Να γίνει η ζωή προσευχή.

«Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι· Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου» (Ματθ. 7,21).

Η πίστη δεν είναι λόγος του στόματος, αλλά μεταστροφή της καρδιάς. Πολλοί επικαλούνται το όνομα του Θεού, αλλά ο βίος τους μένει αμετάβλητος. Ο άνθρωπος συχνά ζητεί από τον Θεό να ευλογήσει τις επιλογές του, αντί να υποτάξει την θέλησή του στο θέλημα του Θεού. Έτσι η σχέση μετατρέπεται σε εξωτερική ευσέβεια, χωρίς εσωτερική ανακαίνιση. Ο Θεός δεν καλείται να γίνει μάρτυρας των αποφάσεών μας, αλλά Κύριος της υπάρξεώς μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «οὐ τὸ λέγειν, ἀλλὰ τὸ ποιεῖν σώζει». Η προσευχή δεν είναι πράξη περιστασιακή, αλλά τρόπος υπάρξεως. Όταν ο άνθρωπος θυμάται τον Θεό μόνο στην ανάγκη, φανερώνει ότι η εμπιστοσύνη του στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και όχι στην πρόνοια του Δημιουργού. Η ασθένεια, η πενία και ο θάνατος δεν είναι απλώς αφορμές επικλήσεως, αλλά ευκαιρίες επιστροφής προς Εκείνον που είναι η πηγή της ζωής.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φανερώνει ότι η αληθινή γνώση του Θεού γεννάται μέσα από την κάθαρση της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος ζητεί από τον Θεό να επικυρώσει τις επιθυμίες του, τότε δεν ζητεί τον Θεό, αλλά την επιβεβαίωση του εαυτού του. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος συναλλαγής, αλλά μυστήριο μεταμορφώσεως. Το κερί δεν ανάβει για να εξαγοράσει την εύνοια του Θεού, αλλά ως σημείο μετανοίας και ελπίδος.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος τονίζει ότι η

Ο ΑΓΡΙΟΣ ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Οδεύοντας προς τον τόπο του μαρτυρίου,η παράδοση φέρει τον Διάκο να μονολογεί με πίκρα ατενίζοντας την ανοιξιάτικη φύση:

 

«Για ιδέ καιρόν που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει.

Τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάν’ η γη χορτάρι».

 

Ο Διάκος τελικά οδηγήθηκε απέναντι από την καλύβα του γεροΜπακογιάννη στην πλατεία Λαού,εκεί που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.

 

Πως,όμως γινόταν ο ανασκολοπισμός από τους Τούρκους;

Μια λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:

«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας,είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.



Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο, ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά.

Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται, εξαιτίας του βάρους του σώματος, όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι. Κι ο θάνατος, που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί. Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων, που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση.

Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη. Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη, όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς… παρά τους εφιαλτικούς πόνους, που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων, η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο.

Η Ανασταση του Λαζαρου !!!

Ο τάφος του Λάζαρου

Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.


Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.


Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:

Του Αγίου Βασιλείου Ιερομάρτυρος Πρεσβυτέρου Αγκύρας 22 Μαρτίου

Σώαν Προφήτης εἶπεν ἀλγεῖν κοιλίαν.
Τετρημένην δὲ Μάρτυς ἀλγεῖν οὐκ ἔφη.
Εἰκάδι δευτερίῃ Βασίλειος ἐτρήθη σούβλαις.

Βιογραφία
Ο Άγιος Βασίλειος έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη (360-363). Τον κατήγγειλαν στον έπαρχο Σατουρνίνο, ότι ειρωνευόταν και κατηγορούσε τις ενέργειες του Ιουλιανού κατά της Εκκλησίας. Τότε διατάχθηκε από τον έπαρχο να δηλώσει δημόσια άρνηση του Ιησού Χριστού. Ο πιστός Ιερέας χαμογέλασε στην απαίτηση αυτή του έπαρχου και δήλωσε ότι ή ζωή του όλη άνηκε στο Ευαγγέλιο και το Σωτήρα των ψυχών. Όταν ο έπαρχος απείλησε ότι θα τον βασανίσει σκληρά αν δεν αρνηθεί το Χριστό, τότε αυτός απάντησε: «Πώς δε, ενόμισας ότι εγώ θα ήρνούμην τον Χριστόν, αφού και ο τελευταίος εκ των πιστευόντων εις Αυτόν λαϊκών της ενορίας μου, είναι πρόθυμος να χύση το αίμα του δια την αγίαν μας πίστιν;». Ο Σατουρνίνος, τότε, τον βασάνισε και τον φυλάκισε. Μετά από μερικές ήμερες, πέρασε από την Άγκυρα ο Ιουλιανός. Πληροφορήθηκε για τον πρεσβύτερο Βασίλειο και διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Άλλα διαπίστωσε ότι η πίστη του χριστιανού Ιερέα ήταν ακόμη ισχυρότερη. Τότε έδωσε διαταγή και τον θανάτωσαν με μαρτυρικό τρόπο. Έτσι μαρτύρησε ο Άγιος Βασίλειος, το έτος 362 μ.Χ. και έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας του Θεού.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπινεύσει, χρῖσμα ἅγιον, ἱεροσύνης, ἐπαξίως ὑπεδέξω Βασίλειε, ὅθεν ὡς θῦμα βασίλειον ἔθυσας, τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων τοὺς ἄθλους σου. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

"Λάζαρε δεύρο έξω"

Τέσσερις μέρες έμεινα

στις φυλακές του Άδη

έχοντας μόνη συντροφιά

το ζοφερό σκοτάδι.

Ήλιος εκεί δεν έβλεπε,

πουλί δεν κελαηδούσε,

δένδρο, φυτό δε φύτρωνε,

λουλούδι δεν ανθούσε.

Γέλια, χαρές δεν άκουσα

μόνο βρυγμούς και πόνους,

φρικτές φωνές και στεναγμούς

από ανθρώπους μόνους.

Ψυχές ανθρώπων που μιλιά

δε βγάζαν μεταξύ τους,

με βήμα αργό, βλέμμα κενό

βάδιζαν στο κελί του.

Σε μια γωνιά απόμερα

σφυχταλυσοδεμένος

καθόμουν κι έκλαιγα κι εγώ

μονάχος ο καημένος.

Θρηνούσα λογιζόμενος

την πρώτη αμαρτία

που έριξε τον άνθρωπο

σ’ αυτή τη δυστυχία.

Κι εκεί που αναρωτιόμουνα

«Τον Άδη πώς θ’ αντέξω»

Μία φωνή με προσκαλεί:

«Λάζαρε δεύρο έξω!»

Μία φωνή τόσο γνωστή

σαν πόππυσμα αιπόλου

μ’ ελευθερώνει απ’ τα δεσμά

του πονηρού διαβόλου.

Τότε κι εγώ σηκώνομαι

για να ακολουθήσω

αυτή τη μακρινή φωνή

και να Τον συναντήσω.

Πέρασα μέρη άγνωστα

που άνθρωπος δεν ξέρει

και νους κανένας δε μπορεί

εικόνα τους να φέρει.

Ανάλαφρη σαν το φτερό

που το φυσά ο αγέρας,

τρέχει η ψυχή μου και θωρεί

ξανά το φως της μέρας.

Η σιωπηλή ανδρεία της υπομονής κατά Θεόν.

«Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Κατά Ματθαίον 24,13). Η αντοχή δεν είναι απλώς ανθρώπινη ικανότητα, αλλά καρπός πνευματικού αγώνα, ο οποίος γεννάται μέσα από την ταπείνωση και την ελπίδα προς τον Θεό. Ο άνθρωπος που αγωνίζεται δεν μετρά τη δύναμή του στις ημέρες της άνεσης, αλλά στις ώρες που η ψυχή δοκιμάζεται και η καρδιά καλείται να μη λυγίσει. Διότι τότε αποκαλύπτεται η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και φανερώνεται αν στηρίζεται στον εαυτό του ή στη χάρη του Θεού.

Η απόγνωση δεν αποτελεί αλήθεια της υπάρξεως, αλλά πειρασμό που επιχειρεί να σκοτίσει τον νου και να απομακρύνει την καρδιά από την ελπίδα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η θλίψη γίνεται ωφέλιμη όταν οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην επίκληση του θείου ελέους. Όταν ο νους δεν διαλύεται μέσα στη σύγχυση, αλλά στέκεται με προσευχή και διάκριση, τότε η δοκιμασία μεταβάλλεται σε παιδαγωγία και η θλίψη γίνεται σκάλα που οδηγεί στην πνευματική ωρίμανση.

Η ηρεμία στις δύσκολες στιγμές δεν είναι αδυναμία, αλλά έκφραση εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις» (Ψαλμός 45,2). Η πειθαρχία του νου να μη σκορπίζεται μέσα στο χάος των λογισμών, αλλά να επιστρέφει στην προσευχή και στη μνήμη του Θεού, γεννά την αληθινή ανδρεία, η οποία δεν είναι θόρυβος, αλλά σιωπηλή σταθερότητα. Μέσα στη σιωπή αυτή διαμορφώνεται ο χαρακτήρας και καθαίρεται η καρδιά από την ταραχή.

Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, αλλά συχνά επιτρέπεται ως

Η μυστική κοινωνία της καρδιάς με τον Θεό.

«Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου» (Ψαλμός 142,1). Η προσευχή δεν είναι ανθρώπινη επινόηση ούτε θρησκευτική τεχνική, αλλά ζωντανή σχέση προσώπου προς Πρόσωπο. Δεν είναι κατάλογος αιτημάτων ούτε λόγος μηχανικός που επαναλαμβάνεται χωρίς συντριβή καρδίας. Ο Θεός δεν καλείται να υπηρετήσει τις επιθυμίες μας, αλλά να θεραπεύσει την ύπαρξή μας. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η προσευχή δεν είναι υπόθεση πολλών λέξεων αλλά καθαρότητας ψυχής, διότι «ου το πλήθος των λόγων εισακούεται, αλλά η θερμότης της καρδίας».

Η προσευχή δεν είναι στιγμιαία κίνηση πανικού ούτε ανάγκη που γεννάται μόνο όταν δοκιμάζεται ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που θυμάται τον Θεό μόνο στον πόνο, μοιάζει με εκείνον που αναζητά το φως μόνο όταν πέσει στο σκοτάδι, ενώ το φως υπήρχε πάντοτε. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η προσευχή είναι τρόπος ζωής, διαρκής αναφορά του νου προς τον Θεό, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5,17), ώστε κάθε στιγμή να γίνεται τόπος συναντήσεως της χάριτος.

Δεν είναι θεατρική ευσέβεια ούτε επίδειξη πνευματικότητας. Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται για να φανεί, ήδη έχασε τον καρπό της προσευχής. Ο ίδιος ο Κύριος προειδοποιεί «σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμεῖόν σου» (Κατά Ματθαίον 6,6), διότι η αληθινή προσευχή γεννιέται στην ταπείνωση και τρέφεται από τη σιωπή. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι προσευχή είναι η εγκατάλειψη κάθε λογισμού και η παράδοση της καρδιάς στην

Άγιος Ιάκωβος ο Ομολογητής ο Επίσκοπος 21 Μαρτιου

Ασκητής από νεαρή ηλικία ο Όσιος Ιάκωβος, διακρίθηκε για την καθαρή ζωή και την ολόψυχη προσήλωση του στα διδάγματα και τις εντολές της πίστης. Αναδείχθηκε επίσκοπος στα χρόνια των εικονομάχων και διώχθηκε σκληρά, μέχρι του σημείου να στερηθεί ακόμα και αυτό το ψωμί. Αλλά όλη η στέρηση και η κακοπάθεια που υπέστη, δε λύγισε καθόλου το φρόνημα του. Έμεινε σταθερός μέχρι την τελευταία του πνοή, ενθυμούμενος τα λόγια του Αποστόλου των Εθνών: «Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ» ( Β' προς Τιμόθεον, β' 3.). Σύ, λοιπόν, κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού.

 
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐγκράτειας ἐκλάμψας Πάτερ Ἰάκωβε, ὡς Ἱεράρχης τοῦ Λόγου καὶ ἀληθὴς λειτουργός, ὠρθοτόμησας πιστῶς λόγον τὸν ἔνθεον οὗπερ τὴν χάριν βέβαιων, δι' ἀγώνων εὐαγῶν, ἐδίδαξας προσκυνεῖσθε, τὴν τοῦ Σωτῆρος Εἰκόνα, ὦ καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ πάντων ἠμῶν.

Η βασιλική οδός της συγχωρήσεως και της διάκρισης.

«Μη εκκλίνης εἰς δεξιὰ μηδὲ εἰς ἀριστερά· ἀπόστρεψον τὸν πόδα σου ἀπὸ κακοῦ» (Παροιμίες 4,27). Η οδός της πνευματικής ζωής δεν είναι άκρα ούτε συμβιβασμός με την αδικία, αλλά πορεία αληθείας και ελευθερίας εν Χριστώ. Η συγχώρηση, όπως την παραδίδει η Εκκλησία, δεν είναι άρνηση της πληγής ούτε κατάργηση της ευθύνης, αλλά λύτρωση της καρδιάς από το βάρος του μίσους. Ο άνθρωπος καλείται να αγαπά χωρίς να συνεργεί στο κακό, να συγχωρεί χωρίς να παραδίδει την ψυχή του στην αδικία, να διαφυλάσσει την ειρήνη χωρίς να προδίδει την αλήθεια.

Η πατερική σοφία διδάσκει ότι η αγάπη δεν είναι άκριτη ανοχή, αλλά φωτισμένη διάκριση. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος υπενθυμίζει ότι η καρδιά που καθαρίζεται από το πάθος μπορεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο χωρίς να παραδίδεται στην πλάνη. Όταν ο άνθρωπος θέτει όρια με πραότητα και σταθερότητα, δεν απορρίπτει τον άλλον, αλλά προστατεύει την εικόνα του Θεού μέσα του. Διότι η ψυχή που τραυματίζεται συνεχώς δυσκολεύεται να αγαπήσει καθαρά, ενώ η ειρήνη της καρδιάς γίνεται χώρος όπου ενεργεί η θεία χάρις.

Η Αγία Γραφή προειδοποιεί ότι «ἐπληθύνθη ἡ κακία» και ότι πολλά σκάνδαλα θα εμφανισθούν στον κόσμο (Ματθαίος 24,12). Ο πιστός δεν καλείται να αγνοήσει την πραγματικότητα, αλλά να βαδίσει με νήψη και προσοχή. Η βασιλική οδός είναι η οδός της ταπεινώσεως, της αγάπης και της αληθείας μαζί. Ούτε σκληρότητα που νεκρώνει την καρδιά ούτε συναισθηματική αδυναμία που

Η αληθινή νηστεία της καρδιάς.

«Νηστείαν ἡγιάσατε» (Ιωήλ 1,14). Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο όχι μόνο σε αποχή τροφών αλλά σε μεταμόρφωση όλης της υπάρξεως. Η νηστεία δεν είναι εξωτερικό σχήμα, αλλά εσωτερική εργασία που καθαρίζει τον νου, φωτίζει την καρδιά και οδηγεί σε έμπρακτη αγάπη. Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποκαλύπτει ότι η νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό δεν περιορίζεται στο στόμα, αλλά αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.

Εάν νηστεύεις, δείξε το με τα έργα σου. Όταν συναντάς τον πτωχό, άνοιξε την καρδιά σου με ελεημοσύνη, διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παροιμίαι 19,17). Όταν συναντάς εκείνον που σε λύπησε, καλλιέργησε την ειρήνη, καθώς «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί» (Ματθαίος 5,9). Όταν ο νους συναντά πειρασμό, φύλαξε την καθαρότητα, γιατί η καθαρή καρδιά γίνεται κατοικητήριο της χάριτος. Η νηστεία των αισθήσεων είναι η αρχή της ελευθερίας από τα πάθη και η οδός προς την αληθινή κοινωνία με τον Θεό.

Ο προφήτης Δαυίδ υπενθυμίζει ότι «θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον» (Ψαλμός 50,19). Δεν αρκεί να απέχει το σώμα από τροφή, εάν η

1η Απριλίου. Επέτειος ΕΟΚΑ. Ήρωες και (πολιτικοί μας ηγετίσκοι) Ηρωωκάπηλοι

1η Απριλίου σήμερα και όπως κάθε χρόνο έτσι και σήμερα οι διάφορο πολιτικοί μας ηγετίσκοι και ηρωωκάπηλοι θα έχουν την τιμητική τους. Θα τους προβάλουν τα πουλημένα και χειραγωγημένα ΜΜΕ για να βάλουν ‘’την κασέτα πάνω’’ και καπηλευόμενοι την θυσία του Γρηγόρη και των άλλων παλικαριών του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 θα μας που τα δικά τους, τα γνωστά και κενά περιεχομένου λόγια που μας λέγουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα.

Τους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία αυτού του τόπου, ελευθερία που την κερδίσαμε και τη χαραμίσαμε, μικροί και ανάξιοι απέναντι στη δική τους θυσία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα κάποιοι ελεεινοί πολιτικοί να την καπηλεύονται.

Αν όσοι θυσιάστηκαν στο αγώνα της ΕΟΚΑ είχαν την δυνατότητα σήμερα να αναστηθούν, δεν θα έστρεφαν τα όπλα τους αυτήν την φορά εναντίον των Άγγλων και των Τούρκων αλλά εναντίων των εσωτερικών εχθρών της Κύπρου, που δεν άλλοι από κάποιους επίορκους και πουλημένους πολιτικούς. Αυτούς που καπηλεύτηκαν τον αγώνα τους, πήραν θέσεις και αξιώματα, όχι για να υπηρετήσουν την Κύπρο και το Λαό της αλλά για θησαυρίσουν.

http://opaidagogos.blogspot.gr

Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.Ψάλλοντας οδηγήθηκε στην αγχόνη ο Πατάτσος!

Ψάλλοντας οδηγήθηκε στην αγχόνη ο Πατάτσος!

«Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του. Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας. Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ήταν από τους πρώτους ήρωες που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, μετά τους ήρωες Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, πολεμώντας για τη Λευτεριά της Κύπρου και την Ένωση της με την Μητέρα Ελλάδα, συνελήφθηκε σε επίθεση

που έγινε στον αστυνομικό σταθμό Σεραγίου στη Λευκωσία.

Μετά την αποτυχημένη εκείνη επίθεση, ο Ιάκωβος έπεσε από το ποδήλατό του, και ένας Τουρκοκύπριος αστυνομικός τον άρπαξε. Ο σύντροφος του Ιάκωβου πυροβόλησε θανάσιμα τον Τουρκοκύπριο αστυνομικό. Ο Ιάκωβος όμως για λίγο μόνο ελευθερώθηκε, γιατί κάποιοι Τουρκοκύπριοι τον συνέλαβαν. Κατηγορήθηκε ακολούθως για την εκτέλεση του Τουρκοκυπρίου αστυνομικού, αποδεχόμενος να κατηγορηθεί εις θάνατο, αντί άλλου. Το άλλο μεγαλείο του Ιάκωβου Πατάτσου.

«Επήρα την αγαπητήν σου επιστολήν με επικεφαλίδα το χριστιανικό μας σύνθημα ‘’Χαίρε’’. Ναι, αδελφέ μου, χαίρω. Ο Θεός με κάνει και χαίρω. Η συναίσθησις ότι σύντομα η ψυχή μου θα φτερουγίζει γύρω από τον ένδοξο θρόνο Του, με κάνει και χαίρω», έγραφε σε φίλο του πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

«Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρης όπως κι εγώ», «Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί σύντομα αι δοκιμασίαι και αι θλίψεις θα σβήσουν και τότε θα μείνη ο ‘’καρπός του Πνεύματος’’», «Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε τις τελευταίες του στιγμές από τη φυλακή στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του, πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

Κι όταν πριν πολλά χρόνια, κοντά στο έτος 1985, γνώρισα τη μητέρα του στο δρόμο για την εκκλησία του Αγίου Κασσιανού στην παλιά Λευκωσία, το μόνο κατόρθωμα που βρήκε να μου πει, ήταν ότι «αγαπούσε πολύ την Εκκλησία ο Ιάκωβος γιέ μου. Κάθε Κυριακή πήγαινε στην Εκκλησία. Κοινωνούσε κάθε Κυριακή».

Κι ως τελευταία του επιθυμία, ζήτησε να χαριστούν κάπου όλα τα βιβλία του με τα εξής λόγια: «Το ξεύρω, ότι με αγαπάς και είμαι βέβαιος ότι θα χαρίσης τα βιβλία μου χωρίς να πάρης χρήματα. Για χρήματα μη σκέπτεσαι, διότι ο Θεός θα σου στείλει ευσπλαχνικά πρόσωπα να σε βοηθήσουν». Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.

Κι όταν ρώτησε τον πατέρα Αντώνιο, τον ιερέα των φυλακών, μετά που εξομολογήθηκε και κοινώνησε των Αχράτων Μυστηρίων, «Όταν μας παίρνουν (στην αγχόνη) τι να ψάλλομε;» Ο Ιάκωβος, γνώριζε Βυζαντινή Μουσική. Κι έτσι οδεύοντας προς την αγχόνη, οι συγκρατούμενοι του τραγούδησαν μαζί του τον Εθνικό Ύμνο, έψαλλαν μαζί του το «Τη Υπερμάχω» κι ο ήρωας Ιάκωβος συνέχισε να ψάλλει «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον», «Έκστηθι φρίττων ουρανέ» και το «Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν».

Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας.

 

Τά παιδιά τῆς ΕΟΚΑ… οἱ ἄλλοι ἥρωες τοῦ ’21!!

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ:ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ....ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΤΟΥΜΕ...

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσμου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!
(Βασίλης Μιχαηλίδης )

Τούτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε –ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή–κι ὁ Σολωμός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργημα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόμα τοῦ ἐθνομάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς μητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούμενοι μονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21. (Κατά τά ἄλλα –σύμφωνα μέ τούς γνωστούς διανοούμενους τοῦ συρμοῦ, ἐκκλησιομάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τήν ἱστορία μας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεμοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιμημένο ράσο).

Πρίν ἀπό 30 χρόνια, στήν Κύπρο, σέ κάποιο σημεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης» (ἐκεῖ ὅπου διχοτομεῖται τό νησί στά δύο ἐδῶ καί σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός ἀπό σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωμός Σπύρου Σολωμός. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στόν ἱστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύμβολο τοῦ ψεύδους καί τοῦ αἵματος: τήν «τουρκοκυπριακή σημαία». Ἐκεῖ τόν βρῆκε τό βόλι… Καί τό ἡρωικό Ἑλληνόπουλο –πού εἶχε ἴδιο καί τό ὄνομα καί τό ἐπίθετο μέ τόν ποιητή πού ἔγραψε τόν  «Ὕμνο στήν Ἐλευθερία»!– πέρασε ἐλεύθερα στήν ἀθανασία!

Πῆγαν μετά ἀπό μέρες στόν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιά νά τοῦ προσφέρουν οἰκονομική ἐνίσχυση, ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς τῶν  Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισματικά, ὄντας φτωχός μά περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦ εἶπαν πώς δέν ἔπρεπε νά προσβάλει τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν μόνο νά τιμήσουν τόν ἥρωα γυιό του. Μόλις πῆρε τήν ἐπιταγή, τήν κατέθεσε ἀμέσως στό Ταμεῖο Ἄμυνας τῆς Κύπρου. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί τό ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος: «Τί νόμισαν, ὅτι θά ἔτρωγα ἐγώ ἀπό τό αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου; Φαντάζεστε νά πήγαιναν στόν Πιερῆ Αὐξεντίου μέ μίαν ἐπιταγή καί νά τοῦ ’λεγαν: “Αὐτά εἶναι γιά τή θυσία τοῦ γυιοῦ σου”; Θά τούς σκότωνε!».

Άγιοι Αββάδες εν τη μονή του Αγίου Σάββα αναιρεθέντες, των λεγομένων Μαύρων 20 Μαρτίου

Η Μονή του Αγίου Σάββα βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ. Στα χρόνια του Ηρακλείου (620 - 641 μ.Χ.), επέδραμαν σ' αυτή βάρβαροι Άραβες, διότι νόμιζαν ότι η Μονή είχε πολλούς θησαυρούς. Όμως, διαψεύσθηκαν. Οι μοναχοί (44 κατά την παράδοση) το μόνο πλούτο που είχαν, ήτ
αν οι αρετές τους. Η συντήρηση τους ήταν λιτή και γινόταν με τον ιδρώτα του προσώπου τους. Οι επιδρομείς, όταν διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχαν λάφυρα στο μοναστήρι, εκνευρίστηκαν πολύ κατά των μοναχών. Και αφού τους συγκέντρωσαν, τους είπαν να αρνηθούν την πίστη τους στο Χριστό. Επειδή, όμως, κανένας δεν δέχθηκε να αρνηθεί την πίστη του, αποφάσισαν να τους σκοτώσουν. Έτσι, άλλους αποκεφάλισαν, άλλους έσχισαν στη μέση, άλλους έκοψαν σε πολλά κομμάτια και άλλους κάρφωσαν με τα ξίφη τους. Μ' αυτόν τον τρόπο, οι Άγιοι αυτοί πατέρες, που μέχρι τέλους κράτησαν σταθερή την πίστη τους, πήραν το δρόμο για την αιωνιότητα, κοντά στο Χριστό.

Την φρικτή εκείνη σφαγή περιέγραψαν, ο Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης (τιμάται 13 Ιουλίου), ο ανεψιός του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και ο Όσιος Αντίοχος ο Πάνδεκτος (τιμάται 24 Δεκεμβρίου).

Μεταξύ των αγίων Αββάδων αναφέρεται και ο Όσιος Θεόκτιστος.

Η μνήμη των οσιομαρτύρων αυτών επαναλαμβάνεται και την 16η Μαΐου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος ἁγιόλεκτοι ἄρνες, ἐξωρμημένοι ἐκ χωρῶν διαφόρων, τῇ Ποίμνῃ συνεδράμετε Σάββα τοῦ σοφοῦ· ὅθεν θανατούμενοι, ἀπηνείᾳ βαρβάρων, χαίροντες ἀνήλθετε, πρὸς οὐράνιον μάνδραν, καθάπερ Ὅσιοι καί Ἀθληταί, ἐκδυσωποῦντες, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους και τι σχέση έχει με την νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής;

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους;
Στην Π. Διαθήκη είχε ορίσει ο Θεός να προσφέρουν στο Ναό Του το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά τους. Έτσι οι Ισραηλίτες ελάμβαναν από το Θεό την ευλογία Του, η οποία τους βοηθούσε να έχουν κάθε προκοπή, να είναι ευτυχισμένοι και να ζουν πολλά χρόνια. Στην εποχή της Χάριτος οι ιεροί Πατέρες σκέφτηκαν αντί οι πιστοί να αφιερώσουν στον Κύριο υλικά πράγματα, να αφιερώσουν πιο πολύ τους εαυτούς των στην υπηρεσία Του κατά το ένα δέκατο του χρόνου της ζωής τους, ώστε στο διάστημα αυτό να ζουν με πιο έντονο πνευματικό τρόπο, να νηστεύουν, να προσεύχονται, να θρηνούν για τις αμαρτίες τους, να μετανοούν και να ζητούν το έλεος του Κυρίου, για να αξιωθούν στο τέλος μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να αναστηθούν και αυτοί στη νέα ζωή και να κληρονομήσουν την αιωνιότητα. Το ένα δέκατο του χρόνου είναι περίπου 36 ημέρες, όσες δηλαδή, είναι οι ημέρες της Τεσσαρακοστής. Οι εφτά Εβδομάδες έχουν 49 ημέρες. Επειδή τα Σάββατα και οι Κυριακές, που είναι 14 ημέρες, δεν νηστεύονται, γι’ αυτό αφαιρούνται και μένουν 35 ημέρες. Σ’ αυτές, όμως, προσθέτουν το Μ. Σάββατο, που νηστεύεται και έτσι οι νηστήσιμες ημέρες της Τεσσαρακοστής γίνονται 36, που είναι το ένα δέκατο του έτους.

Κατά το διάστημα αυτό οι πιστοί αφιερώνουν πιο πολύ τη ζωή τους στον Κύριο, αφού Εκείνον σκέφτονται, όταν προσεύχωνται, όταν νηστεύουν, όταν με δάκρυα τον παρακαλούν να τους ελεήσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους, για να αναστηθούν στη νέα ζωή, ώστε να κληρονομήσουν την αιωνιότητα.
Στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν την 40ήμερη αυτή νηστεία, κατά μίμηση της 40ήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο, ώστε προετοιμασμένοι με προσευχές και ελεημοσύνες, με νηστείες και αγρυπνίες, με δάκρυα και εξομολόγηση και καθαρή συνείδηση, να εορτάσουμε τις άγιες ήμερες των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας.
Οι Πατέρες την συνδυάζουν, τέλος, με την ελεημοσύνη. Είναι, λένε, «ο αποδεκατισμός του έτους». Καθώς οι ημέρες της αυστηρής νηστείας είναι τριανταέξι και μισή ημέρα, το διάστημα αυτό είναι το ένα δέκατο της χρονιάς. Η λιτή δίαιτα του πιστού αυτό το διάστημα, τον βοηθάει να αποφύγει περιττά έξοδα και να τα διαθέσει στους εμπερίστατους αδελφούς.
Από το συναξάριον της Κυριακής της Τυρινής:
«Πρέπει δε να ηξεύρωμεν ότι η Αγία και Μεγάλη