ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΝΕΚΤΑΡΊΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΊΑ!!

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,

ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,

επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,

φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.

Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,

διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,

τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,

την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,

γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,

το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,

ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.

Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,

πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,

τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.

Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,

την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,

την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,

την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.

Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.

Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,

πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.

Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,

ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,

την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,

τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,

γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,

προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.

Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,

σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,

τήρει εν αγιωσύνη, φύλαττε εν παρθενία.

Αμήν

Η προσευχή αυτή του Αγίου Νεκταρίου δεν είναι απλώς ένα ευσεβές κείμενο. Είναι ένας καθρέπτης της πνευματικής ζωής. Ο άνθρωπος που προσεύχεται έτσι στέκεται μπροστά στην Παναγία με πλήρη επίγνωση της αδυναμίας του. Δεν ζητά πλούτη, δεν ζητά δύναμη, δεν ζητά τιμές. Ζητά καθαρό νου, καθαρή καρδιά και φωτισμό της ψυχής. Αυτό φανερώνει την αληθινή σοφία της Εκκλησίας. Όταν ο άνθρωπος θεραπεύσει τον νου και την καρδιά του, τότε όλα τα άλλα βρίσκουν τη σωστή τους θέση.

Η Εκκλησία πάντοτε δίδασκε ότι ο μεγαλύτερος αγώνας δεν γίνεται έξω στον κόσμο αλλά μέσα στον άνθρωπο. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι «ο αγωνιζόμενος κατά των παθών μοιάζει με άνθρωπο που πολεμά μέσα σε σκοτεινό δωμάτιο». Δεν βλέπει πάντοτε καθαρά τον εχθρό, αλλά πρέπει να επιμένει. Τα πάθη που αναφέρει ο Άγιος Νεκτάριος μέσα στην προσευχή είναι ακριβώς αυτοί οι εσωτερικοί εχθροί. Η υπερηφάνεια, ο θυμός, ο φθόνος, η αλαζονεία, η οργή, η μνησικακία. Όλα αυτά σκοτίζουν τον νου και κλείνουν την καρδιά του ανθρώπου.

Γι’ αυτό ο Άγιος ζητά από την Παναγία να χαρίσει τα αντίθετα των παθών. Ταπείνωση αντί υπερηφανείας. Πραότητα αντί θυμού. Αγάπη αντί μίσους. Καθαρότητα αντί ακαθαρσίας. Η πνευματική ζωή είναι πάντοτε μια μεταμόρφωση. Δεν αρκεί να αποφεύγει κανείς το κακό. Πρέπει να καλλιεργεί το καλό. Όπως ένας κήπος δεν γίνεται όμορφος απλώς επειδή ξεριζώθηκαν τα αγκάθια αλλά επειδή φυτεύτηκαν άνθη.

Η Παναγία στην παράδοση της Εκκλησίας είναι η Μητέρα που οδηγεί τον άνθρωπο προς τον Χριστό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι η Θεοτόκος είναι η γέφυρα που ενώνει τον ουρανό με τη γη. Όποιος προστρέχει σε Εκείνη με ταπείνωση βρίσκει παρηγοριά, φως και δύναμη στον πνευματικό του αγώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άγιοι πάντοτε στρέφονταν προς την Παναγία στις δυσκολίες της ζωής τους.

Η προσευχή αυτή μας διδάσκει και κάτι ακόμη βαθύτερο. Ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνος του. Χρειάζεται τη χάρη του Θεού. Χρειάζεται την προσευχή. Χρειάζεται τη μεσιτεία των Αγίων. Όταν η καρδιά ταπεινώνεται και ζητά βοήθεια, τότε η θεία χάρη ενεργεί μυστικά μέσα στην ψυχή και την αλλάζει. Εκεί που υπήρχε ταραχή έρχεται ειρήνη. Εκεί που υπήρχε σκοτάδι έρχεται φως.

Έτσι η προσευχή γίνεται σχολείο πνευματικής ζωής. Ο άνθρωπος μαθαίνει να βλέπει τα σφάλματά του χωρίς απόγνωση και να ελπίζει στο έλεος του Θεού χωρίς αλαζονεία. Με αυτόν τον τρόπο η καρδιά μαλακώνει και ο νους φωτίζεται. Και τότε αρχίζει η αληθινή ειρήνη της ψυχής, η ειρήνη που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις αλλά γεννιέται μέσα στην παρουσία του Θεού.

Μια προσευχή του Αγίου Νεκταρίου που οδηγεί την ψυχή σε ταπείνωση, καθαρότητα και φωτισμό μέσα από την μεσιτεία της Παναγίας.