Ο Χριστός, ο λυτρωτής και νικητής της φθοράς.

Μέσα στον κόσμο αυτόν, που γεννιέται και φθείρεται αδιάκοπα, όπου ο χρόνος κυλά σαν αδυσώπητος άρχοντας και σφραγίζει κάθε ύπαρξη με το σημάδι της φθοράς, στέκεται ο άνθρωπος δεμένος, ανήμπορος να αντισταθεί στο πέρασμα της αλλοίωσης και του θανάτου. Η κτίση ολόκληρη στενάζει κάτω από αυτόν τον νόμο, που δεν γνωρίζει εξαίρεση, και ο άνθρωπος, αν και πλασμένος για το αιώνιο, βιώνει καθημερινά την πτώση και την φθαρτότητα.

Μέσα σε αυτήν την πικρή πραγματικότητα ανατέλλει μία και μόνη ελπίδα, που δεν είναι ιδέα ούτε φιλοσοφία, αλλά πρόσωπο ζωντανό και αληθινό. Είναι ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, Εκείνος που κατήλθε από τον ουρανό και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, για να καταλύσει εκ των έσω την τυραννία της φθοράς. Αυτός που πάτησε τον θάνατο και έδωσε υπόσχεση ζωής αιωνίου σε κάθε πιστεύοντα, λέγοντας ότι όποιος ενωθεί μαζί Του, δεν θα γνωρίσει τον αφανισμό αλλά την αληθινή ζωή που δεν τελειώνει.

Ο απόστολος Παύλος φανερώνει το μυστήριο αυτό με λόγο βαθύ και αποκαλυπτικό, διδάσκοντας ότι όλη η κτίση υποτάχθηκε στην ματαιότητα όχι από δική της βούληση, αλλά με την ελπίδα της μελλοντικής απελευθέρωσης. Όλα αναμένουν την λύτρωση, την στιγμή όπου θα λυθεί η σκλαβιά της φθοράς και θα φανερωθεί η ελευθερία των τέκνων του Θεού. Και ο άνθρωπος, που έχει λάβει την χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν παύει να αναστενάζει εσωτερικά, προσδοκώντας την πλήρη υιοθεσία, την απολύτρωση ακόμη και του σώματός του.

Η ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς γεγονός του παρελθόντος, αλλά δύναμη ενεργή που ζωοποιεί τον άνθρωπο. Εκείνος που ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς θα ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα, εφόσον κατοικεί μέσα μας το Πνεύμα Του. Έτσι, η φθορά δεν αποτελεί πλέον τελικό προορισμό, αλλά πρόσκαιρη κατάσταση που θα καταργηθεί.

Η ημέρα του Κυρίου θα έλθει αιφνίδια, και τότε ο παλαιός κόσμος θα παρέλθει. Τα στοιχεία θα διαλυθούν και η κτίση θα μεταμορφωθεί. Δεν πρόκειται για αφανισμό, αλλά για μετάβαση σε μία νέα πραγματικότητα, καθαρή από κάθε ίχνος φθοράς. Στον νέο αυτό κόσμο δεν θα υπάρχει νύχτα ούτε ανάγκη φωτός υλικού, διότι ο ίδιος ο Θεός θα είναι το φως και η ζωή των ανθρώπων, και η βασιλεία Του θα είναι αιώνια.

Εκεί κατατείνει όλη η πορεία του ανθρώπου. Από την φθορά προς την αφθαρσία, από τον χρόνο προς την αιωνιότητα, από την σκλαβιά προς την ελευθερία. Και ο δρόμος αυτός ανοίχθηκε μία για πάντα από τον Χριστό, τον μόνο αληθινό λυτρωτή, που κατέλυσε τον θάνατο και χάρισε στον κόσμο την ελπίδα της αθανασίας.

Όπου υπάρχει πίστη, γεννιέται ήδη μέσα στην καρδιά ο σπόρος της αιωνίου ζωής.

Αφιερώνεται σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται μέσα στον χρόνο, αλλά διψά για την αιωνιότητα.

Σαν φως που δεν σβήνει, ο Χριστός καλεί τον άνθρωπο από την φθορά στην ζωή.

Συγχώρα και προχώρα.

Μέσα στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως, εκεί όπου ο θάνατος κατεπατήθη και η ζωή εχαρίσθη εκ νέου εις τον άνθρωπον, ακούεται ως λεπτή αλλά δυνατή φωνή η εντολή της αγάπης. Δεν είναι λόγος ανθρώπινος, αλλά βίωμα θεανθρώπινο. Ο Αναστημένος Κύριος, ο Νικητής του θανάτου, δεν εκήρυξε εκδίκηση, αλλά συγχώρηση. Δεν εζήτησε ανταπόδοση, αλλά προσέφερε έλεος. Και εις αυτήν την οδό καλείται να βαδίσει και ο άνθρωπος.

Πάντας βάσταζε. Μία φράση μικρή, μα περιεκτική όλου του Ευαγγελίου. Να βαστάζεις τον άλλον σημαίνει να τον χωρείς μέσα σου χωρίς να τον απορρίπτεις. Να υπομένεις τα βάρη του χαρακτήρος του, τις αδυναμίες του, τις πτώσεις του, όπως ο Χριστός εβάστασε επάνω Του όλον τον κόσμον. Δεν είναι έργο εύκολο, διότι συγκρούεται με την φιλαυτία και την υπερηφάνεια. Όμως εκεί ακριβώς γεννάται η χάρις.

Όταν δεν ανταποδίδεις την αδικία, αλλά σιωπάς με ειρήνη, τότε ο Χριστός ενεργεί μέσα σου. Όταν δεν ανταποκρίνεσαι στην πικρία με πικρία, αλλά με πραότητα, τότε ο ουρανός ανοίγει εντός της καρδίας σου. Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη πνευματική. Είναι μίμηση του Σταυρού, όπου η αγάπη υπερέβη την κακία του κόσμου.

Μη περιμένεις να λάβεις για να δώσεις. Η αγάπη του Θεού δεν μετρά, δεν υπολογίζει, δεν ζυγίζει. Δίνεται ακατάπαυστα. Έτσι και ο άνθρωπος, όταν μάθει να δίδει χωρίς ανταπόδοση, αρχίζει να μετέχει εις την θείαν ζωήν. Και ό,τι κατατίθεται με ταπείνωση και αγάπη, δεν χάνεται, αλλά φυλάσσεται εις τον ουρανό ως θησαυρός άφθαρτος.

Κοίταξε τον Αναστημένο Χριστό. Τα σημάδια των ήλων δεν έσβησαν, αλλά έγιναν δόξα. Έτσι και οι πληγές της ζωής, όταν συγχωρηθούν, μεταμορφώνονται σε πηγή φωτός. Μην μένεις εις τα στενά ανθρώπινα μέτρα. Υπέρβηθι τα με την χάρη της Αναστάσεως.

Συγχώρα και προχώρα. Εκεί κρύβεται η ελευθερία της ψυχής.

Αφιερώνεται εις κάθε καρδιά που αγωνίζεται να νικήσει τον εαυτό της και να αγαπήσει όπως Εκείνος αγάπησε.

Μέσα στο φως της Αναστάσεως, η συγχώρηση γίνεται δρόμος ζωής.

Άγιος Ναθαναήλ ο Απόστολος 22 Απριλίου

Ο Άγιος Ναθαναήλ (Σίμων ο Ζηλωτής ή Βαρθολομαίος - υιός του Θολομαίου) καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας όπου ο Κύριος πραγματοποίησε το πρώτο του θαύμα. Ήταν στενός φίλος του Αποστόλου Φιλίππου, ο οποίος και του ανήγγειλε την υλοποίηση της προφητείας στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στη συνέχεια έγινε ένας εκ των 12 Αποστόλων για τον οποίο ο Κύριος έπλεξε το εγκώμιο λέγοντας:« Ιδε αληθής Ισραηλίτης, εν ω δόλη ουκ έστιν».  

Στους Συναξαριστές ο Απόστολος Ναθαναήλ ταυτίζεται με τον Απόστολο Βαρθολομαίο (υιός του Θολομαίου), άλλοτε δε με τον ζηλωτή Σίμωνα, τον Απόστολο από την Κανά της Γαλιλαίας, όπου τελέσθηκε ο γάμος στον οποίο παρακάθισε και ο Ιησούς με την μητέρα Του.

Οι λόγοι της ταυτίσεως του Αποστόλου Βαρθολομαίου προς τον Ναθαναήλ, είναι οι εξής:

α) Στους καταλόγους των μαθητών στα Συνοπτικά Ευαγγέλια και στις Πράξεις ονομάζεται μόνο ως Βαρθολομαίος, ενώ στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο μόνο ως Ναθαναήλ και

β) στους καταλόγους αυτούς συγκαταριθμείται πάντοτε με τον Απόστολο Φίλιππο.

Η αποστολική δράση του Απόστολου Ναθαναήλ επεκτείνεται μέχρι την Αφρική, τη Μαυριτανία και τη Βρετανία, όπου και σταυρώθηκε από ειδωλολάτρες.

Όσιος Θεόδωρος ο Συκεώτης επίσκοπος Αναστασιουπόλεως 22 Απριλίου

Ο Όσιος Θεόδωρος γεννήθηκε στο χωριό Συκέα ή Συκεών της Αναστασιοπόλεως, πρώτης πόλεως της επαρχίας Αγκυρανών και ήταν υιός της πόρνης Μαρίας και του Κοσμά, αποκρισάριου (ταχυδρόμος) του βασιλέως Ιουστινιανού. Η εκ πορνείας γέννηση του Οσίου δεν εμπόδισε τον Θεό να τον αναδείξει Αρχιερέα τιμιότατο και να τον πλουτίσει με παράδοξες θεοσημείες και θαυματουργίες. Στο σχολείο προέκοπτε στη μάθηση και σε ηλικία δέκα ετών έδειξε κλίση στο μοναχικό βίο. Μια νύχτα και ενώ ο Όσιος είχε γίνει δωδεκαετής, εμφανίσθηκε σε αυτόν ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και αφού τον ξύπνησε του είπε: «Σήκω, Θεόδωρε, έφθασε ο όρθρος, πάμε να προσευχηθούμε». Ο Όσιος είχε τόση ευλάβεια προς τον Άγιο Γεώργιο, ώστε κάθε μεσημέρι φεύγοντας από τ
ο σχολείο ανέβαινε στο γειτονικό πετρώδες όρος, όπου ήταν το προσκύνημα του Αγίου Γεωργίου. Τον οδηγούσε ο ίδιος ο Άγιος με τη μορφή ενός παλικαριού.

Ο Όσιος ακολούθησε τη μοναχική πολιτεία σε νεαρή ηλικία με την ευλογία του Επισκόπου Αναστασιοπόλεως Θεοδοσίου. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Αμέσως επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και έλαβε το σχήμα του μοναχού στη μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου του Χουζιβά.

Στην συνέχεια επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και παρέμεινε μόνιμα στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Εκεί οικοδομούσε τον εαυτό του με νηστείες και χαμαικοιτίες, με αγρυπνίες και ψαλμωδίες, γι' αυτό και απολάμβανε από μέρος του Θεού, ποταμό από περισσότερα χαρίσματα εναντίων των ακαθάρτων πνευμάτων και των κάθε είδους ασθενειών.

Η μητέρα του, έχοντας φρόνημα σαρκικό, εγκατέλειψε τον υιό της και αφού πήρε όσο μέρος της περιουσίας της αναλογούσε, νυμφεύθηκε τον Δαβίδ, άνδρα της αυτοκρατορικής φρουράς της Άγκυρας.

Η αδελφή της μητέρας του, η Δεσποινία, η μητέρα της Ελπιδία και η αδελφή του Οσίου, η Βλάττα, δεν δέχονταν να αποχωρισθούν από αυτόν. Απεναντίας παρατηρούσαν με προσοχή την ενάρετη ζωή του και προσπαθούσαν να τον μιμηθούν όσο μπορούσαν, εξαγνίζοντας και αγιάζοντας τον εαυτό τους με σωφροσύνη και καθαρότητα βίου, με ελεημοσύνες και προσευχές.

Μετά τον θάνατο του Επισκόπου Αναστασιοπόλεως, Τιμοθέου, οι κάτοικοι της πόλεως, κληρικοί και λαϊκοί, πήγαν στην Άγκυρα και ζήτησαν από τον Μητροπολίτη Αγκύρας, Παύλο, να αναδείξει Επίσκοπο της πόλεώς τους τον Όσιο Θεόδωρο. Ο Όσιος δεν δεχόταν με κανένα τρόπο την πρόταση αυτή. Έτσι οι Χριστιανοί κατέφυγαν στη βία. Τον έβγαλαν έξω και αφού τον τοποθέτησαν επάνω σε ένα φορείο, τον απήγαγαν.

Κατά την χειροτονία του σε Επίσκοπο κάποιος είδε ένα τεράστιο αστέρι που ακτινοβολούσε, να κατέρχεται από τον ουρανό και να στέκεται επάνω στην εκκλησία, αστράφτοντας και φωτίζοντας την πόλη και την γύρω περιοχή.

Άγιος Ιανουάριος ο Επίσκοπος και οι Πρόκουλος, Σώσσος και Φαύστος οι Διάκονοι, Δισιδέριος ο Αναγνώστης, Ακούτιος και Ευτύχιος 21 Απριλίου

Ο Άγιος Ιανουάριος ήταν επίσκοπος στη Νεάπολη της Ιταλίας, στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-304) και όταν έπαρχος στην περιοχή αυτή ήταν ο Τιμόθεος. Ο Ιανουάριος μαζί με μια πολύ καλή ομάδα συνεργατών-χριστιανών, που την αποτελούσαν: οι διάκονοι Πρόκουλος (ή Πρόκλος), Σώσσος, Φαύστος, ο αναγνώστης Δησιδέριος, ο Ακούτιος και ο Ευτύχιος, αγωνίζονταν τον άγιο αγώνα της αρετής και έφερναν στο Χριστό πολλούς ειδωλολάτρες. Όταν έγινε ο μεγάλος διωγμός κατά των χριστιανών, συνελήφθησαν και υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια. Τον Ιανουάριο έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά με τη θεία χάρη έμεινε αβλαβής. Αμέσως, τότε, τον οδήγησαν σε άλλο τόπο, όπου του έκοψαν τα νεύρα και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Στο δρόμο για το μαρτύριο, συνέβη το έξης περιστατικό: Οι πολυάριθμοι χριστιανοί της Νεάπολης, προσπάθησαν να πάρουν από τα χέρια των στρατιωτών τον Ιανουάριο. Εκείνος, όμως, αρνήθηκε και τους είπε: «Αφήστε, παιδιά μου, να τελειώσω τον καλό αγώνα του μαρτυρίου, και σας υπόσχομαι ότι θα είμαι πάντοτε προστάτης της πόλης σας». Έτσι και έγινε. Η Νεάπολη τον ανακήρυξε πολιούχο της Άγιο.

Στο Συναξάρι του Αγίου Ιανουαρίου αναφέρεται ότι μια γυναίκα, που ονομαζόταν Μαξιμίνα και ήταν χήρα, είχε την ατυχία να χάσει το μονάκριβο παιδί της. Κάποια στιγμή, ενώ θρηνούσε, συνήλθε για λίγο και κοιτάζοντας ψηλά, είδε άνω από την πύλη του ναού ένα ύφασμα κρεμασμένο, στο οποίο ήταν ζωγραφισμένη η εικόνα του Αγίου Ιανουαρίου. Τότε η γυναίκα έφερε στο νου της εκείνο που κάποτε έκανε ο προφήτης Ελισσαίος, όταν ανέστησε τον υιό της Σωμανίτιδος. Αφού κινήθηκε λοιπόν η Μαξιμίνα από θείο φωτισμό, έκανε και αυτή το ίδιο. Σχημάτισε δηλαδή κατάλληλα τον υιό της και ακολούθως σχημάτισε το ομοίωμα του Αγίου Ιανουαρίου. Στη συνέχεια δε, στα μάτια του παιδιού της προσάρμοσε τα μάτια της εικόνας του Αγίου. Το ίδιο έκανε και με τα αυτιά, το στόμα και με τα υπόλοιπα μέλη. Κάνοντας το έργο αυτό η γυναίκα προσευχόταν θερμά προς τον Άγιο Ιανουάριο λέγοντας: «Δούλε του Θεού, ελέησέ με και ανάστησε τον υιό μου, γιατί είναι το μόνο μου παιδί, δεν έχω άλλο». Και πραγματικά, ο Άγιος άκουσε την παράκληση της Μαξιμίνας και ανέστησε τον υιό αυτής.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς Ἱεράρχης καὶ σοφὸς θεηγόρος, τύπος ἐγένου πρὸς ἀθλήσεως πόνους, Πάτερ Ἰανουάριε τοὶς περὶ σεαυτόν. Σῶσος γὰρ καὶ Πρόκουλος, Δισιδέριος Φαῦστος, καὶ σὺν Ἀκουτίωνι, ὁ Εὐτύχιος ἅμα, σὺν σοῖ ἀθλούσι μάκαρ εὐσεβῶς, μεθ' ὧν δυσώπει, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Πίστη σημαίνει…

Πίστη σημαίνει να πεθάνει κάποιος για χάρη του Χριστού και των εντολών Του, και να πιστεύει ότι αυτός ο θάνατος προξενεί Zωή!

Να θεωρεί τη φτώχεια σαν πλούτο και την ευτέλεια και ασημότητα σαν αληθινή δόξα και κοινωνική λάμψη! Να πιστεύει ότι με το να μην έχει τίποτε κατέχει τα πάντα ή μάλλον απέκτησε τον ανεξερεύνητο πλούτο της επιγνώσεως του Χριστού, και όλα τα ορατά να τα βλέπει σαν λάσπη ή καπνό!

Πίστη στο Χριστό είναι όχι μόνο να καταφρονήσουμε όλα τα ευχάριστα του κόσμου αλλά και να έχουμε εγκαρτέρηση και υπομονή σε κάθε πειρασμό που μας έρχεται και μας προκαλεί λύπες, θλίψεις και συμφορές, ώσπου να ευδοκήσει να μας επισκεφθεί ο Θεός, όπως λέει ο ψαλμωδός: «Με κάθε υπομονή περίμενα τον Κύριο, και Αυτός με επισκέφθηκε!» (Ψαλμός 39, 2)

 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Στό χρυσωρυχεῖο οὔτε τήν πιό ἀσήμαντη φλέβα δέν θά δεχόταν νά περιφρονήση κανένας κι ἄς προξενῆ πολύν κόπο ἡ ἔρευνά της. Ἔτσι καί στίς θεῖες Γραφές δέν εἶναι χωρίς βλάβη νά προσπεράσης ἕνα γιῶτα ἤ μιά κεραία.Ὅλα πρέπει νά ἐξετάζωνται. Τό ἅγιο Πνεῦμα τά ἔχει πεῖ ὅλα καί τίποτα δέν εἶναι ἀνάξιο σ̉ αὐτές.

Πρόσεξε λοιπόν τί λέει ὁ Εὐαγγελιστής κι ἐδῶ: Αὐτό πάλι ἦταν τό δεύτερο σημεῖο πού ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πηγαίνοντας ἀπότήν Ἰουδαία στήν Γαλιλαία. Καί δέν πρόσθεσε βέβαια ἔτσι ἁπλᾶ τή λέξη «δεύτερο», ἀλλά τονίζει ἀκόμα περισσότερο τό θαῦμα τῶν Σαμαρειτῶν. Δείχνει ὅτι, μόλο πού ἔγινε καί δεύτερο σημεῖο, δέν εἶχαν φτάσει ἀκόμα στό ὕψος ἐκείνων πού τίποτα δέν εἶδαν (τῶν Σαμαρειτῶν) αὐτοί πού ἔχουν δεῖ πολλά καί θαυμάσει.Ὕστερ̉ ἀπ̉ αὐτά ἦταν ἑορτή τῶν Ἰουδαίων.
Ποιά ἑορτή; Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, νομίζω, καί ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στά Ἱεροσόλυμα. Συστηματικά τίς γιορτές βρίσκεται στήν πόλη. Ἀπ̉ τή μιά γιά νά φανῆ πώς ἑορτάζει μαζί τους, ἀπ̉ τήν ἄλλη γιά νά τραβήξη κοντά του τόν ἁπλό λαό. Γιατί αὐτές τίς μέρες γινόταν περισσότερη συρροή τῶν πιό ἁπλῶν.

Ὑπάρχει στά Ἱεροσόλυμα ἡ προβατική κολυμβήθρα, Βηθεσδά μέ τό Ἑβραϊκό ὄνομά της, μέ πέντε στοές. Σ̉ αὐτές ἦσαν πεσμένοι ἄρρωστοι πλῆθος - κουτσοί, τυφλοί, ξηροί, πού περίμεναν τήν ταραχήτοῦ νεροῦ. Τί σημαίνει αὐτός ὁ τρόπος τῆς θεραπείας; Τίνος μυστηρίου κάνει ὑπαινιγμό; Αὐτά δέν ἔχουν γραφῆ ἁπλᾶ καί τυχαῖα ἀλλά εἰκονίζει καί ὑποτυπώνει ὅσα ἀνάγονται στό μέλλον. Μ̉ αὐτόν τόν τρόπο, τόν ὑπερβολικά παράξενο, ὅταν συνέβαινε ὁλότελα ἀπροσδόκητα, δέ θά κατάστρεφε μέσα στίς ψυχές τῶν πολλῶν τή δύναμη τῆς πίστης.


 Ποιό εἶναι λοιπόν αὐτό πού εἰκονίζει;
Σκόπευε νά δώση τό βάπτισμα πού ἔχει πολλή δύναμη καί μεγάλη χάρη . Τό βάπτισμα πού ἀποπλύνει ὅλες τίς ἁμαρτίες καί ζωοποιεῖ τούς νεκρούς. Ὅπως λοιπόν σέ εἰκόνα, προδιαγράφονται αὐτά στήν κολυμβήθρα καί σέ πολλά ἄλλα. Καί πρῶτα ἔδωσε τό νερό πού βγάζει τά στίγματα τῶν σωμάτων καί πού δέν εἶναι μιάσματα ἀλλά φαίνονται, ὅπως τά μολύσματα ἀπό κηδεῖες, ἀπό λέπρα καί ἄλλα τέτοια. Καί πολλές ἄλλες θεραπεῖες στήν Παλαιά Διαθήκη θά μποροῦσε κανείς νά δῆ πού πραγματοποιήθησαν μέ νερό, γι̉ αὐτό τό λόγο. Ἀλλά ἄς μποῦμε στό θέμα μας.

Το Ιράν στο σταθμό μετρό της Παναγίας εκθέτει ένα έργο Σταύρωσης όπου εμφανίζει Ισραηλινό στρατιώτη με λόγχη να τρυπάει την πλευρά του Χριστού!

Το Ιράν στο σταθμό μετρό της Παναγίας εκθέτει ένα έργο Σταύρωσης όπου εμφανίζει Ισραηλινό στρατιώτη με λόγχη να τρυπάει την πλευρά του Χριστού! Το έργο είναι μια διασκευή Αναγεννησιακού πίνακα με προαναφερθείσα προσθήκη ώστε να προσδώσει επικαιροποίηση στο έργο τέχνης και να περάσει το αντίστοιχο μήνυμα. Από την άλλη σέβεται την ιστορικότητα του γεγονότος καθώς τονίζει ποιος ήταν ο ιθύνων νους που όπλισε και τότε το χέρι του Ρωμαίου στρατιώτη ή εκατόνταρχου.. Ένα έργο στρατευμένης τέχνης..

”εἷς τῶν στρατιωτῶν ἐκέντησε μὲ λόγχην τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, καὶ εὐθὺς ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ”

dimpenews.com 

 

Όσιος Θεόδωρος ο Τριχινάς 20 Απριλίου

 

Ο Όσιος Θεόδωρος καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και γεννήθηκε από πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε το μοναχικό βίο γενόμενος μοναχός στη μονή που γι' αυτόν καλείτο μονή του Τριχινά. Αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη διακονία των φτωχών και των άρρωστων. Ονομάστηκε Τριχινάς, διότι είχε τρίχινα φορέματα. Η ζωή του ήταν λιτή και με πολλή εγκράτεια, προκειμένου να δίνει όσο γινόταν περισσότερα αγαθά στους πάσχοντες. Τη νύχτα ο Θεόδωρος πάντα έβρισκε χρόνο για προσευχή και μελέτη. Ζούσε μέσα σε μια κοινωνία στερημένων ανθρώπων, που οι ανάγκες τους ήταν μεγάλες. Γι' αυτό παρακινούσε πολλούς πλουσίους να διαθέτουν όσα αγαθά μπορούσαν. Πολλοί άπ' αυτούς του έδιναν αρκετά χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, τα όποια ο Θεόδωρος διέθετε με πολλή διάκριση. Πρώτα σ' εκείνους που είχαν περισσότερη ανάγκη, όπως ορφανά, φτωχές χήρες και άρρωστους οικογενειάρχες. Ευεργετούσε μέχρι και την τελευταία ήμερα της ζωής του. Ο Όσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε με ειρήνη και έλαβε τη Χάρη από τον Θεό, ο τάφος του να αναβλύζει μύρο που ευωδίαζε. Έτσι, όσοι προσέτρεχαν εκεί με πίστη και ευλάβεια, λάμβαναν την υγεία της ψυχής και του σώματος.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Δῶρον ἔνθεον, τῆς ἐγκρατείας, σκεῦος ἔμψυχον, τῆς ἀπαθείας, ἀνεδείχθης θεοφόρε Θεόδωρε, τὸν γὰρ Θεὸν θεραπεύσας τοὶς ἔργοις σου, τῶν παρ' αὐτῶν δωρημάτων ἠξίωσαι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ: Εὐαγγέλιον - «ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει»

Εὐαγγέλιοn Κυριακής: Ιωάν. ε1-15.

1 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ · ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ · θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι? 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν · Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν · ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς · ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ · σάββατόν ἐστιν · οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς · ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν · ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν · τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει? 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν · ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ · ἴδε ὑγιὴς γέγονας · μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Το νοσοκομείο του Θεού

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ

Δίπλα στην προβατική πύλη του τείχους της Ιερουσαλήμ βρισκόταν η Βηθεσδά, η κολυμβήθρα του ελέους. Είχε γύρω της πέντε στοές πλημμυρισμένες από λογής - λογής αρρώστους, ένα νοσοκομείο του Θεού ήταν. Διότι όλοι αυτοί, τυφλοί, ανάπηροι, παράλυτοι, περίμεναν με αγωνία κι ελπίδα να κατέβει κάθε τόσο ο άγγελος, ο απεσταλμένος του Θεού, να ταράξει τα νερά της δεξαμενής. Και τότε! Ω τότε! Όποιος προλάβαινε να πέσει μέσα στα νερά την ώρα εκείνη γινόταν αμέσως καλά, από οποιαδήποτε αρρώστια κι αν έπασχε. Απ 'όλους αυτούς τους βασανισμένους αρρώστους όμως ένας άνθρωπος ξεχώριζε. Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια παράλυτος. Κι ήταν μόνος, κατάμονος. Δεν είχε κανένα να τον βοηθήσει. Μα σήμερα κάτι άλλαξε στη ζωή του. Δεν είναι μόνος. Τον πλησίασε ο Χριστός, ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να θεραπεύσει τον πληγωμένο άνθρωπο. Ο Κύριος λοιπόν μόλις αντίκρισε τον παράλυτο, του είπε: «Θέλεις να γίνεις καλά»; Κι εκείνος με πόνο του απάντησε: «Κύριε, δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει να πέσω πρώτος μέσα στα νερά όταν τα κινήσει ο άγγελος. Πάντοτε κάποιος άλλος προλαβαίνει να πέσει πρώτος ».

Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?-Πόσα βγάζεις την ώρα ?

Συζήτηση μεταξύ μικρού παιδιού και πολυάσχολου πατέρα :
Μικρός : - Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση ?
Πατέρας : - Ναι, σίγουρα, τι είναι ?
-Πόσα βγάζεις την ώρα ?
- Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ?
- Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ, πες μου, πόσα βγάζεις την ώρα ?
- ΟΚ, 100 ευρώ την ώρα.
- Ω! (με το κεφάλι κάτω). Μπορείς να μου δανείσεις 50 ευρώ ?
Ο πατέρας έξαλλος !
-Αν ο μόνος λόγος που ζήτησες για να σε δανείσω μερικά χρήματα είναι για να αγοράσεις κανένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες ανοησίες, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και κοιμήσου. Είσαι πολύ εγωιστής. Δεν δουλεύω τόσο σκληρά κάθε μέρα για να βλέπω μια τέτοια παιδιάστικη συμπεριφορά.

Το μικρό αγόρι ήσυχα πήγε στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο πατέρας έκατσε κάτω, σκέφτηκε και θύμωσε πιο πολύ για το μικρό του γιό που του έκανε τέτοια ερώτηση. Πώς τολμάει να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μόνο και μόνο για να πάρει μερικά χρήματα ?
Μετά από περίπου μια ώρα, ο πατέρας ηρέμησε, και άρχισε να σκέφτεσαι:
Ίσως υπήρχε κάτι που χρειαζόταν να αγοράσει μ ' αυτό 50/ρικο και δεν ζητάει λεφτά συχνά. Πήγε στην πόρτα του δωματίου του αγοριού και άνοιξε την πόρτα.
- Κοιμάσαι, γιε μου ?
- Όχι, μπαμπά, είμαι ξύπνιος .
- Σκεφτόμουν, ότι ίσως ήμουν πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα. Ήμουν κουρασμένος και ξέσπασα επάνω σου.
- Εδώ είναι τα $ 50 που ζήτησες.

Ο μικρός Νικόλας και η νηστεία της Παρασκευής.

Ο μικρός Νικόλας είχε ακούσει τη γιαγιά του να λέει πως «σήμερα είναι Παρασκευή και νηστεύουμε για τον Χριστό». Στο μυαλό του 7χρονου αγοριού, η νηστεία ήταν ένας γρίφος.

«Δηλαδή, γιαγιά, αν δεν φάω το τυρί μου, θα χαρούν οι άγγελοι;» ρωτούσε με απορία.

Εκείνη την Παρασκευή, στο σχολείο στα Χανιά, το διάλειμμα ήταν δύσκολο. Ο φίλος του ο Μάνος άνοιξε το ταπεράκι του και η μυρωδιά από το τοστ με το λιωμένο κασέρι γέμισε τον αέρα. Ο Νικόλας κοίταξε το δικό του λιτό σνακ: ένα παξιμάδι και ένα μήλο. Η κοιλιά του έκανε έναν μικρό θόρυβο, σαν να διαμαρτυρόταν.

«Θέλεις μια μπουκιά;» του είπε ο Μάνος.

Ο Νικόλας κοντοστάθηκε. Ήθελε πολύ. Αλλά μετά θυμήθηκε το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου που είχαν επισκεφθεί το πρωί και τη γαλήνη που ένιωσε.

«Όχι, ευχαριστώ, Μάνο. Σήμερα κάνω... προπόνηση», είπε με καμάρι.

Καθώς έτρωγε το μήλο του, πρόσεξε στη γωνία της αυλής τον Λευτέρη, ένα παιδί από την πρώτη τάξη, που καθόταν μόνο του και δεν είχε καθόλου κολατσιό μαζί του. Ο Λευτέρης κοίταζε τα άλλα παιδιά να τρώνε, προσπαθώντας να το κρύψει.

Τότε ο Νικόλας κατάλαβε κάτι που δεν του το είχε πει καμία γιαγιά. Η νηστεία δεν ήταν μόνο για το τι δεν τρως, αλλά για το τι δίνεις.

Πλησίασε τον μικρό. «Κοίτα, έχω ένα μεγάλο μήλο και δεν θα το φάω όλο. Θέλεις το μισό; Είναι το πιο γλυκό από το περιβόλι μας».

Τα μάτια του Λευτέρη φωτίστηκαν. Μοιράστηκαν το φρούτο καθισμένοι στο πεζούλι. Ο Νικόλας ένιωσε ξαφνικά να χορταίνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, παρόλο που το στομάχι του ήταν σχεδόν άδειο.

Το απόγευμα, όταν η γιαγιά τον ρώτησε πώς πήγε η νηστεία του, ο Νικόλας χαμογέλασε με νόημα..

«Γιαγιά, σήμερα έμαθα το μυστικό. Η νηστεία είναι σαν να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για να χωρέσει κάποιος άλλος».

 

Μάθετε τα παιδιά σας να νηστεύουν από μικρά για να μπορέσουν να χτίσουν γερές ορθόδοξες βάσεις.

 

Τα γεννήματα της αμαρτίας.

Ο φόβος, η σύγχυση, η αδυναμία, η ασθένεια και ο σκοτισμός του νου γεννώνται από την αμαρτία.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος προκαλεί άλλους εναντίον του, προξενεί σύγχυση στη συνείδηση του, έλκει επάνω του τους δαίμονες και τους δίνει όπλα να στραφούν εναντίον του.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος διαχωρίζει τον εαυτό του από τον Θεό, υψώνει τείχος ανάμεσα σ’ αυτόν και την πηγή κάθε καλού, αποξενώνεται απ’ τον φύλακα άγγελό του.

Η διάπραξη της αμαρτίας σηματοδοτεί μια κήρυξη πολέμου εναντίον του Θεού και όλων των θεϊκών δυνάμεων. Αυτό είναι πιο παράλογο και απ’ το αν ένα ξεραμένο φθινοπωρινό φύλλο κήρυττε πόλεμο εναντίον του ανέμου!

Πράγματι, εδώ συμβαίνει το πιο παράλογο απ’ όλα: ένας άνθρωπος κηρύσσει πόλεμο στο Θεό! Η κίνηση αυτή από μόνη της εγγυάται την καταστροφή και τη διάλυση του ανθρώπου, εάν αυτός δεν συνέλθει γρήγορα κι αν δεν μετανοήσει εγκαίρως και δεν προστρέξει στο Θεό για βοήθεια.

Ο μέγας προφητάναξ Δαβίδ είχε πλήρη επίγνωση της δεινής καταστάσεως του αμαρτωλού ανθρώπου. Άλλωστε και ο ίδιος είχε προσωπική εμπειρία. Ένιωθε απερίγραπτο φόβο, σύγχυση, αδυναμία και μοναξιά. Αισθανόταν τα βέλη των ανθρώπων αλλά και τα βέλη των δαιμόνων.

Μολαταύτα, συνειδητοποιώντας την οικτρή κατάστασή του, ομολόγησε την αμαρτία του και συντετριμμένος έβαλε μετάνοια ενώπιον του Θεού, πότισε τη γη με δάκρυα μετανοίας και λόγους βαθιάς οδύνης που έκαιγαν σαν φωτιά· και προσευχήθηκε στον ελεήμονα Θεό να τον συγχωρήσει. Όταν όλες οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί, ένιωσε να τον κατακλύζει άρρητη ευλογία.

Τη μακαριότητα της ψυχής που έχει συγχωρηθεί αδυνατούσε ο Δαβίδ να την εκφράσει με λόγια. Μπορούσε μόνο να μας δηλώσει και να μας βεβαιώσει, από τη μία πλευρά, για την κατάσταση αμαρτωλότητας και, από την άλλη, για την κατάσταση της συγχώρησης από τον Θεό, βασισμένος στην άμεση εμπειρία του και των δύο καταστάσεων. Είπε: Μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι (Ψαλμοί 31,1). Ποια είναι αυτή η ευλογία που μακαρίζει ο Δαβίδ;

Ελευθερία, ανδρεία, χαρά απερίγραπτη, δύναμη, θάρρος, διαύγεια σκέψεως, ειρήνη της συνειδήσεως, ελπίδα στον Θεό, υμνωδία στον Θεό, αγάπη για τους πλησίον και νόημα στη ζωή του ανθρώπου! Με άλλα λόγια: φως, χαρά και δύναμη – αυτή είναι η ευλογία.

Αυτή είναι η μακαριότητα που αισθάνεται εδώ στη γη κάποιος του οποίου οι αμαρτίες έχουν συγχωρηθεί. Αν εδώ είναι έτσι, τότε ποια ευλογία τον αναμένει εκεί στους ουρανούς;

Κύριε και Θεέ, συγχώρησε τις ανομίες μας με το άπειρο έλεός Σου και κάλυψε τις αμαρτίες μας.

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»-Οκτώβριος, εκδ. Άθως)

 

Ἃγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ἐσφιγμενίτης(19 Ἀπριλίου)

Ποιός θα ακούσει χωρίς να δακρύσει και να συγκινηθεί το ένδοξο και κατανυκτικό μαρτύριο του Οσιομάρτυρα και Νεομάρτυρα Αγαθαγγέλου, με το οποίο δοξάσθηκε ο Θεός, η Ορθοδοξία και το Γένος μας, ιδιαίτερα δε η Σεβασμία Μονή μας (σημ. Ι.Μ. Εσφιγμένου), η οποία τον προετοίμασε γιά τον δοξασμένο θρίαμβο;

Ο Άγιος καταγόταν από την πόλη της Θράκης Αίνο από γονείς φτωχούς αλλά ευσεβείς και ονομάσθηκε στο άγιο Βάπτισμα Αθανάσιος.

Εξαιτίας της φτώχειας του ανέλαβε υπηρεσία στο πλοίο κάποιου Τούρκου, για να εξοικονομεί τα αναγκαία προς το ζην. Βλέποντας ο μιαρός Τούρκος τα προτερήματα και την επιδεξιότητα του Αθανασίου, σκέφθηκε να τον μεταστρέψει στο μωαμεθανισμό για να τον κάνει κληρονόμο του. Γνωρίζοντας όμως τη σταθερότητα και την ευσέβεια του νέου και ότι με κολακείες δεν μπορεί να τον πείσει, κράτησε το σκοπό του μυστικό, γιά να μεταχειρισθεί βίαια μέσα. Ενώ ταξίδευαν μία φορά από Κωνσταντινούπολη στη Σμύρνη, ο άνομος κριτής των Αγαρηνών της Σμύρνης, βλέποντας και αυτός την προθυμία και επιμέλεια του Αθανασίου, παρακινούσε τον πλοίαρχο να προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον αλλαξοπιστήσει. Μόλις έφθασαν στη Σμύρνη, την ίδια νύχτα διέταξε ο Αγαρηνός τον Αθανάσιο να ανάψει ένα φανάρι και να προπορεύεται απ' αυτόν, τάχα ότι θα πάει σε κάποιο μέρος. Ενώ προχωρούσαν σ' ένα δρόμο κοντά σε τουρκικά μνήματα, διέταξε το νέο να μπεί στο τουρκικό νεκροταφείο και όταν προχώρησαν στο βαθύτερο μέρος, ξαφνικά έβγαλε μαχαίρι ο μιαρός Τούρκος και επιχειρώντας δήθεν να τον σκοτώσει τον πλήγωσε αρκετά. Ο νέος ξαφνιάστηκε και τον παρακαλούσε έμφοβος και με θρήνους, εκείνος όμως του απάντησε ότι είναι αδύνατο να τον αφήσει ζωντανό, εκτός αν γίνει ομόπιστός του. Ο νέος σκέφθηκε ότι η μαρτυρία του Τούρκου εκείνου δεν ίσχυε, διότι όλοι τον ήξεραν σαν ψεύτη, οπότε είπε στον εαυτό του «ας πω αυτόν το λόγο να λυτρωθώ από αυτόν τον αιμοβόρο και αύριο τον αρνούμαι και φεύγω». Τούτο ήταν παγίδα του σατανά, γιά να εξομώσει. Μόλις είπε ότι γίνεται Οθωμανός, αμέσως ο ασεβής εκείνος τον φίλησε και του έδωσε οθωμανικό όνομα και την ίδια ώρα του μεσονυκτίου τον έσυρε στο κριτήριο και δεν τον άφησαν πλέον έως ότου του έκαναν και την περιτομή. Μετά από λίγες μέρες ασθένησε βαριά καί λυπόταν φοβούμενος μήπως πεθάνει στην ασέβεια, αλλ' ο Θεός τον λυπήθηκε. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και κινδύνους αναχώρησε από τον αφέντη του, ο οποίος πάλι λίγο έλειψε να τον σκοτώσει, γιά οικονομική όμως διαφορά. Από τότε άρχισε να σηκώνεται από το βάθος της ασεβείας και χρησιμοποιούσε το χριστιανικό του όνομα.

Οσίου Συμεών ηγουμένου Ιεράς μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους του Μονοχίτωνος και Ανυπόδητου 19 Απριλίου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Φλαμουρίου Μαγνησίας.
Αποτμήματα του
Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Κομνηνείου Λαρίσης και Αγίου Γερασίμου Ζαγοράς Μαγνησίας.

Aνυπόδητος Συμεών βαίνων μάκαρ,
Tον πτερνίσαντα τους βροτούς πατείς όφιν.

Βιογραφία
Ο όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος, γεννήθηκε στο χωριό Βαθύρεμα Αγιάς από πατέρα ιερέα - τον παπά Ανδρέα, δάσκαλο του κρυφού σχολειού και την Αικατερίνη. Από μικρό παιδί έδειχνε σημεία αρετής και αγιότητος. Έμαθε τα ιερά βιβλία και βοηθούσε τον πατέρα του, ψέλνοντας στις ιερές ακολουθίες.

Ο φιλότουρκος κοτσαμπάσης του χωριού θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του Τριανταφυλλιά, απειλώντας τον πατέρα του πως, αν δε συναινέσει ο γιος του, θα τον πάρει το παιδομάζωμα. Έτσι με τη βία, μια βραδιά στο σπίτι του, παντρεύει το Συμεών με την κόρη του, με ξένο παπά. Στο χρόνο επάνω γέννησε η γυναίκα του ένα αγοράκι, το οποίο ονόμασαν Δημήτρη. Όμως ο Συμεών ήταν βαθιά λυπημένος κι έδειχνε συλλογισμένος. Στον πεθερό του, που τον ρωτά, ομολογεί πως δεν είναι δικό του το παιδί και πως δε γνώρισε την Τριανταφυλλιά ως γυναίκα. Αφού κανείς δε τον πίστεψε αποφασίζεται ο δια πυρός θάνατός του. Κι ενώ στην πλατεία ετοιμάστηκε η φωτιά, ο Συμεών ζήτησε για τελευταία φορά να δει τη σύζυγό του μπροστά στον κόσμο. Πλησίασε το γιο του Δημητράκη και το ρώτησε ποιος ήταν ο πατέρας του. Το παιδί παραδόξως μιλώντας έδειξε για πατέρα του τον Αγροφύλακα του χωριού κι έτσι ο Συμεών αθωώθηκε.