Ἡ Ὁσία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου (28 Ἰουλίου)

Η οσία Ειρήνη από την Καππαδοκία, που ασκήτευσε στη Μονή του Χρυσοβαλάντου

Η οσία Ειρήνη ζούσε στην Καππαδοκία στους κόλπους πλούσιας και ευγενούς οικογένειας, μετά τον θάνατο του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (842). Όταν η Θεοδώρα ανέλαβε την αντιβασιλεία, αναζήτησε σε όλη την Αυτοκρατορία σύζυγο για τον γιο της, τον αυτοκράτορα Μι­χαήλ Γ’ (842-867). Οι απεσταλμένοι της αυλής πρόσεξαν την ομορφιά και ευγένεια των ηθών της Ειρήνης και την έστειλαν στην Κωνσταντι­νούπολη μαζί με την αδελφή της, η οποία παντρεύτηκε αργότερα τον καίσαρα Βάρδα, αδελφό της Θεοδώρας. Στο δρόμο τους πέρασαν κοντά από το όρος Όλυμπος της Βιθυνίας και η Ειρήνη επισκέφθηκε τον άγιο Ιωαννίκιο τον Μέγα [+ 4 Νοεμ.], ο οποίος την χαιρέτησε προλέγοντας ότι θα γινόταν ηγουμένη της Μονής Χρυσοβαλάντου.

Η θεία Πρόνοια εμπό­δισε το γάμο της με τον αυτοκράτορα και, με την καρδιά της ξαλαφρωμένη και γεμάτη χαρά, μοίρασε τα υπάρχοντά της και αποσύρθηκε στην Μονή Χρυσοβαλάντου, την οποία είχε ιδρύσει ο πατρίκιος Νικήτας (Νικόλαος), κοντά στην στέρνα του Άσπαρ, σε τόπο ευάερο, μακριά από τις πλατείες και τα θορυβώδη μέρη. Στη μοναχική κουρά της, η μακαρία μαζί με τις τρίχες της κεφαλής έκοψε και κάθε δεσμό που την κρατούσε στον κόσμο και δόθηκε με ζήλο στους ασκητικούς αγώνες γνω­ρίζοντας ότι στο μέτρο που εξασθενίζει το σώμα, ο έσω άνθρωπος ανα­καινίζεται και πλησιάζει το Θεό (Β΄ Κορ. 4. 16).

Έχοντας μόνο έναν χιτώνα που άλλαζε μία φορά τον χρόνο, τρεφόμενη με νερό και ψωμί, υποτασσόταν πρόθυμα και με χαρά σε ό,τι της όριζαν, αγνοώντας τις αντιρρήσεις και τους γογγυσμούς. Η διαρκής κατάνυξη χαροποιούσε την καρδιά της και έκανε το πρόσωπό της να λάμπει και σαν γόνιμη γη έφερε τους πλούσιους καρπούς των αγίων αρετών. Έβλεπε όλες τις αδελφές της σαν βασίλισσες και θεωρούσε τον εαυτό της ως θεραπαινίδα τους, προσφερόμενη στις πιο ευτελείς εργασίες για να τις διακονεί. Από το στόμα της έβγαιναν μόνον λόγια των Γραφών ή των αγίων Πατέρων, τους οποίους μελετούσε αδιάκοπα.

9 Αυγούστου 1956, 9 Αυγούστου 2026 : Κύπρος: 70 χρόνια αγχόνες

Κύπρος: 70 χρόνια αγχόνες

Λευκωσία - Φυλακισμένα Μνήματα Αύγουστος 2026

Κάθε Έλληνας, κάθε Ελληνίδα, θα πρέπει να προσκυνήσει τα φυλακισμένα μνήματα στην ημικατεχόμενη Λευκωσία. Εκεί όπου βρίσκεται η μήτρα του νέου Ελληνισμού, του νέου αγωνιζόμενου Έλληνα για Ελευθερία.

Σήμερα, 9 Αυγούστου 2026, συμπληρώνονται 70 χρονια από τις αγχόνες που στήθηκαν για ακόμη τρεις νέους Έλληνες που πάλεψαν ενάντια στην αποικιοκρατία, ενάντια στην σκλαβιά.

Σαν σήμερα οδηγούνταν στην αγχόνη από τους Βρετανούς κατακτητές, οι νέοι εθνοιερομάρτυρες και μετά τη θυσία τους θαβόταν στα φυλακισμένα Μνήματα. 

Ο Ιάκωβος Πατάτσος ( γεν. στη Λευκωσία 1.7.1934) έγραφε τα εξής: 

 «Αγαπημένη μου μητέρα, χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξὺ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω απὸ το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ».

Ο Ανδρέας Ζάκος ( Λινού επαρχίας Λευκωσίας, 12.11.1931) 

έδινε θάρρος στους συγγενείς με τα παρακάτω λόγια : 

 «Η ώρα του θανάτου πλησιάζει μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία».

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ ( Γαληνὴ επαρχίας Λευκωσίας 9.2.1935), 

έδινε το μήνυμα της θυσίας του:

Η Αγάπη φανερώνει σε Ποιον ανήκουμε.

«Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν.»

Α΄ Ιωάννου 4,7

Δεν αρκεί ο άνθρωπος να λέγει ότι γνωρίζει τον Θεό. Δεν αρκεί να μιλά για πίστη, να προσεύχεται με τα χείλη ή να θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός άφησε ένα γνώρισμα αλάνθαστο, με το οποίο θα φαίνονται οι δικοί Του άνθρωποι:

«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.»

Ιωάννης 13,35

Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι ένα όμορφο συναίσθημα ούτε μια πρόσκαιρη συγκίνηση. Είναι τρόπος υπάρξεως. Είναι σταυρός, υπομονή, συγχώρηση, έλεος, ταπείνωση. Είναι να μάθεις να βλέπεις στον άλλον όχι μόνο αυτό που σε πλήγωσε, αλλά και την εικόνα του Θεού που πολλές φορές κρύβεται κάτω από τα τραύματα και τις αδυναμίες του.

Γι’ αυτό και ο Κύριος δεν είπε απλώς να αγαπούμε, αλλά έθεσε ως μέτρο της δικής μας αγάπης τη δική Του:

«Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»

Ιωάννης 15,12

Και λίγο νωρίτερα μας καλεί:

«Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ.»

Ιωάννης 15,9

Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το μυστήριο της εν Θεώ ζωής: όχι απλώς να περάσει κάποτε η αγάπη από την καρδιά μας, αλλά να μείνουμε μέσα στην αγάπη του Χριστού. Να ριζώσει εκεί η ψυχή, ώστε, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, να είμαστε «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» (Εφεσίους 3,17).

Γιατί η ψυχή που απομακρύνεται από την αγάπη μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παύει σιγά σιγά να ζει αληθινά. Σκληραίνει. Κλείνεται. Βλέπει

ΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Υπάρχουν πράγματα μέσα στην Ορθόδοξη ζωή που δεν εξηγούνται μόνο με λόγια. Πρέπει να τα έχεις δει μέσα σε ένα παλιό σπίτι, να τα έχεις μυρίσει ένα ξημέρωμα, να έχεις ακούσει τη σιωπή τους.

Ένα από αυτά είναι το πρόσφορο της μάνας.

Κάποτε, πριν ακόμη χαράξει καλά η ημέρα, η μάνα σηκωνόταν πρώτη. Το σπίτι κοιμόταν. Εκείνη άναβε το καντήλι, σταυροκοπιόταν και στεκόταν μπροστά στο αλεύρι και στο νερό όχι σαν να ετοίμαζε ένα συνηθισμένο ψωμί, αλλά σαν να πλησίαζε κάτι ιερό.

Γιατί γνώριζε ότι αυτό που ζύμωνε δεν προοριζόταν για το οικογενειακό τραπέζι.

Ήταν προσφορά.

Από εκεί θα ελάμβανε ο ιερέας τον Αμνό, που θα προσφερόταν στη Θεία Λειτουργία και, διά της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, θα γινόταν το πανάγιο Σώμα του Χριστού.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία ακούει μέσα στην καρδιά της τον ίδιο τον Κύριο:

«Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ.»

Κατά Ιωάννην 6,35

Η μάνα ίσως να μην γνώριζε θεολογικούς όρους. Ίσως να μην είχε διαβάσει μεγάλα βιβλία. Γνώριζε όμως κάτι που οι παλαιότερες γενιές μάθαιναν γονατιστές: ότι εκεί όπου τελειώνουν οι ανθρώπινες δυνάμεις, αρχίζει η εμπιστοσύνη στον Θεό.

Έκανε τον σταυρό της.

Και ζύμωνε.

Μαζί με το αλεύρι ζύμωνε και τις αγωνίες της.

Για το παιδί που είχε φύγει μακριά.

Για εκείνο που αρρώστησε.

Για εκείνο που μεγάλωσε και έκλεισε την καρδιά του.

Για εκείνο που πήρε δρόμο δύσκολο και η μάνα δεν

Κυριακή Ι’ Ματθαίου: Εὐαγγέλιο - Ἠ δύναμη τῆς πίστης

 Εὐαγγέλιο Κυριακῆς: Ματθ (ΙΖ΄ 14-23)

14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι.
17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; 20 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.
22 ᾿Αναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.

Ἠ δύναμη τῆς πίστης 

Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολ­λοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρό­νου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ' αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέ­θηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευ­μάτων.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ(27 Ιουλίου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέσα εις το νέφος των μαρτύρων και αγίων της πίστεώς μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωήν των δια την αγάπην των προς τον Χριστόν, περιλαμβάνεται και η μορφή του αγίου Παντελεήμονος.

Νέος, γεμάτος σφρίγος και παλμόν, δύναμιν και θάρρος, εμαρτύρησε δια την Ορθόδοξον Πίστιν του. Με αποφασιστικότητα διεκήρυξε και διελάλησε την αλήθειαν της πίστεώς του εις όλους, όσοι κατά την εποχήν εκείνην ευρίσκοντο εις το βασίλειον του σκότους και του ψεύδους, της ειδωλολατρίας. 

Ηρνήθη να θυσιάση εις τα άψυχα και αναίσθητα είδωλα και παρ' όλας τας κολακείας του βασιλέως Μαξιμιανού έμεινεν ακλόνητος και επροτίμησε να θυσιασθή και να καταστή έτσι κληρονόμος της ουρανίου Βασιλείας. Είλκυσεν εις τον Χριστόν και την πίστιν του όσους είχαν πραγματικόν πόθον και δίψαν να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν.

Σου ευχόμεθα, αγαπητέ αναγνώστα να σε εμπνεύση προς μίμησιν η αγία ζωή του Αγίου Παντελεήμονος και η ανάγνωσις του βίου του να γίνη αφορμή δια προσέγγισιν εις την πηγή του φωτός και των ιαμάτων, τον Χριστόν.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΙΔΡΥΜΑ «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»

Ο άγιος αυτός έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, ήτοι περί το 304. Κατήγετο από την πόλιν Νικομήδειαν. Ο πατέρας του Ευστόργιος ήτο ειδωλολάτρης. Η μητέρα του ωνομάζετο Ευβούλη, και ήτο χριστιανή. Όσην περιποίησιν έκανε ο πατέρας προς τα είδωλα, τόσην προθυμίαν και αγάπην προς την ορθόδοξον πίστιν εδείκνυε η μητέρα του, που με στοργή και αγάπην ανέτρεψε τον υιόν των Παντολέοντα (έτσι τον εί­χαν ονομάσει). Του έδινε όχι μόνον υλικήν τροφήν, αλλά και πνευματικήν. Όμως απέθανε ενωρίς η ευτυχισμένη Ευβούλη.

Ο Παντολέων αφού έμαθε τα πρώτα γράμμα­τα, εμορφώθη και εις τα Ελληνικά.

Αργότερον, αφού έμαθε αρκετά και επροχώρησεν, ο πατέρας του τον έστειλε να μαθητεύση εις τον ξακουστόν ιατρόν Ευφρόσυνον. Πράγματι ο νέος, ευφυής κα­θώς ήτο, εξεπέρασε τους υπολοίπους συμμαθητάς του εις την επίδοσιν, μέσα εις σύντομον χρονικόν διάστημα.

Ητο πολύ ωραίος εις την όψιν. Εις την ομιλίαν γλυκύς και εις το παράστημα μέτριος και ταπεινός. Ήτο στολισμένος με τας αρετάς, και είχε τόσον καλήν διαγωγήν που διεκρίνετο εις τας συναναστροφάς του από τους συνομηλίκους του. 'Ολοι όσοι τον επλησίαζαν ευχαριστούντο και έ­χαιραν διότι απεκόμιζαν πολλάς ωφελείας.

Ένεκα των αρετών του ο Παντολέων έγινε ξα­κουστός και φημισμένος εις ολόκληρον την Νικο­μήδειαν. 

Αλλά και αυτός ο βασιλεύς, όταν κάποια ημέρα επήγε με τον πατέρα του Ευστόργιον εις το παλάτι και τον είδε, ήρωτησε και έμαθε δια τας αρετάς του Παντολέοντος. Όταν είδε την ορθήν του σκέψιν και τον καλόν του χαρακτήρα, εκάλεσε τον Ευστόργιον και τον παροτρύνε να σπουδάση τον υιόν του όσον το δυνατόν περισσότερον, ούτως ώστε να τον κάνη τέλειον ιατρόν, και εν συ­νεχεία να τον τοποθέτηση μέσα εις το παλάτι του.

Βαπτίζεται Χριστιανός.

Όταν ο πόνος ρωτά: «Πού είναι ο Θεός;»

Υπάρχουν ώρες που ο άνθρωπος δεν αναζητεί τον Θεό με λόγια, αλλά με τον στεναγμό της ψυχής του. Τον αναζητεί στα δωμάτια των νοσοκομείων, κάτω από το αδύναμο φως μιας νυχτερινής λάμπας, πλάι σε ένα κρεβάτι όπου η ζωή παλεύει σιωπηλά. Τον αναζητεί στις απώλειες, στα δάκρυα που δεν βρίσκουν παρηγοριά, στις νύχτες που μοιάζουν να μην ξημερώνουν ποτέ.

Και τότε ανεβαίνει από τα βάθη της καρδιάς το μεγάλο και οδυνηρό ερώτημα:

«Πού είναι ο Θεός;»

Δεν είναι αμαρτία αυτή η κραυγή. Είναι η φωνή του πληγωμένου ανθρώπου που δεν μπορεί να χωρέσει το μυστήριο του πόνου. Είναι η ίδια κραυγή που ακούστηκε στους Ψαλμούς, η ίδια αγωνία που πέρασε από τις καρδιές των Προφητών, των Αγίων και των Μαρτύρων. Η πίστη δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος παύει να πονά· σημαίνει πως ακόμη και μέσα στον πόνο δεν παύει να στρέφεται προς τον Θεό.

Όταν βλέπουμε ένα άρρωστο παιδί, έναν νέο άνθρωπο να μαραίνεται ή μια μητέρα να κρατά το χέρι του παιδιού της και να προσεύχεται με δάκρυα, κάθε ανθρώπινη εξήγηση φαντάζει φτωχή. Εκεί δεν αρμόζουν ψυχρές συμβουλές ούτε εύκολες θεολογικές απαντήσεις. Αρμόζει σιωπή, προσευχή, παρουσία και συμπόνια.

Ο πόνος του άλλου δεν είναι τόπος για να επιδείξουμε τη γνώση μας. Είναι ιερός τόπος όπου οφείλουμε να γονατίσουμε.

Ο Θεός δεν δημιούργησε τον θάνατο ούτε χαίρεται για την καταστροφή του ανθρώπου. Ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο ως καρπός της απομάκρυνσης από την Πηγή της ζωής. Και ο Χριστός δεν ήλθε για να εξηγήσει απλώς τον θάνατο· ήλθε για να τον συντρίψει.

Στάθηκε μπροστά στον τάφο του Λαζάρου και δάκρυσε. Δεν έμεινε αδιάφορος απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Έκλαψε μαζί με εκείνους που θρηνούσαν και ύστερα φανέρωσε ότι ο τάφος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή.»

Αυτή είναι η απάντηση της Εκκλησίας. Όχι μια θεωρία, αλλά

Όταν ο κόσμος σού ζητά να σωπάσεις..

«Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;»

Μη φοβηθείς. Υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες κανείς δεν σου ζητά να αρνηθείς φανερά τον Χριστό. Σου ζητούν κάτι πιο ήσυχο και γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνο: να μην Τον αναφέρεις, να κρύψεις τον Σταυρό, να κρατήσεις την πίστη σου σαν ιδιωτικό συναίσθημα που δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν.

Έτσι αρχίζει κάποτε η υποχώρηση της ψυχής. Όχι με μία μεγάλη προδοσία, αλλά με μικρές σιωπές που επαναλαμβάνονται. Με ένα χαμόγελο συγκαταβάσεως όταν χλευάζεται το ιερό. Με μία αλλαγή συζητήσεως όταν προσβάλλεται η Εκκλησία. Με τον φόβο μήπως μας θεωρήσουν παλαιούς, αμόρφωτους ή ξένους προς το πνεύμα του κόσμου.

Η ομολογία, όμως, δεν μετριέται από τον θόρυβο. Δεν χρειάζεται κραυγές, ύβρεις ούτε επιθετικότητα.

Ο άνθρωπος του Χριστού δεν αγωνίζεται να ταπεινώσει τον απέναντί του. Στέκεται ήρεμος, καθαρός και ακλόνητος. Αγαπά το πρόσωπο, αλλά δεν βαπτίζει την πλάνη αλήθεια. Υπομένει την ειρωνεία, χωρίς να επιστρέφει ειρωνεία. Μαρτυρεί όσα παρέλαβε από την Εκκλησία, χωρίς να μετακινεί τα αιώνια όρια για να γίνει αποδεκτός.

Ομολογεί εκείνος που δεν ντρέπεται να κάνει τον σταυρό του.

Εκείνος που δεν κρύβει ότι ελπίζει στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό.

Εκείνος που, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, προτιμά να χάσει την ανθρώπινη επιδοκιμασία παρά να πληγώσει τη συνείδησή του. Και αυτή η παρρησία δεν γεννιέται από ανθρώπινη γενναιότητα· γεννιέται από τη Χάρη, από την προσευχή, από τη μετάνοια και από τη ζωή μέσα στην Εκκλησία.

Δεν είναι κάθε σιωπή άρνηση. Υπάρχει η σιωπή της διακρίσεως, η οποία αποφεύγει την άκαρπη φιλονικία και περιμένει την κατάλληλη ώρα. Υπάρχει όμως και η σιωπή του φόβου. Εκείνη που γνωρίζει ότι πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια, αλλά κλείνει τα χείλη για να μη χαθεί η εύνοια των ανθρώπων. Τη διαφορά δεν την κρίνει ο θόρυβος γύρω μας· τη γνωρίζει η συνείδηση ενώπιον του Θεού.

Ας ρωτήσει, λοιπόν, ο καθένας τον εαυτό του: όταν το Όνομα του Χριστού αρχίζει να κοστίζει, παραμένω κοντά Του ή απομακρύνομαι λίγο για να προστατεύσω την εικόνα μου;

Όταν η πίστη χλευάζεται, σωπαίνω από διάκριση ή από ντροπή;

Όταν η αλήθεια γίνεται βαριά, κρατώ τον Σταυρό ή τον αφήνω για να ελαφρύνω τη θέση μου;

Κι αν κάποτε λύγισες, μη μείνεις στην πτώση. Η Εκκλησία δεν κλείνει τη θύρα στον φοβισμένο άνθρωπο που μετανοεί. Ο Χριστός γνωρίζει την ασθένειά μας και θεραπεύει εκείνον που επιστρέφει με συντετριμμένη καρδιά.

Η αληθινή ομολογία δεν αρχίζει από την πεποίθηση ότι είμαστε ισχυροί, αλλά από την ταπεινή παραδοχή ότι χωρίς Εκείνον δεν μπορούμε να σταθούμε.

Στάσου, λοιπόν, με ειρήνη. Όπως η κορυφή μένει ακίνητη κάτω από τους ανέμους, έτσι και η καρδιά ας μείνει στερεωμένη στον Χριστό. Χωρίς μίσος.

Χωρίς υπερηφάνεια.

Χωρίς φόβο ανθρώπων.

Και όταν έρθει η ώρα της ομολογίας, μη φροντίσεις πρώτα να διασώσεις το πρόσωπό σου ενώπιον του κόσμου· φρόντισε να μη χαθεί από τα χείλη και τη ζωή σου το πανάγιο Όνομα του Χριστού.

Η πίστη που φοβάται να φανερωθεί, χρειάζεται μετάνοια

Όχι οταν σου ζητούν σιωπή

Προσοχή γιατί η εκούσια σιωπή κάποτε αρνείται...

Ομολόγησε χωρίς φόβο

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το Κατά Ματθαίον 10, 32–33, επισημαίνει κατά το νόημα ότι η αληθινή ομολογία δεν στηρίζεται στην αυτάρκεια του ανθρώπου, αλλά στην άνωθεν Χάρη.

Ο Κύριος δεν ζητεί μόνο μία πίστη κρυμμένη στον νου, αλλά και την ομολογία με το στόμα, ώστε ο πιστός να παιδαγωγείται στην πνευματική παρρησία, στην αγάπη και στη σταθερότητα απέναντι στον φόβο.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος,

Ομιλία ΛΔ΄ εις το Κατά Ματθαίον. 

Η Αγία Παρασκευή η Οσιοπαρθενομάρτυς(26 Ιουλίου)

Καταγωγή, γέννηση και ανατροφή

Κατά το α΄ μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα στην αρχαία κοσμοκράτειρα Ρώμη, ζούσε και το γεμάτο χριστιανική ευσέβεια ζεύγος του Αγάθωνα και της Πολιτείας. Αν και πλούσιοι δεν ζούσαν
όπως οι σύγχρονοι τους, με διασκεδάσεις και σπατάλες. Μέριμνα τους καθημερινή ήταν η ελεημοσύνη των φτωχών, η ανακούφιση των ασθενών, η υποστήριξη χηρών και ορφανών.
Ένιωθαν όμως και μια λύπη: Δεν είχαν αποκτήσει παιδιά! Γι’ αυτό και αδιάκοπα προσεύχονταν στον Κύριο να τους χαρίσει έστω και ένα παιδί. Και για να ενισχύσουν το αίτημα τους,
πολλαπλασίαζαν τις φιλανθρωπίες τους. Και, ώ του θαύματος η αρμονική και ευσεβής συζυγία τους, με τη χάρη του Θεού που εισακούει τις προσευχές των πιστών, απέκτησε τον
καρπό της. Η Πολιτεία έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι. το όποιο, επειδή γεννήθηκε την έκτη ημέρα της εβδομάδας, ονόμασαν Παρασκευή.
Η μητέρα της Πολιτεία την κατηύθυνε σε έργα θεάρεστα, την ανέτρεφε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», της μάθαινε τα ιερά γράμματα, την οδηγούσε στην εκκλησία. Όταν δε
έφθασε στην εφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία, παρά τη σωματική ωραιότητα της, ελκύσθηκε η ψυχή της από τον παρθενικό βίο και, καθώς αναφέρουν οι βιογράφοι της
«όχι μόνον τους οφθαλμούς, οι όποιοι είναι οδός τον έρωτος, εφύλαττεν από θεωρίαν ανδρών», αλλά και καθετί που θα στεκόταν εμπόδιο στην κατά Χριστόν ζωή.

Θάνατος των γονέων, διανομή της περιουσίας

Όταν η Παρασκευή έφθασε στην ηλικία των 20 χρόνων, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου κάλεσε κοντά του τους γονείς της. Εκείνη έμεινε μόνη και κάτοχος της μεγάλης πατρικής
περιουσίας. Όπως και πριν, πολλαπλασιάστηκαν οι προτάσεις γάμου εκ μέρους πολλών νέων αντρών. Η Παρασκευή όμως δεν συγκινήθηκε απ’ αυτές. Πούλησε όλη την περιουσία
της και μοίρασε το αντίτιμο της στους φτωχούς, τους εμπερίστατους, τις χήρες και τα ορφανά, ένα δε μέρος το πρόσφερε «εἰς κοινόν ταμεῖον παρθένων, αἵ ὁποῖαι ἔζων ὁμού,
ἀφιερωμέναι εἰς τά ἔργα τοῦ ἐλέους καί εἰς τήν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου».
Η ίδια αφιέρωσε ολοκληρωτικά τον εαυτό της στην προσευχή, την ελεημοσύνη, τη διάδοση των αληθειών της χριστιανικής πίστης. Πολλοί από τους ειδωλολάτρες που την άκουγαν
προσελκύονταν στην χριστιανική πίστη, απαρνούμενοι τα είδωλα.
Αυτό όμως, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την οργή και το φθόνο των φανατικών εθνικών και των Ιουδαίων. Οι οποίοι έσπευσαν να καταγγείλουν το γεγονός στον αυτοκράτορα
Αντωνίνο, λέγοντας του ότι «κάποια γυναίκα, που λέγεται Παρασκευή, κηρύττει τον Ιησού, τον Υιό της Μαρίας» και υποστηρίζει πως «αυτός είναι μόνος Θεός αληθινός.

Ενώπιον του αυτοκράτορα

Παρενέργεια εμβολίων κατά Covid-19: «1,25 δις γυναίκες θα τεκνοποιήσουν ένα είδος ανθρώπου που δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής»

Όπως τόνισε «το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει μολυνθεί με ένα γονίδιο που δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας»

Ο Καναδός βιολόγος και κυτταρικός φυσιολόγος Daniel Nagase κατά τη διάρκεια δηλώσεών του σχετικά με τα εμβόλια Covid-19 τόνισε ότι «1,25 δις γυναίκες θα τεκνοποιήσουν ένα είδος ανθρώπου που δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής».

Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι «το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει μολυνθεί με ένα γονίδιο που δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας», αναφερόμενος στην πρωτεΐνη ακίδα (spike) και στο γενετικό υλικό που σχετίζεται με τα εμβόλια.

Σύμφωνα με τον Nagase, «η αντίστροφη μεταγραφάση δεν προκαλεί μόνο καρκίνο», ενώ ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει DNA που δεν μεταγράφεται σε πρωτεΐνες μέχρι την επόμενη γενιά».

🚨🚨ESPELUZNANTES DECLARACIONES del Dr. Daniel Nagase biólogo y fisiólogo celular canadiense :

"El genoma humano ha sido contaminado con un gen que jamás estuvo en la historia de la humanidad"

"La transcriptasa inversa no sólo causa cáncer".
"Existe ADN que no es transcrito a… pic.twitter.com/bmtX11ym7k

— dejanira (@dejanirasilveir) August 5, 2026

«Από όσο είναι γνωστό, αυτό δεν έχει γίνει ποτέ σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, ένα τοξικό γονίδιο (spike) να έχει εισαχθεί στο ανθρώπινο είδος και να είναι ικανό να παραμείνει κρυφό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Καναδός βιολόγος συνέχισε λέγοντας ότι «υπάρχει DNA στο “εμβόλιο” που δεν θα μεταγραφεί σε πρωτεΐνες μέχρι την επόμενη γενιά», υποστηρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει τη γενετική γραμμή των απογόνων.

«1,25 δισεκατομμύρια γυναίκες που μπορούν να γεννήσουν είναι πλέον φορείς μεταλλάξεων στην κυτταρική σειρά των ωοθηκών τους και θα γεννήσουν παιδιά με κάτι που δεν έχει ξαναδεί το ανθρώπινο είδος», δήλωσε.

«Αυτό είναι το μέγεθος του κακού που αντιμετωπίζουμε», πρόσθεσε ο Daniel Nagase.

pronews.gr

 

Το Σύστημα του Ερχόμενου Θηρίου – Όταν ο Αλγόριθμος θα Αποφασίσει ότι δεν Μπορείτε να Αγοράσετε Ψωμί

Όταν ο Αλγόριθμος Αποφασίζει ότι Δεν Μπορείτε να Αγοράσετε Ψωμί (Και η Ψηφιακή Υποδομή είναι ήδη Έτοιμη)

■ Τίς ὅμοιος τῷ Θηρίῳ; Τίς Δύναται Πολεμῆσαι μετ᾿ Αὐτοῦ; (Αποκάλυψη 13:4)

Γράφει ο Milan Adams

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΗ: Η ακόλουθη ανάλυση συνθέτει επαληθευμένη τεκμηρίωση Κεντρικής Τράπεζας, τεχνικές προδιαγραφές BIS και γνωστοποιήσεις εμπορικών τραπεζών έως το δεύτερο τρίμηνο του 2025. Η πορεία που περιγράφεται προκύπτει από τους δεδηλωμένους στόχους πολιτικής και την ανάπτυξη υφιστάμενων υποδομών. Παρουσιάζουμε τα δεδομένα όπως ακριβώς βρέθηκαν. Τα συμπεράσματα είναι αναπόφευκτα. — TZ

Η αποστείρωση του εμπορίου δεν ξεκίνησε με την απαγόρευση αλλά με την τριβή. Το παρατηρήσατε πρώτα στο παρκόμετρο που δεν δεχόταν πλέον κέρματα, έπειτα στην πινακίδα του καφέ που έγραφε «μόνο με κάρτα», και μετά στον δικό σας δισταγμό στο να χειριστείτε λογαριασμούς που ξαφνικά φάνηκαν ύποπτοι, ανθυγιεινοί, αρχαϊκοί. Κάθε περίπτωση από αυτές έμοιαζε ασήμαντη. Συγκεντρώστε τα σε μια δεκαετία και θα έχετε γίνει μάρτυρες του μεγαλύτερου δομικού μετασχηματισμού των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στη σύγχρονη ιστορία χωρίς και έχει ποτέ ψηφίσει ούτε με μία ψήφος για αυτό το θέμα.

Έχω περάσει τους τελευταίους οκτώ μήνες της ζωής μου θαμμένος στα αποθετήρια GitHub (πλατφόρμα προγραμματιστών) της κεντρικής τράπεζας, μέσα στα έγγραφα προμηθειών για την «υποδομή των ψηφιακών νομισμάτων της κεντρικής τράπεζας λιανικής» και στις ετήσιες εκθέσεις δικτύων πληρωμών που τώρα πλέον επεξεργάζονται περισσότερη αξία σε μια μέρα από το ΑΕΠ των περισσότερων εθνών. Η εικόνα που προκύπτει από αυτή την έρευνα δεν είναι υποθετική. Είναι αρχιτεκτονική. Και η αρχιτεκτονική, μόλις ενσωματωθεί στο πυρίτιο (στους υπολογιστές) και την πολιτική, καθίσταται

Κοίμηση της Αγίας Άννης Μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου (25 Ιουλίου)

Η Αγία Άννα, η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Ο πατέρας της, που ήταν ιερέας, ονομαζόταν Ματθάν και ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας. Τη δε μητέρα της, την έλεγαν Μαρία.

Η Αγια Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Bηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Bηθλεέμ, την Ελισάβετ.Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε την Παρθένο Μαρία.

Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό, αυτή πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιο ἀπελεύσονται» (Ματθαίου, κε' 46). Οι δίκαιοι, δηλαδή, θα μεταβούν για να απολαύσουν ζωή αιώνια.

Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ζωὴν τὴν κυήσασαν, ἐκυοφόρησας, ἁγνὴν Θεομήτορα, θεόφρον Ἄννα, διὸ πρὸς λῆξινοὐράνιον, ἔνθα εὐφραινομένων, κατοικία ἐν δόξῃ, χαίρουσα νῦν μετέστης, τοῖς τιμῶσί σεπόθῳ, πταισμάτων αἰτουμένη, ἱλασμὸν ἀειμακάριστε.

Μάικ Άνταμς: Ο Εφιάλτης Skynet του Πενταγώνου: Πώς τα Αυτόνομα Όπλα της Τεχνητής Νοημοσύνης Απειλούν την Ελλάδα και την Ανθρωπότητα

Το δόγμα «πρώτα η Τεχνητή Νοημοσύνη» μετατρέπει τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ σε μηχανή μαζικής εξόντωσης χωρίς ανθρώπινη συνείδηση – και η Ελλάδα βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο των αυτόματων γεωπολιτικών αναταράξεων.

Η στρατιωτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών αποκαλεί τον νέο της προσανατολισμό «πρόδηλο πεπρωμένο». Πρόκειται για το δόγμα του «AI-first» στρατού, όπου η τεχνητή νοημοσύνη δεν υποβοηθά απλώς τις επιχειρήσεις, αλλά τις καθοδηγεί. Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις γνωρίζουν πως αυτό το αφήγημα κρύβει μια ζοφερή πραγματικότητα: την οριστική μετάβαση σε έναν κόσμο όπου οι μηχανές αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Το σενάριο του «Skynet» από την κινηματογραφική φαντασία γίνεται επικίνδυνα υπαρκτό, και οι συνέπειες για την ανθρωπότητα –και ειδικότερα για την πατρίδα μας, την Ελλάδα– είναι ανυπολόγιστες.

Το Τέλος του Ανθρώπινου Στρατιώτη

Η αριθμητική είναι αμείλικτη. Για να εκπαιδευτεί ένας αξιόμαχος στρατιώτης απαιτούνται δύο δεκαετίες ζωής, οικογενειακής ανατροφής και σκληρής άσκησης. Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος μάχης συναρμολογείται σε λίγα λεπτά και κοστίζει ελάχιστα. Όταν το τίμημα μιας ανθρώπινης ζωής πέφτει σχεδόν στο μηδέν και η απόφαση της θανάτωσης μεταβιβάζεται σε λογισμικό, η φύση του πολέμου αλλάζει οριστικά. Το Πεντάγωνο έχει ήδη δηλώσει πως η Αμερική εισέρχεται στην εποχή της «πρόδηλης μοίρας» με όχημα την τεχνητή νοημοσύνη. Στην πράξη, αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος μπαίνει στο περιθώριο – και η συνείδηση μαζί του.

Τα πρώτα δείγματα γραφής είναι τρομακτικά. Σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, αυτόνομα τηλεκατευθυνόμενα τετρακόπτερα Kargu-2 εντόπισαν και εξουδετέρωσαν ανθρώπινους στόχους στη Λιβύη, χρησιμοποιώντας ενσωματωμένες κάμερες και αλγόριθμους μηχανικής μάθησης, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Το ΝΑΤΟ μετέτρεψε την Ουκρανία σε ζωντανό εργαστήριο δοκιμών για drones τεχνητής νοημοσύνης, με εταιρείες όπως η Palantir και η Maxar να ενσωματώνουν απευθείας τις επιχειρήσεις πληροφοριών στα ουκρανικά συστήματα στόχευσης. Οι ίδιοι αλγόριθμοι επιστρέφουν τώρα και στην αμερικανική ενδοχώρα: τα drones της Skydio, δοκιμασμένα στη Γάζα, περιπολούν ήδη αμερικανικές πόλεις για λογαριασμό πάνω από 800 υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας της Νέας Υόρκης και της Υπηρεσίας Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων.

Όταν η Μηχανή Επιλέγει τον Πόλεμο

Η μετάβαση αυτή είναι πιο ριζική από την εφεύρεση

Αγία Χριστίνα η μεγαλομάρτυς(24 Ιουλίου)

Η Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα, καταγόταν από την Τύρο της Συρίας και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού (περί το 200 μ.Χ.).

Ο πατέρας της, της έχτισε έναν πύργο και την έβαλε μέσα σ' αυτόν. Μάλιστα κατασκεύασε αγάλματα των ειδώλων και την διέταξε να θυσιάσει σ' αυτά. Εκείνη όμως τα έκανε όλα κομμάτια. Για αυτές της τις πράξεις, η αγία υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τον ίδιο της τον πατέρα και μετά φυλακίστηκε.

Στην φυλακή την άφησαν νηστική για να πεθάνει από την πείνα. Όμως, άγγελος Κυρίου της πήγαινε τροφή και της θεραπεύτηκαν όλες οι πληγές της.

Μετά την έριξαν στην θάλασσα, όπου έλαβε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Χριστό και άγγελος Κυρίου την έβγαλε στην στεριά.

Μόλις έγινε γνωστό ότι είχε διασωθεί, ο πατέρας της πρόσταξε και την έκλεισαν πάλι στην φυλακή. Την νύχτα που ακολούθησε ο πατέρας της πέθανε και την θέση του στο αξίωμα του στρατηγού την πήρε κάποιος ονόματι Δίων. Αυτός οδήγησε την μάρτυρα στο δικαστήριο. Και εκεί η αγία ομολόγησε την πίστη της. Αμέσως οργίστηκε και διέταξε να αρχίσουν τα βασανιστήρια.

Προφήτης Ιεζεκιήλ 23 Ιουλίου

Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ έζησε στα χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατά τον έκτο αιώνα π.Χ. (κατ' άλλους το 477π.Χ.). Ο πατέρας του ήταν Ιερέας και ονομαζόταν Βουζί και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Βαβυλώνα μετά την πρώτη κατάληψη της Ιερουσαλήμ, το 598 π.Χ.

Η ανατροφή του Ιεζεκιήλ υπήρξε πολύ επιμελημένη, μέσα στα πλαίσια των αυστηρών ηθών της πατροπαράδοτης θρησκείας. Ήταν αμείλικτος εχθρός κάθε κακίας και αμαρτίας και ήλεγχε με θάρρος τους υπερόπτες και αλαζονικούς άρχοντες. Ο Ιεζεκιήλ ήταν πολύ αγαπητός στο λαό και πολλοί προσέρχονταν σ' αυτόν, ακόμα και πρεσβύτεροι Ιουδαίοι, για να ζητήσουν τις συμβουλές του. Οι προφητείες του αναφέρονται κυρίως στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά.

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ιεζεκιήλ φονεύθηκε από τη φυλή του Γάδ, επειδή ήλεγχε τις ειδωλολατρικές τους ροπές. Τάφηκε στη σημερινή Βαγδάτη του Ιράκ.

Το βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ διαιρείται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος (κεφ. α'-κδ') περιέχει προειδοποιήσεις για την βέβαιη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το δεύτερο μέρος (κεφ. κε'-λβ') περιέχει προφητείες καταδίκης για διάφορα ειδωλολατρικά έθνη και το τρίτο μέρος (λγ'-μη') αποτελείται από προφητείες οι οποίες αναφέρονται σε διάφορα θέματα. Στο τρίτο μέρος περιλαμβάνεται και η προφητεία, η οποία αναφέρεται στο όραμα του Προφήτου Ιεζεκιήλ, το σχετικό με την θαυματουργική ζωογόνηση των γυμνών οστών, που γίνονται ζωντανοί άνθρωποι με το πρόσταγμα του Θεού (λζ', 1-14). Η προφητεία αυτή διαβάζεται στους Ιερούς Ναούς κατά τον Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδή το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής μετά την περιφορά του Επιταφίου, επειδή προφητεύει την ανάσταση των νεκρών, η οποία θα πραγματοποιηθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Τέλος, ας αναφέρουμε μερικά λόγια του προφήτη, που δίνουν αθάνατα μηνύματα ζωής αιωνίου: «Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς μὲ λέγων... ὅτι πᾶσαι αἱ ψυχαὶ ἐμαὶ εἰσιν ... Ἡ ψυχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα, αὐτὴ ἀποθανεῖται. Ὁ δὲ ἄνθρωπος ὃς ἔσται δίκαιος, ὁ ποιῶν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην ... ζωὴ ζήσεται, λέγει Κύριος» (Ιεζεκιήλ, ιη' 1-9). Δηλαδή, ο Κύριος μίλησε σε μένα και είπε: «κάθε ζωή ανθρώπου είναι δική μου. Αυτός που αμαρτάνει, αυτός και θα τιμωρηθεί με θάνατο. Ο άνθρωπος, όμως, που είναι δίκαιος, αυτός που τηρεί τις εντολές μου και φέρεται με δικαιοσύνη, αυτός θα ζήσει αιώνια, λέγει ο Κύριος».

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος γ’. θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπιπνοία, προκατήγγειλας, Θεοῦ Προφῆτα, ἐσομένων μυστηρίων τὴν ἔκβασιν τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀπόρρητον κένωσιν, καὶ αἰωνίων νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν Ἰεζεκιὴλ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.