Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ (30 Ἀπριλίου)

«Ἀπόστολε ἅγιε Ἰάκωβε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, 
παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν»
«Ο άγιος Ιάκωβος ήταν υιός του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιωάννου του Θεολόγου.
Μετά από την κλήση του Ανδρέου και του Πέτρου, προσκλήθηκε από τον ίδιο τον
Σωτήρα μαζί με τον αδελφό του να μαθητεύσουν σ᾽ Εκείνον.
 Αυτοί αμέσως και τον πατέρα και το πλοίο, και μ᾽ έναν λόγο τα πάντα άφησαν και
ακολούθησαν τον Κύριο. Και τόσο πολύ αγάπησε αυτούς ο Κύριος, ώστε στον μεν
 ένα να χαρίσει την ανάκληση πάνω στο στήθος Του (την ώρα του Μυστικού Δείπνου),
στον δε άλλον να πιει το ποτήριο που ο Ίδιος ήπιε. Ο άγιοι Ιάκωβος και Ιωάννης
επέδειξαν τέτοιον ζήλο υπέρ του Χριστού, ώστε να θελήσουν να κατεβάσουν φωτιά
από τον Ουρανό και να καταστρέψουν τους απίστους. Κι ίσως και θα το έκαναν, αν
 δεν τους εμπόδιζε η αγαθότητα Εκείνου. Γι᾽ αυτό λοιπόν ο Κύριος έπαιρνε αυτούς
και τον Κορυφαίο Πέτρο πάντοτε στις προσευχές Του και στις άλλες οικονομίες Του,
μυσταγωγώντας τους στα υψηλότερα και μυστικότερα από τα δόγματα. Αυτόν τον
μακάριο Ιάκωβο, μετά από το Πάθος και την Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού
Χριστού, επειδή δεν άντεχε ο Ηρώδης να μιλάει με θάρρος και να εξαγγέλλει το
σωτήριο κήρυγμα, τον συνέλαβε και τον φόνευσε με μαχαίρι, δεύτερον αυτόν μετά
τον Στέφανο τον μάρτυρα, στέλνοντάς τον έτσι στον Δεσπότη Χριστό».
Υψηλοτάτη η ποίηση του μεγάλου υμνογράφου της Εκκλησίας μας αγίου Θεοφάνους
για τον ῾άρχοντα όλης της γης᾽, όπως τον χαρακτηρίζει, άγιο Ιάκωβο, τον πρόκριτο
 μεταξύ των αποστόλων μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη τον Θεολόγο και τον άγιο
Πέτρο, ανεψιό μάλιστα του Κυρίου μας Ιησού, ως υιό της Σαλώμης, κόρης του
Ιωσήφ του μνήστορος της Υπεραγίου Θεοτόκου. Και τον χαρακτηρίζει άρχοντα,  και
διότι υπήρξε μαθητής του Κυρίου, αλλά και για τον θερμότατο ζήλο του υπέρ Αυτού,
τόσο που πρώτος αυτός από τους δώδεκα έδωσε τη ζωή του για Εκείνον.

ΠΕΡΙ ΦΘΟΝΟΥ

Για τον φθόνο και το μίσος

* Δεν θα μισήσης τον αδελφόν σου στην διάνοιάν σου, μας λέγει ο λόγος του Θεού. (Λευίτ. 19).

* Μετά των μισούντων ήμην ειρηνικός (Ψαλμός 119).

* Φθόνος ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον... (Σολομών)
.
* Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, διαβάζομε στην επιστολή (Α' Ιω. 3, 15).

* Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί... και ουκ οίδε πού
υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού (Α' Ιωάν. 2, 11).

* Αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς (Α' Πέτρ. 2, 1).

* Φανερά δε έστι τα έργα της σαρκός, άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις..., μας λέει ο απόστ. Παύλος στην προς Γαλάτας 5, 19-21.

AΓΙΟΣ - ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΟ !! (ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

«Οὐ μὴ δώσῃ Κύριος τὴν δόξαν Αὐτοῦ ἑτέρῳ». Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη στιγμές όπου η θεία Χάρις φανερώνει αθόρυβα αλλά ακατάλυτα την αλήθεια της Ορθοδόξου Πίστεως. Μία από αυτές τις ιερές στιγμές υπήρξε το μέγα θαύμα της σχισμένης κολόνας στον Πανάγιο Τάφο, το Μεγάλο Σάββατο του 1579 μ.Χ., όταν ο ουρανός μαρτύρησε ενώπιον ανθρώπων και εθνών ποια είναι η αληθινή Εκκλησία που φυλάττει ανόθευτη την Αποστολική Παράδοση.

Κατά τα χρόνια εκείνα, η Ιερουσαλήμ βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Οι Αρμένιοι, κινούμενοι από φιλοδοξία και επιθυμία κυριαρχίας στον Ναό της Αναστάσεως, κατόρθωσαν με χρήματα και πολιτικές πιέσεις να πείσουν τις οθωμανικές αρχές να αποκλείσουν τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο Δ’ από την τελετή του Αγίου Φωτός. Οι πύλες του Πανιέρου Ναού έκλεισαν για τους Ορθοδόξους και οι Αρμένιοι εισήλθαν μόνοι τους στο εσωτερικό, πιστεύοντας ότι θα λάβουν εκείνοι το Άγιο Φως.

Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης όμως δεν αντέδρασε με οργή ούτε με βία. Έμεινε έξω από τον Ναό, δίπλα σε μία μαρμάρινη κολόνα της εισόδου, γονατιστός και δακρυσμένος, προσευχόμενος με ταπείνωση προς τον Αναστάντα Χριστό. Μαζί του στεκόταν ο πιστός λαός των Ορθοδόξων, μέσα σε θλίψη αλλά και ελπίδα. Την ίδια ώρα, οι Αρμένιοι εντός του Ναού ανέμεναν μάταια την εμφάνιση του Αγίου Φωτός. Οι ώρες περνούσαν και το θαύμα δεν συνέβαινε.

Τότε, σύμφωνα με τις ιστορικές παραδόσεις και τις μαρτυρίες της εποχής, ακούστηκε ένας φοβερός κρότος που συγκλόνισε όλη την αυλή του Ναού. Η μαρμάρινη κολόνα δίπλα στην οποία προσευχόταν ο Πατριάρχης σχίστηκε υπερφυσικά στα δύο και από τη σχισμή εξήλθε το Άγιο Φως σαν αστραπή ουρανίου πυρός. Οι λαμπάδες του Ορθοδόξου Πατριάρχη άναψαν θαυματουργικά και το πλήθος έμεινε εκστατικό μπροστά στο σημείο του Θεού.

Η σχισμή εκείνη παραμένει μέχρι σήμερα ορατή στην αριστερή κολόνα της εισόδου του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, ως αψευδής μαρτυρία του θαύματος και σιωπηλή ομολογία της θείας επεμβάσεως. Πολλοί προσκυνητές, βλέποντας την κολόνα, αισθάνονται δέος και κατάνυξη, διότι η πέτρα έγινε μάρτυρας της Αναστάσεως και της ορθής πίστεως.

Το θαύμα αυτό συγκλόνισε ακόμη και τους αλλοπίστους. Ένας μουσουλμάνος αξιωματικός, ο Εμίρης Τούνομ, που φύλαγε τον χώρο

Άγιοι Ιάσονας και Σωσίπατρος οι Απόστολοι 29 Απριλίου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μητρόπολη Θηβών.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Μητρόπολη Κερκύρας και στις Μονές Διονυσίου Αγίου Όρους και Κύκκου Κύπρου.
Η Κάρα του Αγίου Σωσίπατρου βρίσκεται στη Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Σωσίπατρου φυλάσσονται στη Μητρόπολη Κερκύρας, στο Μητροπολιτικό Ναό Βέροιας και στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.

Οι Άγιοι Απόστολοι Ιάσων και Σωσίπατρος ανήκουν στη χορεία των Αποστόλων του Κυρίου και κατάγονταν ο μεν Ιάσων από την Ταρσό ή τη Θεσσαλονίκη, κατά το παλαιό χειρόγραφο, όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο δε Σωσίπατρος από την Αχαΐα.

Το όνομα του Ιάσων απαντά σε δύο από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Στις Πράξεις των Αποστόλων και στην προς Ρωμαίους Επιστολή του Παύλου.

Ο Απόστολος Παύλος, μετά τους Φιλίππους, ήλθε στην Θεσσαλονίκη, όπου δίδαξε επί τρεις εβδομάδες. Η διδασκαλία του επέσυρε το μίσος των Ιουδαίων, οι οποίοι στράφηκαν εναντίον του, παρακινώντας και τους αγοραίους της πόλεως. Επειδή φιλοξενούνταν στο σπίτι του Ιάσονος, οι Ιουδαίοι τον αναζήτησαν εκεί. Δεν τον βρήκαν όμως, γι' αυτό έσυραν τον Ιάσονα και τους άλλους αδελφούς στους πολιτάρχες, δηλαδή στους δημοτικούς άρχοντες. Στην αφήγηση αυτή των Πράξεων των Αποστόλων αναφέρεται για πρώτη φορά το όνομα του Ιάσονα. Στην προς Ρωμαίους Επιστολή ο Παύλος αναφέρει τον Ιάσονα με εκείνους που απηύθυναν χαιρετισμούς στους παραλήπτες της Επιστολής.

Από την Αγία Γραφή, από την οποία έχουμε τις πρώτες πληροφορίες και συγκεκριμένα στην προς Ρωμαίους Επιστολή, ο Ιάσων και ο Σωσίπατρος χαρακτηρίζονται «συγγενεῖς» του Αποστόλου Παύλου. Ο χαρακτηρισμός αυτός δημιούργησε ορισμένα ερωτήματα. Κατά πάσα πιθανότητα σημαίνει ότι ο Παύλος και ο Ιάσων ήταν ομότεχνοι, πάντως όχι συγγενείς εξ αίματος. Εν τούτοις, όπως δέχονται οι ερευνητές, ο αναφερόμενος στις Πράξεις των Αποστόλων και στην Επιστολή είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. «Τούτου τοῦ Ἰάσονος», λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, «καὶ Λουκᾶς μέμνηται. Οὐ γὰρ ἁπλῶς συγγενῆν μέμνηται, εἰ μὴ καὶ τὴν εὐσέβειαν εἶεν ἑοικότως αὐτῷ». Με το ίδιο πνεύμα ομιλεί και ο Θεοφύλακτος: «Εἰ μὴ γὰρ τοιοῦτοι ἦσαν, οὐκ ἂν αὐτῶν ἐμνήσθη». Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν ο Θεοδώρητος Κύρου, ο Οικουμένιος και όλοι οι νεότεροι ερμηνευτές. Δέχονται δηλαδή ταυτισμό του Ιάσονος των Πράξεων και της Επιστολής.

Ο Ιάσων φαίνεται ότι διατηρούσε μικρό εργαστήριο υφαντουργίας, στο οποίο ο Παύλος βρήκε εργασία. Αυτό σημαίνει ότι ο συνεργάτης του Αποστόλου ήταν εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη και ίσως μονίμως. Το Μηναίον της Εκκλησίας φέρει τον Ιάσονα Ταρσέα ως προς την καταγωγή. «Τούτων ὁ μὲν Ἰάσων Ταρσεὺς ἦν, ὃς καὶ πρῶτος ἐκεῖθεν ζωγρεῖται πρὸς τὴν εὐσέβειαν». Ίσως η άποψη αυτή σχηματίσθηκε από την φράση του Παύλου «οἱ συγγενεῖς μου» και κυρίως από παρερμηνεία σχετικής φράσεως των λεγομένων «Πράξεων τῶν Ἁγίων», έργο κατά πάσα πιθανότητα του 9ου αιώνα μ.Χ. Οι «Πράξεις τῶν Ἁγίων» αναφέρουν ότι ο Ιάσων καταστάθηκε από τον Παύλο, Επίσκοπος Ταρσού. «Ἐξ ἀρχῆς», λέγει το κείμενο των «Πράξεων τῶν Ἁγίων», «ὁμοῦ Ἰάσων τῆς Ταρσοῦ μητρόπολιν κυβερνῶν ἐμπεπίστευτο παρὰ Παύλου ὡς οἰκείαν πατρίδα». Αλλά το «οικείαν πατρίδα» δεν αναφέρεται στον Ιάσονα, αλλά στον Ταρσέα Παύλο, που εμπιστεύθηκε την πατρίδα του στον Ιάσονα. Αλλά και αν ακόμη ο Ιάσων καταγόταν από την Ταρσό, δεν θα ήταν Χριστιανός πριν από την εγκατάστασή του στη Θεσσαλονίκη. Τούτο είναι εύκολο να το ισχυρισθούμε, διότι εάν είχε γνωρίσει την χριστιανική πίστη στην Ταρσό, βρισκόμενος στην Θεσσαλονίκη έπρεπε τουλάχιστον να είχε προλειάνει το έδαφος. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Ιάσων ζούσε στην Θεσσαλονίκη και ότι έγινε μαθητής του Αποστόλου Παύλου.

Ἡ γῆ δέχεται τὸν σπόρο. Ἡ καρδιὰ ἄραγε δέχεται τὸν Χριστό;

Ἡ γῆ ποὺ ποτίζεται μὲ προσευχὴ

«Ὁ σπείρων ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριεῖ.» Ψαλμός 125

Δὲν εἶναι μόνο τὸ χώμα ποὺ χρειάζεται καλλιέργεια. Εἶναι καὶ ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ἡ γῆ, ὅταν μείνει ἀκαλλιέργητη, γεμίζει ἀγκάθια. Καὶ ἡ ψυχή, ὅταν ἀφήσει τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ταπείνωση, γεμίζει λογισμούς, σκληρότητα καὶ ψυχρότητα.

Ὁ μοναχὸς ποὺ σκύβει στὴ γῆ γιὰ νὰ φυτέψει, δὲν κάνει μόνο ἕνα χειρωνακτικὸ διακόνημα. Διδάσκει μυστικὰ ὅτι ὁ ἄνθρωπος πλαστῆκε γιὰ νὰ κοπιάζει μὲ εὐλογία, νὰ ἱδρώνει μὲ εὐχαριστία καὶ νὰ μεταμορφώνει τὸν κόπο σὲ δοξολογία Θεοῦ. Τὸ κάθε μικρὸ φυτό ποὺ μπαίνει στὴ γῆ μοιάζει μὲ μία μικρὴ ἐλπίδα ποὺ παραδίδεται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

Στὶς παλιὲς ὀρθόδοξες πολιτείες, οἱ μοναχοὶ ἔσπερναν μὲ τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι. Ἡ γῆ γινόταν προσευχητάρι. Τὸ νερὸ γινόταν εὐλογία. Ὁ ἥλιος γινόταν μάρτυρας τοῦ τίμιου κόπου. Καὶ ὅταν φύτρωνε ὁ καρπός, κανείς δὲν ἔλεγε «τὸ κατάφερα». Ἔλεγαν «Δόξα τῷ Θεῷ».

Ἔτσι σώζεται ὁ ἄνθρωπος. Ὄχι μὲ μεγάλα λόγια καὶ θορύβους, ἀλλὰ μὲ ἥσυχο κόπο, μὲ καθαρὰ χέρια, μὲ προσευχὴ ποὺ ποτίζει τὴν καθημερινότητα. Γιατί ὁ Θεὸς δὲν κοιτάζει πόσο μεγάλο εἶναι τὸ χωράφι μας, ἀλλὰ πόση ταπείνωση ἔχει ἡ καρδιά μας.

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει: «Ἡ ταπείνωσις καὶ χωρὶς ἔργα πολλὰ συγχωρεῖ ἁμαρτήματα πολλά.»

Καὶ ἴσως τελικὰ αὐτὸς ποὺ φυτεύει μὲ εἰρήνη στὴ γῆ, νὰ φυτεύει τὴν ἴδια ὥρα καὶ λίγη Βασιλεία Θεοῦ μέσα στὸν κόσμο.

Ἂς μάθουμε ξανά νὰ ἀγαποῦμε τὸν εὐλογημένο κόπο, τὴ σιωπή, τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν καθαρὴ ζωή. Γιατί ὅπου ὑπάρχει προσευχή, ταπείνωση καὶ τίμιος ἱδρώτας, ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.

Ἡ γῆ δέχεται τὸν σπόρο. Ἡ καρδιὰ ἄραγε δέχεται τὸν Χριστό;

Σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ κοπιάζουν σιωπηλά, μακριὰ ἀπὸ ἐπαίνους καὶ φωνές, καὶ κρατοῦν ἀκόμη λίγη καθαρότητα μέσα στὸν κόσμο.

Στὸν ἥσυχο κόπο τῆς γῆς, πολλὲς φορὲς κρύβεται ἡ πιο καθαρὴ προσευχή.

Ἡ ψυχὴ δὲν γεννήθηκε γιὰ τὴ γῆ. Θυμήσου ποῦ ἀνήκεις.

«Γνῶθι, ψυχή μου, τὴν ἄνω πατρίδα»

«Τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.» Πρὸς Κολοσσαεῖς γ´ 2

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐπλάσθη διὰ τὴν φθοράν, οὐδὲ διὰ νὰ καταλήξῃ εἰς τὸ χώμα τῆς λήθης. Ὁ Θεός, διὰ τοῦ ἀχράντου Λόγου καὶ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἐδημιούργησε τὰ σύμπαντα μὲ σοφίαν καὶ ἀγαθότητα, καὶ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν κτίσιν ἔθεσε τὸν ἄνθρωπον ὡς λογικὸν καὶ πνευματικὸν πρόσωπον, διὰ νὰ δοξάζῃ τὸ Πανάγιον Ὄνομα Αὐτοῦ. Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ ποὺ ἐλησμόνησε τὴν καταγωγήν της, προσκολλᾶται εἰς τὰ γήϊνα, καὶ ἀντὶ νὰ ἀναβαίνῃ πρὸς τὸ φῶς, βαραίνει μέσα εἰς τὴν μέριμναν, τὴν φιλαυτίαν καὶ τὴν φθοράν.

«Ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες.» Ψαλμός πα´ 6

Μεγάλη εἶναι ἡ εὐγένεια τῆς ψυχῆς. Δὲν εἶναι πλασμένη διὰ νὰ σύρεται μέσα στὰ πάθη καὶ στὴν γῆν, ἀλλὰ διὰ νὰ κοινωνῇ τῆς θείας ζωῆς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος λησμονῇ τὴν ἄνω πατρίδα, τότε τὸ χεῖρον νικᾷ τὸ κρεῖττον· τὸ σῶμα ἐξουσιάζει τὴν ψυχήν, καὶ ἡ καρδία ψυχραίνεται ἀπὸ τὴν χάριν. Ὅμως ὁ Κύριος δὲν παύει νὰ περιμένῃ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν ἀποστρέφεται τὸ πλάσμα Του, ἀλλὰ σπλαγχνίζεται ἐκεῖνον ποὺ μετανοεῖ καὶ κράζει ἐκ βάθους καρδίας· «φεῖσαι δέομαι».

Ὁ κόσμος ὅλος παρέρχεται. Τὰ σώματα γη γίνονται, οἱ δόξες σβήνουν, τὰ πλούτη χάνονται, καὶ ὅσα φαίνονται μεγάλα εἰς τοὺς ἀνθρώπους γίνονται σκιὰ καὶ καπνός. Μόνον ἡ ψυχὴ ποὺ ἔμαθε νὰ ἐλπίζῃ εἰς τὸν Κύριον μένει ἀκλόνητος. Διότι ἡ ἀληθινὴ πατρίδα τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἡ γῆ, ἀλλὰ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ὅταν καθαρθῇ, θυμᾶται τὴν οὐράνια καταγωγήν του καὶ ποθεῖ τὸ Ἄκτιστον Φῶς. Αὐτὸς ὁ πόθος εἶναι ἡ μυστικὴ νοσταλγία τῆς ψυχῆς διὰ τὸν Θεόν.

Ἀδελφέ, μὴ παραδώσῃς τὴν ψυχὴν σου εἰς τὰ πρόσκαιρα. Μὴ κάμῃς κατοικίαν σου τὴν φθοράν. Ἔγερσαι ἀπὸ τὸν ὕπνον τῆς ραθυμίας καὶ μνήσθητι τίνος εἶσαι εἰκών. Ἡ ψυχὴ σου ἐπλάσθη διὰ τὴν αἰωνιότητα.

Ἡ καρδία ποὺ ἐλπίζει εἰς τὸν Χριστόν, δὲν χάνεται ποτέ.

Ἀφιερώνεται εἰς κάθε ψυχὴ ποὺ κουράστηκε ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μέσα της διατηρεῖ ἀκόμη τὴν μυστικὴ δίψα τῆς οὐρανίου πατρίδος.

Ἡ ψυχὴ δὲν γεννήθηκε γιὰ τὴ γῆ. Θυμήσου ποῦ ἀνήκεις.

Αγίων Εννέα Μαρτύρων των εν Κυζίκω 28 Απριλίου

Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες της Κυζίκου δηλ. ο Θεόγνις, ο Ρούφος, ο Αντίπατρος, ο Θεόστιχος, ο Αρτεμάς, ο Μάγνος, ο Θεόδουλος, ο Θαυμάσιος και ο Φιλήμονας καταγόταν από διάφορους τόπους. Συνελήφθησαν όμως όλοι μαζί στη Κύζικο
την περίοδο των διωγμών. Όταν οδηγήθηκαν μπροστά στον τοπικό άρχοντα επέδειξαν θαυμαστή γενναιότητα και υπερασπίσθηκαν με παρρησία και θάρρος την πίστη τους. για το λόγο αυτό και για να καμφθεί το σθένος τους ρίχθηκαν στη φυλακή. Εκεί χωρίς νερό και ψωμί προσευχόταν και δοξολογούσαν τον Κύριό τους ο οποίος τούς αξίωσε να υποφέρουν για Εκείνον και ο ένας έδινε θάρρος στον άλλον. Όταν ο άρχοντας από τη φυλακή και τούς ρώτησε για τελευταία φορά αν επιμένουν να πιστεύουν στο Χριστό όλοι «εν ενί στόματι και μία καρδία» του απάντησαν ότι προτιμούν το μαρτύριο από το να αρνηθούν τον Πλάστη και Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου. Έξαλλος από οργή ο άρχοντας διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό τους χαρίζοντάς τους την ουράνια δόξα.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τὴ συμφωνία, ἐννεάριθμος, Μαρτύρων δῆμος, ἐν Κυζίκῳ ἱερῶς ἠνδραγάθησε, τὸν γὰρ Ὑπέρθεον Λόγον κηρύξαντες, ὑπὲρ αὐτοῦ ὡς ἀμνοὶ σφαγιάζονται, ὅθεν ἄφεσιν, αἰτοῦνται ἠμὶν καὶ ἔλεος, τοὶς μέλπουσιν αὐτῶν τὴν θείαν ἄθλησιν

Οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες τῶν ψυχῶν.

«Εἶναι ἀληθινὰ σπάνιοι, καὶ μάλιστα τώρα, αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουν νὰ ποιμαίνουν καλὰ καὶ νὰ γιατρεύουν λογικὲς ψυχές». Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Λόγος Εἰκοστός

Ζοῦμε καιροὺς ποὺ πολλοὶ μιλούν, ἀλλὰ λίγοι θεραπεύουν. Πολλοὶ διδάσκουν μὲ λόγια, ἀλλὰ ἐλάχιστοι σκύβουν μὲ πόνο πάνω στὴν πληγωμένη ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅμως, ἡ ψυχὴ δὲν ζητεῖ ἀπλῶς μία συμβουλή. Ζητεῖ πατέρα. Ζητεῖ ἄνθρωπο προσευχῆς. Ζητεῖ καρδιὰ ποὺ νὰ ἔχει γευθεῖ τὸν Χριστό.

Ὁ ἀληθινὸς ποιμένας δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κυριαρχεῖ, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ σταυρώνεται γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν θεραπεύει μὲ ψυχολογικὲς τεχνικὲς, ἀλλὰ μὲ δάκρυα, νηστεία, ἀγρυπνία καὶ προσευχή. Ἡ παρουσία του γαληνεύει, διότι μέσα του κατοικεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.

«Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· καὶ γινώσκω τὰ ἐμά, καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν».

Κατὰ Ἰωάννην 10:14

Ὁ καλὸς ποιμένας γνωρίζει τὴν πληγὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου χωρὶς νὰ τὸν ταπεινώνει. Διορθώνει χωρὶς σκληρότητα. Ἐλέγχει χωρὶς ὀργή. Ἀγαπᾶ χωρὶς συμφέρον. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι σπάνιος. Διότι χρειάζεται νὰ νεκρωθεῖ τὸ ἴδιον θέλημα καὶ νὰ κατοικήσει μέσα στὴν καρδιὰ ἡ ταπείνωσις τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν θεωροῦσαν τὴν ποιμαντικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ διακονία αἵματος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔτρεμαν μπροστὰ στὴν εὐθύνη μιᾶς ψυχῆς. Διότι μία ψυχὴ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο.

«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες».

Πρὸς Ἑβραίους 13:17

Καὶ ὅπως τὸ σώμα χρειάζεται ἰατρό, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ χρειάζεται πνευματικὸ θεραπευτή. Ἄνθρωπο φωτισμένο. Ἄνθρωπο ποὺ νὰ ἔχει πολεμήσει τοὺς λογισμούς του. Ποὺ νὰ ἔχει περάσει μέσα ἀπὸ τὴν κάμινο τῶν πειρασμῶν καὶ νὰ μὴν ἔχασε τὴν ἀγάπη.

Ὁ κόσμος σήμερα διψᾶ γιὰ λόγια παρηγοριάς, ἀλλὰ περισσότερο διψᾶ γιὰ ἀληθινὰ παραδείγματα. Διότι ἡ ἁγιότητα δὲν φωνάζει. Ἡ ἁγιότητα θεραπεύει σιωπηλά.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Μέγας Ποιμήν τῶν προβάτων, χάρισέ μας ποιμένες ὀρθοτομοῦντας τὸν λόγον τῆς Σῆς ἀληθείας. Φώτισον τοὺς πνευματικοὺς πατέρες, στήριξον τοὺς κοπιῶντας καὶ ἴασαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν διὰ τῆς χάριτός Σου. Ἀμήν.

Ὅταν ἡ ψυχὴ βρεῖ ἀληθινὸ ποιμένα, τότε ἀναπαύεται ὅπως τὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος (Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου)

Σήμερα ὁ Χριστὸς διαλαλεῖ σὲ μᾶς τοὺς ἄθλους τῆς Σαμαρείτιδος καὶ πρέπει τὸ φτωχὸ πλοιάριο τοῦ λόγου μου νὰ διαπλεύση τὸ πέλαγος τῶν κατορθωμάτων της. Βλέπω τὴν πίστη της καὶ θέλω νὰ φτιάξω τὸ ἐγκώμιό της καὶ μαζί σας νὰ ἐπαινέσω τὴν φτωχιὰ καὶ τὴν πλούσια, τὴν πόρνη καὶ τὴν ἀπόστολο, τὴν ἄσωτη καὶ τὴν πιστή, τὴν πολύγαμο καὶ πολυδύναμη, αὐτὴ ποὺ πολλοὺς ἐμόλυνε καὶ ποὺ τὸν μονογενῆ γιὸ τοῦ Θεοῦ ὑπηρέτησε. Αὐτὴ ποὺ μολύνθηκε καὶ καθαρίστηκε, ποὺ δίψασε κι ἐπιθύμησε νερὸ ζωντανό, καὶ κληρονόμησε τὰ νάματα τῆς χάρης τοὐρανοῦ.

Τί λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ποὺ βροντερὰ φανέρωσε τὰ ἄρρητα μυστήρια; Φτάνει ὁ Ἰησοῦς σὲ μιὰ πόλη τῆς Σαμαρείας, ποὺ λέγεται Συχάρ, καὶ στὸ μέρος ποὺ ὁ Ἰακώβ ἔδωσε στὸ γιό του τὸν Ἰωσήφ. Ἦταν ἐκεῖ τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, κουρασμένος λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία κάθισε πάνω στὸ χεῖλος τοῦ πηγαδιοῦ. Ἦταν ἡ ἕκτη ὥρα περίπου. Ἦρθε μιὰ γυναῖκα ἀπ’ τὴ Σαμάρεια νὰ βγάλη νερό. Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς, δός μου νὰ πιῶ. Οἱ μαθηταί του εἶχαν φύγει στὴν πόλη γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα. Κουρασμένος ὁ Ἰησοῦς.

Τί λέει λοιπὸν ὁ Ἡσαΐας ὁ προφήτης; Ὁ Θεὸς, ὁ μέγας δὲν θὰ πεινάση, οὔτε θὰ διψάση  οὔτε θὰ κοπιάση. Οὔτε τὸ βάθος τῆς σοφίας του θὰ βρεθῆ. Ἀλλὰ καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος γράφει γι’ αὐτὸν στὸ εὐαγγέλιό του: Κι ἀφοῦ νήστεψε σαράντα μέρες καὶ σαράντα νύχτες ἔπειτα ἐπείνασε. Ἔτσι κι ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὅπως ἄκουσες πρὶν ἀπὸ λίγο λέει.  Κουρασμένος ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία κάθισε στὸ χεῖλος τοῦ πηγαδιοῦ.

Ἦταν ἡ ἕκτη ὥρα τῆς ἡμέρας. Ὁ ἕνας λέει ὅτι ἐπείνασε, ὁ ἄλλος ὅτι ἐκοπίασε κι ὁ προφήτης Ἡσαΐας ἐμπνευσμένος  ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα δηλώνει ὅτι ὁ Θεὸς ὁ μέγας οὔτε θὰ πείναση, οὔτε θὰ διψάση, οὔτε θὰ κοπιάση. Οὔτε θὰ βρεθῆ τὸ βάθος τῆς σοφίας του. Πῶς θὰ γίνη δυνατὸ νὰ διασωθῆ ἡ ὁμοφωνία τῶν Εὐαγγελίων καὶ τῆς προφητείας; Ἐπειδὴ ἡ οἰκονομία τοῦ μεγάλου Θεοῦ οἰκονομήσε γιὰ τὸ Σωτῆρα μας ἕνα διπλὸ καὶ παράδοξο συνδυασμὸ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου κατὰ τὴν εὐχαρίστηση καὶ τὸ θέλημά του, γι’ αὐτὸ ὁ προφήτης ἐξαγγέλλει τὴ δύναμη καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς θεότητας, ἐνῷ οἱ ἀπόστολοι καὶ εὐαγγελιστές δείχνουν ἀληθινὴ τὴν οἰκονομία τοῦ σώματος.  Κουρασμένος λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία καθόταν ἔτσι πάνω στὸ πηγάδι. 

Ἦταν περίπου ἕκτη ὥρα. Ἔρχεται μιὰ γυναῖκα ἀπὸ τὴ Σαμάρεια νὰ ἀντλήση νερὸ καὶ ὁ Ἰησοῦς τῆς λέει·  δῶσε μου νὰ πιῶ. Οἱ μαθηταὶ του εἶχαν φύγει στὴν πόλη γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα καὶ ἡ Σαμαρείτισσα τοῦ εἶπε· Πῶς ἐσὺ ποὺ εἶσαι Ἰουδαῖος ζητεῖς νὰ πιῆς ἀπὸ μένα ποὺ εἶμαι Σαμαρείτισσα;

Εἶναι ἀνάγκη, ἀγαπητοὶ, νὰ ἐξετάσωμε γιατὶ ὥρισε καὶ τὸν τόπο καὶ τὴν ὥρα καὶ τὴν ἀπουσία τῶν μαθητῶν. Τὸν τόπο, κάθισε κοντὰ στὸ πηγάδι· τὴν ὥρα, ἦταν περίπου ἡ ἕκτη ὥρα·  τὴν ἀπουσία τῶν μαθητῶν, οἱ μαθηταὶ του εἶχαν πάει στὴν πόλη γιὰ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα. Γιὰ ποιὸν λόγο ἀνάφερε τὸν τόπο; Ἐπειδὴ ὑπῆρχε πνευματικὸ θήραμα πῆγε στὸ μέρος αὐτό, γιὰ νὰ τὸ συλλάβη. Δὲν βλέπεις τὶ κάνουν οἱ ψαράδες; Δὲν ἀνεβοκατεβαίνουν σὲ κάθε μεριὰ τῆς θάλασσας ἀλλὰ σ’ ὥρισμένο μέρος ποὺ ξέρουν ὅτι ὑπάρχουν ψάρια.  Γιατὶ αὐτὰ πηγαίνουν περισσότερο σὲ ὡρισμένα σημεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ - Εὐαγγέλιον - Ἀπόστολος

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟN ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Δ´ 5 - 42

5 Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν ᾿Ιακὼβ ᾿Ιωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. ὁ οὖν ᾿Ιησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη.
7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ ᾿Ιουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται ᾿Ιουδαῖοι Σαμαρείταις.
10 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν;
12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν ᾿Ιακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·
14 ὃς δι' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.
15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε,
θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν ῾Ιεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν.
 21 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν ῾Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐστίν.
23 ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.
 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα.26 λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.
 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ' αὐτῆς; 28 ᾿Αφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις·
29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.
31 ᾿Εν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον.
35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων.
37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε.
39 ᾿Εκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ' αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας.
 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

ΑΠΟΔΟΣΗ

Εκείνο τον καιρό πήγε ο Ιησούς στην πόλη της Σαμάρειας πού λεγόταν Συχάρ, κοντά στον τόπο πού έδωσε ο Ιακώβ στο γιο του Ιωσήφ. Ήταν δε εκεί ένα πηγάδι, πού το είχε ανοίξει ο Ιακώβ· ο Ιησούς λοιπόν, κουρασμένος όπως ήταν από την οδοιπορία, πήγε και καθόταν απλά και ταπεινά κοντά στο πηγάδι· η ώρα ήταν πάνω-κάτω μεσημέρι.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ Καί ὅτι πρέπει νά καταφρονοῦμε τά παρόντα (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

Ὅλη αὐτή τήν περίοδο πού διανύομε τώρα, ἐπεκτεινομένη σέ πενήντα ἡμέρες, ἑορτάζομε τήν ἀπό τούς νεκρούς ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μέ αὐτή τήν παράτασι τήν ὑπεροχή της ἀπέναντι στίς ἄλλες ἑορτές. ῎Αν καί βέβαια αὐτή ἡ περίοδος τῶν ἡμερῶν περιλαμβάνει καίτήν ἐπέτειο μνήμη τῆς ἐπανόδου στούς οὐρανούς, ἀλλά καί αὐτή δεικνύει τή διαφορά τοῦ ἀναστάντος Δεσπότου πρός τούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού κατά καιρούς ἔχουν ἀναβιώσει.
Πραγματικά ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπό τούς νεκρούς ἀναστήθηκαν ἀπό ἄλλους καί, ἀφοῦ ἀπέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στή γῆ. Ὁ δέ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, δέν κυριεύεται πλέον καθόλουἀπό τόν θάνατο. Διότι μόνο αὐτός, ἀφοῦ ἀνέστησε τόν ἑαυτό του τήν τρίτη ἡμέρα, δέν ἐπέστρεψε πάλι στή γῆ,ἀλλά ἀνέβηκε στόν οὐρανό, καθιστώντας τό φύραμά μας πού εἶχε λάβει ὁμόθρονο μέ τόν Πατέρα ὡς ὁμόθεο.
Γι᾿ αὐτό εἶναι ὁ μόνος πού ἔγινε ἀρχή τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως ὅλων καί ὁ μόνος πού κατέστη ἀπαρχή τῶν νεκρῶν καί πρωτότοκος ἀπό τούς νεκρούς καί πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καί ὅπως ὅλοι,ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, ἀποθαίνουν στόν ᾿Αδάμ, ἔτσι στόν Χριστό θά ζωοποιηθοῦν ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι,ἀλλ᾿ ὁ καθένας στήν τάξι του. Ἀπαρχή εἶναι ὁ Χριστός, ἔπειτα οἱ ὀπαδοί τοῦ Χριστοῦ κατά τήν παρουσία του,ἔπειτα οἱ τελευταῖοι, ὅταν καταργήση κάθε ἀρχή καί ἐξουσία καί δύναμι καί θέση ὅλους τούς ἐχθρούς του κάτωἀπό τά πόδια του.
Τελευταῖος ἐχθρός πού θά καταργηθῆ εἶναι ὁ θάνατος (Α´ Κορ. 15,22 ἑἑ), κατά τήν κοινή ἀνάστασι, μέ τήν ἐσχάτη σάλπιγγα. Διότι πρέπει τό φθαρτό τοῦτο στοιχεῖο νά ἐνδυθῆ ἀφθαρσία καί τό θνητό τοῦτο νά ἐνδυθῆ ἀθανασία (Α´ Κορ. 15,53).

Τέτοια δωρεά μᾶς προσφέρει ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου, καί γι᾿ αὐτό μόνο αὐτήν ἑορτάζομε μέ τόση διάρκεια σάν ἀθάνατη καί ἀνώλεθρη καί ἀΐδια, προεικονίζοντας μέ αὐτά καί τήν μέλλουσα μακαριότητα τῶνἁγίων, ἀπό τήν ὁποία ἔχει ἐξαφανισθῆ κάθε ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός. Ὑπάρχει δέ σ᾿ αὐτήν εὐφροσύνη καίπανήγυρις ἐνθουσιώδης καί ἀναλλοίωτη. Διότι ἐκεῖ εἶναι πραγματικά ἡ κατοικία τῶν εὐφραινομένων.
Γι᾿ αὐτό ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος ἐνομοθέτησε πρίν ἀπό τίς ἡμέρες αὐτές νά τελοῦμε τήν ἱεράτεσσαρακοστή μέ νηστεία καί ἀγρυπνία καί μέ προσευχή καί κάθε εἶδος ἀσκήσεως τῶν ἀρετῶν. Μέ τήν τεσσαρακοντάδα τῶν ἡμερῶν δεικνύει ὅτι σ᾿ αὐτόν τόν αἰῶνα ἡ ζωή τῶν σωζομένων δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μετάνοια καί θεοφιλής βίος. Μέ τήν πεντηκοστή δέ αὐτή, πού διανύομε τώρα, ἐπιδεικνύει τήν ἄνεσι καί ἀπόλαυσι πού θά ὑποδεχθῆ αὐτούς πού ἔζησαν ἐδῶ ἐναγωνίως γιά τόν Θεό.
Γι᾿ αὐτό ἐκείνη μέν εἶναι τεσσαρακοστή, ἔχει συνακόλουθη τήν μνήμη τῶν σωτηρίων παθῶν καί μετά τήν ἑβδόμη ἑβδομάδα λαμβάνει τήν λύσι τῆς νηστείας.αὐτή δέ σάν πεντηκοστή συμπεριλαμβάνει καί τήν ἀπό τή γῆ μετάθεσι στόν οὐρανό καί τήν κατάβασι καί διάδοσι τοῦ θείου Πνεύματος. Διότι αὐτός ἐδῶ ὁ αἰών εἶναι ἑβδοματικός καί συνίσταται ἀπό τέσσερις ἐποχές καί μέρη καί στοιχεῖα καί γι᾿ αὐτούς πού σ᾿ αὐτόν καθιστοῦν τούς ἑαυτούς των κοινωνούς τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, πού ἀρχίζει ἀπό τήν ὀγδόη καί καταλήγει στήν ὀγδόη καί ἀφοῦ ξεπεράση τήν ἑβδομάδα καί τήν τετρακτύ, διά τῆςἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί τῆς ἔπειτα ἀπό αὐτήν ἀναλήψεως παριστάνει τήν μέλλουσα ἀνάστασι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί τήν κατ᾿ αὐτήν ἀνύψωσι τῶν ἀξίων στά σύννεφα πρός τήν θεία συνάντησι καί στήν συνέχεια τήν συνύπαρξι καί ἀνάπαυσι μέ τόν Θεό στούς αἰῶνες.

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Ἀδελφόθεος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων 27 Απριλίου

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Συμεών, ἀναδείχθηκε διάδοχος τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου (κοιμήθηκε τὸ 62 μ.Χ.), μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους τὸ 70 μ.Χ.
Κατὰ τὸν Ἠγήσιππο ἦταν υἱὸς τοῦ Κλωπᾶ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἰούδα. Κατὰ ἄλλη δὲ ἐκδοχὴ ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.
Ἐνῷ ἐπισκόπευε στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ αὐτοκράτορα Τραϊανοὺ (98-117 μ.Χ.), διαβλήθηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς στὸν ὕπατο Ἀττικὸ γιὰ τὸν ἀποστολικό του ζῆλο.
Ὁ Συμεὼν κατηγορήθηκε ὄχι ἀπὸ Χριστιανοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ ἀπὸ Ἰουδαίους. Ἡ κατηγορία περιελάμβανε δυὸ σκέλη. Τὸ ἕνα ἦταν ὅτι καταγόταν ἀπὸ τὸ γένος Δαβὶδ καὶ τὸ ἄλλο ὅτι ἦταν Χριστιανός.
Ἀφοῦ συνελήφθη, βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ στὴν συνέχεια ὁδηγήθηκε σὲ σταυρικὸ θάνατο, τὸ ἔτος 107 μ.Χ., σὲ ἡλικία ἑκατὸν εἴκοσι ἐτῶν.
Στοὺς Παρισινοὺς Κώδικες βρίσκεται Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Συμεών, ποίημα τοῦ ὑμνογράφου Θεοφάνους.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Χριστοῦ σὲ συγγενῆ, Συμεὼν Ἱεράρχα, καὶ Μάρτυρα στερρόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην ὀλέσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα, ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαίς σου λαμβάνομεν.

9 ΜΑΪΟΥ 1956. Όταν ο «Εθνάρχης» Καραμανλής στην Αθήνα, έπνιγε στο αίμα διαδήλωση κατά της εκτέλεσης Καραολή-Δημητρίου και ΥΠΕΡ της ΕΝΩΣΗΣ της Κύπρου με την Ελλάδα. Τρεις Έλληνες διαδηλωτές νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες από σφαίρες αστυνομικών. Η ιστορία που ΠΟΤΕ δεν έμαθες.

9 Μαΐου 1956 : 

Παραμονές του απαγχονισμού (=κρεμάλα για τους νεότερους που ίσως δεν καταλαβαίνουν την λέξη)

από τους Βρετανούς, στην Κύπρο, 

των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Μιχαήλ Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.

9 Μαΐου 1956. Αθήνα: 

Με εντολή του «Εθνάρχη» Καραμανλή η αστυνομία έπνιγε στο αίμα την διαδήλωση στην Αθήνα κατά της εκτέλεσης Καραολή-Δημητρίου και υπέρ της ΕΝΩΣΗΣ της Κύπρου με την Ελλάδα. 

Τρεις Έλληνες διαδηλωτές νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες (αρκετοί από σφαίρες "Ελλήνων" αστυνομικών - όπως πάντα η αστυνομία είναι οι πραιτοριανοί του καθεστώτος, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο).

Τα παραπάνω ΔΕΝ διαβάσαμε -και δεν διδάξαμε- ΠΟΤΕ σε ΚΑΝΕΝΑ σχολικό βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας. 


Μήπως ήρθε η ώρα ΕΣΥ να διδάξεις 

Η αποκαλυπτική εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτη για τον Οικουμενισμό - Ειδήσεις - Ενωση Ορθοδοξων Δημοσιογραφων

 

Εδώ όμως πρέπει να πούμε, ότι υπήρξε Ορθόδοξη Συνοδική καταδίκη της οικουμενιστικής παναιρέσεως. Το εκκλησιαστικό γεγονός ήταν η Σύνοδος της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948, ένα μόλις μήνα πριν το ιδρυτικό Συνέδριο του ΠΣΕ στο Άμστερνταμ! Το Συνέδριο της Μόσχας έγινε στο περιθώριο των εορτασμών των 500 ετών αυτοκεφαλίας του Πατριαρχείου της.

Ουσιαστικά, ήταν μια πανορθόδοξη Σύνοδος στην οποία συμμετείχαν με αντιπροσώπους ή επικεφαλής ιεράρχες όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, πλην εκείνων που βρισκόταν σε άμεση εξάρτηση από τον Δυτικό παράγοντα:

1. Του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καθοδηγούμενου υπό του ακραίου οικουμενιστή και Μασόνου Μητροπολίτη Θυατείρων Γερμανού, με τον Πατριάρχη Μάξιμο Ε’ σε ουσιαστική ομηρία (οδηγήθηκε σε παραίτηση τον Οκτώβριο του 1948 υπό το πρόσχημα της ψυχοπάθειας), έως ότου αντικατασταθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Αθηναγόρα (ο οποίος κατέφθασε στην Τουρκία με το προσωπικό αεροπλάνο του Προέδρου Τρούμαν, τον Ιανουάριο του 1949).
 
2. Της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την Ελλάδα να βιώνει τις τελευταίες τραγικές ημέρες του Εμφυλίου Πολέμου, (που προκάλεσε η Μ. Βρετανία), και ουσιαστικά να βρίσκεται υπό Αμερικανική στρατιωτική κατοχή).
 
3. Και της Εκκλησίας της Κύπρου (με την Κύπρο ακόμη υπό σκληρή Βρετανική κατοχή).

Οι αποφάσεις της Μόσχας αποτέλεσαν καίριο πλήγμα στο επερχόμενο αμερικανοκίνητο ιδρυτικό συνέδριο του ΠΣΕ, καθώς τορπίλισαν θεολογικά -επαναλαμβάνω: