Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυρας 20 Οκτωβρίου

Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας.

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ' εντολή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίου, γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα και να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο Ναό των Αγίων αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.).

Κατά την διαμονή του στην Πάτρα και με την επίβλεψη του κατασκεύασε υδραγωγείο. Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου ελεούσε και βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων και κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, ήλθαν στα χείλη του τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ προς το Θεό: «Κύριε, πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με» (Ψαλμός Ν' (50), στ. 14). Κύριε, στήριξε με με σκέψεις σταθερές και θέληση ισχυρή, που να κυριαρχεί μέσα μου και να με κατευθύνει στην υπεράσπιση του αγαθού με θάρρος.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια και με παρρησία ήλεγξε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών. Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο, τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε αλύπητα. Έπειτα του έσπασε τα κόκαλα με πέτρες, και τελικά τον αποκεφάλισε. Το Ιερό λείψανο του Αρτεμίου παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς, ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Οσία Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, η θαυματουργή 20 Οκτωβρίου

Ιερά Λείψανα: Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Ζωγράφου Αγίου Όρους.
Η δεξιά της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στην ομώνυμη Μονή Ύδρας και στη Μονή Οσίου Διονυσίου Λιτοχώρου.

Η Οσία Ματρώνα ονομαζόταν, αρχικά, Μαρία και γεννήθηκε στο χωριό Βολισσός της Χίου από γονείς ευσεβείς και πλουσίους, τον Λέοντα και την Άννα. Έξι άλλες αδελφές της Μαρίας, μεγαλύτερες της, παντρεύτηκαν η μία μετά την άλλη, περιζήτητες νύφες για την ομορφιά, την ανατροφή και για την καλή προίκα τους. Η μικρότερη αφοσιώθηκε στη μελέτη των θείων και ασχολείτο θερμά με φιλανθρωπικά καθήκοντα. Έτσι θέλησε να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Η τακτική επαφή της με τις καλογριές των γυναικείων μοναστηριών του νησιού, έκανε τη Μαρία να ποθήσει την αγνή μοναχική ζωή. Αλλά η αγάπη προς τους γονείς της, τη συγκρατούσε στο πατρικό της σπίτι. Όταν όμως αυτοί πέθαναν η Μαρία δοκίμασε τη μοναχική ζωή κοντά σε μια ευσεβή χήρα, που ασκήτευε με τις δύο θυγατέρες της. Μετά απ' αυτή τη μοναχική εμπειρία, αποφάσισε να προσχωρήσει στις μοναχικές τάξεις. Χειροτονήθηκε λοιπόν μοναχή και μετονομάσθηκε Ματρώνα. Η διαγωγή της μέσα στη μικρή αδελφότητα ήταν άριστη. Η διάθεση της πάντοτε αγαθή, φιλάδελφη, ταπεινή και εγκάρδια. Μάλιστα, από τα έσοδα της πώλησης της περιουσίας της, κτίστηκε στο μοναστήρι ωραιότατος ναός. Μετά από κάποιο χρόνο, πέθανε η γυναίκα που κοντά της η Ματρώνα γυμνάστηκε στη μοναχική ζωή. Τότε όλες οι μοναχές από κοινού, εξέλεξαν ηγουμένη -παρά τη θέληση της- τη Ματρώνα. Υπό τις οδηγίες της η αδελφότητα ζούσε με πολλή εγκράτεια, υπακοή και ευσέβεια. Το 1462 η Ματρώνα πέθανε, αφού έζησε ζωή πραγματικά αγία. (Άλλες πηγές υπολογίζουν τον χρόνο κοιμήσεως της Αγίας 100 περίπου χρόνια πριν το 1462, διότι η πρώτη βιογραφία της γράφτηκε από τον Μητροπολίτη Ρόδου Νείλο (1357).

Σημείωση: Επειδή στα γυναικεία μοναστήρια συνήθιζαν να λέγουν την ηγουμένη κυρά, επικράτησε μέχρι και σήμερα να καλούμε την Οσία Ματρώνα, Αγία Κυρά και από αυτό προέρχονται και τα ονόματα Κυράτσω και Κερασιά που εορτάζουν σήμερα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Χριστοῦ τοῖς ἴχνεσιν, ἀκολουθήσασα, κόσμου τερπνότητα, Ὁσία ἔλιπες, καὶ ἐμιμήσω ἐν σαρκί, Ἀγγέλων τὴν πολιτείαν· ὅθεν ταῖς τοῦ Πνεύματος, δωρεαῖς κατεφαίδρυνας, τὴν ἐνεγκαμένην σε, νῆσον Χίον πανεύφημε· διὸ χαρμονικῶς ἐκβοᾷ σοι· χαίροις Ματρῶνα πανολβία.

Άγιος Ούαρος 19 Οκτωβρίου

Μέτοχος της θερμής και γενναίας πίστης, που ανθίζει και θαυματουργεί στους μεγάλους αγώνες και στις σκληρές δοκιμασίες της Εκκλησίας, ο Ούαρος, ήταν στρατιώτης από τα Τύανα στα χρόνια των διωγμών επί Διοκλητιανού. Εκτελούσε καθήκοντα φρουρού στις φυλακές, όπου έκλειναν χριστιανούς. Τα παθήματά τους τον έθλιβαν και η γενναιότητα τους άναβε περισσότερο την πίστη του. Ήταν και αυτός χριστιανός, αλλά οι ανώτεροί του και οι συστρατιώτες του δεν το ήξεραν. Επομένως δεν υπήρχε εναντίον του καμία υποψία και επωφελούμενος απ' αυτό κατόρθωνε να φέρνει τροφές στους μάρτυρες, να τους ενισχύει και να τους παρηγορεί.
Κάποτε έφεραν στην φυλακή έξι πιστούς σεβάσμιους ασκητές. Ήταν και έβδομος, αλλά πέθανε στο δρόμο λόγω γήρατος από τις κακουχίες. Οι έγκλειστοι αυτοί, με τη φυσιογνωμία των λόγων και των τρόπων τους, επηρέασαν πολύ την ψυχή του Ουάρου, ώστε θέλησε να πεθάνει μαζί τους. Όταν λοιπόν τους ρώτησε ο δικαστής που είναι ο έβδομος σύντροφός τους, ο Ούαρος φώναξε «ἰδοὺ ἐγώ». Και συγχρόνως άρχισε να διακηρύττει ότι είναι Χριστιανός. Μάταια προσπάθησαν οι αξιωματικοί του να τον μεταπείσουν. Αυτός παρακαλούσε τους ασκητές, να προσευχηθούν στο Θεό να του δώσει δύναμη ν' αντέξει στα βασανιστήρια που ήταν πολύ άγρια. Τελικά νίκησε. Πέθανε χωρίς ν' αλλαξοπιστήσει. Την επομένη κόπηκαν και τα κεφάλια των ασκητών. Τη νύχτα χριστιανικά χέρια, έθαψαν ευλαβικά τους επτά μάρτυρες της πίστης.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τὰ κατορθώματα, μαρτυρικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρὸν παμμάκαρ Οὔαρε, ἐν γὰρ ἰκρίω προσδεθεῖς, πρὸς τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς, νομίμως ἀποκατέστης, πρεσβευτικὴ χορηγία, καταφαιδρύνων τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Προφήτης Ιωήλ 19 Οκτωβρίου

Ο Προφήτης Ιωήλ είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες. Ήταν γιος του Βαθουήλ, από τη φυλή Ρουβήμ (αυτό όμως δεν είναι σαφές, διότι άλλοι τον θέλουν καταγόμενο από την φυλή Γαδ), και προφήτευσε όταν βασιλιάς στη φυλή του Ιούδα ήταν ο Ιωάς (878 - 838 π.Χ).

Το προφητικό του βιβλίο, έχει λεχθεί ότι το διακρίνει ύφος ποιητικότατο, περίκομψο, ζωηρό και αποτελεί κόσμημα της εβραϊκής φιλολογίας. Να τι λέει περί μετανοίας: «Καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ καὶ διαῤῥήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστι, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος» (Ιωήλ, Β' 12-13). Και τώρα, λέει ο Κύριος και Θεός σας: Επιστρέψτε με μετάνοια σ' εμένα με όλη σας την καρδιά, με νηστεία και με δάκρυα μετανοίας. Σχίστε τις καρδιές σας από πόνο μετανοίας και συναίσθηση της ενοχής σας, και όχι τα ενδύματά σας. Επιστρέψτε στον Κύριο και Θεό σας, διότι αυτός είναι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος.
Μπορούμε να πούμε ότι το προφητικό βιβλίο του Ιωήλ, αποτελείται από τρία κεφάλαια, που εκεί μέσα προφητεύει την έκχυση των δωρεών του Αγίου Πνεύματος (Πράξ. στ’ 17) στη χριστιανική εκκλησία, καθώς επίσης και τα σημεία, που θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου.
Ο προφήτης Ιωήλ απεβίωσε ειρηνικά.
Να σημειώσουμε εδώ ότι, άλλος είναι ο προφήτης Ιωήλ που τη μνήμη του γιορτάζουμε την 30η Μαρτίου.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς ἔμπνουν κειμήλιον, τῶν ἱερῶν ἀρετῶν, Προφήτης θεόληπτος, ὤφθης σοφέ, Ἰωήλ, ἑλλάμψει τοῦ Πνεύματος· ὅθεν τῆς εὐσέβειας, ἡ πηγὴ ὡς προέφης, ἔβλυσε τοὶς ἐν κόσμῳ, ἐκ τοῦ οἴκου Κυρίου ἧς νῦν καταπολαύοντες, πόθω τιμῶμεν σε.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ' ΛΟΥΚΑ - Εὐαγγέλιον - Ὀμιλία Ἁγίου Κυπριανοῦ Καρθαγένης (+258 μ.Χ.)

 Εὐαγγελιο Κυριακῆς (Λουκ. ζ´ 11-16)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν·καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ῾Ως δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς

μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε· καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. ῎Ελαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ὁμιλία Ἁγίου Κυπριανοῦ Καρθαγένης (+258 μ.Χ.),

«De Mortalitate», (P.L. 4, 58 3-602)

            Δέν πρέπει νά θλιβώμεθα, ἀγαπητοί χριστιανοί ἀπό τήν ἐκδημία τῶν ἀδελφῶν  μας πρός τόν Θεό, ἀφοῦ γνωρίζομε καλά ὅτι δέν ἔχουν χαθῆ, ἀλλ᾿ ὅτι ἁπλῶς προηγοῦνται ἀπό ἐμᾶς. Ξέρομε πράγματι ὅτι δέν μᾶς ἐγκαταλείπουν παρά γιά νά προπορευθοῦν, ὅπως κάνουν συχνά οἱ ταξιδιῶτες καί οἱ ναυτικοί. Μποροῦμε νά λυπούμεθα, χωρίς ὅμως νά θρηνοῦμε τήν ἀπώλειά τους.

            Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέμφεται κάθε ἄνθρωπο πού δοκιμάζει 
θλίψι μέ τόν θάνατο τῶν δικῶν του, τόν ἐπιπλήττει καί μάλιστα τόν κατηγορεῖ:«Οὐ θέλομεν δέ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περί τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μή λυπῆσθε καθώς καί οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες 

ἐλπίδα. εἴγάρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καί ἀνέστη, οὔτω καί ὁ Θεός τούς κοιμηθέντας διά τοῦ Ἰησοῦ ἄξει (θά φέρη) σύν αὐτῷ» (Α' Θεσσ., δ' 13-14). Πράγμα πού σημαίνει ὅτι αὐτοί πού θλίβονται γιά τόν θάνατο τῶν δικῶν τους, εἶναι πράγματι αὐτοί πού δέν ἔχουν ἐλπίδα.

            Ἑπομένως, ἐμεῖς πού ζοῦμε μέ τήν ἐλπίδα καί πιστεύομε στόν Θεό, ἐμεῖς πού  ἔχομε τήν πεποίθησι ὅτι ὁ Χριστός ὑπέφερε γιά ἐμᾶς καί ἀνέστη, πού ἔχομε ἀναγεννηθῇ δι' Αὐτοῦ καί ἐν Αὐτῷ, γιατί θλιβόμεθα τόσο μέ τήν ἐκδημία τῶν δικῶν μας, σάν νά ἦσαν χαμένοι διάπαντός, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, 

ὁ Κύριός μας, μᾶς ἐνισχύει μέ αὐτούς τούς λόγους:«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ,κἄν ἀποθάνῃ, 

ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα» (Ἰω. ια΄, 25-26).         Ἐάν, λοιπόν, πιστεύομε στόνἸησοῦ Χριστό, ἐάν ἔχομε ἐμπιστοσύνη στούς λόγους καί στίς ὑποσχέσεις Του, δέν θά πεθάνομε ποτέ.

Ιστορια - ιστοριες....αυτοι ηταν και ειναι οι Τουρκοι. ...νο6.

 

Για 300 χρόνια, οι Οθωμανοί Τούρκοι άρπαζαν χριστιανόπουλα από τις μητέρες τους. Επρόκειτο για ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα που έχει αντικρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.

Περίμεναν να γεννήσουν οι γυναίκες και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, για να τα πάρουν στη συνέχεια, σε ηλικία 8 ετών.

Το «ντεβσιρμέ» (devshirme) —γνωστό ως «συλλογή παιδιών»,

«φόρος αίματος» ή, στα ελληνικά, «παιδομάζωμα»— αποτελούσε μια συστηματική πρακτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τα τέλη του 14ου έως τα μέσα του 17ου αιώνα. Μέσω αυτής, επιβαλλόταν η στρατολόγηση νεαρών Χριστιανών αγοριών —συνήθως ηλικίας 8 έως 18 ετών— από τις βαλκανικές επαρχίες, ως μορφή φόρου υποτέλειας.

Ο Τούρκος απεσταλμένος εμφανιζόταν στα χωριά και απαιτούσε από όλους τους πατέρες να παρουσιαστούν μπροστά του μαζί με τους γιους τους. Από αυτούς, επέλεγε τους πιο εύρωστους και δυνατούς για να γίνουν Γενίτσαροι. Αρχικά, οι Τούρκοι έπαιρναν παιδιά ηλικίας 6-7 ετών, και μάλιστα μόνο ένα παιδί ανά οικογένεια. Αργότερα, ωστόσο, η στρατολόγηση επεκτάθηκε σε ηλικίες 8-10 ετών, ενώ σταδιακά αυξήθηκε και ο αριθμός των παιδιών που αφαιρούνταν από κάθε οικογένεια, φτάνοντας στο σημείο να μπορούν να πάρουν ακόμη και όλα τα άρρενα τέκνα. Οι Χριστιανοί έφταναν στο σημείο να παντρεύουν τα αγόρια τους σε πολύ μικρή ηλικία ή να ασπάζονται οικειοθελώς το Ισλάμ, προκειμένου να αποφύγουν τον «φόρο αίματος». Ωστόσο, ούτε αυτό απέδιδε πάντα, καθώς οι Τούρκοι δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες.

Ο φόρος αυτός αποτέλεσε, ίσως, τη μεγαλύτερη πληγή για τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Τα αγόρια αυτά απομακρύνονταν από τις οικογένειές τους, εξισλαμίζονταν και υποβάλλονταν σε αυστηρή εκπαίδευση, προκειμένου να υπηρετήσουν σε στρατιωτικούς, διοικητικούς και γραφειοκρατικούς ρόλους εντός της αυτοκρατορίας.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε μια πιστή τάξη επίλεκτων στρατιωτών και αξιωματούχων, οι οποίοι εξαρτώνταν από τον Σουλτάνο και όχι από την κληρονομική τουρκική αριστοκρατία. Οι νέοι αυτοί κατατάσσονταν ανάλογα με τις ικανότητές τους και μπορούσαν να ανέλθουν στην ιεραρχία βάσει της αξίας τους.

Τα πιο υποσχόμενα αγόρια —γνωστά ως «εσωτερικά παιδιά» (inner boys)— λάμβαναν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου στη Σχολή Εντερούν (Enderun) της Κωνσταντινούπολης, η οποία περιλάμβανε τη στρατιωτική τέχνη, τη διοίκηση, τις επιστήμες και την ισλαμική θεολογία. Πολλοί από αυτούς έγιναν Γενίτσαροι —το επίλεκτο σώμα πεζικού της αυτοκρατορίας— ή ανήλθαν σε υψηλά αξιώματα, όπως εκείνα του Μεγάλου Βεζίρη, του διοικητή επαρχίας, του ναυάρχου ή του ανώτερου οικονομικού αξιωματούχου. Εκτιμούμε ότι ο συνολικός αριθμός των Χριστιανών αγοριών που αποσπάστηκαν σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία (κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, δηλαδή στα Βαλκάνια) ανέρχεται σε περίπου 300.000 παιδιά.

Από αυτά, τουλάχιστον 180.000 ήταν Ελληνόπουλα (σε διάστημα άνω των 300 ετών, από το 1362 έως το 1648).

Αυτό σημαίνει ότι περισσότερα από τα μισά παιδιά που αρπάχτηκαν ήταν Έλληνες. Για παράδειγμα, το 1540, κατά τη διάρκεια μιας στρατολόγησης στις περιοχές της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, αποσπάστηκαν 1.000 Ελληνόπουλα μέσα σε μία μόνο περίοδο, ενώ στη Χίο (ελληνικό νησί), μόνο το 1567, αποσπάστηκαν 200 αγόρια.

Στο αποκορύφωμά του, ο αριθμός έφτανε τα 5.000 παιδιά ετησίως από την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα διαγενεακό τραύμα, καθώς χιλιάδες ελληνικές οικογένειες έχαναν τους γιους τους ανά λίγα χρόνια, επί αιώνες. Το σύστημα ξεκίνησε επί Σουλτάνου Μουράτ Α΄ (1362–1389) και ουσιαστικά τερματίστηκε γύρω στο 1648. Οι Έλληνες, ως σημαντικός χριστιανικός πληθυσμός στα οθωμανικά Βαλκάνια, επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από το «παιδομάζωμα» (devshirme). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η οθωμανική κυριαρχία επεκτάθηκε στο μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών εδαφών, καθιστώντας τις ελληνορθόδοξες οικογένειες κύριους στόχους για τη στρατολόγηση αυτή. Στις 28 Φεβρουαρίου 1395, ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ισίδωρος Γλαβάς κατήγγειλε το φαινόμενο σε ομιλία του, περιγράφοντας την αγωνία των γονέων: «μητέρες να γρατζουνούν τα μάγουλά τους από τη θλίψη και πατέρες να χτυπούν το στήθος τους», καθώς και τη βίαιη εξισλαμισμό των παιδιών και τη σκληρή εκπαίδευσή τους στη χρήση σκύλων και γερακιών. Σε ένα ελληνικό ποίημα του 1550, ο Ιωάννης Αξαγιόλης απηύθυνε έκκληση στον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας να απελευθερώσει τους Χριστιανούς από τους Τούρκους (ζητώντας τη λύτρωση από αυτή τη «θλίψη»).

Το κείμενο βρίσκεται στον Κώδικα Vaticanus Graecus του 1624. Σε άλλη μαρτυρία, ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος της Χίου το 1646 γράφει στον διευθυντή του Καθολικού Ελληνικού Γυμνασίου της Ρώμης, ζητώντας του να δεχτεί τον Παύλο Όμηρο, ένα 12χρονο αγόρι από τη Χίο, για να τον σώσει από το παιδομάζωμα (devshirme).

Μόλις τους έπαιρναν, τα αγόρια υποβάλλονταν σε περιτομή, τους έδιναν μουσουλμανικά ονόματα και τους απαγόρευαν κάθε επαφή με τις οικογένειές τους. Μεγάλωναν ως μουσουλμάνοι, με αποτέλεσμα να σβήνει ουσιαστικά η ελληνική πολιτισμική και θρησκευτική τους ταυτότητα, ώστε να καλλιεργηθεί αφοσίωση στον σουλτάνο. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι αγόρια ελληνικής καταγωγής που είχαν στρατολογηθεί μέσω του παιδομαζώματος ανέβηκαν σε υψηλά αξιώματα, όπως ο Μιμάρ Σινάν (αρχιτέκτονας των Οθωμανών, πιθανότατα Έλληνας) και αρκετοί Μεγάλοι Βεζίρηδες, όπως ο Ιμπραήμ Εντέμ Πασάς (από τη Χίο). Το παιδομάζωμα υπήρξε η μεγαλύτερη πληγή που δέχθηκε ο Ελληνισμός κατά την περίοδο της τουρκικής τυραννίας.

Τα παιδιά που αρπάζονταν θεωρούνταν οριστικά χαμένα. Μάλιστα, στην Ήπειρο, την πρώτη Κυριακή μετά την απαγωγή, οι γονείς πήγαιναν στην εκκλησία ντυμένοι στα μαύρα, όπου τελούνταν νεκρώσιμη ακολουθία. Κατά τη διάρκεια αυτής της ακολουθίας, τα ονόματα των παιδιών διαβάζονταν δυνατά, σαν να ήταν νεκρά.

Τώρα, νομίζω πως καταλαβαίνετε ποιοι είναι οι πραγματικοί πρόγονοι των Μουσουλμάνων Τούρκων και γιατί φοβούνται τα τεστ DNA. Έχετε κατά νου ότι ολόκληρα χωριά και πόλεις στη Μικρά Ασία εξισλαμίστηκαν πλήρως, μετατρεπόμενα σε Οθωμανούς και Μουσουλμάνους Τούρκους (από Χριστιανούς Έλληνες, Αρμένιους κ.λπ.) μέσα σε «μία νύχτα». Αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους η Τουρκία είναι ένα έθνος «στα χαρτιά», ένα κάστρο στην άμμος, ένα ψευδο-έθνος...

https://x.com/HomerPavlos/status/2115139006711103591/photo/1

 

Οι Πάπες δεν Σταμάτησαν Ποτέ: Τι Κρύβουν οι Οικουμενιστές για τους Διωγμούς των Ορθοδόξων

 

Πνευματική Προειδοποίηση

Αυτό το ιστορικό κείμενο αποτελεί ένα πολύτιμο τεκμήριο για τις παπικές μεθοδεύσεις ανά τους αιώνες. Αναδεικνύει τις ιστορικές αποδείξεις της βαθιάς εχθρότητας της Ρώμης εναντίον των Ορθοδόξων, τις οποίες οι σύγχρονοι οικουμενιστές προσπαθούν επιμελώς να αποσιωπήσουν.

Από την επιστολή του Ευγενίου Βούλγαρη προς τον Αγιορείτη Μοναχό Αβραάμ Κλαίρκιο

Έχω διαβάσει ότι προς το τέλος του 14ου αιώνα, κατά το έτος 1405, ο πόλεμος των Σαρακηνών για την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ, ο οποίος υποκινήθηκε από τους Λατίνους, δεν έγινε μόνο η αιτία πολλών καταστροφών για την Ανατολική Εκκλησία, αλλά και για τη Δυτική. Διότι οι Πάπες της Ρώμης εκείνης της εποχής, βρίσκοντας την ευκαιρία να δράσουν ώστε να μην τεθούν υπό την εξουσία κανενός, κινούσαν συνεχώς κάθε λίθο προκειμένου να καταφέρουν να υποτάξουν όλους τους άλλους σε αυτούς. Όσο παρατεινόταν ο πόλεμος και οι Χριστιανοί της Δύσης κατέφευγαν προς την Ανατολή, τόσο οι πάπες τους επιτίθεντο, όπως μαρτυρεί ο Όθων, επίσκοπος του Φράιζινγκ, και ο ηγούμενος του Ούρσπεργκ, οι οποίοι ιστορούσαν τη βίαιη συμπεριφορά των παπών. Τόσα πολλά δεινά προξένησε αυτός ο πόλεμος στη Δύση μέσα από τις παπικές ραδιουργίες, ώστε ο Αντώνιος Κόκκος, στην αρχή του τέταρτου βιβλίου της ένατης Εννεάδας, να αναφέρει ότι επί των ημερών του πάπα Πασχάλη Β΄, ο Φλουέντιος, επίσκοπος της ιταλικής πόλης Φλωρεντίας, διαβεβαίωνε αναμφίβολα ότι γεννήθηκε ο Αντίχριστος.

Έχω διαβάσει επίσης ότι στην Ανατολή, με το πρόσχημα της ευσέβειας, οι πάπες επέβαλαν Λατίνους πατριάρχες στις Εκκλησίες και έπραξαν ό,τι άλλο έκριναν ωφέλιμο για αυτούς, ώστε να υποτάξουν τους Ορθοδόξους στον άνομο ζυγό του πάπα. Για τον λόγο αυτό, ο Ευγένιος Γ΄ έλεγε ότι αυτός ο πόλεμος, αν δεν χρησίμευσε σε τίποτα άλλο, ωστόσο μας είναι χρήσιμος διότι

Σύναξη Της Παναγίας Της Μαχαιριωτισσας 18 Οκτωβρίου

Η Παναγία η Μαχαιριώτισσα είναι μια θαυματουργός εικόνα της Παναγίας που βρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά στην Κύπρο. Με την εν λόγω εικόνα συνδέεται ιστορικά και πνευματικά και η Ιερά Μονή, η οποία οφείλει και το όνομά της στην ιστορία της εικόνας.

Αυτή η εικόνα θεωρείται μία από τις 70 εικόνες της Παναγίας που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς και τον τότε καιρό βρισκόταν πάνω από την Αγία Σορό, δηλαδή την Αγία Έσθητα (φόρεμα) και την Αγία Ζώνη της Θεοτόκου, στον ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες. Αυτό ενισχύεται από την επιγραφή «Αγιοσορίτισσα» πάνω στην εικόνα, η οποία μεταλλάχθηκε αργότερα σε «Μαχαιριώτισσα». Σύμφωνα με μιά προφορική παράδοση, κατά τον καιρό της Εικονομαχίας (716 - 843 μ.Χ.) ένας ασκητής έφερε στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη την εικόνα της Παναγίας της Αγιοσορίτισσας, και εγκαταστάθηκε σε μιά σπηλιά στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Μετά την κοίμηση του ασκητού η εικόνα ξεχάστηκε και βάτοι κάλυψαν την είσοδο της σπηλιάς μέχρι τον 12o αιώνα μ.Χ., όταν η Παναγία με θαυματουργικό τρόπο έδωσε ένα μαχαίρι στους Οσίους ασκητές Νεόφυτο και Ιγνάτιο (βλέπε 13 Δεκεμβρίου), για να κόψουν τους βάτους και έτσι να βρουν την εικόνα. Όταν ο Όσιος Νεόφυτος κοιμήθηκε, κοντά στον Iγνάτιο προσήλθε ένας άλλος γηραιός μοναχός, ο Προκόπιος. Οι δύο αυτοί πατέρες αποφάσισαν, όταν η αδελφότητα έγινε πολυπληθής, να ανεγείρουν μοναστήρι, το όποιο θα λειτουργούσε σύμφωνα με το κοινοβιακό πρότυπο που ακολουθούσαν τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της εποχής.

H Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους κοντά στην κορυφή Κιόνια, σε υψόμετρο 870 μέτρων. Είναι κτισμένη σε μιά όμορφη, κατάφυτη από πεύκα βουνοπλαγιά, που καταλήγει στον χείμαρρο Πεδιαίο. Ονομάζεται βασιλική γιατί κτίσθηκε με βασιλική βοήθεια, και σταυροπηγιακή, γιατί κατέστη εκκλησιαστικά αυτοδιοίκητη, πράγμα το όποιο συμβολίζεται με την τοποθέτηση σταυρού στα θεμέλια της.

Η Σύναξη της Παναγίας της Μαχαιριώτισσας εορτάζεται στις 18 Οκτωβρίου μαζί με την μνήμη του Αγ. Αποστόλου Λουκά, που κατά την παράδοση έχει αγιογραφήσει την εικόνα της Μαχαιριώτισσας. Το Καθολικό όμως της Μονής Μαχαιρά (στο οποίο φυλάσσεται και η Μαχαιριώτισσα) πανηγυρίζει στα Εισόδια της θεοτόκου, στις 21 Νοεμβρίου.

῾Ο ῞Αγιος Λουκᾶς ῾Ο ᾿Απόστολος καί Εὐαγγελιστής (18 ᾿Οκτωβρίου)

Λουκάς ο ιατρός

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς καταγότανε από την Αντιόχεια της Συρίας. Ήταν Έλληνας και από μικρός ασχολήθηκε με τα γράμματα. Γνώριζε πολύ καλά τα Εβραϊκά και την Συριακή γλώσσαν και φυσικά πολύ καλλίτερα την Ελληνική. Βλέπει κανείς στο Ευαγγέλιο του και στις Πράξεις του να χειρίζεται την Ελληνική γλώσσα, όσον ουδείς άλλος. Πήγε κατόπιν στην Αίγυπτο, διότι η Αλεξάνδρεια εφημίζετο τότε, ως πόλις των γραμμάτων.
Όταν μεγάλωσε, ήλθε στην Ελλάδα και γνώρισε καλά την Ελληνικών σοφία. Το επάγγελμα του ήταν γιατρός και μάλιστα ήταν πολύ καλός γιατρός. Έκτος όμως της ιατρικής, γνώριζε καλά και την ζωγραφική. Ήταν πολύ καλός ζωγράφος.

Συνεργός του Αποστόλου Παύλου

Ενώ όμως γνώριζε τόσα πολλά πράγματα, δεν γνώριζε από την αρχή την ευσέβεια και την Χριστιανική Πίστη. Ήτανε ειδωλολάτρης, όπως κι οι γονείς του.
Προσήλθε στον Χριστιανισμό αργότερα στην Αντιόχεια και κατ’ άλλους, όταν βρισκόταν στην Θήβα της Βοιωτίας. Πάντως άκουσε τον Απόστολο Παύλο. Αί! λοιπόν, από την στιγμή αυτή έγινε ο πιο πιστός και αφοσιωμένος μαθητής του Αποστόλου Παύλου μέχρι του μαρτυρικού θανάτου του. Δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Τα εγκατέλειψε όλα για την διάδοση του Εύαγγελίου. Συνοδεύοντας τον Παύλο περιοδεύει πόλεις και χωριά και ηπείρους. Κηρύττει και αυτός στα έθνη τα μεγαλεία του Θεού και οδηγεί τους ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού.
Πήγε στη Θράκη, στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία, στην Αχαΐα, στην Πελοπόννησο, στην Ασία, στην Λυκία, στην Κιλικία, στην Κύπρο, στην Συρία, στο Ιλλυρικό και σ’ όλη την Ιουδαία. Δίδαξε παντού.
Για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο του δεν λογαριάζει κόπους και ταλαιπωρίες και πείνα και κινδύνους.

Προφήτης Ὠσηέ 17 Οκτωβρίου

Ὁ Προφήτης Ὠσηέ

Ἦταν γιὸς τοῦ Βεηρεῖ ἀπὸ τὴν Βελεμὼθ τῆς φυλῆς Ἰσαχὰρ καὶ ἔζησε τὸν ὄγδοο αἰῶνα πρὸ Χριστοῦ, ἐπὶ βασιλέων τοῦ Ἰούδα, Ὀζίου, Ἰωάθαμ, Ἄχαζ, Ἐζεκία καὶ τοῦ Ἰσραὴλ Ἱεροβοὰμ Β´. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς δώδεκα μικροὺς λεγόμενους προφῆτες. Ὁ Ὠσηὲ ἦταν ψυχὴ γεμάτη ἀπὸ ζῆλο γιὰ τὸ θεῖο Νόμο, γι᾿ αὐτὸ καὶ στὸ προφητικό του βιβλίο καταγγέλλει εὐθέως τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ εἶχε μολυνθεῖ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία. Οἱ συμβολισμοί του θεωροῦνται δυσεξήγητοι, ἀλλὰ σαφέστατα ἐκδηλώνει τὴν πίστη του στὸ Σωτῆρα Χριστό. Μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας χρησιμοποίησε μία σπουδαία φράση τοῦ Ὠσηέ, πρὸς τοὺς Φαρισαίους (Ματθ. θ´ 13), ἡ ὁποία λέει: «Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα». Δηλαδή, λέει ὁ Θεὸς μέσῳ τοῦ Ὠσηέ: «Προτιμῶ τὴν εἰρηνικὴ ἀγάπη σας πρὸς ἐμένα καὶ ὄχι τὶς τυπικὲς θυσίες, καὶ θέλω νὰ ἔχετε ἐπίγνωση τοῦ θείου θελήματος περισσότερο, παρὰ τὰ χωρὶς νόημα καὶ οὐσία ὁλοκαυτώματα ποὺ προσφέρετε». Ἐπίσης, φράσεις τοῦ Ὠσηὲ χρησιμοποίησαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος στὶς ἐπιστολές τους. Ὁ Ὠσηὲ λέγεται ὅτι ἔζησε 75 χρόνια, καὶ μετὰ παρέδωσε στὸ Θεὸ τὴν δίκαιη ψυχή του.

16 Oκτωβρίου Συναξαριστής Λογγίνου Εκατόνταρχου, των Αγίων Δύο Στρατιωτών, των Αγίων Λεοντίου, Δομετίου, Τερεντίου και Δομνίνου, Μάλου Οσίου,Ἅγιου Gall

Ὁ Ἅγιος Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος
Ἦταν ἐπικεφαλὴς ἀξιωματικὸς τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν, στὴν ἐκτέλεση τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐκτελοῦσε τὴ διαταγὴ τοῦ Πιλάτου, ἀγνοοῦσε ποιὸς ἦταν ὁ Ἰησοῦς, γι’ αὐτὸ παρέστη σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς φρικτῆς τραγωδίας.
Ὅμως ἡ ψυχὴ τοῦ Λογγίνου δὲν εἶχε τὶς φαρισαϊκὲς παρωπίδες καὶ τὴν ἀχρειότητα τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν. Εἶδε σὲ βάθος τὸ θύμα καὶ πρόσεξε σ’ αὐτὸ τὴν ἀγαθότητα, τὴ σεμνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν γαλήνη ποὺ τὸ διέκρινε.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κυρίου, ὅταν εἶδε τὸ καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ νὰ σχίζεται στὰ δυό, τὴν γῆ νὰ σείεται, τὶς πέτρες νὰ ραγίζουν καὶ τὰ μνημεῖα νὰ ἀνοίγουν, φωτίσθηκε ἀκόμα περισσότερο.

Δὲ χωροῦσε πλέον καμιὰ ἀμφιβολία μέσα του, καὶ μὲ ὅλη του τὴν δύναμη διακήρυξε κάτι, ποὺ ὅλοι ὅσοι ἔχουν καθαρὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους στὴν παντοδυναμία τοῦ Κυρίου διακηρύττουν: «Ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἣν Θεοῦ». Ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦταν υἱὸς Θεοῦ, ὁ Θεάνθρωπος Σωτὴρ τοῦ κόσμου.
Ἡ εἴδηση ὅτι ὁ Λογγῖνος ἀσπάσθηκε καὶ κήρυττε τὴν χριστιανικὴ πίστη, ἐξήγειρε τὴν μανία τῶν Ἰουδαίων, καὶ μὲ ἐνέργειές τους στὴ ρωμαϊκὴ ἐξουσία, τὸν ἀποκεφάλισαν.
Οἱ Ἅγιοι Δύο Στρατιῶτες
Αὐτοὶ μαρτύρησαν μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Λογγῖνο.
Οἱ Ἅγιοι Λεόντιος, Δομέτιος, Τερέντιος καὶ Δομνῖνος οἱ Μάρτυρες

Ὅλοι μαρτύρησαν διὰ πυρός.
Ὁ Ὅσιος Μαλός
Συνετὸς καὶ ὀλιγαρκὴς στὰ νεανικά του χρόνια ὁ Ὅσιος Μαλός, ἔμεινε φτωχὸς στὴν ὕλη γιὰ νὰ γίνει πλούσιος ἐν Χριστῷ. Δὲν ἦταν μεγάλης μορφώσεως, ἦταν ὅμως πολλῆς πίστεως καὶ ζήλου θερμοῦ. Ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ διδάσκει δημόσια, ἔκανε κήρυγμα στὸν κάθε ἕνα χωριστά.
Ὁ Μαλὸς εἶχε μεγάλη πνευματικὴ διάκριση, ὥστε νὰ μὴ γίνεται βαρύς, ἐνοχλητικὸς καὶ ἄστοχος στὶς ἰδιαίτερες αὐτὲς νουθεσίες. Ἡ θεία χάρη τὸν εἶχε ὁπλίσει μὲ μεγάλη λεπτότητα καὶ ἀγάπη, ποὺ τοῦ ὑπαγόρευαν πάντοτε τί ἦταν συμφέρον νὰ εἰπωθεῖ καὶ τί ἔπρεπε νὰ παραλειφθεῖ.
Στὴν συνέχεια ἀκολούθησε τὴν ἐρημικὴ ζωή. Ἀλλὰ ὅσοι μάθαιναν ποὺ βρίσκεται ἔρχονταν καὶ τὸν ζητοῦσαν στὸ ἐρημητήριό του. Καὶ αὐτὸς ὅμως, κατὰ διαστήματα, κατέβαινε στὶς πόλεις, ὄχι γιὰ νὰ κάνει ὁμιλίες, ἀλλὰ γιὰ νὰ σκορπίσει εὐεργεσίες. Διότι ὁ Κύριος τὸν εἶχε προικίσει καὶ μὲ τὴ δύναμη νὰ θεραπεύει θαυματουργικὰ διάφορες ἀρρώστιες. Πολλοὶ μάλιστα βρῆκαν τὴν γιατρειά τους μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ Ὁσίου Μαλοῦ καὶ διὰ μόνου τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν του.
Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐξεδήμησε πρὸς τὸν Κύριο, τὸ λείψανο τοῦ ἀνάβλυζε μύρο καὶ ἔγινε πηγὴ ἰάσεως διαφόρων ἀσθενειῶν.
Ὁ Ἅγιος Gall (Γάλλος) απόστολος της Ελβετίας.

Ιδρύεται στην Ιερουσαλήμ η Νέα Παγκόσμια Θρησκεία των 7 Νόμων του Νώε – Δρακόντειοι Νόμοι για τους Ανυπάκουος «ειδωλολάτρες» Χριστιανούς

 

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η κυβέρνησή του υποδέχτηκαν μια αντιπροσωπεία Ραβίνων από την παγκόσμια εβραϊκή οργάνωση Chabad-Lubavitch στο Οβάλ Γραφείο στις 29 Σεπτεμβρίου 2025. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του Ραβίνου και Χασιδικό πνευματικό ηγέτη Menachem M. Schneerson, 1902–1994. Από το 1978, έχει τη δική του γιορτή στις ΗΠΑ που ονομάζεται Ημέρα Εκπαίδευσης και της Κοινής Χρήσης, η οποία καθιερώθηκε από τον Πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ. Ο Ραβίνος Σνίρσον ίδρυσε ένα δίκτυο αρκετών χιλιάδων εβραϊκών σχολείων στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο. Πίστευε ότι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να μάθουν τα παιδιά ήταν η επίγνωση ενός «Υπέρτατου Οντος και ενός Νόμου που είναι ανώτερος από τον άνθρωπο» ή «ο φόβος ή η αγάπη για μια δύναμη μεγαλύτερη από τον άνθρωπο». Ο οργανισμός Chabad-Lubavitch υποστηρίζει την καθιέρωση των 7  Νόμων του Νώε για όλη την ανθρωπότητα. Φωτογραφία: Joyce Boghosian / White House Photo

Τον Νοέμβριο του 2026 θα πραγματοποιηθεί το Πρώτο Διεθνές Συνέδριο του Νώε. Εκπρόσωποι αυτής της θρησκευτικής πίστης που θα προέρχονται από όλες τις ηπείρους θα συναντηθούν στην Ιερουσαλήμ και στόχος τους είναι να τεθούν τα θεμέλια για μια Νέα Παγκόσμια Θεοκρατία που θα βασίζεται στους 7 Νόμους του Νώε, με επικεφαλής το Ισραήλ.

21 Σεπτεμβρίου 2026

Το Συντακτικό Προσωπικό του FWM (Free West Media = Ελεύθερα Μέσα της Δύσης)

Αν και λίγοι άνθρωποι σήμερα γνωρίζουν για αυτή τη νέα θρησκεία, αναμένεται ότι στο επόμενο χρονικό διάστημα όλοι οι άνθρωποι θα αρχίσουν να ακολουθούν τους 7 Νόμους του Νώε επειδή έχουν δοθεί από τον Θεό για όλη την ανθρωπότητα – και επομένως οι βλάσφημοι (όπως είναι οι ειδωλολάτρες χριστιανοί) θα πρέπει να εκτελούνται δια @ποκεφαλισμού. Κορυφαίοι δυτικοί πολιτικοί έχουν ήδη υποστηρίξει τους 7 Νόμους του Νώε σε επίσημες δηλώσεις τους. Το σχέδιο για την διάδοση & εγκαθίδρυση αυτής της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας συχνά συμβαδίζει με την υποχρεωτική καταπολέμηση του αντισημιτισμού ή αντι-εβραϊσμού – αλλά αυτό που σπάνια είναι γνωστό είναι αυτή η νέα θρησκεία συνέεται με μια εβραϊκή δυναστεία που

Στον πόλεμο η Ελλάδα δεν πήγε μόνο με ηθικό αλλά και με ...πολύ στρατό

Κυκλοφόρησε ένα

 βιβλίο από τις εκδόσεις Δούρειος Ίππος με

 τίτλο: «ΟΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

1936-1940», του Κωνσταντίνου Βλάσση. 

Πρόκειται για... ένα βιβλίο που 

αποκαλύπτει την εξοπλιστική προσπάθεια 

που ανέπτυξε η χώρα ώστε να 

προετοιμαστεί στο μέτρο του δυνατού για

 την αναμενόμενη παγκόσμια σύρραξη.

Το έργο βασίζεται σε ανέκδοτο υλικό που 

εντοπίστηκε σε ιδιωτικό αρχείο και αφορά τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων του

 Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης (ΑΣΕΑ) και συγκεκριμένα τις αποφάσεις που

 ελήφθησαν σε 75 συνεδριάσεις αυτού, μεταξύ Ιανουαρίου 1936 και Οκτωβρίου 1940.

Μέσα στο βιβλίο αυτό των 500 σελίδων, φαίνεται ότι το Έπος των Ελλήνων που 

γράφτηκε το 1940-41, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην στρατιωτική προετοιμασία

 που προηγήθηκε και όχι μόνο στην ψυχή και το ηθικό.

Σε αυτό περιέχονται τα επίσημα στοιχεία 75 συνεδριάσεων του Ανώτατου Συμβουλίου

 Εθνικής Άμυνας (Α.Σ.Ε.Α.), τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά, με εξαντλητική

 λεπτομέρεια, για τους εξοπλισμούς της κυβέρνησης του Ιωάννη Μεταξά, η οποία 

παρέταξε τον μεγαλύτερο στην ιστορία του Έθνους στρατό (άνω των 500.000 ανδρών)

 δίχως να καταφύγει σε δανεισμό.

Μέσα από τις παραγγελίες στολών, κλινοσκεπασμάτων, τυφεκίων, πυροβόλων κι 

αεροπλάνων αποκαλύπτεται το επιτελικό έργο, οι διεθνείς ισορροπίες, οι δυσκολίες, 

οι περιορισμοί και καθίσταται πλήρως αντιληπτό, ποια προγράμματα, ενώ 

υπεγράφησαν συμβάσεις, δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν.

Το βιβλίο αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για τον μεθοδικό μελετητή και τον ιστορικό, 

τον ερευνητή των εξοπλισμών από πλευράς τεχνολογίας και οικονομίας, ανοίγοντας 

ένα νέο πλαίσιο εξετάσεως των πραγμάτων.

«Δε θα αποτελούσε υπερβολή, αν λέγαμε ότι η ανακάλυψη των ντοκουμέντων που 

περιέχονται στο βιβλίο, αποτελούν τη μεγαλύτερη ίσως ιστορική ανακάλυψη των 

τελευταίων δεκαετιών, σε ότι αφορά τη Νεοελληνική Ιστορία. Ούτε επίσης το ότι, μετά

 τη δημοσίευση αυτών των εγγράφων, ένα κομμάτι της επίσημης Ελληνικής Ιστορίας 

πρέπει να ξαναγραφτεί!

Ορισμένος αριθμός από τα πρακτικά αυτά του Α.Σ.Ε.Α., ήταν ως σήμερα γνωστό ότι 

υπήρχαν στα Αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) και του Μουσείου 

Ιστορίας της Πολεμικής Αεροπορίας (ΜΙΣΠΑ). Όμως συγκεντρωμένα και στο σύνολό 

τους βρέθηκαν σε ιδιωτική συλλογή» είπε στο MadeinCreta o ιστορικός ερευνητής, 

συγγραφέας και αρθρογράφος Νίκος Χριστοφίλης.

Ο κ. Χριστοφίλης μιλά για την στρατιωτική προετοιμασία της Ελλάδας και παρουσιάζει

 στοιχεία που ίσως δεν είναι ευρέως γνωστά στο ευρύ κοινό.

Νέα Στοιχεία για την Πολεμική Προετοιμασία των Ελλήνων στον Πόλεμο του 1940 - '41

Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε, η νίκη των Ελλήνων κατά των φασιστών στον 

Ελληνοϊταλικό πόλεμο και η σθεναρή άμυνα που προβλήθηκε στις ναζιστικές 

σιδηρόφρακτες μεραρχίες την άνοιξη του 1941, δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο του ηθικού

 των Ελλήνων. Πίσω από αυτό υπήρχε η προετοιμασία της τότε ελληνικής κυβέρνησης.

Αν και το 1936 ο στρατιωτικός εξοπλισμός της χώρας αποτελείτο από υπολείμματα 

υλικού της Μικρασιατικής Εκστρατείας, 4 χρόνια αργότερα η Ελλάδα παρέταξε για την

 άμυνά της τον πιο ισχυρό στρατό που είχε ποτέ - μισό εκατομμύριο άντρες!

Η συνεχής πίεση της Βουλγαρίας για έξοδο στο Αιγαίο, οι προκλήσεις της Ιταλίας που,

 χρόνο με τον χρόνο, κλιμακώνονταν και τα σύννεφα του πολέμου στην Ευρώπη δεν 

άφησαν αδιάφορη την ελληνική κυβέρνηση.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΗ - Ἡ Ἐθνικὴ Ἐπέτειος τῶν Νικητηρίων

ΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ....ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ........................

Ἡ Ἐθνικὴ Ἐπέτειος τῶν Νικητηρίων (15/28.10.1940)

Ὅλοι στὴν Πρώτη Γραμμὴ*

Ὃταν τὸ πρωϊνὸ τῆς Δευτέρας 28 ᾿Οκτωβρίου 1940 οἱ σειρῆνες σὲ

ὅλη τὴν Χώρα ἤχησαν σκορπίζοντας τὸ θλιβερὸ μήνυμα ἑνὸς ἄδικου

πολέμου, ταὐτόχρονα διαλαλοῦσαν ἕνα μεγάλο μήνυμα-γνώρισμα τῆς

῾Ελληνικῆς Φυλῆς σὲ δύσκολες περιστάσεις: Τὸ μήνυμα τῆς ἑνότητας.

῞Ολοι οἱ ῞Ελληνες μαζὶ στὴν πρώτη γραμμή.

Δὲν ἦταν εὐκαιριακὴ αὐτὴ ἡ συμπεριφορά. ῏Ηταν θησαυρὸς κρυμμέ-

νος στὶς καρδιὲς τῶν ῾Ελλήνων καὶ ξεχείλισε μὲ κάθε τρόπο:

-Ὅταν ὁ τότε Πρωθυπουργὸς ἔλαβε τὸ διάταγμα ἐπιστράτευσης γιὰ

νὰ τὸ ὑπογράψει, σὰν συνέπεια τοῦ ἱστορικοῦ «ΟΧΙ» ποὺ εἶπε «ὡς ἐν-

τολοδόχος τῆς θελήσεως τοῦ ῾Ελληνικοῦ λαοῦ ὅπως ὑπεραμυνθῇ τῆς

Πατρίδος» (᾿Αδ. Κύρου), ἔκανε πρῶτα τὸ σταυρό του καὶ εἶπε: «῾Ο Θεὸς

σώζοι τὴν ῾Ελλάδα» (Διον. Κόκκινος).

-Ἡ καταληκτικὴ φράση τοῦ πρώτου πολεμικοῦ ἀνακοινωθέντος

ἀποδεικνύει περίτρανα τὸ ἠθικὸ μεγαλεῖο τοῦ λαοῦ μας: «Αἱ ἡμέτεραι

δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους».

-Τὰ ἐκδοθέντα διαγγέλματα τῆς ῾Ηγεσίας τῆς Χώρας, ἐμπνέονται

ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀρχές: «Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὰ πεπρωμένα τῆς

Φυλῆς, τὸ ῎Εθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἷς ἄνθρωπος θὰ ἀγω-

νισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, μέχρι τῆς τελικῆς νίκης». Καὶ «ἡ στιγμὴ

ἐπέστη ποὺ θὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς ῾Ελλάδος, τὴν

ἀκεραιότητα καὶ τὴν τιμήν της».

Τὸ «Μολὼν λαβὲ» τοῦ Λεωνίδα, «τὸ δὲ τὴν Πόλιν σοι δοῦναι οὐτ᾿

ἐμὸν ἐστίν, οὔτε ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ» τοῦ Κωνσταντίνου

Παλαιολόγου, τὸ «᾿Ελευθερία ἢ Θάνατος» τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμα-

νοῦ καὶ ὅλων τῶν ξεσηκωμένων, ξαναζοῦσαν στὶς καρδιὲς τῶν ῾Ελλή-

νων μὲ τὸ ἡρωϊκὸ «ΟΧΙ», ποὺ ἐπαναλαμβανόταν ἀπὸ τὰ χείλη ὅλων, ὡς

παιάνας νίκης.

* * *

Μία νίκη, γιὰ τὴν ὁποίαν ἐδίδοντο σκληρὲς μάχες, ὄχι μὲ λόγια, εὐ-

χὲς ἢ κάπου μακριά. ᾿Αλλὰ ὅλοι στὴν πρώτη γραμμή: