Ζούμε σε μια εποχή που αγαπά την άνεση και φοβάται την θυσία. Ο άνθρωπος συνηθίζει να ζητά ό,τι είναι εύκολο και γρήγορο. Θέλει τις επιθυμίες του να εκπληρώνονται χωρίς κόπο, τις σχέσεις του χωρίς πληγές και την πίστη του χωρίς δοκιμασία. Μέσα σε αυτό το πνεύμα γεννήθηκε ένας χριστιανισμός επιφανειακός, προσαρμοσμένος στα μέτρα της ανθρώπινης ευκολίας. Πολλοί ζητούν τον Χριστό ως παρηγοριά, ως ψυχολογική ανακούφιση, ως έναν Θεό που θα χαϊδεύει τα αυτιά και θα λύνει προβλήματα χωρίς αγώνα. Όμως ο Χριστός που αφαιρείται από τον Σταυρό δεν είναι ο αληθινός Χριστός του Ευαγγελίου, αλλά μια εικόνα που κατασκευάζει ο άνθρωπος για να νιώθει ασφαλής.
Η Αγία Γραφή δείχνει καθαρά ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από τον Σταυρό. Ο ίδιος ο Κύριος δεν έκρυψε αυτή την αλήθεια. Όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει καλείται να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του. Αυτός ο λόγος δεν είναι σκληρότητα του Θεού αλλά αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο θεραπεύεται η ανθρώπινη καρδιά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ο σταυρός είναι ρίζα των αγαθών και πηγή αμέτρητων δωρεών», διότι μέσα από την υπομονή και την ταπείνωση ο άνθρωπος καθαρίζει την ψυχή του και μαθαίνει την αληθινή αγάπη.
Στην καθημερινή ζωή αυτό γίνεται ορατό σε μικρές και μεγάλες δοκιμασίες. Όταν συγχωρεί κανείς ενώ έχει πληγωθεί. Όταν υπομένει μια ασθένεια χωρίς γογγυσμό. Όταν θυσιάζει το δικό του θέλημα για το καλό του άλλου. Εκεί δοκιμάζεται η αγάπη. Διότι η αγάπη που υπάρχει μόνο στις εύκολες στιγμές είναι ρηχή και εύθραυστη. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει ότι «η οδός του Θεού είναι σταυρός καθ’ ημέραν». Δεν πρόκειται για δρόμο σκοτεινό αλλά για δρόμο που οδηγεί στο φως.
Πολλές φορές ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στις δυσκολίες και αναρωτιέται γιατί του συμβαίνουν. Μπορεί να πει ότι προσεύχεται, ότι εκκλησιάζεται, ότι προσπαθεί να ζει σωστά. Όμως η πίστη δεν είναι συμφωνία ανταλλαγής με τον Θεό. Δεν είναι πράξη που εξασφαλίζει μια ζωή χωρίς πόνο. Η πίστη είναι σχέση εμπιστοσύνης. Ο άνθρωπος δεν ζητά να φύγει ο σταυρός αλλά να μην χαθεί ο Χριστός από την ζωή του.
Διότι χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει Ανάσταση. Αυτός είναι ο βαθύς πνευματικός νόμος που διατρέχει όλη την ιστορία της σωτηρίας. Όπως η νύχτα προηγείται της αυγής, έτσι και ο πόνος που υπομένει ο άνθρωπος με πίστη μεταμορφώνεται σε χαρά που δεν συγκρίνεται με καμία πρόσκαιρη ευκολία. Η χαρά που γεννιέται μετά από έναν αγώνα, μετά από μια συγχώρηση, μετά από μια θυσία, είναι βαθιά και αληθινή.
Ο Χριστός όμως δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο μέσα σε αυτή την πορεία. Δεν στέκεται μακριά παρατηρώντας τον αγώνα του. Ο ίδιος προηγήθηκε στον δρόμο του Σταυρού και συνεχίζει να βαδίζει μαζί με όσους Τον ακολουθούν. Στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής, όταν ο άνθρωπος νιώθει ότι δεν αντέχει άλλο, τότε αποκαλύπτεται πιο καθαρά η παρουσία Του. Εκείνος βάζει τον ώμο Του κάτω από το βάρος και δίνει δύναμη στην καρδιά.
Έτσι ο άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το μυστικό της πνευματικής ζωής δεν είναι να ζητά μια ζωή χωρίς σταυρό αλλά να ζητά τον Χριστό μέσα στον σταυρό του. Όταν ο σταυρός ενωθεί με την παρουσία του Χριστού, τότε παύει να είναι απελπισία και γίνεται δρόμος που οδηγεί στην ανάσταση της ψυχής.
Όταν ο άνθρωπος πάψει να φοβάται τον σταυρό και μάθει να τον σηκώνει με πίστη, τότε ανακαλύπτει ότι μέσα στον πόνο γεννιέται το φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.