Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (30 Ἰουνίου)

Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία µας εορτάζει τους Δώδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέ­ρει ένας ύμνος της εορτής.

Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο. Το αποστολικό αξίωμα είναι το πιο τιμητικό αξίωμα στην Εκκλησία. Υπερέχει από κάθε άλλο αξίωμα.
Έφεραν δε εις πέρας την τιμητική αποστολή τους οι Απόστολοι με τη Χάρη και βοήθεια του Παναγίου Πνεύ­ματος, που έλαβαν κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.


Δεν είχαν κατά κόσµον προσόντα, στα οποία θα μπορούσαν να βασισθούν και να προχωρήσουν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου. Ωραία ερωτά ο Ιερός Χρυσόστομος: «Tίνι γάρἐθάρρουν;». Πού μπορούσαν να στηριχθούν και να έχουν θάρρος για το έργο τους; «Τῇ δεινότητι τῶν λόγων;», στη ρητορική τους μήπως ικανότητα; «Ἀλλά πάντων ἦσανἀμαθέστεροι», απαντά ο ίδιος ιερός Πατήρ. Ήσαν αγράμματοι ψαράδες. Αλλά μήπως μπορούσαν να βασισθούν, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, «τῇ περιουσίᾳ τῶν χρημάτων;», στον πλούτο τους; «Ἀλλ’ οὐδέ ράβδον, οὐδέ ὑποδήματα εἶχον», ήσαν δηλαδή πάμπτωχοι υλικά. «Ἀλλά τῇ περιφανείᾳ του γένους;»,επιμένει να ερωτά ο Άγιος. Μήπως κατήγοντο από κάποιο ξακουστό γένος και αυτό τους έδινε «αέρα» και θάρρος; «Ἀλλ’ εὐτελεῖς ἦσαν καί ἐξ εὐτελῶν», απαντά. Ήσαν άνθρωποι άσημοι του άπλου λαού, παιδιά φτωχών γονέων με τίπο­τε το εντυπωσιακό κατά κόσµον (ΕΠΕ 12,370).
Και όμως αυτοί οι άσημοι, οι αγράμματοι και φτωχοί, με τη χάρη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ανέτρεψαν το κατεστημένο των αιώνων, φώτισαν τη σκοτισμένη ανθρωπότητα, άνοιξαν την μετά Χριστόν εποχή στην ιστορία του κόσμου, εξευγένισαν με το κήρυγμα του Ευαγγελίου τα ήθη και εξαγίασαν με τη Χάρη των Μυστηρίων της Εκκλησίας τους ανθρώπους.

Η προσφορά των Αγίων Αποστολών στην ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Έθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος µας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι Αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο. Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους, με την ζωή τους.

 Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, οι άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής:

Οι πρωτοκορυφαίοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρώμη , ο πρώτος με σταυρικό θάνατο,
 με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό. Ο άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πάτρα, σε σταυρό με σχήμα Χ. Ο άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθ­ηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα. Ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πάτμο και τελικά πέθανε στην Έφεσο. Ο άγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας. Ο άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την 
ψυχή του. Ο άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας. Ο άγιος Ματθαίος μαρτύρησε διά λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας. Ο άγιος Ιάκωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ’ ένα 
σταυρό. Ο άγιος Σίμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ’ ένα σταυρό 
στη Μαυριτανία της Αφρικής. Ο άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ένα δέντρο. Τέλος, ο άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με 
φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.

Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωή τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωή αληθινά πνευματική.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ´.

Ἀπόστολοι Ἅγιοι, πρεσβεύσατε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ 

ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

«Ποίοις πνευματικοῖς ᾄσμασιν ἐπαίνέσωμεν Πέτρον καί Παῦλον;».

Εορτάζουν σήμερα «οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόδρομοι καί τῆς οἰκουμένης διδάσκαλοι», κι ιερός υμνωδός της Εκκλησίας εκφράζει την απορία όλων μας: Με τι λόγια και με ποιους ύμνους να πλέξουμε εγκώμια και να τιμήσουμε επάξια τους δύο Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους;

Και  είναι η εορτή αυτή και η χαρά ένα γεγονός πολυσήμαντο και πολυδιάστατο για τη θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία· για το επουράνιο και το επίγειο θυσιαστήριο της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο.

Αν κάθε έθνος έχει τους ήρωες του και τους τιμά όπως τους αρμόζει, αν κάθε πόλη έχει τους ευεργέτες της, που πολλά προσέφεραν σ’ αυτήν από πολύ αγάπη έτσι και η Αγία μας Εκκλησία έχει τους δικούς της ήρωες. Τους ήρωες της πίστεως, της αυταπάρνησης, της αρετής και της αγιότητας. Τα ονόματά τους γραμμένα με χρυσά γράμματα στα δίπτυχα του ουρανού, είναι σύμβολα. Το άφθαστο μεγαλείο τους ουράνιο.

Και σήμερα δύο απ’ αυτούς τους ήρωες μάς παρουσιάζει η Εκκλησία μας. Δύο φωστήρες ολόλαμπροι του νοητού στερεώματος. Δύο μάρτυρες της πίστεως. Δύο άσειστοι και αρραγείς στύλοι της Εκκλησίας. Δύο διδάσκαλοι της οικουμένης. Δύο Απόστολοι του Κυρίου. Οι κορυφαίοι του χορού των Αποστόλων. Οι πρώτοι. Ο Πέτρος και ο Παύλος.

Ο Απόστολος Πέτρος, η πέτρα της πίστεως. Ένας άνθρωπος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Εύαγγέλιο - Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ (Ὁμιλία Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Εὐαγγέλιο Κυριακής  (Ματθαίου Θ´ 1-8)

Τῷ καιρῷ εκείνω, ἐμβὰς ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.
Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ.
Καὶ ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου.
Καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.

Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

(Ματθ θ’, 1-8)


«Καὶ ἀφοῦ μπῆκε στὸ πλοῖο πέρασε διὰ μέσου τῆς λίμνης στὸ ἀπέναντι μέρος καὶ ἦλθε στὴ δική του πόλη. Καὶ

νὰ ἔφεραν σ’ αὐτὸν ἕνα παραλυτικὸ πάνω στὸ κρεβάτι. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν εἶδε τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παραλυτικό· Ἔχε θάρρος, παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου»

Δική του πόλη ὀνομάζει ἐδῶ τὴν Καπερναούμ. Ἡ Βηθλεὲμ τὸν ἔφερε στὴ ζωή, ἡ Ναζαρὲτ τὸν μεγάλωσε, ἡ

Καπερναοὺμ τὸν εἶχε μόνιμο κάτοικό της. Ὁ παραλυτικὸς ἐδῶ εἶναι ἄλλος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης.

Τι μας είπε ο Απόστολος Παύλος για την ομοφυλοφιλία;

Ας δούμε τι μας  έγραφε:Η ομοφυλοφιλία είναι συνέπεια της διαστροφής που υπέστη το ανθρώπινο γένος με το προπατορικό αμάρτημα· προέρχεται από την απομάκρυνση της θείας χάριτος απ’ την καρδιά του ανθρώπου, αφού οι άνθρωποι την έχουν διώξει ξεμακραίνοντας από το Θεό .διώξει ξεμακραίνοντας από το Θεό .
πηγη (Ρωμ. 1, 27, και  1, 18-32)....

΄΄μην πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται Βασιλειαν Θεου ου κληρονομήσουσι΄΄΄Κορινθιους Α 6-9 ....

 

Τι ρωτας άνθρωπε;

Τι ρωτας άνθρωπε; 

Στον ουρανό θέλεις ν’ ανεβείς και να κληρονομήσεις τη Βασιλεία του Θεού 

και την ανάπαυση της εκεί μακαριότητας 

και την ένωση με τους Αγγέλους 

και τη ζωή την αθάνατη 

και ρωτάς αν έχει δυσκολίες ο δρόμος!

 

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

 

 

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΠΕΤΡΟ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟ (Ὃσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος)

Χαίρετε, άγιοι Απόστολοι, βασιλείς του Χριστού· διότι σ’ εσάς εμπιστεύθηκε την επουράνια και την επίγεια βασιλεία. Σας έδωσε την εξουσία να κυβερνάτε και να φροντίζετε και τους δυο θρόνους, θέλοντας από τη μια να αποκατασταθεί η κληρονομιά της επίγειας βασιλείας, από την άλλη να αστράψει η δόξα, να πλεονάσει η ομορφιά, να φανερωθεί το φως, να γίνουν γνωστά τα μυστήρια, να κηρυχθεί η δύναμη της επουράνιας βασιλείας.

Χαίρετε εσείς που είστε το άλας της γης, που ποτέ δεν μπορεί να χάσει τη δύναμή του. Χαίρετε εσείς που είστε το φως του κόσμου (Ματθ. 5:13-14), που μένει στην ανατολή και λάμπει παντού, που φωτίζει αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι, που καίει χωρίς ξύλα. Το λυχνάρι είναι ο Χριστός, και λυχνοστάτης ο Πέτρος, και λάδι η χορηγία του Αγίου Πνεύματος.
Χαίρετε εσείς που είστε το φως του κόσμου, στο οποίο υποχωρεί η νύχτα όλη· που δεν το σκιάζει η νεφέλη, δεν το αντιμάχεται η καταιγίδα, ούτε η λαίλαπα το πλησιάζει, απεναντίας φωτίζονται μ’ αυτό τα σκοτάδια που έχουμε μέσα μας, φανερώνονται τα κρυφά, διασαφηνίζονται τα ασαφή, καθαρίζονται οι λογισμοί.
Χαίρετε εσείς που είστε οι σφραγιστές των ιερέων (1), οι εκπαιδευτές των διδασκάλων, οι ψαράδες των εθνών, οι κήρυκες των λαών, οι παιδαγωγοί των δικαίων, οι πλύντες των αμαρτωλών, οι σφάκτες της αμαρτίας, οι φωτιστές των απίστων, οι ανίκητοι φύλακες, οι δραστήριοι έμποροι.
Χαίρετε εσείς που είστε οι χαλκουργοί και της δικής μου φωνής, οι χορηγοί της αμαρτωλής γλώσσας μου, οι ενδυναμωτές της αδυναμίας μου, οι γυμναστές της παρρησίας μου, οι τεχνίτες των λόγων μου.
Χαίρετε εσείς που δεν κρατάτε σακκούλι (Ματθ. 10:9-10) και όμως γεμίσατε με πλούτο όλη την οικουμένη· εσείς που δεν είχατε περιττό ραβδί, και όμως διώξατε τους λύκους από παντού· εσείς που δεν είχατε δεύτερο χιτώνα, και όμως ντύθηκαν από σας βασιλιάδες· εσείς που δεν είχατε διπλά υποδήματα, και όμως ταράξατε τη γη με τις πορείες σας και οι νεφέλες έτρεχαν κάτω από τα πόδια σας. Οι Άγγελοι έδειχναν το δρόμο, τακτοποιώντας τον, η θάλασσα επίσης καθώς βαδίζατε στην επιφάνειά της σας κρατούσε σαν πλοία ιστιοφόρα. Εσείς που δεν είχατε ασημένια νομίσματα στη ζώνη σας, και δεν είχε το βαλάντιό σας χρυσάφι, όμως δανείζατε από το σακκούλι σας πολλά στους χωλούς· και όταν άγγιξε ο τυφλός τη ζώνη σας, άρχισε να μετρά την πάροδο των ημερών, και να υπολογίζει με τα μάτια του τον ήλιο, και να δείχνει με το δάχτυλό του τα αστέρια, κάτι που προηγουμένως δεν το γνώριζε.

Τῶν Ἁγίων Πέτρου καἰ Παῦλου τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων (29 Ἰουνίου)

Ἅγιοι Πέτρος καί Παῦλος Πρωτοκορυφαίοι Ἀπόστολοι (29 Ἰουνίου)

Ο Απόστολος Πέτρος εγεννήθηκε στη μικρή πόλη Βηθσαϊδά κοντά στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του αλιέως με τον αδελφό του Ανδρέα, κληθέντα και αυτόν στο αποστολικό αξίωμα,
και με τους υιούς του Ζεβεδαίου Ιάκωβο και Ιωάννη, γενόμενους επίσης Αποστόλους.

Το όνομά του απαντά στην Καινή Διαθήκη υπό τέσσερις τύπους:
α) Συμεών (εκ του Sim Un, σημιτικού τύπου).
β) Σίμων (κοινότερος τύπος, εξελληνισμένη σύντμηση του προηγούμενου).
γ) Κηφάς (από το αραμαϊκό Kepha, που σημαίνει πέτρα).
δ) Πέτρος (παράφραση της προηγούμενης αραμαϊκής επωνυμίας, η οποία εδόθηκε στο Σίμωνα από τον Χριστό).

Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης η Ιωνάς. Οι γονείς του ανήκαν στους λιγοστούς πιστούς ευσεβείς Ιουδαίους της εποχής τους, οι οποίοι επερίμεναν εναγώνια τον Μεσσία και τη μεσσιανική εποχή κατά
την οποία θα ετερματίζετο η κακοδαιμονία της ανθρωπότητος.

Από το γεγονός ότι ο Πέτρος είχε την πεθερά του, την οποία εθεράπευσε ο Κύριος, στην Καπερναούμ, προκύπτει ότι ήταν έγγαμος. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα το όνομα της συζύγου του, καλουμένης
Ιωάννας υπό των Ανατολικών και Περπετούης υπό των Δυτικών. Ούτε είναι γνωστό αν η σύζυγός του εζούσε ακόμη, όταν ο Απόστολος Πέτρος εκλήθηκε στο αποστολικό αξίωμα.

Ο Πέτρος και ο Ιωάννης καλούνται «αγράμματοι και ιδιώται» από τα μέλη του Συνεδρίου, σημείο ότι δεν είχαν φοιτήσει στις λόγιες ραββινικές σχολές. Είχαν όμως μαθητεύσει στον Τίμιο Πρόδρομο. Τούτο
είναι βέβαιο για τους υιούς του Ζεβεδαίου και για τον Ανδρέα, πιθανώς δε και για τον Σίμωνα Πέτρο.

Η κλήση του Πέτρου στο αποστολικό έργο έγινε βαθμιαίως. Όταν τον επαρουσίασε ο αδελφός του Ανδρέας στον Κύριο, με τους λόγους «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν», έλαβε την επωνυμία Κηφάς. Ήταν παρών
κατά το θαύμα στην Κανά και εγκαταστάθηκε μετά με τον Κύριο στην Καπερναούμ. Εκλήθηκε οριστικά μετά την πρώτη θαυμαστή αλιεία, γενόμενος έτσι «αλιεύς ανθρώπων».


Ο ενθουσιώδης και ευσεβής Πέτρος επέταξε τα δίχτυα από τους πρώτους και ακολούθησε τον Κύριο πιστά. Λόγω του δυναμικού χαρακτήρος του και της ιδιαίτερης αφοσιώσεώς του στον Κύριο αξιώθηκε να
έχει εξαιρετική θέση μεταξύ των Αποστόλων και να ομιλεί συχνά εκ μέρους αυτών. Ομολόγησε πρώτος ότι ο Χριστός είναι «ο Υιός του Θεού του ζώντος». Ο Κύριος εξετίμησε αυτή την ομολογία και τον

διαβεβαίωσε πως επάνω σε αυτή την ομολογία πίστεως, που έγινε κατ’ αποκάλυψιν Θεού Πατρός, «οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν».

Κατά την εβδομάδα των παθών και μετά την Ανάσταση ο Πέτρος αποτελεί κεντρικό πρόσωπο στα Ευαγγέλια. Έτσι στο Μυστικό Δείπνο αρνείται προς στιγμήν τη νίψη των ποδών του από τον Κύριο, αγωνιά
κατόπιν να μάθει ποιός είναι ο προδότης, διαμαρτύρεται, διότι στην προς τον Κύριο ερώτησή του «Κύριε, που υπάγεις;», έλαβε από Αυτόν την απάντηση «όπου εγώ υπάγω ου δύνασαί μοι νυν
ακολουθήσαι», και τέλος υπόσχεται στον Κύριο ότι θα θυσιάσει την ψυχή του για Εκείνον και δεν θα σκανδαλισθεί από το επερχόμενο Πάθος Του. Κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιησούς στην μετά του
Πέτρου στιχομυθία του είπε σε αυτόν τα εξής χαρακτηριστικά: «Σίμων, Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του συνιάσαι ως τον σίτον. Εγώ δε εδεήθην περί σου ίνα μη εκλίπη η πίστις σου. Και συ ποτε
επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου». Πράγματι δε, δεν εξέλιπε η πίστη του Πέτρου, αν και αρνήθηκε τον Διδάσκαλο τρεις φορές στην αυλή του αρχιερέως. Ένεκα της υπέρ αυτού δεήσεως του Κυρίου,
ήλθε στον εαυτό του, μετανόησε και έκλαψε πικρά για την πράξη του και αξιώθηκε πρώτος αυτός από τους Αποστόλους να διαπιστώσει το γεγονός της Αναστάσεως και πρώτος να δει τον Αναστάντα Κύριο.

Το Ζευγάρι Παπούτσια

Σε ένα ορεινό χωριό ζούσε ένας φτωχός πατέρας με τη μικρή του κόρη. Το μόνο πολύτιμο που είχε ήταν ένα ζευγάρι παλιά δερμάτινα παπούτσια, δώρο του δικού του πατέρα λίγο πριν πεθάνει.

Τα φορούσε μόνο στις γιορτές. Ήταν η τελευταία ανάμνηση που του είχε απομείνει.

Έναν βαρύ χειμώνα, στο χωριό έφτασε μια χήρα με το μικρό της αγόρι. Το παιδί περπατούσε ξυπόλυτο πάνω στο χιόνι. Τα πόδια του είχαν γεμίσει πληγές.

Ο πατέρας γύρισε στο σπίτι του, κοίταξε τα παπούτσια και δάκρυσε. Τα φίλησε, τα κράτησε για ώρα στην αγκαλιά του και προσευχήθηκε:

«Κύριε, αν τα κρατήσω, θα ζεστάνουν μόνο την δική μου καρδιά. Αν τα δώσω, ίσως ζεστάνουν την ζωή ενός παιδιού.»

Την επόμενη μέρα τα άφησε αθόρυβα έξω από την πόρτα της χήρας και έφυγε χωρίς να τον δει κανείς.

Εκείνο το βράδυ ένιωσε μέσα του ένα μεγάλο κενό. Δεν είχε πια τίποτε να του θυμίζει τον πατέρα του.

Λίγες μέρες αργότερα, η μικρή του κόρη τον ρώτησε:

«Μπαμπά, γιατί χαμογελάς αφού έχασες το πιο πολύτιμο πράγμα σου;»

Εκείνος της απάντησε:

«Δεν το έχασα. Το έστειλα πιο μπροστά από μένα.»

Χρόνια πέρασαν. Το ξυπόλυτο αγόρι έγινε γιατρός και αφιέρωσε την ζωή του στους φτωχούς. Κανείς δεν ήξερε ότι όλα άρχισαν από ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια που κάποιος άγνωστος άφησε μια νύχτα έξω από την πόρτα του.

Και όταν ο γέρος πια πατέρας έφυγε από αυτή την ζωή, οι άνθρωποι έλεγαν πως δεν άφησε μεγάλη περιουσία. Άφησε όμως κάτι σπουδαιότερο: μια πράξη αγάπης που συνέχισε να περπατά στον κόσμο.

Στον Χριστό τίποτε δεν χάνεται όταν προσφέρεται από αγάπη. Εκείνο που θυσιάζουμε για τον πλησίον γίνεται σπόρος που ο Θεός μπορεί να μετατρέψει σε ευλογία για αμέτρητες ζωές.

Η αγάπη περπατά και μετά από εμάς.

Στον Θεό δεν μετριέται τι κράτησες, αλλά τι πρόσφερες όταν πονούσε η καρδιά σου.

Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ἁγίων Κύρου καὶ Ἰωάννου τῶν Ἀναργύρων καὶ Θαυματουργῶν καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς 28 Ιουνίου

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων καὶ Θαυματουργῶν Ἀναργύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου· καὶ τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀθανασίας καὶ τῶν τριῶν αὐτῆς θυγατέρων καὶ παρθένων Θεοδότης, Θεοκτίστης καὶ Εὐδοξίας».

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κύρος καὶ Ἰωάννης, Ἀθανασία, Θεοδότη, Θεοκτίστη καὶ Εὐδοξία († 31 Ἰανουαρίου) ἄθλησαν κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.). Σήμερα ἑορτάζεται ἡ εὕρεση τῶν ἱερῶν λειψάνων αὐτῶν. Ἡ Σύναξή τους ἐτελεῖτο «ἐν τοῖς Φωρακίου καὶ ἐν ταῖς Ἀρκαδιαιναῖς».
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας χάριτος, τῇ ἐνεργείᾳ, ἀναβλύζοντα, θαυμάτων ῥεῖθρα, ἀναργύρως τὰ σεπτὰ ἡμῶν λείψανα, ἐκ τῶν λαγόνων τῆς γῆς κόσμῳ ἔλαμψαν, Κῦρε θεόφρον, Ἰωάννη τε ἔνδοξε· ὅθεν ἅπαντες, τὴν τούτων τιμῶντες εὕρεσιν, αἰτοῦμεν δι’ ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Χειρόγραφον εἰκόνα.
Τὸ μέγα ἰατρεῖον τῆς οἰκουμένης, τὸ ζεῦγος τοῦ Χριστοῦ τὸ πεποθημένον, τοὺς φωστῆρας τοὺς ἐκλάμποντας, ταῖς αὐγαῖς τῶν ἰάσεων, ὑμνήσωμεν πιστοὶ μεγαλοφώνως, ἔνδον τοῦ ναοῦ αὐτὸν βοῶντες· Κῦρος καὶ Ἰωάννης, οἱ χορηγοὶ τῶν θαυμάτων, καὶ ἰατροὶ τῶν νοσούντων, αὐγάζουσι τὰ πέρατα.

«Ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας»

 σχόλιο ιστολογίου μας:με αυτές τις λεγόμενες "εκκλησίες" ο πατριάρχης σας Βαρθολομαίος και ο αρχιεπίσκοπος σας Ιερώνυμος έχουν εκκλησιαστική επι-κοινωνία και αυτό αυτόματα μεταφέρετε και στο ποίμνιο το οποίο τους ακολουθεί. Με απλά λόγια είστε "πνευματικά" αδέρφια με όλα αυτά τα δαιμόνια!!!

«Πλήρης ἠθικὴ κατάπτωσις τῆς ἀγγλικανικῆς “ἐκκλησίας”. Ἀγγλικανή “ἐπίσκοπος” ζητᾶ συγγνώμη διὰ τὸν ἀποκλεισμὸν τῆς ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητος.

Μία ἔντονος συμβολικὴ καὶ ἱστορικὴ στιγμὴ ἐξετυλίχθη εἰς πρόσφατον ἐκκλησιαστικὴν λειτουργίαν τῆς Ἀγγλικανικῆς “ἐκκλησίας” τοῦ Καναδᾶ, ἡ ὁποία προεκάλεσε ποικίλας ἀντιδράσεις εἰς τοὺς κόλπους τῶν πιστῶν καὶ εἰς τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. Ἡ ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως τοῦ Νιαγάρα, Susan Bell, ἐνεφανίσθη εἰς τὴν "ἁγίαν τράπεζαν", φοροῦσα μία εἰδικὰ σχεδιασμένη μίτρα εἰς τὰ χρώματα τοῦ οὐρανίου τόξου, στέλουσα ἕνα ξεκάθαρον μήνυμα μεταμελείας καὶ συμπεριλήψεως.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς λειτουργίας, ἡ “ἐπίσκοπος” προέβη εἰς μίαν δημοσίαν πρᾶξιν μετανοίας ἐκ μέρους τῆς ἐκκλησίας της διὰ τὰ χρόνια ἀποκλεισμοῦ καὶ περιθωριοποιήσεως, τὰ ὁποῖα ἐβίωσαν τὰ ΛΟΑΤΚΙ+ ἄτομα. Εἰς τὸ κήρυ­γμά της, κατεδίκασε ἀπερίφραστα τὰς λεγομένας «θεραπείας μεταστροφῆς», καθὼς καὶ τὰ φαινόμενα τρανσφοβίας, ὅπως καὶ κάθε μορφὴν θρησκευτικοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ.

Ὁλόκληρος ὁ χῶρος γύρω ἀπὸ τὸ ἱερὸν εἶχε διακοσμηθῆ μὲ τὴν σημαίαν τῆς ὑπερηφανείας, ἐνῶ εἰς τὴν πρόσοψιν τῆς "ἁγίας τραπέζης" ἐδέσποζεν ἕνα μεγάλο πανὸ μὲ τὸ μήνυμα «YOU ARE LOVED» (Ἀγαπιέστε)» .

Ἄρα σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν ὑποκρίτριαν ἐπίσκοπον, ἡ ὁποία θέλει νὰ παριστάνη ὅτι εἶναι συν­εχιστὴς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην μετανοίας, ἀλλὰ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι πιστοί. Ἐνῶ ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἐστηλίτευσε μὲ σφοδρότητα τὸ ἁμάρτημα τοῦ σοδομισμοῦ, ἡ ἐπίσκοπος τῆς ἀγγλικανικῆς ἐκκλησίας ἔδωσεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Ὢ τί ὑποκρισία!!

orthodoxostypos.gr

Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος 27 Ιουνίου

Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρ
ίσκονται στις Μονές Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους και Κρεμαστής Ηλείας.

Ο Άγιος Σαμψών, γεννήθηκε στη Ρώμη από πλουσίους αλλά ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Ευφυής ως ήτο, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική. Επιθυμώντας από τη μικρή του ηλικία να ζήσει κατά το χριστιανικό πρότυπο ζωής, μεταχειρίσθηκε την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα αλλά για καθαρά φιλανθρωπικούς και ευεργετικούς σκοπούς. Προσέτρεχε χωρίς διακρίσεις σε οποιονδήποτε είχε την ανάγκη του βοηθώντας τον, παρηγορώντας τον και στηρίζοντάς τον στην πίστη. Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, μοίρασε την μεγάλη περιουσία την οποία κληρονόμησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί επισκέφθηκε όλα τα μοναστήρια. Εκεί έβρισκε ουσιαστικά καταφύγιο για να ηρεμεί και να μελετά τις Θείες Γραφές. Η φήμη του, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε προσέλκυσε την εύνοια και αυτού του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Συγχρόνως η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση και οι άλλες του αρετές, κίνησαν το ενδιαφέρον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, ο οποίος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Κάποτε ο Ιουστινιανός προσβλήθηκε από βαρεία ασθένεια και ζήτησε τη βοήθεια του Αγίου. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του αυτοκράτορα. Εκείνος θέλοντας να τον ευχαριστήσει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο, έκτισε ένα νοσοκομείο το οποίο γρήγορα αναδείχθηκε σε μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα όπου κατέφευγαν οι άποροι και οι αδύναμοι για να θεραπευθούν και να εύρουν παρηγοριά και στήριγμα. Έχοντας επιτελέσει ένα τεράστιο και θεάρεστο έργο, κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁ φέρων τὴν μίμησιν, τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν, ἐνθέου χρηστότητας, ἀναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψῶν Ἱερώτατε, σὺ γὰρ θεομιμήτω, ἑλλαμφθεῖς συμπάθεια, ὤφθης τῶν τεθλιμμένων, καὶ πασχόντων ἀκέστωρ, παρέχων ἐνὶ ἐκάστω, ρώσιν καὶ ἔλεος.

O γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.

Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.

Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.

Δεν είναι πεδίο μάχης.

Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.

Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.

Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλέ

«Το μισό ψωμί»

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων συνήθιζε να βοηθά καθημερινά τους φτωχούς.

Μια ημέρα είδε έναν ζητιάνο να στέκεται έξω από την εκκλησία. Κάποιος του είπε:

«Δέσποτα, πρόσεχε. Αυτός έρχεται κάθε μέρα και παίρνει ελεημοσύνη. Ίσως να σε ξεγελά.»

Ο Άγιος χαμογέλασε και απάντησε:

«Κι αν ακόμη με ξεγελά, εγώ δεν θέλω να χάσω την ευκαιρία να δείξω έλεος. Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά του, εγώ οφείλω να φανερώσω την δική μου.»

Έδωσε λοιπόν στον άνθρωπο ό,τι μπορούσε και συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να τον κατακρίνει.

Αργότερα έλεγε στους μαθητές του:

«Δεν θα μας κρίνει ο Θεός επειδή εξαπατηθήκαμε από κάποιον φτωχό, αλλά επειδή κλείσαμε την καρδιά μας σε εκείνον που είχε ανάγκη.»

Πολλές φορές φοβόμαστε μήπως μας εκμεταλλευτούν και έτσι χάνουμε την ευκαιρία να κάνουμε το καλό. Η διάκριση είναι απαραίτητη, αλλά δεν πρέπει να γίνεται πρόφαση για να νεκρώνεται η αγάπη.

Ο χριστιανός καλείται να έχει συνετή κρίση, αλλά πάντοτε ελεήμονα καρδιά. Γιατί, όπως λέει η Γραφή:

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.» (Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5:7)

Προφητεία τοῦ Ἀββᾶ Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος περὶ τῶν μοναχῶν τῆς ἐσχάτης γενεᾶς.

Ὁ ἀββᾶς Μωυσῆς ὁ Αἰθίοπας προφήτευσε λέγοντας ὅτι στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ ἕβδομου καὶ μισοῦ αἰῶνα, ἡ μοναχικὴ ζωὴ θὰ παραμεληθεῖ ἐντελῶς καὶ ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς θὰ περιφρονηθεῖ τόσο πολὺ ἀπὸ τοὺς μοναχούς, ὥστε οἱ ἀδελφοὶ θὰ ζοῦν μέσα σὲ θορύβους καὶ ταραχές, σκοτισμένοι στὸν νοῦ, ἄχρηστοι καὶ ῥάθυμοι, χωρὶς καμία φροντίδα γιὰ τὴν ἀρετή, ἀλλὰ ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἐκεῖ ὅπου ὁ Σατανᾶς νικήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ἀγωνιστές, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ νικήσει καὶ αὐτὸς τοὺς ἀμελεῖς καὶ περιφρονητὲς μοναχούς. Καὶ ὅπου περίσσεψε ἡ δικαιοσύνη, ἐκεῖ θὰ ὑπερχειλίσει ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀνομία, ἐπειδὴ θὰ ψυχρανθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Οἱ μοναχοὶ θὰ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσα στὶς πόλεις χωρὶς φόβο, θὰ περιφέρονται στὰ χωριὰ μὲ γαστριμαργία καὶ οἰνοποσία, θὰ ζοῦν μέσα στὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, συναναστρεφόμενοι μὲ ἀσελγεῖς ἀνθρώπους καὶ μολυνόμενοι ἀπὸ σαρκικὲς ἀκαθαρσίες.

Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ ἐπικρατοῦν στὰ κοινόβια μῖσος, φθόνος, φιλονικίες καὶ συγκρούσεις, ἀκόμη καὶ μέχρι φόνων. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς λαῦρες θὰ ἐπικρατεῖ ἰδιορρυθμία καὶ κακία τοῦ ἑνὸς ἀπέναντι στὸν ἄλλον. Θὰ ἐκλέγονται ἡγούμενοι καὶ ποιμένες ἄνδρες ποὺ δὲν ἔχουν δοκιμαστεῖ στὴν ἀρετή, ἄπιστοι, χωρὶς πνευματικὴ πρόοδο καὶ ἀγροῖκοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ λανθασμένο. Θὰ εἶναι ἀμελεῖς, φίλοι τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καὶ θὰ ἀναθέτουν τὰ διακονήματα χωρὶς διάκριση. Μὲ δῶρα θὰ ἁρπάζουν τὰ πρωτεῖα καὶ θὰ ἀνεβαίνουν στὴν ἡγουμενία, χωρὶς νὰ γνωρίζουν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ νουθετοῦν τὴν ἀδελφότητα. Δὲν θὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ ἴδιοι πρέπει νὰ ἀποτελοῦν πρότυπο καὶ παράδειγμα πρὸς ὠφέλεια τοῦ ποιμνίου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ποιμένων θὰ χάνονται τὰ πρόβατα. Καὶ θὰ τιμωρηθοῦν ὄχι μόνο οἱ ἀμελεῖς καὶ ῥάθυμοι, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ δοκιμασμένοι, ἐγκρατεῖς καὶ ἐνάρετοι ἀδελφοί.

Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι μία νέα φοβερὴ θύελλα, σὰν σκοτεινὴ ὁμίχλη γεμάτη φοβεροὺς πειρασμούς, ἔπεσε πάνω στοὺς μοναχοὺς ἀπὸ τὸν βορρᾶ. Εἶδε ἀκόμη ὅτι οἱ μοναχοὶ καὶ τὸ μοναχικὸ σχῆμα διώκονταν ἐξαιτίας τῆς καταστροφῆς ποὺ θὰ ἔφερναν οἱ αἱρέσεις καὶ ὅτι πολλοί, ἀναγκαζόμενοι, θὰ ἐγκατέλειπαν τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ θὰ παντρεύονταν.

Τότε οἱ λίγοι ἀγωνιστές, ποὺ θὰ δοκιμαστοῦν ὅπως τὸ ἀσήμι καὶ τὸ χρυσάφι μέσα στὸ χωνευτήρι, θὰ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι μέσα σὲ πολλὲς θλίψεις, διωγμοὺς καὶ στενοχώριες. Ὅσοι φανοῦν δοκιμασμένοι καὶ νικητὲς μέσα σὲ τόσα δεινὰ καὶ πειρασμούς, θὰ δοξαστοῦν καὶ θὰ τιμηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ περισσότερο ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βάσταξαν τὸ βάρος καὶ τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας καὶ τὸ ψῦχος τῆς νυκτός. Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι πέρασε ἐκεῖνος ὁ χειμώνας τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, καθὼς καὶ ἡ στενοχώρια ποὺ προκάλεσαν οἱ φοβερὲς αἱρέσεις, καὶ ὅτι ἐπικράτησαν γαλήνη καὶ ἀνακούφιση.

Ὕστερα ὅμως, ἀφοῦ περάσουν κάποια χρόνια, τὸ ἀγγελικὸ τάγμα τῶν μοναχῶν θὰ παραμεληθεῖ ξανὰ καὶ θὰ ξεσπάσουν πειρασμοὶ ἀκόμη μεγαλύτεροι ἀπὸ τοὺς πρώτους, ἐξαιτίας τῶν μοναζουσῶν. Μαζὶ μὲ τὴν κακὴ ἐπιθυμία θὰ κυριαρχήσει καὶ ἡ τυραννία, ὥστε ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν θὰ θέλουν νὰ διαφθαροῦν, θὰ ἐξαναγκάζονται. Οἱ ἱερεῖς θὰ μολύνονται μὲ πορνεῖες, οἱ πρεσβυτέρες τους θὰ διαπράττουν μοιχεία καὶ οἱ ἴδιοι θὰ μοιχεύουν μὲ ἄλλες γυναῖκες. Τότε θὰ ἔρθει θεόσταλτη ὀργὴ καὶ θὰ ἀφανιστεῖ ὁλόκληρη ἐκείνη ἡ πονηρὴ γενιά, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ αἰώνιο πῦρ.

Μακάριοι τότε ὅσοι δὲν θὰ ὑποκύψουν στὴν πιὸ παράνομη πράξη τῆς ἀσελγείας, ποὺ εἶναι βαρύτερη καὶ φοβερότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν φόνο, ἀλλὰ θὰ ἀντισταθοῦν καὶ θὰ ἐλέγξουν τὴν ἀνομία, ὅπως ἔκανε ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης. Θὰ θριαμβεύσουν ἐλέγχοντας τὴν αἱμομιξία καὶ θὰ θανατωθοῦν ἀπὸ τοὺς μιαροὺς καὶ ἀκαθάρτους ἀσελγεῖς ἀνθρώπους ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Αὐτοὶ θὰ ἀναπαυθοῦν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, τῶν ἐνδόξων Πατριαρχῶν, καὶ θὰ κατοικήσουν στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μαζί μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, δοξασμένοι καὶ εὐφραινόμενοι. Εἴθε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς μερίδας, μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Στὴν ἔσχατη γενεά, δὲν θὰ δοξαστεῖ ὁ θόρυβος, οὔτε τὸ σχῆμα χωρὶς μετάνοια. Θὰ φανεῖ ἐκεῖνος ποὺ κράτησε τὴν ψυχή του καθαρή μέσα στὴν ταραχή, ποὺ δὲν λύγισε στὴν ἀμέλεια, ποὺ δὲν πρόδωσε τὴν ὑπόσχεσή του, ὅταν γύρω του ὅλα ψύχραιναν. Γιατί στὸ τέλος, ὁ Θεὸς δὲν μετράει τὰ λόγια μας· ζυγίζει τὴν καρδιά μας.

Δημητρίου Παναγόπουλου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἅγιοι καὶ σοφοὶ περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι, σελ. 2