Η μνήμη των Αγίων επτά παίδων εν Εφέσω...4 Αυγούστου

Οι άγιοι επτά Παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστωδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης και Κωνσταντίνος, έζησαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Οι νέοι αυτοί, μόλις βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία και ύστερα από συνετή σκέψη και εκτίμηση, μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και μπήκαν και κρύφτηκαν μέσα σε ένα σπήλαιο. Εκεί, αφού προσευχήθηκαν να λυθούν από τα δεσμά του σώματος και να μην παραδοθούν στον αυτοκράτορα Δέκιο, παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Θεό. Ο Αυτοκράτορας δε, όταν επέστρεψε στην Έφεσο, τους αναζήτησε, για να τους αναγκάσει να προσφέρουν θυσίες στα είδωλα. Μόλις όμως έμαθε ότι εκείνοι είχαν πεθάνει στο σπήλαιο, πρόσταξε και έφραξαν με μανδρότοιχο το στόμιο του σπηλαίου αυτού.

Έκτοτε λοιπόν πέρασαν εκατόν ενενήντα τέσσερα έτη και φτάνουμε μέχρι το τριακοστό όγδοο έτος της βασιλείας του Θεοδοσίου Β΄ του Μικρού (408-450 μ.Χ.), ήτοι μέχρι το έτος 446 μ.Χ. Τότε εμφανίστηκε στους κόλπους του Χριστιανισμού μια αίρεση, η οποία δε δεχόταν το δόγμα της αναστάσεως των νεκρών. Η αίρεση αυτή, στην οποία είχαν προσχωρήσει και μερικοί επίσκοποι, προκαλούσε μεγάλη αναταραχή και αναστάτωση στην Εκκλησία. Ο δε Αυτοκράτορας, βλέποντας την αναστάτωση αυτή της Εκκλησίας του Θεού, δεν ήξερε τι να κάνει. Όμως δεν απελπίστηκε, αλλά, αφού φόρεσε έναν τρίχινο σάκο και κάθισε κατά γης, θρηνούσε και παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει τον τρόπο διάλυσης της αίρεσης.


Ο Κύριος λοιπόν δεν παρέβλεψε τα δάκρυα του Αυτοκράτορα και ικανοποίησε το αίτημά του με τον ακόλουθο τρόπο: Ο κύριος του όρους, στο οποίο βρισκόταν το σπήλαιο των αγίων επτά Παίδων, θέλησε κατά τον καιρό εκείνο να χτίσει μαντρί για το ποίμνιό του. Έτσι λοιπόν, παίρνοντας επί δύο ημέρες πέτρες από τον μανδρότοιχο του σπηλαίου, για να οικοδομήσει το μαντρί του, ανοίχτηκε το στόμιο του σπηλαίου αυτού. Τότε ακριβώς, με προσταγή του Θεού, αναστήθηκαν οι άγιοι επτά Παίδες, που είχαν πεθάνει μέσα στο σπήλαιο αυτό, και συνομιλούσαν μεταξύ τους, σαν να είχαν κοιμηθεί την προηγούμενη ημέρα. Τα σώματά τους δε δεν είχαν αλλοιωθεί στο παραμικρό και τα ενδύματά τους δεν είχαν φθαρεί ούτε σαπίσει από την υγρασία του σπηλαίου, αν και είχαν περάσει εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια.

Μετά την ανάστασή τους οι άγιοι επτά Παίδες είχαν έντονο στη μνήμη τους το γεγονός ότι ο Δέκιος ζητούσε να τους τιμωρήσει και περί αυτού ακριβώς συνομιλούσαν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, ο Μαξιμιλιανός έλεγε προς τους άλλους: “Και αν συλληφθούμε, αδελφοί, ας σταθούμε γενναίοι και να μην προδώσουμε την ευγένεια της πίστης μας. Εσύ δε, αδελφέ Ιάμβλιχε, πήγαινε να αγοράσεις άρτους, πλην όμως περισσότερους. Γιατί χθες το βράδυ έφερες λίγους, και κοιμηθήκαμε σχεδόν πεινασμένοι. Επιπλέον προσπάθησε να μάθεις τι σκέφτεται για εμάς ο Δέκιος”.

Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος 3 Αυγούστου

Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος ήταν πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και γιους τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Προικισμένη και η ίδια με ένθερμη ευσέβεια, ήταν από τις γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό, και συνεισέφεραν στο ταμείο της αποστολικής αδελφότητας.

Η Σαλώμη ήταν εκείνη, παρακινούμενη από μητρική φιλοστοργία, που παρακάλεσε τον Κύριο όταν Αυτός πήγαινε για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ, να τιμηθούν οι γιοί της με πρωτεύοντα αξιώματα. Διότι είχε την ιδέα, ότι ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ έμελλε να αναστήσει το θρόνο του Δαβίδ. Όμως η Σαλώμη, τις στιγμές του φρικτού πάθους του Κυρίου, και ενώ μαθητές και φίλοι από φόβο είχαν διασκορπιστεί, αυτή, μαζί με μερικές άλλες πιστές γυναίκες ήταν εκεί και κτυπούσαν από λύπη τα στήθη τους. Επίσης η Σαλώμη, αξιώθηκε να είναι μια από τις μυροφόρες, στις όποιες ο άγγελος γνωστοποίησε την ανάσταση του Ιησού.

Μετά την ίδρυση της χριστιανικής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη εξακολούθησε να διακρίνεται για το ζήλο και τις ελεημοσύνες της. Ο διωγμός εναντίον της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, προξένησε μεγάλη λύπη στη Σαλώμη. Η καρδιά της υπέστη μεγάλο σπαραγμό την ήμερα, που ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της Ιάκωβο. Αλλά η ελπίδα στον Χριστό την ενίσχυσε και με την προσδοκία των αιωνίων αγαθών παρέδωσε την ψυχή της ειρηνικά.

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου: Ευαγγέλιο - Ομιλία εις την Παραβολήν του τα μύρια τάλαντα οφείλοντος και τα εκατό δηνάρια απαιτούντος (Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Εὐαγγελιο Κυριακῆς Κατά Ματθαίον (ιη΄ 23-35)

23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 25 μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι. 26 πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. 30 ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. 31 ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 32 τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Ομιλία εις την Παραβολήν του τα μύρια τάλαντα οφείλοντος και τα εκατό δηνάρια απαιτούντος

Του Αγίου Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου

Ωσάν να έχω επιστρέψει κοντά σας από μακρινό ταξίδι έτσι αισθάνομαι σήμερα· διότι γι΄ αυτούς που αγαπούν, όταν δεν μπορούν να ευρίσκονται μαζί με τους αγαπωμένους δεν έχουν κανένα όφελος, έστω και αν μένουν σε γειτονική οικία. Γι’ αυτό κι εγώ, μολονότι δεν απομακρύνθηκα από την πόλη, δεν αισθάνομαι καλλίτερα από όσον εάν απουσίαζα, επειδή τον τελευταίον καιρό δεν κατέστη δυνατόν να σας ομιλήσω. Συγχωρήστε με όμως, η σιωπή δεν ωφείλετο σε ραθυμία, αλλά σε ασθένεια. Εσείς τώρα χαίρεσθε, επειδή απαλλάχθηκα από την αρρώστια, κι εγώ επειδή απήλαυσα την αγάπη σας. Διότι και όταν ασθενούσα, οδυνηρότερον από την αρρώστια μου ήταν το ότι δεν ημπορούσα να μετέχω στην αγαπημένη αυτή σύναξη· και τώρα που έγινα καλά, πιο ποθητό μου έγινε το να απολαμβάνω άνετα την αγάπη σας. Διότι ο πυρετός του σώματος δεν κατακαίει τόσο τους ασθενείς, όσο κατακαίει τις ιδικές μας ψυχές ο αποχωρισμός από τους αγαπημένους μας· και όπως εκείνοι επιζητούν φιάλες και ποτήρια και κρύα νερά, έτσι αυτοί επιζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτά τα γνωρίζουν καλά όσοι έχουν συνηθίσει να αγαπούν...

Μη δυσανασχετήσετε όμως για το μήκος αυτών που πρόκειται να λεχθούν· διότι θέλω να σας διδάξω κάποια θαυμαστή κιθαρωδία, μεταχειριζόμενος όχι λύραν άψυχον, αλλά τείνοντας αντί χορδών τις ιστορίες των Γραφών και τις εντολές του Θεού.

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Στις άγιες ημέρες της Νηστείας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς να αλλάξουμε την τροφή μας. Μας καλεί να αλλάξουμε τον άνθρωπο μέσα μας.

Η αποχή από ορισμένες τροφές είναι ιερός και θεόσδοτος θεσμός της Εκκλησίας. Όμως δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι άσκηση ελευθερίας, υπακοής και εγκράτειας, ώστε το σώμα να ταπεινώνεται και η ψυχή να στρέφεται καθαρότερα προς τον Θεό.

Ο ίδιος ο Κύριος μάς προειδοποιεί:

«Τὰ δὲ ἐκπορευόμενα ἐκ τοῦ στόματος ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχεται, κἀκεῖνα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.»

Ματθ. 15,18

Διότι μπορεί ο άνθρωπος να φυλάξει με ακρίβεια το πιάτο του και να αφήσει αφύλακτη τη γλώσσα του. Να απέχει από το λάδι και να μην απέχει από την κατάκριση. Να μετρά τις τροφές και να μη μετρά τα λόγια που πληγώνουν. Να νηστεύει με το σώμα και συγχρόνως να τρέφει μέσα του θυμό, φθόνο, μνησικακία και υπερηφάνεια.

Γι’ αυτό ο Χριστός λέγει:

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε.»

Ματθ. 7,1

Και ο Απόστολος Ιάκωβος θυμίζει πόση δύναμη έχει η γλώσσα:

«Ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ.»

Ιακ. 3,5

Ένας λόγος μπορεί να αναπαύσει έναν κουρασμένο άνθρωπο, αλλά κι ένας άλλος να ανοίξει πληγή που θα μείνει χρόνια. Το κουτσομπολιό, η συκοφαντία, η ειρωνεία και η κατάκριση δεν πληγώνουν μόνο εκείνον για τον οποίο μιλούμε. Σκοτεινιάζουν πρώτα τη δική μας καρδιά.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μάς διδάσκει να μη νηστεύει μόνο το στόμα από τις τροφές, αλλά και το μάτι, το αυτί, τα χέρια, τα πόδια και κυρίως η γλώσσα από τα αμαρτωλά έργα και λόγια. Τι ωφελεί, άλλωστε, να απέχουμε από κρέας και να κατατρώγουμε τον αδελφό μας με την κατάκριση;

Αυτή είναι η βαθύτερη εργασία της νηστείας: να πολεμήσουμε το πάθος πριν πολεμήσουμε την τροφή.

«Γίνεσθε δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς.»

Εφ. 4,32

Να αντικαταστήσουμε λοιπόν την οργή με πραότητα, την κατάκριση με σιωπή, τη μνησικακία με συγχώρηση, την ιδιοτέλεια με ελεημοσύνη.

Και μαζί με τη νηστεία να αυξήσουμε την προσευχή:

«Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε.»

Ματθ. 26,41

Να θυμόμαστε και τον λόγο του Κυρίου:

«Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην, μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου.»

Ματθ. 6,3

Η αληθινή νηστεία δεν κάνει θόρυβο. Δεν επιδεικνύεται. Δεν κατακρίνει εκείνον που δεν μπορεί να νηστέψει όπως εμείς. Γεννά ταπείνωση, συμπόνια και επίγνωση των δικών μας αμαρτιών.

Ας παρακαλέσουμε αυτές τις ημέρες την Υπεραγία Θεοτόκο να μας μάθει τη σιωπή που γεννά προσευχή, την ταπείνωση που γεννά μετάνοια και την αγάπη που δεν ζητά να καταδικάσει κανέναν.

Γιατί η νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό δεν φαίνεται μόνο στο τραπέζι.

Φαίνεται στον τρόπο που μιλάμε. Στον τρόπο που συγχωρούμε. Στον τρόπο που ελεούμε. Στον τρόπο που βλέπουμε τον αδελφό μας.

Και κυρίως φαίνεται σε μια καρδιά που, λίγο λίγο, παύει να ζητά το δίκιο της και αρχίζει να ζητά το έλεος του Θεού.

Ανακομιδή του λειψάνου του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου (2 Αυγούστου)

Aφ’ ου επέρασαν χρόνοι πολλοί ύστερα από το μαρτύριον του Aγίου Πρωτομάρτυρος και Aρχιδιακόνου Στεφάνου, ήτοι χρόνοι τδ΄ [304], και αφ’ ουετελειώθησαν διά του μαρτυρίου πολλοί Xριστιανοί, τότε η ειρήνη διεδέχθη την ταραχήν, και η οικουμένη εγέμωσεν από ελευθερίαν και ησυχίαν. Kαι όλαι μεν αι φυλακαί, ευκερώθησαν από τους φυλακωμένους Xριστιανούς, όλα δε τα βασανιστήρια των τυράννων, έπαυσαν, επειδή και εβασίλευσεν ο Mέγας Kωνσταντίνος, ο χριστιανικώτατος και πρώτος βασιλεύς των Oρθοδόξων.

Όθεν τότε εφανερώθη και ο πολύτιμος θησαυρός, ήτοι το πανίερον λείψανον του Πρωτομάρτυρος και Aρχιδιακόνου Στεφάνου με τοιούτον τρόπον. Ένας άνθρωπος εκατοίκει εις το χωρίον εκείνο, όπου ήτον κεκρυμμένον το του Πρωτομάρτυρος λείψανον, γέρων κατά την ηλικίαν, Iερεύς κατά το αξίωμα, και αιδέσιμος κατά την ζωήν, Λουκιανός (ή Λουκιλλιανός) ονομαζόμενος. Eις τούτον λοιπόν εφάνη δύω και τρεις φοραίς ο Άγιος Στέφανος, και έδειξεν εις αυτόν τον τόπον, όπου ευρίσκετο κεκρυμμένον το λείψανόν του. O δε Iερεύς εφανέρωσε την οπτασίαν εις τον τότε Πατριάρχην της Iερουσαλήμ Iωάννην.

O δε Iωάννης χαράς πολλής πλησθείς, επήγεν εις τον μηνυθέντα τόπον ομού με τους κληρικούς του, και σκάψας, ευρήκε το σεντούκι, μέσα εις το οποίον ήτον το άγιον λείψανον. Έγινε δε παρευθύς σεισμός μεγάλος, και ευωδία πολλή ευγήκε, τους παρευρεθέντας ευωδιάζουσα. Άνωθεν δε από τους Oυρανούς εγίνοντο φωναί αγγελικαί, λέγουσαι· «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Aι φωναί δε αύται ηκούοντο μακράν έως δέκα σημεία τόπου, αλλά και ιατρείαι ενεργούντο εις εκείνους, οπού έπασχον από διάφορα πάθη, κηρύττουσαι την του Πρωτομάρτυρος χάριν(1).

Aφ’ ου λοιπόν επροσκύνησεν ο Πατριάρχης με ευφροσύνην και χαράν το άγιον εκείνο σώμα, ομού με όλους τους κληρικούς και τους παρατυχόντας λαϊκούς, τότε εσήκωσαν αυτό με λαμπάδας και ψαλμωδίας και θυμιάματα, και έτζι με όλην την πρέπουσαν τιμήν το επήγαν εις την Iερουσαλήμ, και το απέθεσαν εις την αγίαν Σιών. Mετά ταύτα δε έκτισε Nαόν εις το όνομα του Aγίου Στεφάνου μέσα εις την πόλιν Iερουσαλήμ ένας άρχοντας συγκλητικός, Aλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος παρακαλέσας πολλά τον Πατριάρχην Iωάννην, έπεισεν αυτόν εις το να αποθέση το άγιον λείψανον εν τω Nαώ εκείνω.

Aφ’ ου δε επέρασαν πέντε χρόνοι, ησθένησεν ο κτίτωρ του Nαού Aλέξανδρος. Όθεν εκατασκεύασεν ένα σεντούκι από ξύλον περσέας, ήτοι ροδακινέας, παρόμοιον με το σεντούκι, οπού είχε το λείψανον του Στεφάνου, και το έβαλε κοντά εις το σεντούκι του αγίου λειψάνου. Aφ’ ου δε απέθανεν, εβάλθη και το λείψανον μέσα εις το καινούργιον σεντούκι.

Ύστερα δε από χρόνους οκτώ, όταν εβασίλευεν ο Mέγας Kωνσταντίνος, και επατριάρχευεν εις την Kωνσταντινούπολιν ο θείος Mητροφάνης, τότε η γυνή του ανωτέρω αποθανόντος Aλεξάνδρου, Iουλιανή ονόματι, επειδή ενωχλείτο μεν από πολλούς να δευτεροϋπανδρευθή, διά τον πλούτον και την ευμορφίαν της, αυτή όμως δεν ήθελε: τούτου χάριν εβουλεύθη να κάμη το πράγμα τούτο, ήγουν να πάρη μεν το σώμα του ανδρός της, να υπάγη δε εις τον πατέρα της και εις την πατρίδα της την Kωνσταντινούπολιν.

Όθεν επήγεν εις τον τότε Πατριάρχην της Iερουσαλήμ Άγιον Kύριλλον, και επαρακάλει αυτόν να την αφήση να πάρη το σεντούκι, οπού είχε το λείψανον του ανδρός της. Aλλ’ ο Άγιος Kύριλλος δεν άφινεν αυτήν να το πάρη. Διά τούτο έγραψεν εκείνη εις τον πατέρα της περί ταύτης της υποθέσεως, διά συνεργείας δε του πατρός της, έστειλεν ο βασιλεύς σάκραν, ήτοι βασιλικήν προσταγήν, ότι να έχη άδειαν να πάρη το λείψανον του ανδρός της, και να αναβή εις Kωνσταντινούπολιν. Όθεν επειδή ο Πατριάρχης δεν εδύνετο πλέον να εναντιωθή, έδωκεν άδειαν εις την γυναίκα διά να υπάγη να το πάρη.

Πλανηθείσα δε η γυνή κατά θείαν Πρόνοιαν, αντί να πάρη το σεντούκι του ανδρός της, αφήκεν εκείνο και επήρε το όμοιον εκείνου σεντούκι, το οποίον είχε το του Aγίου Στεφάνου λείψανον. Tούτο δε βαλούσα επάνω εις ένα θρόνον, και τον θρόνον φορτώσασα επάνω εις όνον, άρχισε τον προς την Kωνσταντινούπολιν δρόμον(2). Eις όλην δε την νύκτα ηκούοντο εν τω αέρι έως δέκα σημεία τόπου, ύμνοι αγγελικοί, και δοξολογία θεοπρεπής λέγουσα· «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Tα δε μέρη εκείνα εγέμωσαν από ευωδίαν ενός μύρου πολλού και ευωδεστάτου. Oι δε δαίμονες από μακρόθεν κλαίοντες, αλλοίμονον εις ημάς! εφώναζον, με φωνάς συχνάς, ότι ο Στέφανος περνά από το μέσον μας, και μας πληγόνοι αοράτως.

Σαν σήμερα 14/08/1996 Ν.Η. (1/08/1996 Π. Η.) θα περάσει στην αθανασία από τα πυρά των Τούρκων ο εθνομάρτυρας Σολωμός Σολωμού και θα γίνει σύμβολο του Κυπριακού αγώνα για Απελευθέρωση.

Η στιγμή που με θάρρος και αυταπάρνηση σκαρφαλώνει στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία του κατακτητή ας γίνει μάθημα σε όλους μας. Η θυσία του Σολωμού κρατά ζωντανή τη φλόγα του Αγώνος.

Θέλει θάρρος να αγωνίζεσαι, θέλει Σολωμούς η Λευτεριά!

"Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,

ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του."

Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,

σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;

Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,

αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.

Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου,

ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του...

14 Αυγούστου 1996 - Δεν Ξεχνώ - Τον Σολωμό Σολωμού τιμώ!(1970 Αμμόχωστος-1996 Δερύνεια)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!

 

 

ΠΡΙΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ, ΒΑΛΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΦΥΛΑΚΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ

Υπάρχουν λόγια που, μόλις ειπωθούν, δεν επιστρέφουν. Μπορεί να ζητήσεις συγγνώμη, μπορεί να μετανοήσεις, μπορεί να προσπαθήσεις να θεραπεύσεις την πληγή· όμως η λέξη που βγήκε από το στόμα έχει ήδη φτάσει στην καρδιά του άλλου.

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μας δίδαξε απλώς να προσέχουμε τι λέμε. Μας δίδαξε να ζητούμε από τον ίδιο τον Θεό να γίνει φύλακας του στόματός μας.

Ο Προφητάναξ Δαυίδ προσεύχεται:

«Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.»

Ψαλμός 140, 3

Και αμέσως συνεχίζει:

«Μὴ ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς λόγους πονηρίας…»

Ψαλμός 140, 4

Πρόσεξε το βάθος της προσευχής. Ο Δαυίδ δεν ζητά μόνο να συγκρατήσει τη γλώσσα του. Ζητά πρώτα να μη στραφεί η καρδιά του προς την πονηρία. Γιατί πριν γεννηθεί ο κακός λόγος στα χείλη, έχει ήδη αρχίσει να σχηματίζεται μέσα στην καρδιά.

Και αιώνες αργότερα, η ίδια αλήθεια γίνεται βιωμένη εμπειρία στην έρημο.

Ο Όσιος Αρσένιος ο Μέγας, ένας από τους μεγάλους Πατέρες της ερήμου, έλεγε στον εαυτό του:

«Ἀρσένιε, διὸ ἐξῆλθες; λαλήσας, πολλάκις μετεμελήθην· σιωπήσας δὲ οὐδέποτε.»

Γεροντικόν – Ἀποφθέγματα Πατέρων, Ἀββᾶς Ἀρσένιος, ἀπόφθεγμα 40.

Δηλαδή: μίλησα και πολλές φορές μετάνιωσα· σώπασα και ποτέ δεν μετάνιωσα γι’ αυτό.

Δεν είναι δειλία η ευλογημένη σιωπή. Δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις απάντηση.

Πολλές φορές σημαίνει ότι έχεις απάντηση, αλλά φοβάσαι περισσότερο μήπως πληγώσεις την ψυχή σου και την ψυχή του αδελφού σου, παρά μήπως χάσεις έναν καβγά.

Γι’ αυτό και ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος παραγγέλλει:

«Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν.»

Ἐπιστολή Ἰακώβου 1, 19.

Πρώτα άκου. Ύστερα σκέψου. Έπειτα προσευχήσου. Και μόνο τότε μίλησε.

Γιατί δεν χρειάζεται κάθε κατηγορία απάντηση. Δεν χρειάζεται κάθε προσβολή ανταπόδοση. Δεν χρειάζεται κάθε αδικία να γεννήσει θυμό. Υπάρχουν μάχες που τις κερδίζεις ακριβώς τη στιγμή που αποφασίζεις να μην πεις εκείνη τη λέξη που θα μπορούσες να πεις.

Όμως η Εκκλησία δεν διδάσκει μια σιωπή άβουλη και φοβισμένη. Υπάρχει και ώρα που η αλήθεια πρέπει να ακουστεί. Στις Πράξεις των Αποστόλων, ο ίδιος ο Κύριος λέγει στον Απόστολο Παύλο:

«Μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς.»

Πράξεις Ἀποστόλων 18, 9.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διάκριση.

Να σωπαίνεις όταν πρόκειται να μιλήσει ο εγωισμός σου. Να μιλάς όταν πρέπει να ομολογηθεί η αλήθεια του Θεού. Να σωπαίνεις όταν ο λόγος σου πρόκειται να πληγώσει. Να μιλάς όταν ο λόγος σου μπορεί να παρηγορήσει, να συμφιλιώσει, να οδηγήσει στη μετάνοια και στην αγάπη.

Η χριστιανική σιωπή δεν είναι κλειστό στόμα. Είναι καθαρή καρδιά.

Και ίσως πριν από κάθε δύσκολη απάντηση να αρκούσε μια μικρή προσευχή:

«Κύριε, αν αυτό που ετοιμάζομαι να πω δεν έχει αγάπη, ταπείνωση και αλήθεια, βάλε Εσύ θύρα στα χείλη μου. Κι αν πρέπει να μιλήσω, δώσε μου λόγο που να θεραπεύει και όχι να πληγώνει.»

Γιατί κάποιες φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να πεις την τελευταία λέξη.

Είναι να αφήσεις την τελευταία λέξη στον Θεό.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΕΣ ΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ (1 Αὐγούστου)

ΑΡΧΗ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 1 Αὐγούστου Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο (ή 14/8 μέ τό παπικό)

Οἱ Ἃγιοι Ἑπτά Παῖδες οἱ Μακκαβαῖοι, ἡ μητέρα τους Σολομονή
και ὁ διδάσκαλός τους Ἐλεάζαρος.

Τό μαρτύριο τῶν Ἁγίων ἑπτά παίδων τῶν Μακκαβαίων, τοῦ Ἀβείμ, Ἀντωνίου, Γουρία, Ἐλεαζάρου, Εὐσεβωνᾶ, Ἀχείμ καί Μαρκέλλου, τῆς μητέρας τους Σολομονῆς καί τοῦ διδασκάλου τους Ἐλεαζάρου, ἒχει μιά ἰδιαίτερη αἲγλη. Ὂχι μόνο εἶναι τό μοναδικό μαρτύριο μέσα στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀλλ’ ἐπιπλέον φανερώνει τήν ἀδιάσειστη πίστη αὐτῶν τῶν Ἁγίων μέχρι θανάτου καί τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητά τους μέχρι τοῦ μαρτυρίου. Ἐπίσης ἐμπνέει σέ ὃλους ἓνα σπουδαῖο δίδαγμα: ὃτι ὁ εὐσεβής λογισμός  εἶναι κυρίαρχος καί ἐξουσιαστής ἐπί τῶν παθῶν (Δ΄ Μακ. α΄-7).

            Οἱ Ἃγιοι, λοιπόν, ἑπτά νέοι ἀδελφοί ἦταν Ἰουδαῖοι καί ἒζησαν στά δύσκολα χρόνια τοῦ Ἀντιόχου Δ΄τοῦ Ἐπιφανοῦς (175-164 π.Χ.), ὁ ὁποῖος βασίλευσε στό ἑλληνιστικό κράτος τῆς Συρίας. Ὁ σκληρός καί ἀλαζόνας αὐτός ἀπόγονος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἰσέβαλε τό 170 π.Χ. στά Ἱεροσόλυμα, ὃπου πυρπόλησε τά πάντα, λεηλάτησε και βεβήλωσε τόν Ναό τοῦ Θεοῦ καί πλημμύρισε μέ αἷμα καί τρόμο τήν Ἁγία Πόλη. Καί δέν ἀρκέστηκε βέβαια σ’ αὐτά.

            Θέλοντας νά ἐπιβάλλει σέ ὃλο τό κράτος του μία μόνη λατρεία, τήν λατρεία τῶν εἰδώλων, ἐπιχείρησε νά ἐκριζώσει τήν Ἰουδαϊκή θρησκεία, θεωρώντας την ὡς ἐμπόδιο. Γιά τόν λόγο αὐτό ἒκαψε τά βιβλία τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ἀπαγόρευσε τήν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ἒστησε τό ἂγαλμα τοῦ Ὀλυμπίου Διός ἀπέναντι ἀπό τόν βωμό τοῦ Θεοῦ.

            Κατασκεύασε, ἐπίσης, γυμναστήρια (γιά πρώτη φορά στά Ἱεροσόλυμα) και προήγαγε κάθε κακία μέ σκοπό νά ἐξελληνίσει τούς Ἰουδαίους, ὣστε νά λησμονήσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί ν’ ἀλλάξουν ὃλους τούς πατροπαράδοτους νόμους μέ ἑλληνικά ἢθη καί ἒθιμα. Καί σάν ἐπισφράγισμα ὃλων τῶν κακῶν, ἐξέδωσε διάταγμα σύμφωνα μέ τό ὁποῖο ὑποχρέωνε τούς Ἰουδαίους νά γευθοῦν κρέατα ἀπαγορευμένα ἀπό τόν Νόμο, χοιρινά ἢ εἰδωλόθυτα.

            Πολλοί τότε Ἰουδαῖοι φάνηκαν δειλοί καί ὑπάκουσαν στήν ἐντολή τοῦ Ἀντιόχου. Ὁ Ἐλεάζαρος ὃμως, ὁ πολυσέβαστος ἐννενηντάχρονος ἱερέας καί διδάσκαλος τοῦ Νόμου ἀπεφάσισε νά βαδίσει πρῶτος τήν ὁδό τοῦ μαρτυρίου. Ἀφοῦ ἀπέρριψε μέ ὁρμή τό χοιρινό κρέας, τό ὁποῖο ἒβαλαν μέ τήν βία στό στόμα του, εἶπε μέ θάρρος στόν Ἀντίοχο: «Μή νομίσῃς ὃτι ἐάν γευθῶμεν μολυσμένην τροφήν εἶναι τοῦτο μικρά ἁμαρτία. Διότι τό νά παρανομῇ κανείς εἲτε εἰς μικρά εἲτε εἰς μεγάλα εἶναι τό ἲδιον. Και δέν θά παραβῶ τούς ἱερούς ὃρκους τῶν προγόνων μου, τούς ἀναφερομένους εἰς τήν τήρησιν τού Νόμου ἀκόμη καί ἂν μοῦ βγάλῃς τά μάτια καί λιώσῃς τά σπλάγχνα μου» (Δ΄ Μακ. Ε΄ 19-20, 28-29).

            Ἒπειτα ἀπό αὐτήν τήν ὁμολογία, σκληροί στρατιῶτες τόν ἒσυραν βάναυσα στά βασανιστήρια. Τοῦ ἀφαίρεσαν πρῶτα τά ἐνδύματα καί ὓστερα τόν μαστίγωναν ἐπανειλημμένα καί τόν λάκτιζαν μέ δύναμη.

            Ἀλλ’ ὁ σεβάσμιος γέροντας ὑπέφερε καρτερικά τίς κακοποιήσεις σάν ρωμαλέος ἀθλητής καί δέν παρεξέκλινε ἀπό τήν πίστη. Παρότι δέ τό σῶμα του εἶχε καταπληγωθεῖ καί τό αἷμα του ἒβαφε τήν γῆ παρέμεινε ἀκλόνητος, ὃταν οἱ στρατιῶτες τοῦ πρότειναν, γιά ν’ ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν θανατική καταδίκη, νά φάγει ἓνα κομμάτι κρέας ἀπό αὐτά πού ὁ Νόμος ἐπέτρεπε, νά προσποιηθεῖ ὃμως στόν Ἀντίοχο, ὃτι τρώει χοιρινό κρέας.

            Ὁ ζηλωτής ὃμως τῆς πίστεως, Ἃγιος Ἐλεάζαρος, ἀρνήθηκε νά ἀτιμάσει τά γηρατειά του, νά κηλιδώσει γιά μιά στιγμή τόν ἃγιο βίο του καί νά γίνει αἰτία σκανδάλου στούς νεώτερους. Διότι αὐτός ὁ συμβιβασμός, ὃσο μικρός καί ἂν φαινόταν, σήμαινε ἀποστασία ἀπό τόν Θεό καί προσχώρηση στά εἰδωλολατρικά ἢθη.

            Ἒπειτα, χωρίς κανέναν ἀπολύτως δισταγμό, προχώρησε πρός τό βασανιστικό ὂργανο, τό τύμπανο. Ἡ μεγάλη του θυσία ἀνέβηκε στό θρόνο τοῦ Θεοῦ ὡς «ὀσμή εὐωδίας πνευματικῆς». Ἐπιπλέον ἒγινε παράδειγμα πρός μίμηση στούς μαθητές του καθώς καί σέ ὃλο τόν λαό.

            Μετά τόν μαρτυρικό θάνατο τοῦ Ἁγίου Ἐλεαζάρου παρουσιάσθηκαν στόν Ἀντίοχο οἱ ἑπτά Μακκαβαῖοι ἀδελφοί συνοδευόμενοι ἀπό τήν μητέρα τους. Κατάπληκτος ὁ Ἀντίοχος ἀπό τήν κοσμιότητα, τήν εὐγένεια, τήν καλλονή καί τό πλῆθος αὐτῶν τῶν νέων, προσπάθησε νά τούς παρασύρει μέ ἀπατηλές ὑποσχέσεις νά θυσιάσουν στά εἲδωλα, νά μεταβάλλουν τρόπο ζωῆς καί τελικά νά φᾶνε χοιρινό κρέας. Τούς ἀπείλησε μάλιστα ὃτι θά τούς θανάτωνε μέ σκληρά βασανιστήρια, ἐάν παρήκουαν τήν προσταγή του.

Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αρχίζει να προσθέτει φάρμακο που προκαλεί αποβολές στα τρόφιμα για «γενικότερο καλό»

Από τον Δεκέμβριο, εκατομμύρια Βρετανοί θα εκτίθενται σε συνθετική ουσία μέσω του ψωμιού, με την κυβέρνηση να επικαλείται το «γενικότερο καλό», ενώ έρευνα συνδέει το σκεύασμα με αυξημένες απώλειες κύησης.

Η βρετανική κυβέρνηση ετοιμάζεται να εφαρμόσει από τις 13 Δεκεμβρίου 2026 μια σαρωτική ρύθμιση που θα μετατρέψει το αλεύρι σε όχημα μαζικής χορήγησης ενός φαρμάκου, το οποίο σύμφωνα με ιατρικές προειδοποιήσεις και ερευνητικά δεδομένα μπορεί να προκαλέσει αποβολές. Η απόφαση, που ελήφθη χωρίς ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων, εγείρει μείζονα ερωτήματα για την ατομική ελευθερία, την ιατρική δεοντολογία και την ουσία της δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Το Συνθετικό Φολικό Οξύ και ο Διαχωρισμός από το Φυσικό Φυλλικό Οξύ

Το υπό συζήτηση συστατικό είναι το συνθετικό φολικό οξύ, ευρέως γνωστό ως βιταμίνη Β9. Ωστόσο, πρόκειται για δύο διαφορετικές ουσίες: η φυσική μορφή, το φυλλικό οξύ, αποτελεί ένα ανηγμένο μόριο απαραίτητο για τις κυτταρικές λειτουργίες του οργανισμού. Το συνθετικό φολικό οξύ είναι μια οξειδωμένη ένωση που πρέπει να μεταβολιστεί από το σώμα για να γίνει ενεργή, μια διαδικασία που δεν είναι το ίδιο αποτελεσματική σε όλους.

Όταν πωλείται ως συμπλήρωμα, το φολικό οξύ αντιμετωπίζεται ως

Βόρειος Ήπειρος - Χιμάρα : 9 χρόνια (12 Αυγούστου 2010) από τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Αριστοτέλη Γκούμα επειδή επέμενε να μιλάει στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

 16 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα, που έγινε μερικές δεκάδες μέτρα έξω από το σπίτι του στη Χιμάρα της Βορείου Ηπείρου.

Ο 37χρονος έχασε τη ζωή του το βράδυ της 12ης Αυγούστου 2010 από μισαλλόδοξους αλβανούς εξτρεμιστές επειδή επέμενε να μιλάει δημόσια την ελληνική γλώσσα στην γενέτειρα του. 

Είναι γνωστό ότι τόσο η εκάστοτε αλβανική κυβέρνηση όσο και η αλβανική κοινωνία δεν αναγνωρίζουν την ελληνική εθνική ταυτότητα της Χιμάρας και των κατοίκων της και δεν χάνουν την ευκαιρία να το υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο πολιτικός κόσμος, τα ΜΜΕ, η κοινή γνώμη αλλά και η "δικαιοσύνη" της Αλβανίας αντιμετώπισαν λίγο - πολύ ως "ήρωες" τους άνανδρους δολοφόνους του Αριστοτέλη...

Τον τελευταίο χρόνο, αρχής γενομένης από την κατεδάφιση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου  στους Δρυμάδες τον περσινό Αύγουστο (δείτε εδώ, εδώ, εδώ), η αλβανική πλευρά έχει ξεκινήσει ένα νέο γύρο λυσσαλέου πολέμου κατά του Ελληνισμού της Χιμάρας, έχοντας ως όχημα την δημοτική αρχή του γενίτσαρου Γκέργκι Γκόρο (δείτε εδώ). 

Μαζί με την απαγόρευση ουσιαστικά της γλώσσας μας, για την οποία δολοφόνησαν τον Αριστοτέλη Γκούμα, θέλουν να αρπάξουν τις ιδιοκτησίες, ακόμα και να γκρεμίσουν τα σπίτια αυτοχθόνων κατοίκων της Χιμάρας.

Αν όλα αυτά δεν αποτελούν Γενοκτονία, τι αποτελούν τότε;

Ο Όσιος Ευδόκιμος ο Δίκαιος. Ο Άγιος Ιωσήφ ο εκ Αριμαθαίας.31 Ιουλίου

Ο Όσιος Ευδόκιμος γεννήθηκε στη Καππαδοκία και έδρασε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829 – 842 μ.Χ.). Οι γονείς του Βασίλειος και Ευδοκία ήταν άνθρωποι πλούσιοι και ευσεβείς. Η ορθόδοξη οικογένειά του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και γρήγορα ο Ευδόκιμος διακρίθηκε για το ήθος και τις αρετές του.

Ο ηθικός βίος του και η φιλάνθρωπη δράση του εκτιμήθηκαν από τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος τον διόρισε στρατοπεδάρχη της Καππαδοκίας αρχικά και αργότερα όλης της αυτοκρατορίας. Κατά την τέλεση των καθηκόντων του ο Ευδόκιμος ήταν πάντα δίκαιος και ταπεινόφρων, ενώ δεν σταμάτησε στιγμή να επιδίδεται στο φιλάνθρωπο έργο του.

Ενώ βρισκόταν στο 33ο έτος της ηλικίας του ο Ευδόκιμος προσβλήθηκε από βαριά σωματική ασθένεια. Όταν παρέδωσε το πνεύμα του στο Κύριο, η χριστιανική κοινότητα βυθίστηκε σε θλίψη και ενταφίασε το τίμιο σώμα του ευλαβώς.

Κατά την Ανακομιδή το Ιερό Λείψανο του Οσίου Ευδοκίμου βρέθηκε «φαιδρόν καί ἀνθηρόν, χαριέστατον μέ ὅλους τούς χαρακτῆρας, μέ τά ἐνδύματα ἀνέπαφα» και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, την 6η Ιουλίου 831 μ.Χ. Δεν είναι γνωστό πότε και κάτω από ποιες συνθήκες το Λείψανο διαλύθηκε.

Απότμημα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους.

 

Kήδευσιν ευρών νεκρικήν κρύπτη τάφω,
Kηδευτά νεκρού του κενώσαντος τάφους.

Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου της Ιερουσαλήμ (βουλευτής), φίλος και κρυφός μαθητής του Ιησού Χριστού ο οποίος καταγόταν από την Αριμαθαία, μια μικρή πόλη ΒΔ΄ της Ιερουσαλήμ.

Ο Ιωσήφ πήγε στον Πιλάτο και του ζήτησε να κηδέψει το σώμα του Ιησού Χριστού. Αφού έλαβε την άδεια του, μαζί με τον Νικόδημο το κατέβασαν από το σταυρό το σώμα του Κυρίου, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο κι’ έβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στη θύρα του μνημείου (Ματθ. κζ’ 57 – 60, Μαρ. ιε’ 42 – 46, Λουκ. κγ’ 50 – 53 και Ιω. ιθ’ 38 – 42).

Ο Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας απεβίωσε ειρηνικά (κατά πάσα πιθανότητα στην Αγγλία).