Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος 26 Μαΐου

Ιερά Λείψανα: Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους.

Θεού Λόγου το θείον Aλφαίον στόμα,
Tάφος καλύπτει πικρόν εγχανών στόμα.
Βιογραφία
Δεν υπάρχουν σαφή βιογραφικά του στοιχεία, γι' αυτό δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα ποιος Αλφαίος είναι. Κατ' άλλους (μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης) πρόκειται για τον Ιάκωβο τον Αλφαίο, έναν από τους Δώδεκα Αποστόλους και αδελφό του Ευαγγελιστή Ματθαίου (βλέπε 16 Νοεμβρίου), και κατ' άλλους, το οποίο είναι και πιθανότερο, για τον Αλφαίο ή τον Κλεόπα, σύζυγο της Μαρίας, συγγενούς της Θεοτόκου, ο οποίος έζησε, με τη σύζυγο και τα τέκνα του, εργαζόμενος υπέρ της διαδόσεως του Ευαγγελίου

Άγιος Κάρπος ο Απόστολος από τους Εβδομήκοντα 26 Μαΐου

Ο Απόστολος Κάρπος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Νέρωνα (52 μ.Χ.), και συναριθμείτε με τους εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Επίσης, ήταν συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και απ' ότι μαθαίνουμε από τη Β' προς Τιμόθεον επιστολή του (δ' 13), εργάσθηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου στην Τρωάδα. Έπειτα, έγινε επίσκοπος στη Βάρνα της Θράκης (ο δε Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει Βέρροια της Θράκης), όπου με την αγία του ζωή και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτι
σε με τις θείες διδασκαλίες του όλη την επικράτεια της επισκοπής του.
Στο έργο του ο Κάρπος υπέστη πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, που τις αντιμετώπισε με μεγάλη γενναιότητα και υπομονή. Δε φοβόταν τους πόνους και τις κακοπάθειες, αλλά έμπαινε δυναμικά στη μάχη, χωρίς να υπολογίζει το θυμό και την οργή των τυράννων. Είχε κατασταλάξει μέσα του ο λόγος του Κυρίου: «ἐν τῷ κοσμῷ θλίψιν ἔξετε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιστ' 33.). Δηλαδή, εφόσον είστε μέσα στον κόσμο, θα έχετε θλίψη. Ο δρόμος για την ένωση με τον Κύριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες, που με συνεχή αγώνα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.
Ο Άγιος Κάρπος πέθανε ειρηνικά, φωτίζοντας με το παράδειγμά του πολλούς ανθρώπους.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε Κάρπε, πρέβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ , ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ Σ᾽ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

1. Δέν πέρασαν ἀκόμη ἑπτά μέρες, ἀπό τότε πού γιορτάσαμε τήν ἱερή πανήγυρη τῆς 

Πεντηκοστῆς, καί πάλι μᾶς πρόφθασε χορός μαρτύρων ἤ καλύτερα στρατιά μαρτύρων καί 

παράταξη, πού δέν εἶναι καθόλου κατώτερη ἀπό τή στρατιά τῶν ἀγγέλων, τήν ὁποία εἶδε ὁ 

πατριάρχης Ἰακώβ, ἀλλά εἶναι ἴδιας ἀξίας καί τάξης μέ αὐτή. Γιατί μάρτυρες καί ἄγγελοι 

διαφέρουν μόνο στά ὀνόματα, στά ἔργα τους ὅμως ταυτίζονται. Στόν οὐρανό κατοικοῦν οἱ 

ἄγγελοι, στόν οὐρανό καί οἱ μάρτυρες. Αἰώνιοι καί ἀθάνατοι εἶναι ἐκεῖνοι, τό ἴδιο θά γίνουν καί 

οἱ μάρτυρες. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνοι ἔλαβαν καί ἀσώματη φύση; Καί τί σημασία ἔχει αὐτό; Γιατί οἱ

 μάρτυρες, ἄν καί ἔχουν σῶμα, ὅμως εἶναι ἀθάνατο ἤ καλύτερα καί πρίν ἀπό τήν ἀθανασία ὁ

 θάνατος τοῦ Χριστοῦ στολίζει τά σώματά τους περισσότερο ἀπό τήν ἀθανασία. Δέν εἶναι τόσο

 λαμπρός ὁ οὐρανός, πού στολίζεται μέ τό πλῆθος τῶνἀστεριῶν, ὅσο εἶναι τά σώματα τῶν

 μαρτύρων, πού στολίζονται μέ τό λαμπρό αἷμα τῶν τραυμάτων. Ὥστε ἐπειδή πέθαναν γι᾽ 

αὐτό καί εἶναι ἀνώτεροι, καί βραβεύτηκαν πρίν ἀπό τήν ἀθανασία παίρνοντας τά στεφάνια 

ἀπό τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους.

«Τόν ἔκανες λίγο κατώτερο ἀπό τούς ἀγγέλους, τόν στεφάνωσες μέ δόξα καί τιμή»

 (Ψαλμ. 8, 6), λέει ὁ Δαυίδ, γιά τή φύση ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί τό λίγο αὐτό πού

 στεροῦνταν οἱ ἄνθρωποι σέ σχέση μέ τούς ἀγγέλους, τό συμπλήρωσε ὁ Χριστός ὅταν ἦρθε,

 καταδικάζοντας τό θάνατο μέ τό δικό του θάνατο. Ἐγώ ὅμως δέν ἀντλῶἀπ᾽ ἐδῶ τά ἐπιχειρήμα

τά μου, ἀλλά ἀπό τό ὅτι τό μειονέκτημα αὐτό τοῦ θανάτου ἔγινε πλεονέκτημα. Γιατί ἄν δέν ἦταν

 θνητοί δέν θά γίνονταν μάρτυρες. Ὥστε ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος δέν θά ὑπῆρχε καί στεφάνι. 

Ἄν δένὑπῆρχε θάνατος, δέν θά ὑπῆρχε καί μαρτύριο. Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος, δέν θά 

μποροῦσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νά λέει: «Κάθε μέρα πεθαίνω, μά τό δικό σας καύχημα, πού 

ἔχω στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 15, 31). Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος καί φθορά, δέν

 θά μποροῦσε πάλι ὁ ἴδιος νά λέει: «Χαίρομαι στά παθήματά μου γιά σᾶς, καίἀναπληρώνω 

στή σάρκα μου τά ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ» (Κολ. 1, 24). Ἄς μήν λυπούμαστε

 λοιπόν ἐπειδή γίναμε θνητοί, ἀλλά ἄς εὐχαριστοῦμε, ἐπειδή ἀπό τό θάνατο μᾶς ἀνοίχτηκε τό

 στάδιο τοῦ μαρτυρίου,ἀπό τή φθορά λάβαμε ἀφορμή γιά τά βραβεῖα. Ἀπό ἐδῶ ἔχουμε τήν

 ἀφορμή γιά ἀγωνίσματα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ - Εὐαγγέλιον (Ὁ δρόμος τῶν Ἁγίων)

Εὐαγγέλιο Κυριακής: Ματθ. ι’ 32-33, 37-38, ιθ’ 27-30

32 Εἶπεν ὁ Κύριοs τοῖs ἑαυτοῦ µαθηταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 37  Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ  Ἰσραήλ. 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ὁ δρόμος τῶν Ἁγίων

Ομολογία της θείας του φύσεως

Στο ιερό Ευαγγέλιο της εορτής των Αγίων Πάντων ο Κύριος μας παρουσιάζει δυο βασικές προϋποθέσεις για να ακολουθήσουμε όλοι μας τον δρόμο των Αγίων.

Η πρώτη προϋπόθεση η ομολογία της πίστεως. Μας διαβεβαιώνει ο Κύριος: Καθένα που θα με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω κι εγώ ως πιστό ακόλουθό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Εκείνον όμως που θα με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς.
Ο Κύριος λοιπόν θέτει ως βασική προϋπόθεση της σωτηρίας μας να ομολογούμε τον Χριστό μπροστά στους διώκτες και αρνητές του. Ποιο όμως ακριβώς είναι το νόημα των λόγων αυτών του Κυρίου;  Αν κανείς μελετήσει τις αναλύσεις των ιερών ερμηνευτών, θα δει ότι εδώ ο Κύριος δεν ζητεί μία γενική και αόριστη ομολογία. Αλλά ζητεί να Τ ον ομολογούμε με συγκεκριμένο και σαφή τρόπο, να Τ ον ομολογούμε ως Σωτήρα μας και Θεό μας.
Γιατί όμως ο Χριστός μας μας ζητά μία τέτοια ομολογία; Διότι μέσα στους αιώνες κανείς δεν αρνήθηκε ότι ο Κύριος είναι ένας μεγάλος διδάσκαλος, προφήτης, αναγεννητής, φιλόσοφος. Κανείς δεν αρνήθηκε το πνευματικό και κοινωνικό του έργο. Το σημείο που ενοχλεί τους διώκτες του Κυρίου είναι ένα και μοναδικό: η θεότητά του. Διότι αυτό καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας.
Εάν δεχθούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό απλώς και μόνον ως ένα ιστορικό πρόσωπο ξεχωριστό και τέλειο, τότε αυτό δεν έχει καμία επίδραση στη ζωή μας. Εάν όμως Τον αποδεχθούμε και Τον ομολογούμε ως Θεάνθρωπο Διδάσκαλο Σωτήρα μας, τότε αυτό έχει καθοριστική σημασία για τη ζωή μας. Διότι τότε θα πρέπει να αποδεχθούμε όλα όσα ζητάει από εμάς και να συμμορφώσουμε τη ζωή μας με το θέλημά του.
Ο δρόμος λοιπόν προς την αγιότητα προϋποθέτει όχι μία γενική και αόριστη ομολογία πίστεως, αλλά μία πίστη και ομολογία συγκεκριμένη. Να ομολογούμε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό ως «Θεόν αληθινόν, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ γεννηθέντα». Και να ζούμε όπως Εκείνος θέλει. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στο δρόμο των Αγίων, στο δρόμο του Χριστού.

Γ' ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ 25 Μαΐου Πάτριο Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο

Η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ενώ ήταν κρυμμένη για πολλά χρόνια, "φάνηκε μέσα από τη γη και έλαμψε ως χρυσός" (όπως λέει και το Απολυτίκιο της ημέρας).
Και ενώ στην αρχή βρισκόταν τοποθετημένη σε ειδική στάμνα, βρέθηκε μέσα σε αργυρό αγγείο και σε ιερό τόπο. Η εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του έγινε κατόπιν πληροφορίας, την οποία έδωσε κάποιος ιερέας από τα Κόμανα της Καππαδοκίας, ο οποίος είδε το ακριβές σημείο σε ιερό εφύπνιο.

Από εκεί η Τιμία Κεφαλή μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στη Μονή του Στουδίου, όπου και έγινε μεγαλειώδης υποδοχή, παρουσία του αυτοκράτορα του Πατριάρχου και του πιστού λαού της Βασιλεύουσας.
Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α' και Β' Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)
Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείον θησαύρισμα, εγκεκρυμμένον τή γή, Χριστός απεκάλυψε, τήν Κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα καί Πρόδρομε, πάντες ούν συνελθόντες, εν τή ταύτη εύρέσει, άσμασι θεηγόροις, τόν Σωτήρα υμνούμεν, τόν σώζοντα ημάς εκ φθοράς ταίς ικεσίαις σου.

 

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄ 1)

Το βλέμμα της μετανοίας

«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄ 1)

«Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου... δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου.»

Υπάρχει μία πνευματική πλάνη που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πτώση των πρωτοπλάστων μέχρι σήμερα. Είναι η συνήθεια να εξετάζει με αυστηρότητα τα σφάλματα των άλλων και με επιείκεια τα δικά του. Να βλέπει καθαρά το τραύμα του αδελφού του και να αγνοεί τις πληγές της δικής του ψυχής. Έτσι όμως ο άνθρωπος απομακρύνεται από τη μετάνοια και στερείται την ειρήνη του Θεού.

Ο Χριστός μας προειδοποιεί με λόγο σαφή και αμετάθετο:

«Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς;» (Ματθ. ζ΄ 3)

Και αλλού λέγει:

«Ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθε» (Ματθ. ζ΄ 2)

Ο άνθρωπος που κατακρίνει μοιάζει με εκείνον που κρατά διαρκώς μπροστά στα μάτια του τα λάθη των άλλων. Όσο περισσότερο ασχολείται με αυτά, τόσο λιγότερο βλέπει την πραγματική του κατάσταση. Η κατάκριση σκοτίζει τον νου, ψυχραίνει την καρδιά και απομακρύνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει:

«Ὡς τὸ πῦρ ἐναντίον τοῦ ὕδατος, οὕτως ἡ κατάκρισις ἐναντίον πάσης ἀρετῆς.»

Και ο Αββάς Δωρόθεος λέγει ότι δεν υπάρχει ασφαλέστερη οδός σωτηρίας από το να κατηγορεί ο άνθρωπος τον εαυτό του και να δικαιολογεί τον αδελφό του.

Η Φιλοκαλία επαναλαμβάνει αδιάκοπα ότι η γνώση των προσωπικών αμαρτιών είναι μεγαλύτερο χάρισμα από το να δει κάποιος αγγέλους. Διότι όποιος γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του οδηγείται στη συντριβή της καρδιάς και στη μετάνοια.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει:

«Ὁ ἀξιωθεὶς ἰδεῖν τὰ ἑαυτοῦ ἁμαρτήματα μείζων ἐστὶ τοῦ ἐγείροντος νεκρούς.»

Η Εκκλησία μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα προς τα μέσα. Εκεί βρίσκεται το πεδίο του πνευματικού αγώνα. Εκεί κρύβονται τα πάθη, οι λογισμοί, η φιλαυτία, η υπερηφάνεια και η ρίζα κάθε αμαρτίας. Δεν θα ερωτηθούμε κατά την ημέρα της Κρίσεως για τα σφάλματα των άλλων αλλά για τα δικά μας έργα, τις δικές μας επιλογές και τη δική μας μετάνοια.

Ο Προφήτης Δαβίδ φωνάζει με συντριβή:

«Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός.» (Ψαλμός Ν΄)

Και πάλι:

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.» (Ψαλμός Ν΄)

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τις αμαρτίες του, παύει να σκανδαλίζεται εύκολα από τους άλλους. Γίνεται επιεικής, συμπονετικός και ελεήμων. Θυμάται ότι και ο ίδιος στέκεται καθημερινά ενώπιον του Θεού ζητώντας συγχώρηση.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν απέκτησαν αγιότητα επειδή αναζητούσαν τις πτώσεις των άλλων, αλλά επειδή έκλαιγαν για τις δικές τους αμαρτίες. Γι' αυτό και έλαβαν ειρήνη, φωτισμό και χάρη.

Ας γίνει λοιπόν καθημερινή προσευχή μας:

«Κύριε Ιησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, φώτισόν μου τὸ σκότος. Δίδαξόν με νὰ βλέπω τὰ ἐμὰ πταίσματα, νὰ μὴ κατακρίνω τὸν ἀδελφόν μου, νὰ ἀποκτήσω πνεῦμα ταπεινώσεως, μετανοίας καὶ ἀγάπης. Καθάρισον τὴν καρδίαν μου καὶ μὴ ἀφαιρέσῃς ἀπ' ἐμοῦ τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον. Ἀμήν.»

Να είναι ευλογημένο, Κύριε. Εσύ γνωρίζεις.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού και Του παρουσιάζει τα αιτήματα της καρδιάς του, ζητώντας λύση, ανακούφιση και εκπλήρωση όσων ποθεί. Όμως η αληθινή πνευματική ζωή δεν θεμελιώνεται μόνο στην παράκληση, αλλά κυρίως στην εμπιστοσύνη προς το πανάγιο θέλημα του Θεού. Ο Κύριος γνωρίζει όχι μόνο όσα επιθυμούμε, αλλά και όσα πραγματικά συμφέρουν τη σωτηρία της ψυχής μας.

Ο θείος Ψαλμωδός ομολογεί: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου». Η προσευχή του πιστού δεν είναι απαίτηση προς τον Θεό, αλλά παράδοση του εαυτού του στα χέρια Εκείνου που βλέπει το τέλος από την αρχή. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι θύρες που παραμένουν κλειστές δεν αποτελούν εγκατάλειψη, αλλά φιλάνθρωπη προστασία της θείας Πρόνοιας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν». Ακόμη και όσα φαίνονται δυσάρεστα, ακόμη και οι καθυστερήσεις, οι δοκιμασίες και οι ματαιώσεις, μπορούν να μεταβληθούν σε οδό ευλογίας όταν τα δεχόμαστε με ταπείνωση και πίστη. Ο άνθρωπος βλέπει ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας, ενώ ο Θεός γνωρίζει ολόκληρη την πορεία της ζωής και την αιώνια προοπτική της ψυχής.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η μεγαλύτερη ελευθερία του ανθρώπου είναι να παραδώσει το θέλημά του στον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι εκείνος που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά την Πρόνοια του Θεού αναπαύεται ακόμη και μέσα στις θλίψεις, διότι γνωρίζει ότι τίποτε δεν συμβαίνει έξω από

Άγιος Μελέτιος Ο Στρατηλάτης και οι συν αυτώ Μάρτυρες 24 Μαϊου

Μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ηλιογάβαλου (218 - 222 μ.Χ.). Ο Άγιος Μελέτιος, ο αρχηγός ας πούμε της μαρτυρικής αυτής σειράς, υπηρετούσε στρατιώτης μαζί με δύο άλλους Αγίους τον Στέφανο και τον Ιωάννη. Καταγγέλθηκαν ότι πίστευαν στο Χριστό και διατάχτηκαν να τον αρνηθούν. Επειδή όμως δεν το έπραξαν, υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια. Τελικά τον μεν Μελέτιο απαγχόνισαν, τους δε Στέφανο και Ιωάννη αποκεφάλισαν. Αλλά ο Σεραπίων ο ειδωλολάτρης, όταν είδε τον Άγιο Μελέτιο με την προσευχή του να συντρίβει τα είδωλα του ναού, πίστεψε. Επίσης ο Καλλίνικος ο μάγος, όταν είδε και αυτός ότι ο Μελέτιος δεν έπαθε τίποτα από το θανατηφόρο δηλητήριο πού του είχαν ποτίσει, πίστεψε και αυτός. Και οι δύο αφού ομολόγησαν σταθερά το Χριστό, αποκεφαλίστηκαν. Όμως, στη θέα του μαρτυρίου τους, πίστεψαν και έδωσαν τη ζωή τους για το Χριστό, δώδεκα κόμιτες και Τριβούνοι, τρεις γυναίκες, η Μαρκιανή, η Παλλαδία και η Σωσάννη, δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, και ακολούθησε ένα πλήθος μαρτύρων πού ο αριθμός τους φτάνει έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες (11.208)!

 

«ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρόν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»

Χωρίς λιμουζίνες, χωρίς σωματοφυλακες και χρυσές μήτρες, παρά μόνο με μια τσαπα στο χέρι μια ζωή, η οποία δηλώνει ότι η πνευματική αλλά και η υλική τροφή θέλει κόπο και στερήσεις διότι δεν έρχεται από μόνη της. 

Αρχιμανδριτης Μεθόδιος, ηγούμενος της Ι. Μ. Εσφιγμένου.
 

Η συντριβή που ανοίγει τον Ουρανό.

Πόσες φορές ο άνθρωπος πλανάται νομίζοντας ότι πρέπει πρώτα να διορθώσει τον εαυτό του για να πλησιάσει τον Θεό. Να τακτοποιήσει τους λογισμούς του. Να αποκτήσει αρετές. Να νικήσει τα πάθη του. Να γίνει δήθεν άξιος της θείας παρουσίας. Όμως η οδός της σωτηρίας δεν αρχίζει από την τελειότητα του ανθρώπου αλλά από την ταπείνωσή του.

Ο Κύριος δεν αναζητεί ανθρώπους αλάνθαστους αλλά καρδιές μετανοούσες. Δεν περιμένει να παρουσιασθούμε ενώπιόν Του φορώντας το ένδυμα μιας ψεύτικης πνευματικότητας. Μας καλεί να σταθούμε όπως πραγματικά είμαστε. Τραυματισμένοι από τα πάθη. Κουρασμένοι από τον αγώνα. Πληγωμένοι από τις πτώσεις μας. Διότι εκεί όπου τελειώνει η αυτάρκεια αρχίζει η χάρις.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμός Ν΄ 19).

Αυτή η συντετριμμένη καρδιά αποτελεί το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στον Δημιουργό του. Όχι επειδή έχει κάποια δική της αξία, αλλά επειδή μέσα στην ταπείνωσή της χωρά ολόκληρη η ενέργεια του Θεού.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι εκείνος που αξιώθηκε να δει τις αμαρτίες του είναι μεγαλύτερος από εκείνον που ανέστησε νεκρούς. Διότι η αυτογνωσία γεννά μετάνοια και η μετάνοια γεννά την ένωση με τον Θεό. Τα θαύματα μπορούν να θαυμαστούν από τους ανθρώπους. Η συντριβή όμως γίνεται γνωστή μόνο στον Θεό.

Ο Κύριος επαίνεσε τον Τελώνη που στεκόταν μακριά και χτυπούσε το στήθος του λέγοντας «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Δεν παρουσίασε αρετές. Δεν απαρίθμησε κατορθώματα. Δεν επικαλέσθηκε δικαιώματα. Μόνον έδειξε την πληγή του. Και κατέβηκε δικαιωμένος περισσότερο από τον Φαρισαίο.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η μετάνοια είναι θυγατέρα της ελπίδος και άρνηση της απελπισίας. Γι’ αυτό η συντριβή δεν είναι σκοτάδι. Είναι φως. Δεν είναι απόγνωση. Είναι η αρχή της αναστάσεως της ψυχής. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να στηρίζεται στον εαυτό του και παραδίδεται ολοκληρωτικά στο έλεος του Θεού.

Ο Θεός δεν συγκινείται από την ευγλωττία μας ούτε από την εξωτερική ευσέβεια όταν αυτή μένει επιφανειακή. Βλέπει το βάθος της καρδιάς. Βλέπει εκείνο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Γι’ αυτό και ο προφήτης Σαμουήλ λέγει ότι «ἄνθρωπος βλέπει εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ Θεὸς βλέπει εἰς καρδίαν».

Όταν λοιπόν αισθάνεσαι εξαντλημένος από τον αγώνα, όταν οι λογισμοί σε πολεμούν και οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν, μην απομακρύνεσαι από τον Θεό μέχρι να γίνεις καλύτερος. Πλησίασέ Τον ακριβώς έτσι όπως είσαι. Με τα δάκρυά σου. Με τις πληγές σου. Με την αδυναμία σου. Με την αλήθεια σου.

Διότι πολλές φορές η πιο καθαρή προσευχή δεν είναι τα πολλά λόγια αλλά η σιωπηλή παρουσία μιας ψυχής που γονατίζει ενώπιον του Θεού και Του προσφέρει το μόνο που πραγματικά έχει. Την συντετριμμένη καρδιά της.

Τα πάθη των ψυχών .

Ὁ διάβολος δὲν γνωρίζει αὐτὰ ποὺ ἔχουμε στὸ νοῦ μας, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἐξαίρετο προνόμιο μόνο τῆς δύναμης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία καὶ ἔπλασε κατὰ τρόπο ξεχωριστό τις καρδιές μας, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς κινήσεις του σώματός μας ψαρεύει ὁ διάβολος τὶς ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς.

Για παράδειγμα· Εἶδε κάποιον νὰ βλέπει περίεργα καὶ νὰ ἑστιάζει τὰ μάτια του στὰ ξένα κάλλη; Παίρνοντας τὴν ὁρμὴ ἐκείνου, τὸν ἐρεθίζει ἀμέσως νὰ προχωρήσει σε μοιχεία ἢ πορνεία.

Εἶδε κάποιον ὀργίλο καὶ εὐέξαπτον; Ἀμέσως ἀκονίζει το ξίφος του καὶ τὸν παρακινεῖ σὲ φόνο.

Εἶδε αἰσχροκερδῆ; Τον προτρέπει σὲ ληστεῖες καὶ ἀδικίες.

Εἶδε κατώτερον τῆς κοιλιᾶς; Ἀμέσως τοῦ παρουσιάζει ὅλα τὰ πάθη τῆς κοιλιᾶς, καὶ τοῦ προσφέρει καὶ τὰ ὑλικὰ γιὰ τὸν σκοπό του.

Γιατὶ ὅμως δὲν τοῖς ὠθεῖ ὅλους στὰ ἴδια πάθη; Ἐπειδὴ φυσικὰ ὁ ἕνας προτιμά περισσότερο αὐτό, καὶ ὁ ἄλλος ἐκεῖνο, καὶ στὸν ἕνα ἀρέσει αὐτό, ἐνῶ στὸν ἄλλο ἐκεῖνο.

Ἀπὸ τὶς κινήσεις λοιπὸν τοῦ σώματος, συμπεραίνει καὶ τὰ πάθη τῶν ψυχῶν, καὶ ἔτσι πλέκει τὶς ἀπάτες.

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

 

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητὴς 23 Μαΐου

Ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ καταγόταν ἐκ Συνάδων τῆς Φρυγίας ἀπὸ γονεῖς πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς, ἔζησε δὲ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (813-820 μ.Χ.). Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία εἶχε ἀφιερωθεῖ στὸν Θεὸ καὶ ἀφοῦ ἔτυχε εὐρείας καὶ ἐπιμελοῦς μορφώσεως, συγκαταλεγόταν μεταξὺ τῶν διαπρεπῶν ἀνδρῶν τῆς ἐποχῆς του. Ἐπί Πατριάρχη Παύλου Δ’ τοῦ Κυπρίου (780-784 μ.Χ.) μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, λόγῳ τοῦ ἀδαμάντινου χαρακτῆρος καὶ τῆς μεγάλης μορφώσεώς του κατέλαβε περιφανὲς ἀξίωμα στὰ ἀνάκτορα.
Συνδέθηκε μὲ στενότατη φιλία μὲ τὸν Ἅγιο Θεοφύλακτο (τιμάται 8 Μαρτίου), ποὺ ἦταν ἄνδρας ἐπίσης ἐνάρετος καὶ μορφωμένος, μὲ τὸν ὁποῖο ἀργότερα μετέβησαν στὴ μονὴ ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ταράσιο στὸν Εὔξεινο Πόντο, ὅπου ἐκάρησαν μοναχοὶ. Γιὰ τὴν μεγάλη τους ἀρετὴ καὶ τὴν βαθύτατη θεολογικὴ κατάρτιση πείσθηκαν καὶ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο κατ’ ἀρχὰς μὲν ἱερεῖς, στὴ συνέχεια δὲ ὁ μὲν Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομηδείας, ὁ δὲ Μιχαὴλ Ἐπίσκοπος Συνάδων.
Καὶ στὴ νέα αὐτὴ θέση του διέλαμψε γιὰ τὸν ἔνθεο ζῆλο τους, διδάσκοντας ὑπερασπιζόμενος τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλὰ ὁ ἱερὸς ζῆλος τοῦ Μιχαὴλ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καταφάνηκε, ὅταν ἐνέσκηψε ὁ πόλεμος κατὰ τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἐπὶ αὐτοκράτορα Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου. Μὲ ἀνυπέρβλητο θάρρος καὶ παρρησία δὲν δίστασε νὰ ἐλέγξει δημόσια αὐτὸν γιὰ τὸν ἄθεο καὶ ἀσεβὲς διάταγμά του καὶ νὰ ἀναθεματίσει ἐκείνους ποὺ δὲν προσκυνοῦσαν τὶς ἅγιες εἰκόνες.
Ὅταν ἀποφασίσθηκε νὰ ζητηθεῖ ἡ γνώμη καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, ὁ Ἅγιος Μιχαὴλ κρίθηκε ὡς ὁ καταλληλότερος καὶ ἐστάλη πρὸς τοῦτο στὴ Ρώμη. Ὁ Πάπας Λέων Γ’ (795-816 μ.Χ.) κατεδίκασε τὴν εἰκονομαχία καὶ ἐνθάρρυνε τὸν Πατριάρχη στὸν ἀγώνα του, ἀφοῦ γνωστοποίησε τὶς ἀποφάσεις του καὶ δι’ ἐπιστολῆς, τὴν ὁποία παρέδωσε στὸν Ἅγιο Μιχαὴλ.

Η μόνη ασφάλεια της ψυχής

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι καρδιές συχνά πληγώνονται περισσότερο από τα λόγια παρά από τα έργα. Ο άνθρωπος αναζητά καταφύγιο από την αδικία, την ψυχρότητα και την αχαριστία, όμως καμία ανθρώπινη αγκαλιά δεν μπορεί να προσφέρει απόλυτη ασφάλεια. Ό,τι είναι ανθρώπινο παραμένει αδύναμο, πρόσκαιρο και ευάλωτο στις μεταβολές του χρόνου.

Ο Κύριος όμως δεν εγκαταλείπει εκείνον που Τον επικαλείται. Όταν η ψυχή κουραστεί από τις δοκιμασίες, όταν πληγωθεί από την κακία ή απογοητευθεί από τους ανθρώπους, τότε βρίσκει το αληθινό της καταφύγιο στην προσευχή. Εκεί όπου η ανθρώπινη δύναμη τελειώνει, αρχίζει η ενέργεια της θείας Χάριτος.

«Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται» ψάλλει ο Προφήτης Δαβίδ. Κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να νικήσει το φως του Θεού και καμία θλίψη δεν μπορεί να απομακρύνει την ψυχή που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Δημιουργό της.

Ας μάθουμε λοιπόν να παραδίδουμε την καρδιά μας στα χέρια του Θεού και όχι στις διαθέσεις των ανθρώπων. Διότι εκείνος που αναπαύεται στη θεία πρόνοια δεν μένει ποτέ απροστάτευτος. Μπορεί να δοκιμάζεται, αλλά δεν εγκαταλείπεται. Μπορεί να θλίβεται, αλλά δεν χάνει την ελπίδα του. Μπορεί να πολεμάται, αλλά δεν νικιέται.

«Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι;» Ψαλμός 26:1

Η αληθινή ειρήνη δεν βρίσκεται στην προστασία του κόσμου αλλά στην αγκαλιά του Θεού, εκεί όπου η ψυχή αναπαύεται και βρίσκει το αιώνιο φως.

Η ψυχή που εμπιστεύεται τον Θεό δεν μένει ποτέ μόνη.

Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται (Μτθ. 5,9).

Πρώτοι ανάμεσά τους είναι εκείνοι που ειρηνεύουν με τον εαυτό τους εναντίον των παθών και προσπαθούν να διατηρήσουν με κάθε τρόπο μία καλή ειρήνη με τους γείτονές τους.

Δεύτεροι είναι εκείνοι που προσπαθούν πάντα και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να συμφιλιώσουν αυτούς που φιλονικούν και βρίσκονται σε διάσταση.

Αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται... Αυτούς ο Θεός θα τους ονομάσει γιους Του. Δηλαδή θα τιμηθούν με την υψηλότερη τιμή ενώπιον αγγέλων και ανθρώπων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για ένα θνητό από το να ονομαστεί υιός του αθάνατου Θεού, να γίνει ο ίδιος αθάνατος και ευλογημένος και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών ως κληρονόμος του Θεού και συγκληρονόμος του Χριστού.

Ο μακαρισμός των ειρηνοποιών είναι απερίγραπτα μεγάλος. Οι ειρηνοποιοί επιβάλλουν στους ανθρώπους το μέγιστο αγαθό της ειρήνης και στεριώνουν γι' αυτούς τόσο την πρόσκαιρη ευημερία όσο και την αιώνια μακαριότητα.

Ας είμαστε ειρηνικοί.

Ας αγαπάμε την ειρήνη, αδελφοί.

Ας μην αδιαφορούμε και ας μη χάνουμε ευκαιρίες για να συμφιλιώσουμε εκείνους που εχθρεύονται ο ένας τον άλλον.

Ας συντρίβουμαι πρόθυμα τις παγίδες του πνεύματος της έχθρας, που θέλει να τις σπέρνει παντού. Γι' αυτή σου την υπηρεσία θα 'χεις μεγάλη χάρη και ειρήνη από τον Πατέρα μας το Θεό και τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 

Τι αναπαύει την ψυχή μας τελικά;

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14, 27).

Μεγάλο μυστήριο είναι η ανθρώπινη καρδιά. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο έως την τελευταία του πνοή αναζητεί ειρήνη, παρηγορία, ανάπαυση και πληρότητα. Όλοι οι κόποι, οι μέριμνες, οι επιδιώξεις και οι αγώνες του κρύβουν βαθιά αυτή τη δίψα. Η ψυχή πλάσθηκε για τον Θεό και γι’ αυτό δεν μπορεί να αναπαυθεί σε τίποτε κατώτερο από Εκείνον.

Όσο όμως ο άνθρωπος αναζητεί την παρηγοριά του στα πρόσκαιρα, τόσο περισσότερο διαπιστώνει τη ματαιότητά τους. Διότι όλα τα γήινα υπόκεινται στη φθορά, στην αλλαγή και στον θάνατο. Σήμερα υπάρχουν και αύριο παρέρχονται. Σήμερα φαίνονται ισχυρά και αύριο διαλύονται σαν καπνός.

Ο ιερός Αυγουστίνος ομολογεί: «Ἀνήσυχος ἡ καρδία ἡμῶν ἕως ἂν ἀναπαυθῇ ἐν Σοί». Και πράγματι, όσο η ψυχή ζητεί το άπειρο μέσα στα πεπερασμένα, παραμένει διψασμένη.

Πού βρίσκεται η ανθρώπινη δόξα; Πού βρίσκονται οι έπαινοι, οι τιμές και οι διακρίσεις που τόσο συγκινούν τον άνθρωπο; Σήμερα δοξάζεται και αύριο λησμονείται. Σήμερα επαινείται και αύριο κατακρίνεται.

Γι’ αυτό η Γραφή διακηρύσσει:

«Πάσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου· ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε» (Ἠσ. 40, 6-7).

Και ο Ψαλμωδός συμπληρώνει:

«Ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ, ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει» (Ψαλμ. 102, 15).

Πώς λοιπόν να αναπαυθεί η ψυχή σε κάτι που μαραίνεται τόσο γρήγορα;

Άλλοι πάλι στρέφονται στον πλούτο. Αγωνίζονται ημέρα και νύχτα να αποκτήσουν περισσότερα, πιστεύοντας ότι η αφθονία θα τους χαρίσει ασφάλεια. Όμως όσο αυξάνει ο πλούτος τόσο αυξάνουν οι φόβοι, οι λογισμοί και οι μέριμνες.

Ο σοφός Σειράχ προειδοποιεί:

«Εὗρον ἀνάπαυσιν καὶ νῦν φάγομαι ἐκ τῶν ἀγαθῶν μου», «καὶ οὐκ οἶδε τίς καιρὸς παρελεύσεται καὶ καταλείψει αὐτὰ ἑτέροις καὶ ἀποθανεῖται» (Σοφ. Σειρ. 11, 19).

Και ο Εκκλησιαστής υπενθυμίζει:

«Καθὼς ἐξῆλθεν ἀπὸ γαστρὸς μητρὸς αὐτοῦ γυμνός, ἐπιστρέψει τοῦ πορευθῆναι ὡς ἥκει, καὶ οὐδὲν οὐ λήψεται ἐν μόχθῳ αὐτοῦ, ἵνα πορευθῇ ἐν χειρὶ αὐτοῦ… ὥσπερ γὰρ παρεγένετο, οὕτω καὶ ἀπελεύσεται, καὶ τίς ἡ περισσεία αὐτοῦ, ἣ μοχθεῖ εἰς ἄνεμον;» (Ἐκκλ. 5, 14-15).

Όσα αποκτούμε μένουν εδώ. Όσα συγκεντρώνουμε τα αφήνουμε πίσω. Ο θάνατος δεν αναγνωρίζει πλούσιους και φτωχούς. Μπροστά στην αιωνιότητα όλοι παρουσιάζονται γυμνοί από