και η Σωσάννη, δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, και ακολούθησε ένα πλήθος μαρτύρων πού ο αριθμός τους φτάνει έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες (11.208)!

 

«ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρόν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»

Χωρίς λιμουζίνες, χωρίς σωματοφυλακες και χρυσές μήτρες, παρά μόνο με μια τσαπα στο χέρι μια ζωή, η οποία δηλώνει ότι η πνευματική αλλά και η υλική τροφή θέλει κόπο και στερήσεις διότι δεν έρχεται από μόνη της. 

Αρχιμανδριτης Μεθόδιος, ηγούμενος της Ι. Μ. Εσφιγμένου.
 

Η συντριβή που ανοίγει τον Ουρανό.

Πόσες φορές ο άνθρωπος πλανάται νομίζοντας ότι πρέπει πρώτα να διορθώσει τον εαυτό του για να πλησιάσει τον Θεό. Να τακτοποιήσει τους λογισμούς του. Να αποκτήσει αρετές. Να νικήσει τα πάθη του. Να γίνει δήθεν άξιος της θείας παρουσίας. Όμως η οδός της σωτηρίας δεν αρχίζει από την τελειότητα του ανθρώπου αλλά από την ταπείνωσή του.

Ο Κύριος δεν αναζητεί ανθρώπους αλάνθαστους αλλά καρδιές μετανοούσες. Δεν περιμένει να παρουσιασθούμε ενώπιόν Του φορώντας το ένδυμα μιας ψεύτικης πνευματικότητας. Μας καλεί να σταθούμε όπως πραγματικά είμαστε. Τραυματισμένοι από τα πάθη. Κουρασμένοι από τον αγώνα. Πληγωμένοι από τις πτώσεις μας. Διότι εκεί όπου τελειώνει η αυτάρκεια αρχίζει η χάρις.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμός Ν΄ 19).

Αυτή η συντετριμμένη καρδιά αποτελεί το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στον Δημιουργό του. Όχι επειδή έχει κάποια δική της αξία, αλλά επειδή μέσα στην ταπείνωσή της χωρά ολόκληρη η ενέργεια του Θεού.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι εκείνος που αξιώθηκε να δει τις αμαρτίες του είναι μεγαλύτερος από εκείνον που ανέστησε νεκρούς. Διότι η αυτογνωσία γεννά μετάνοια και η μετάνοια γεννά την ένωση με τον Θεό. Τα θαύματα μπορούν να θαυμαστούν από τους ανθρώπους. Η συντριβή όμως γίνεται γνωστή μόνο στον Θεό.

Ο Κύριος επαίνεσε τον Τελώνη που στεκόταν μακριά και χτυπούσε το στήθος του λέγοντας «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Δεν παρουσίασε αρετές. Δεν απαρίθμησε κατορθώματα. Δεν επικαλέσθηκε δικαιώματα. Μόνον έδειξε την πληγή του. Και κατέβηκε δικαιωμένος περισσότερο από τον Φαρισαίο.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η μετάνοια είναι θυγατέρα της ελπίδος και άρνηση της απελπισίας. Γι’ αυτό η συντριβή δεν είναι σκοτάδι. Είναι φως. Δεν είναι απόγνωση. Είναι η αρχή της αναστάσεως της ψυχής. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να στηρίζεται στον εαυτό του και παραδίδεται ολοκληρωτικά στο έλεος του Θεού.

Ο Θεός δεν συγκινείται από την ευγλωττία μας ούτε από την εξωτερική ευσέβεια όταν αυτή μένει επιφανειακή. Βλέπει το βάθος της καρδιάς. Βλέπει εκείνο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Γι’ αυτό και ο προφήτης Σαμουήλ λέγει ότι «ἄνθρωπος βλέπει εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς βλέπει εἰς καρδίαν».

Όταν λοιπόν αισθάνεσαι εξαντλημένος από τον αγώνα, όταν οι λογισμοί σε πολεμούν και οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, μην απομακρύνεσαι από τον Θεό μέχρι να γίνεις καλύτερος. Πλησίασέ Τον ακριβώς έτσι όπως είσαι. Με τα δάκρυά σου. Με τις πληγές σου. Με την αδυναμία σου. Με την αλήθεια σου.

Διότι πολλές φορές η πιο καθαρή προσευχή δεν είναι τα πολλά λόγια αλλά η σιωπηλή παρουσία μιας ψυχής που γονατίζει ενώπιον του Θεού και Του προσφέρει το μόνο που πραγματικά έχει. Την συντετριμμένη καρδιά της.