Ο διάβολος μισεί τις εικόνες!

Κάποιος από τούς γέροντες μάς διηγήθηκε τα έξης. Ο αββάς Θεόδωρος ο Ηλιώτης έλεγε για κάποιον πολύ αγωνιστή, πού ασκήτευε στο όρος των Ελαιώνων. Τον πολεμούσε ο δαίμονας της πορνείας. Μια μέρα λοιπόν, καθώς του είχε επιτεθεί με μανία, ο γέροντας άρχισε να μην αντέχει άλλο, καί λέει στο δαίμονα.

- Μέχρι πότε θα με τυραννάς; Φύγε πλέον, γιατί έχουμε γεράσει μαζί.

Του εμφανίζεται τότε ο δαίμονας μπροστά στα μάτια του, λέγοντας.

- Κάνε μου όρκο, ότι σε κανέναν δε θα πεις αυτά πού πρόκειται να σου πω, και στο εξής δεν θα σε ξαναενοχλήσω. Και ορκίστηκε ό γέροντας, λέγοντας.

Μα αυτόν πού κατοικεί στον ουρανό, σε κανέναν δε θα πω τίποτε από όσα μου πεις.

Ό δαίμονας τού λέει.

- Μην προσκυνήσεις αυτή την εικόνα και δεν σε ξαναπολεμώ.

Η εικόνα είχε πάνω τη μορφή της Δέσποινάς μας της αγίας Θεοτόκου Μαρίας, πού βαστά τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Λέει ό μοναχός στον δαίμονα.

- Άφησέ με να σκεφτώ.

Την άλλη μέρα ειδοποιεί τον αββά Θεόδωρο τον Ηλιώτη (πού μας τα διηγήθηκε), ό όποιος κατοικούσε τότε στη λαύρα Φαράν. Αφού λοιπόν πήγε εκεί τού τα διηγήθηκε όλα. Και ό γέροντας τού λέει.

- Πραγματικά, αββά μου, γελάστηκες από τον διάβολο και ορκίστηκες· πλήν όμως έκαμες καλά και το είπες. Γιατί συμφέρει στη γη αυτή να μην αφήσεις πορνείο στο όποιο να μην μπεις, παρά ν’ αρνηθείς την προσκύνηση στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και στη μητέρα του.

Αφού λοιπόν τον στήριξε και τον δυνάμωσε με περισσότερα λόγια, έφυγε για τον τόπο του. Εμφανίζεται πάλι ο δαίμονας στον ασκητή και τού λέει.

- Τί είναι αυτό, κακόγερε; Δέν μου ορκίστηκες, ότι σε κανέναν δεν θα το πεις; Γιατί είπες τα πάντα σ’ αυτόν πού σε επισκέφθηκε; Σου λέγω, κακόγερε, πώς την ημέρα τής κρίσεως θα κριθείς σαν επίορκος.

Και αποκρίθηκε ό ασκητής.

- Το ότι ορκίστηκα και το ότι εξαπάτησα τον όρκο μου, το ξέρω, πλην όμως δεν επιόρκησα στο Δεσπότη μου και δημιουργό· αλλ’ εσένα δε θα σ’ ακούσω. Γιατί σύ θα δεχθείς την αναπόφευκτη τιμωρία σαν αίτιος και για την κακή συμβουλή και για την επιορκία.

(Λειμωνάριο κεφ. 45, ΕΠΕ Φιλοκαλία 2,91-95)

 

«Ἐν παντὶ καιρῷ καὶ τόπῳ, ὁ Θεὸς τοὺς ἐπικαλουμένους αὐτὸν οὐκ ἐγκαταλείπει»

Μέσα στην απλότητα μιας μικρής κίνησης, κρύβεται ένα μυστήριο βαθύ και ασύλληπτο. Όταν το χέρι γράφει ένα όνομα για την Προσκομιδή, δεν καταγράφει απλώς λέξεις πάνω σε χαρτί, αλλά παραδίδει ψυχές στα χέρια του Ζώντος Θεού. Εκεί όπου ο άνθρωπος σιωπά, αρχίζει να ενεργεί η θεία Χάρις, και εκεί όπου η ανθρώπινη δύναμη σταματά, συνεχίζει η άπειρη ευσπλαχνία του Χριστού.

Κατά την ιερά στιγμή της Προσκομιδής, ο ιερεύς δεν αντικρίζει απλώς ονόματα, αλλά πρόσωπα ζωντανά ενώπιον του Θεού. Με την ιερά λόγχη αποσπά μικρές μερίδες από το πρόσφορο και τις τοποθετεί πλησίον του Αμνού, συγκεντρώνοντας επάνω στο δισκάριο μια ζωντανή εικόνα της Εκκλησίας. Εκεί συνυπάρχουν οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι, οι υγιείς και οι ασθενούντες, οι αγαπημένοι και εκείνοι που πληγώθηκαν ή πλήγωσαν. Όλοι καλούνται σε μια κοινή παρουσία, όπου η ανθρώπινη διάκριση παύει και επικρατεί η αγάπη του Θεού που αγκαλιάζει τα πάντα.

Η ιερά αυτή σύναξη κορυφώνεται όταν οι μερίδες εμβαπτίζονται στο Άγιο Ποτήριο, μέσα στο Τίμιο Αίμα του Κυρίου. Τότε ακούγεται η ιερή ευχή, που εκφράζει το μυστήριο της σωτηρίας και της συγχωρήσεως. Τα ονόματα που γράφτηκαν με απλότητα και ίσως με βιασύνη, εισέρχονται στο λυτρωτικό ρεύμα της θείας Χάριτος. Ακόμη και εκείνοι που έχουν απομακρυνθεί, δεν λησμονούνται ενώπιον του Θεού, εφόσον κάποιος τους προσφέρει με αγάπη και ταπείνωση στο Άγιο Θυσιαστήριο.

Έτσι αποκαλύπτεται ότι η πράξη αυτή είναι προσευχή βαθιά και αληθινή, χωρίς ανάγκη πολλών λόγων. Είναι η σιωπηλή κραυγή της καρδιάς που λέγει Θεέ μου, ελέησον και φρόντισον αυτούς. Μέσα από αυτήν την ταπεινή προσφορά, ο άνθρωπος μαθαίνει να υπερβαίνει τον εαυτό του και να εισέρχεται στο πνεύμα της Εκκλησίας, όπου η αγάπη δεν γνωρίζει όρια ούτε διακρίσεις.

Ας ενθυμούμεθα πάντοτε την πορεία αυτών των ονομάτων. Από την απλή ανθρώπινη γραφή, οδηγούνται στο ιερό δισκάριο και από εκεί στο Άγιο Ποτήριο, πλησιάζοντας το μυστήριο της θείας κοινωνίας. Εκεί όπου ο άνθρωπος προσφέρει, ο Θεός αγιάζει. Εκεί όπου η καρδιά θυμάται, η Χάρις ενεργεί. Και εκεί όπου υπάρχει έστω και ένας που προσεύχεται για τον άλλον, ανοίγει ο δρόμος της σωτηρίας.

Χριστός Ανέστη

Μια χούφτα ονόματα, γραμμένα με ταπείνωση, αναπαύονται δίπλα στον Χριστό και βρίσκουν εκεί την αιώνια φροντίδα που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να προσφέρει

Η λεπτή πληγή της ζήλιας και η θεραπεία της εν Χριστώ ζωής.

«Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» και «ὅπου δὲ ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα». Μέσα σε αυτές τις δύο φράσεις αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια για την καρδιά του ανθρώπου. Η αγάπη ενώνει, ενώ ο ζηλόφθονος λογισμός διασπά, σκοτεινιάζει και τελικά φθείρει την ψυχή σαν αθέατο σαράκι.

Η ζήλια δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά μια εσωτερική στρέβλωση της αγάπης. Εκεί όπου ο άνθρωπος καλείται να αγαπά ελεύθερα και καθαρά, αρχίζει να διεκδικεί, να κατέχει, να απαιτεί. Έτσι, ενώ νομίζει πως αγαπά, στην πραγματικότητα εγκλωβίζει τον άλλον μέσα σε μια σχέση ιδιοκτησίας. Και τότε η σχέση παύει να είναι εκκλησιαστική, παύει να αναφέρεται στο Σώμα του Χριστού, και γίνεται μια ανθρώπινη σύλληψη που γεννά ταραχή και πόνο.

Οι Άγιοι Πατέρες διακρίνουν με ακρίβεια αυτή την παγίδα. Διδάσκουν ότι η αγάπη που έχει μέσα της ζήλο εγωιστικό, μετατρέπεται εύκολα σε πάθος. Δεν είναι πλέον θυσιαστική κίνηση προς τον άλλον, αλλά απαίτηση να καλύψει ο άλλος το κενό της δικής μας καρδιάς. Και έτσι γεννιέται η ζήλια, άλλοτε ως προσκόλληση και άλλοτε ως απόρριψη.

Όταν ο άνθρωπος ζηλεύει από την έννοια της κατοχής, θέλει να δεσμεύσει τον άλλον, να τον κρατήσει κοντά του, να τον ελέγχει. Αυτή η κατάσταση δεν είναι κοινωνία εν Χριστώ, αλλά εσωτερική μοιχεία, όπως την ονομάζουν οι Πατέρες, διότι η καρδιά δεν ανήκει πλέον ολοκληρωτικά στον Θεό, αλλά διασκορπίζεται σε ανθρώπινες εξαρτήσεις.

Όταν όμως η ζήλια εκδηλώνεται ως απόρριψη και φθόνος, τότε αποκαλύπτεται η αδυναμία της ψυχής. Ο άνθρωπος δεν αντέχει την ύπαρξη του άλλου, γιατί αισθάνεται ότι μειώνεται. Αυτό δείχνει ότι η αγάπη του δεν ήταν ποτέ καθαρή, αλλά εγωκεντρική. «Ἐζήλωσαν οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἔλιπον», λέγει ο ψαλμωδός, φανερώνοντας ότι η ζήλια οδηγεί τελικά σε ερήμωση της καρδιάς.

Η ρίζα όλων αυτών είναι η υπερβολική εσωτερική ενέργεια της ψυχής, ένας άτακτος ζήλος που δεν έχει ταπείνωση. Ο άνθρωπος θερμαίνεται υπερβολικά, αγαπά με πάθος, φροντίζει με ένταση, αλλά δεν έχει διάκριση. Και αυτή η φλόγα, αντί να φωτίζει, κατακαίει.

Η αληθινή όμως αγάπη, όπως την παραδίδει η Εκκλησία, είναι ειρηνική, ταπεινή, ελεύθερη. Δεν καταπιέζει, δεν απαιτεί, δεν ζητά ανταπόδοση. «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, οὐ ζηλοῖ». Δεν ζηλεύει, διότι έχει πληρότητα. Δεν φοβάται, διότι στηρίζεται στον Θεό. Δεν αγωνιά να κρατήσει τον άλλον, διότι τον εμπιστεύεται στην πρόνοια του Κυρίου.

Οι Πράξεις των Αποστόλων μας δείχνουν αυτή τη ζωή της ενότητας, όπου «ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία». Εκεί δεν υπάρχει ζήλια, γιατί όλα είναι κοινά μέσα στη χάρη. Όταν ο άνθρωπος ζει εκκλησιαστικά, παύει να βλέπει τον άλλον ως ανταγωνιστή ή ιδιοκτησία. Τον βλέπει ως αδελφό, ως εικόνα Θεού, ως πρόσωπο που πορεύεται προς την ίδια σωτηρία.

Οι Πατέρες επιμένουν ότι η θεραπεία της ζήλιας δεν είναι απλώς η αποφυγή σκέψεων, αλλά η καλλιέργεια ταπείνωσης. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν υπάρχει χώρος για ζήλια. Ο ταπεινός χαίρεται με τη χαρά του άλλου, ευφραίνεται με την πρόοδό του, δεν συγκρίνεται, δεν διεκδικεί. Έχει βρει την ειρήνη του μέσα στον Θεό.

Η καρδιά που καθαρίζεται από τη ζήλια γίνεται τόπος κατοικίας της χάριτος. Τότε ο άνθρωπος δεν αγαπά με ιδιοτέλεια, αλλά με καθαρότητα. Δεν φοβάται να χάσει, γιατί έχει ήδη βρει το παν. Δεν ζητά να κατέχει, γιατί έχει μάθει να προσφέρει.

Η ζήλια είναι σκιά της ψυχής που γεννιέται από τον εγωισμό και θεραπεύεται μόνο με την ταπείνωση και την αληθινή αγάπη εν Χριστώ.

Σε κάθε καρδιά που κουράστηκε να ζηλεύει και διψά να αγαπήσει ελεύθερα και αληθινά.

Μια ψυχή που ελευθερώνεται από τη ζήλια γίνεται φως και ειρήνη για όλους γύρω της.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΛΕΥΚΕΙΑΣ (Περσίας) (17 Ἀπριλίου)

Τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ἀνέτειλε στή χώρα, ἡ ὁποία ἐκτείνεται μεταξύ τῶν ποταμῶν Τίγρη καί Εὐφράτη, δηλαδή τήν Μεσοποταμία ἤ Περσία ἀπό τόν πρῶτο ἤδη αἰῶνα. Διότι καθώς ἡ παράδοση ἀναφέρει, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι Βαρθολομαῖος, Θαδδαῖος καί Θωμᾶς ἔφθασαν καί στήν Περσία, ὅπου κήρυξαν τό Εὐαγγέλιο στό λαό, πού λάτρευε τόν ἥλιο
καί τήν φωτιά. Ἐξ’ ἄλλου γνωρίζομε ὅτι: «...οἱ κατοικοῦντες τήν Μεσοποταμίαν» (Πράξη 2,9) παρευρέθηκαν τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στά Ἱεροσόλυμα. Τότε, μερικοί ἀπό αὐτούς πίστευσαν στόν Χριστό καί ὅταν ἐπέστρεψαν στήν πατρίδα τους, μετέφεραν ἐκεῖ τά σπέρματα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας.

Ἔπειτα οἱ σπόροι τοῦ Εὐαγγελίου βλάστησαν καί στήν πορεία τῶν χρόνων ἀπέδωσαν πλούσιους καρπούς. Ὁ ἀριθμός τῶν χριστιανῶν εἶχε αὐξηθεῖ σημαντικά, μέ ἀποτέλεσμα στό τέλος τοῦ γ΄ αἰώνα νά ὑπάρχουν στήν Περσία πολυάριθμες χριστιανικές ἐκκλησίες ἄρτια ὀργανωμένες, ἀπό τίς ὁποῖες πολλοί ἐπίσκοποι παραστάθηκαν στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τῆς Νίκαιας.
«Μέγας Μητροπολίτης καί κεφαλή ὅλων τῶν ἐπισκόπων» ἦταν ὁ ἅγιος Συμεών, ὁ ἐπίσκοπος Σελευκείας-Κτησιφῶντος. Οἱ δύο αὐτές πόλεις ἤ καλύτερα ἡ διπλή αὐτή πόλη ἦταν πόλη ἑλληνική, σπουδαῖο χριστιανικό κέντρο καθώς καί ἡ πρωτεύουσα τῆς Περσίας. Ἦταν δέ κτισμένη στίς δύο ὄχθες τοῦ Τίγρη ποταμοῦ. Ὁ ἅγιος μητροπολίτης Συμεών γεννήθηκε στά Σοῦσα τῆς Περσίας ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς. Μάλιστα ὁ πατέρας του ἦταν πορφυροβάφος καί προμηθευτής τῶν βασιλικῶν ἐνδυμάτων τῶν Περσῶν βασιλέων. Γιά τόν λόγο αὐτό ὁ ἅγιος Συμεών ὀνομάσθηκε ἀπό τούς Σύρους συγγραφεῖς Bar-Sabôe(Βαρ-Σαβοέ), πού σημαίνει γυιός βυρσοδέψου.  

Αγίες Αγάπη, Ειρήνη και Χιονία 16 Απριλίου

Ήταν και οι τρεις αδελφές και πνευματικά βλαστάρια της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης. Οι ψυχές και των τριών παρθένων ήταν στολισμένες με πολλά χριστιανικά χαρίσματα. Όταν έγινε ο διωγμός
κατά των χριστιανών επί Μαξιμιανού, οι τρεις αδελφές κατέφυγαν σε κάποιο ψηλό βουνό. Η κρυψώνα τους, όμως, ανακαλύφθηκε. Το έτος 304 μ.Χ. συνελήφθήσαν και τις έφεραν μπροστά στον άρχοντα Δουλσήτιο. Αυτός με κάθε τρόπο προσπάθησε να τις κάνει να αρνηθούν το Χριστό. Αυτές, με όπλα τις αρετές που είχαν, ομολογούσαν Χριστόν Εσταυρωμένον. Τότε, η Αγάπη και η Χιονία πέθαναν, αφού τις έριξαν στη φωτιά. Η Αγία Ειρήνη αφού κλείσθηκε σε πορνείο (κανένας δεν τόλμησε όμως να την ενοχλήσει), βρήκε μαρτυρικό τέλος, από το βέλος που της έριξε ένας στρατιώτης.

Τα ιερά λείψανα που απέμειναν από την πυρά συνελέγησαν από ευλαβείς Χριστιανούς και ενταφιάσθηκαν δυτικά της πόλεως, σε μικρή απόσταση από τα τείχη. Εκεί ανεγέρθηκε ένας ναΐσκος στην αρχή, που αργότερα έγινε μεγαλύτερος.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς αὐτάδελφοι Κόραι καὶ οὐρανόφρονες, πρὸς εὐσέβειας ἀγῶνας ὁμονοούσαι καλῶς, τὸν ἀρχέκακον ἐχθρὸν κατεπαλαίσατε, Χιονὶα ἡ σεμνή, σὺν Ἀγάπη τὴ κλυτή, Εἰρήνη ἡ πανολβία. Καὶ νῦν Χριστὸν δυσωπεῖτε, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Όταν ο αδελφός σου αμαρτάνη εναντίον σου.

Όταν ο αδελφός σου αμαρτάνη εναντίον σου κατά οποιοδήποτε τρόπο – λόγου χάριν, αν σε κατηγορή ή διαστρέφη τα λόγια σου – μην τον καταδικάσης μέσα σου. Συλλογίσου τι καλές πλευρές έχει στον χαρακτήρα του. Κάθε άνθρωπος, όσο αχρειωμένος και αν είναι, δεν παύει να έχη και κάποιες καλωσύνες. Οι χρυσωρύχοι δεν λογαριάζουν την άμμο που περιβάλλει τους κόκκους του χρυσού, παρά μονάχα αυτούς τους κόκκους. Και όσο λίγοι και αν είναι, αυτούς υπολογίζουν και ξεπλένουν το μίγμα για να τους αποκτήσουν. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Θεός ενεργεί με μας, ξεπλένοντας μας από τα προσμίγματα της αμαρτίας.

630. Να εργάζεσαι το αγαθό με αποφασισμένη διάθεσι. Να είσαι τρυφερός στη συμπεριφορά σου προς τους άλλους, χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της αγάπης και της πραότητας. Αλλά και στην πράξι, να είσαι συμπαθής και οικτίρμων. Μη σε πτοούν οι ήσκιοι που ρίχνει ο Διάβολος σε κάθε καλό έργο, για να σου κλονίση τον ζήλο. Λέγε: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλιππ. δ’ 13), έστω και αν είμαι ο πιο αμαρτωλός ανάμεσα στους ανθρώπους. «πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι» (Μαρκ. θ’ 23).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 250-251)

 

Η συγχώρεση που υπερβαίνει κάθε αρετή.

Η αληθινή κορυφή της πνευματικής ζωής είναι να συγχωρεί ο άνθρωπος τον αδελφό του από καρδιάς και να τον εμπιστεύεται στο έλεος του Θεού, διότι η συγχώρεση υπερβαίνει κάθε άλλη αρετή.

Ο άνθρωπος πορεύεται μέσα στον χρόνο με αδυναμία και πτώση. Σήμερα σφάλλει ο ένας και αύριο ο άλλος, και έτσι φανερώνεται η κοινή μας φύση που έχει ανάγκη ελέους. Ο Θεός δεν παύει ούτε στιγμή να είναι έτοιμος να συγχωρεί, να δέχεται τον μετανοούντα και να τον ανακαινίζει. Αυτή η θεία μακροθυμία γίνεται δρόμος και μέτρο για τον άνθρωπο.

Όταν βλέπουμε το σφάλμα του αδελφού, δεν καλούμαστε να γίνουμε κριτές αλλά συμμέτοχοι στον πόνο του. Να πονέσουμε, να λυπηθούμε, να θρηνήσουμε με ταπείνωση και να σηκώσουμε προσευχητικά το βάρος του ενώπιον του Θεού. Η καρδιά που συμπάσχει γίνεται τόπος χάριτος και εκεί γεννιέται η αληθινή αγάπη ως θυσία.

Καμιά αρετή, καμιά προσευχή, καμιά αγαθοεργία δεν φθάνει στο ύψος αυτής της πράξεως, όταν ο άνθρωπος σταθεί ενώπιον του Θεού και πει με συντριβή και απλότητα Θεέ μου συγχώρεσε τον αδελφό μου για ό,τι μου έκανε. Τότε μιμείται τον ίδιο τον Χριστό, που επάνω στον Σταυρό δεν κατηγόρησε αλλά συγχώρησε.

Η συγχώρεση δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό και τον καθιστά φορέα της αγάπης Του μέσα στον κόσμο.

Σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να νικήσει τον πόνο με την αγάπη και να μετατρέψει την πληγή σε προσευχή.

Μια ήσυχη μορφή προσευχής μέσα στο φως της ημέρας, όπου η καρδιά μαλακώνει και αφήνει τον άλλον στο έλεος του Θεού.

Άγιος Κρήσκης ο Μάρτυρας 15 Απριλίου

Ο Άγιος Κρήσκης καταγόταν από τα Μύρα της Λυκίας και έζησε την εποχή της παντοδυναμίας της ειδωλολατρίας. Μαθητής του Αποστόλου Παύλου, ο Άγιος επέδειξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του αξιοθαύμαστη ευσέβεια. Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία δεν έπαυσε να αγωνίζεται για την επιστροφή των ειδωλολατρών στη χριστιανική πίστη. Όταν ο έπαρχος της πόλης πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση κάλεσε τον Άγιο και του συνέστησε να σταματήσει να κηρύττει διότι βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του και θα ήταν άδικο να υποστεί μαρτυρικό θάνατο στα γεράματά του. Όμως ο Κρήσκης με σεμνότητα αλλά και ασυνήθιστη για την ηλικία του γενναιότητα του απάντησε ότι τα βασανιστήρια θα ήταν γι' αυτόν ευεργεσία και ο επαπειλούμενος θάνατος κέρδος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῷ τῆς πίστεως ζήλω πτερωθεῖς τὴν διάνοιαν, πρὸς ἀθλητικὸς ἀριστείας ἀνδρικῶς προσεχώρησας, καὶ ὤφθης τοῦ Σωτῆρος κοινωνός, βασάνους ὑπὲρ φύσιν ἐνεγκῶν διὰ τοῦτο ἐδοξάσθης παρὰ Θεοῦ, Κρήσκη Θεομακάριστε. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Άγιος Λεωνίδης Επίσκοπος Αθηνών 15 Απριλίου

Βιογραφία
Στους Συναξαριστές αναφέρεται ότι ο Άγιος Λεωνίδης, Επίσκοπος Αθηνών, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 250 μ.Χ. Σε κάποιους από τους Κώδικες αναφέρεται ως Μάρτυς, γεγονός όμως που δεν αποδεικνύεται.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ποιμὴν ἱερώτατος, καὶ Ἱεράρχης σοφός, τῆς πόλεως γεγονός, τῶν Ἀθηνῶν τῆς κλεινῆς, Λεωνίδα μακάριε, ὅθεν ἱερατεύσας, τῷ Σωτήρι ὁσίως, ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες. Καὶ νῦν Πάτερ ἱκέτευε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Τι είναι θείος έρωτας;

Ο έρωτας των πνευματικών αγαθών ακμάζει διαρκώς και ανθίζει και γεράματα δεν γνωρίζει, ούτε δέχεται παλαιότητα, ούτε είναι υπεύθυνος για κάποια μεταβολή και αλλαγή και αβεβαιότητα του μέλλοντος, αλλά και στην εδώ ζωή ωφελεί εκείνους που τον κατέχουν και τους φυλάει από παντού και, όταν φύγουν από αυτό τον κόσμο, δεν τους εγκαταλείπει, αλλά αναχωρεί μαζί μ' αυτούς και πηγαίνει όπου είναι και αυτοί και κάνει κατά την ημέρα εκείνη πιο λαμπρούς και από αυτά τ' αστέρια.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά και ο μακάριος Δαυίδ, αγαπούσε το Θεό και δεν ανεχόταν να κρατάει μέσα του τον έρωτά του, αλλά ήθελε με κάθε τρόπο να δείξει στους ακροατές του τη φλόγα που τον διακατείχε εσωτερικά.

Γιατί, αφού είπε: <<Δίψασε η ψυχή μου το Θεό τον ισχυρό και ζωντανό>>, πρόσθεσε: <<Πότε θα φθάσω, για να ιδώ το πρόσωπό του Θεού;>>.

Αν δεν κυριευθούμε από τον έρωτα των ουρανίων αγαθών και από τον πόθο της άνω Ιερουσαλήμ (της Βασιλείας των ουρανών), θα μένουμε προσκολλημένοι στην επίγεια ζωή, κυλιόμενοι μέσα στο βούρκο των κοσμικών φροντίδων.

Η χαρά των Αγίων αυξανόταν γιατί είχαν πάντα τη σκέψη της στραμμένη στο Θεό.

Να ανέβουμε με το νου μας καθημερινά και να καθόμαστε μαζί με τους αγγέλους κοντά στο Θεό, για να αντιληφθούμε την ανέκφραστη δόξα των ουρανών.

Μέγας Βασίλειος

 

Να μουν μέσα σε αυτήν την Αγκαλιά......

Μπήκα βραδάκι στο υπνοδωμάτιο μου και αμέσως μια γλυκά θαλπωρή με τύλιξε. Τα δύο φωτιστικά δίπλα από το κρεβάτι μου έδιναν ένα χαμηλότονο χρυσαφένιο και απόκοσμο φως στο χώρο. Το κρεβάτι μεγάλο, μαλακό, σκεπασμένο με τη ζεστή χνουδωτή κουβέρτα περιμένει για να χαρίσει ξεκούραση στο κορμί μα και ανάπουση στη ψυχή. Η βιβλιοθήκη απέναντι, γεμάτη από αγαπημένα βιβλία, τροφή μυαλού και ψυχής. Οι εικόνες του Χριστού και των αγίων, ένα γύρω στους τοίχους, γεμίζουν το δωμάτιο με παρουσίες και σβήνουν κάθε αίσθηση μοναξιάς. Η κουνιστή καρέκλα στη γωνία, μπροστά από τη βιβλιοθήκη με το αφράτο μαξιλαράκι είναι μια πρόσκληση για στιγμές χαλάρωσης αλλά και ευκαιρία για ταξίδια του νου και της καρδιάς.

Ένας πόθος πάνω στην ανθοστήλη δίνει στο χώρο μια αίσθηση φρεσκάδας και ζωντάνιας.

Το αίσθημα της ευγνωμοσύνης άρχισε να ξεχειλίζει από μέσα μου. «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου για όλα τα καλά και τα ωραία που απολαμβάνω στη ζωή μου. Σ’ ευχαριστώ που βρίσκομαι μέσα στην ασφάλεια, στη ζέστη και στην ομορφιά. Σ’ ευχαριστώ για τις προοπτικές που μου παρέχεις. Για τον αγώνα της ζωής που μου τον κάνεις εύκολο. Για την παρουσία Σου στη ζωή μου που σβήνει κάθε μοναξιά...»

Και ξαφνικά η ματιά μου σταματά πάνω στη βιβλιοθήκη που είναι η εικόνα της Παναγίας των αγγέλων και σκέψεις με ερωτηματικά κατακλύζουν το μυαλό μου:

«Εσύ γλυκιά μου Παναγιά τι είχες στη ζωή σου απ’ ότι έχω εγώ; Τι είχες να σε ξεκουράζει, να σου διευκολύνει τη ζωή; Τι συναισθήματα ένοιωθες τα βράδια όταν πήγαινες να ξεκουραστείς; Ποια ήταν η χαρά σου;»

Και η απάντηση ξεχύνεται σας χείμαρος από μέσα μου: «Τα δυο της χέρια αγκάλιαζαν Αυτόν που θα΄θελε όλος ο κόσμος τουλάχιστον ν’ αγγίξει μόνο και ταυτόχρονα βρισκόταν ολόκληρη μέσα στην αγκαλιά Του! Τι ευλογία..»

Τι υπέροχη και αξεπέραστη εικόνα!

“Μα κι ένα ερώτημα ήρθε στο μυαλό μου κι έμεινε να αιωρείται... «Εσύ θα τα αντάλλασες όλα αυτά τα πολυπόθητα για αυτήν την Αγκαλιά;;”

 

Τι μεριμνάτε;

«Ούτε θα μείνει ποτέ αργός (ο πιστός), ή θα καταφρονήσει κάτι, έστω ευτελέστατο και ελάχιστο· αντιθέτως, κάνοντας και πράττοντας τα πάντα θεαρέστως, θα μείνει αμέριμνος για όλα και σ’ όλον τον βίο. Υπάρχει μέριμνα άπρακτη και πράξη αμέριμνη, όπως και αντιστρόφως υπάρχει αμεριμνησία έμπρακτη και αργία περίφροντις.

Αυτές τις καταστάσεις δήλωσε και ο Κύριος με τους λόγους του· την μεν μία στο χωρίο, «ο πατήρ μου εργάζεται έως τώρα και εγώ επίσης εργάζομαι», και πάλι, «να εργάζεσθε όχι για την φθειρομένη βρώση, αλλά για την διατηρουμένη στην αιώνια ζωή», θέλοντας με αυτά όχι να απαγορεύσει την εργασία αλλά να μας διδάξει την εργασία χωρίς μέριμνα. Την άλλη δε δήλωσε με το ότι είπ
ε πάλι, «ποιος με την φροντίδα του μπορεί να προσθέσει ένα πήχυ στο ανάστημά του;» αναιρώντας την άπρακτη, την χωρίς αποτέλεσμα μέριμνα.

Για την έμπρακτη δε αμεριμνησία είπε, «και για ένδυμα και τροφή τι μεριμνάτε; Δεν βλέπετε τα κρίνα του αγρού και τα πετεινά του ουρανού, πώς τα πρώτα αυξάνονται και τα δεύτερα διατρέφονται;». Έτσι, αναιρώντας την μία και επικυρώνοντας την άλλη, ο Κύριος μας διδάσκει πώς πρέπει να εργαζόμαστε αμερίμνως χωρίς να μεριμνούμε και πώς όντας αμέριμνοι να απέχουμε της αταίριαστης εργασίας» (ΕΠΕ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΟΜΟΣ 19Α,σελ. 443-5)

 

Φως, χαρά και δύναμη – αυτή είναι η ευλογία!!

Τα γεννήματα της αμαρτίας

Ο φόβος, η σύγχυση, η αδυναμία, η ασθένεια και ο σκοτισμός του νου γεννώνται από την αμαρτία.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος προκαλεί άλλους εναντίον του, προξενεί σύγχυση στη συνείδηση του, έλκει επάνω του τους δαίμονες και τους δίνει όπλα να στραφούν εναντίον του.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος διαχωρίζει τον εαυτό του από τον Θεό, υψώνει τείχος ανάμεσα σ’ αυτόν και την πηγή κάθε καλού, αποξενώνεται απ’ τον φύλακα άγγελό του.

Η διάπραξη της αμαρτίας σηματοδοτεί μια κήρυξη πολέμου εναντίον του Θεού και όλων των θεϊκών δυνάμεων. Αυτό είναι πιο παράλογο και απ’ το αν ένα ξεραμένο φθινοπωρινό φύλλο κήρυττε πόλεμο εναντίον του ανέμου!

Πράγματι, εδώ συμβαίνει το πιο παράλογο απ’ όλα: ένας άνθρωπος κηρύσσει πόλεμο στο Θεό! Η κίνηση αυτή από μόνη της εγγυάται την καταστροφή και τη διάλυση του ανθρώπου, εάν αυτός δεν συνέλθει γρήγορα κι αν δεν μετανοήσει εγκαίρως και δεν προστρέξει στο Θεό για βοήθεια.

Ο μέγας προφητάναξ Δαβίδ είχε πλήρη επίγνωση της δεινής καταστάσεως του αμαρτωλού ανθρώπου. Άλλωστε και ο ίδιος είχε προσωπική εμπειρία. Ένιωθε απερίγραπτο φόβο, σύγχυση, αδυναμία και μοναξιά. Αισθανόταν τα βέλη των ανθρώπων αλλά και τα βέλη των δαιμόνων.

Μολαταύτα, συνειδητοποιώντας την οικτρή κατάστασή του, ομολόγησε την αμαρτία του και συντετριμμένος έβαλε μετάνοια ενώπιον του Θεού, πότισε τη γη με δάκρυα μετανοίας και λόγους βαθιάς οδύνης που έκαιγαν σαν φωτιά· και προσευχήθηκε στον ελεήμονα Θεό να τον συγχωρήσει. Όταν όλες οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί, ένιωσε να τον κατακλύζει άρρητη ευλογία.

Τη μακαριότητα της ψυχής που έχει συγχωρηθεί αδυνατούσε ο Δαβίδ να την εκφράσει με λόγια. Μπορούσε μόνο να μας δηλώσει και να μας βεβαιώσει, από τη μία πλευρά, για την κατάσταση αμαρτωλότητας και, από την άλλη, για την κατάσταση της συγχώρησης από τον Θεό, βασισμένος στην άμεση εμπειρία του και των δύο καταστάσεων. Είπε: Μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι (Ψαλμοί 31,1). Ποια είναι αυτή η ευλογία που μακαρίζει ο Δαβίδ;

Ελευθερία, ανδρεία, χαρά απερίγραπτη, δύναμη, θάρρος, διαύγεια σκέψεως, ειρήνη της συνειδήσεως, ελπίδα στον Θεό, υμνωδία στον Θεό, αγάπη για τους πλησίον και νόημα στη ζωή του ανθρώπου! Με άλλα λόγια: φως, χαρά και δύναμη – αυτή είναι η ευλογία.

Αυτή είναι η μακαριότητα που αισθάνεται εδώ στη γη κάποιος του οποίου οι αμαρτίες έχουν συγχωρηθεί. Αν εδώ είναι έτσι, τότε ποια ευλογία τον αναμένει εκεί στους ουρανούς;

Κύριε και Θεέ, συγχώρησε τις ανομίες μας με το άπειρο έλεός Σου και κάλυψε τις αμαρτίες μας.

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»-Οκτώβριος, εκδ. Άθως)

 

Άγιοι Αρίσταρχος, Πούδης και Τρόφιμος Απόστολοι από τους εβδομήντα 14 Απριλίου

Ήταν και οι τρεις από τους έβδομηκοντά Αποστόλους και αφοσιωμένοι συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου.

Για τον Απόστολο Αρίσταρχο αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ότι ήταν Μακεδόνας καταγόμενος από τη Θεσσαλονίκη και κατά πάσα πιθανότητα Ιουδαίος. Επίσης, για τον Αρίσταρχο, ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στην προς Κολασσαεΐς (δ' 10) επιστολή του σ
αν συναιχμάλωτό του στη Ρώμη, καθώς και στην προς Φιλήμονα (στ' 24) σαν συνεργάτη του.

Για τον Πούδη κάνει λόγο στη Β' προς Τιμόθεον (δ' 22) επιστολή του, από την οποία καταλαβαίνουμε ότι ο Απόστολος Πούδης ήταν από αυτούς που συνεργάστηκαν υπέρ του Ευαγγελίου στη Ρώμη.

Τον Τρόφιμο έφερε στην χριστιανική πίστη ο Απόστολος Παύλος, όταν πήγε στην Έφεσο. Από τότε, τον ακολούθησε στα Ιεροσόλυμα, αλλά και στη Ρώμη, για να συνεργασθεί και να κακοπάθει μαζί με το διδάσκαλο του. Στόν Τρόφιμο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στη Β' προς Τιμόθεον (δ' 20) επιστολή του.

Στο φοβερό διωγμό του Νέρωνα (54 - 68 μ.Χ.) και οι τρεις αυτοί συνεργάτες του Παύλου αξιώθηκαν να μαρτυρήσουν με θάνατο δι' αποκεφαλισμού.

Σημείωση: Η μνήμη του Αγίου Αρίσταρχου επαναλαμβάνεται στις 27 Σεπτεμβρίου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χορείαν τὴν τρίπλοκον, τῶν Ἀποστόλων Χριστοῦ, συμφώνως τιμήσωμεν, ὡς ποταμοὺς λογικούς, τῆς θείας χρηστότητας, Πούδην σὺν Ἀριστάρχω, καὶ Τροφίμω τῷ θείῳ λόγοις θεογνωσίας, καταρδεύσαντας κόσμον. Αὐτῶν Χριστὲ μεσιτείαις πάντας οἰκτείρησον.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ(ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Οπου λέγεται καί ὅτι πρώτη ἡ Θεοτόκος εἶδε τόν Κύριο
μετά τήν ἀνάστασί του ἐκ νεκρῶν
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Η ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, εἶναι ἀναζώωσις καί ἀνάπλασις καί ἐπάνοδος πρός τήν ἀθάνατη ζωή τοῦ πρώτου Αδάμ πού καταβροχθίσθηκε ἀπό τόν θάνατο λόγω τῆς ἁμαρτίας καί διά τοῦ θανάτου ἐπαλινδρόμησε πρός τήν γῆ ἀπό τήν ὁποία ἐπλάσθηκε. Οπως λοιπόν ἐκεῖνον στήν ἀρχή δέν τόν εἶδε κανείς ἄνθρωπος νά πλάττεται καί παίρνη ζωή, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε κανείς ἄνθρωπος ἐκείνη τήν ὥρα, μετά δέ τήν λῆψι τῆς πνοῆς ζωῆς μέ θεῖο ἐμφύσημα πρώτη ἀπό ὅλους τόν εἶδε μιά γυναῖκα, διότι μετά ἀπό αὐτόν πρῶτος ἄνθρωπος ἦταν ἡ Εὔα.ἔτσι τόν δεύτερο Αδάμ, δηλαδή τόν Κύριο, ὅταν ἀνίστατο ἀπό τούς νεκρούς, κανείς ἄνθρωπος δέν τόν εἶδε, ἀφοῦ δέν παρευρισκόταν κανείς δικός του καί οἱ στρατιῶτες πού ἐφύλασσαν τό μνῆμα ταραγμένοι ἀπό τόν φόβο εἶχαν γίνει σάν νεκροί, μετά δέ τήν ἀνάστασι πρώτη ἀπό ὅλους τόν εἶδε μιά γυναῖκα, ὅπως ἀκούσαμε νά εὐαγγελίζεται σήμερα ὁ Μάρκος.διότι, λέγει, «ὅταν ὁ Ιησοῦς ἀναστήθηκε τό πρωί τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος, παρουσιάσθηκε πρῶτα στή Μαρία τή Μαγδαληνή».
Φαίνεται βέβαια σαφῶς ὅτι ὁ εὐαγγελιστής εἶπε καί τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, δηλαδή πρωί, καί ὅτι παρουσιάσθηκε πρῶτα στή Μαρία τή Μαγδαληνή καί ὅτι ἐφάνηκε ἀκριβῶς τήν ὥρα τῆς ἀναστάσεως. Δέν λέγει ὅμως ἔτσι, ὅπως θά φανῆ ἄν ἐξετάσωμε προσεκτικώτερα τά πράγματα.διότι λίγο παραπάνω καί αὐτός σέ συμφωνία μέ τούς ἄλλους εὐαγγελιστάς λέγει ὅτι αὐτή ἡ Μαρία ἦλθε καί προηγουμένως μαζί μέ τίς ἄλλες Μυροφόρες στόν τάφο, καί ἀφοῦ τόν εἶδε ἀδειανό ἀπῆλθε. Ωστε ὁ Κύριος ἀναστήθηκε πολύ ἐνωρίτερα ἀπό τό πρωί πού τόν εἶδε. Επισημαίνοντας δέ καί τήν ὥρα ἐκείνη, δέν εἶπε ἁπλῶς πρωί, ὅπως ἐδῶ, ἀλλά πολύ πρωί.ἑπομένως ὡς ἀνατολή ἡλίου ἐκεῖ ἐννοεῖ τό ἀμυδρό φῶς πού προτρέχει στόν ὁρίζοντα, τό ὁποῖο δηλώνοντας καί ὁ Ιωάννης λέγει ὅτι ἦλθε τό πρωί, ὅταν ἀκόμη ἦταν σκοτεινά ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή στό μνημεῖο καί εἶδε τήν πέτρα σηκωμένη ἀπό τό μνημεῖο.

Δέν ἦλθε δέ μόνο πρός τό μνῆμα τότε αὐτή, κατά τόν Ιωάννη, ἀλλά καί ἀπομακρύνθηκε ἀπό τό μνῆμα, χωρίς νά ἰδῆ τόν Κύριο ἀκόμη. Τρέχει κι ἔρχεται πρός τόν Πέτρο καί τόν Ιωάννη, καί ἀναγγέλει ὄχι ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, ἀλλ ὅτι μεταφέρθηκε ἀπό τόν τάφο, ὥστε δέν ἐγνώριζε ἀκόμη τήν ἀνάστασι. Επομένως ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε στή Μαρία ὄχι ἐντελῶς πρώτη, ἀλλά μετά τήν πλήρη ἔλευσι τῆς ἡμέρας. Υπάρχει λοιπόν κάτι πού ἀναφέρεται συνεσκιασμένως ἀπό τούς εὐαγγελιστάς, τό ὁποῖο θ ἀποκαλύψω πρός τήν ἀγάπη σας. Πραγματικά τό εὐαγγέλιο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου πρώτη ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἦταν σωστό καί δίκαιο, ἐδέχθηκε ἀπό τόν Κύριο ἡ Θεοτόκος καί αὐτή εἶδε πρίν ἀπό ὅλους τόν ἀναστάντα καί ἀπήλαυσε τή θεία ὁμιλία του, καί ὄχι μόνο τόν εἶδε μέ τούς ὀφθαλμούς της καί ἔγινε αὐτήκοος αὐτοῦ, ἀλλά καί πρώτη καί μόνη ἄγγιξε τά ἄχραντα πόδια του, ἔστω καί ἄν οἱ εὐαγγελισταί δέν τά λέγουν φανερά ὅλα αὐτά, μή θέλοντας νά προσαγάγουν ὡς μάρτυρα τήν μητέρα, γιά νά μήν δώσουν ἀφορμή ὑποψίας στούς ἀπίστους. Επειδή δέ τώρα ἐμεῖς μέ τή χάρη τοῦ ἀναστάντος ὁμιλοῦμε πρός πιστούς καί ἡ ὑπόθεσις τῆς ἑορτῆς ἀπαιτεῖ ἐπείγουσα διευκρίνησι τῶν σχετικῶν μέ τίς Μυροφόρες, μέ τήν ἄδεια αὐτοῦ πού εἶπε "δέν ὑπάρχει κρυφό πού δέν θά γίνη φανερό", θά τό φανερώσωμε καί τοῦτο.