«Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» (Κατά Ματθαίον 24,13). Η αντοχή δεν είναι απλώς ανθρώπινη ικανότητα, αλλά καρπός πνευματικού αγώνα, ο οποίος γεννάται μέσα από την ταπείνωση και την ελπίδα προς τον Θεό. Ο άνθρωπος που αγωνίζεται δεν μετρά τη δύναμή του στις ημέρες της άνεσης, αλλά στις ώρες που η ψυχή δοκιμάζεται και η καρδιά καλείται να μη λυγίσει. Διότι τότε αποκαλύπτεται η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και φανερώνεται αν στηρίζεται στον εαυτό του ή στη χάρη του Θεού.
Η απόγνωση δεν αποτελεί αλήθεια της υπάρξεως, αλλά πειρασμό που επιχειρεί να σκοτίσει τον νου και να απομακρύνει την καρδιά από την ελπίδα. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η θλίψη γίνεται ωφέλιμη όταν οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην επίκληση του θείου ελέους. Όταν ο νους δεν διαλύεται μέσα στη σύγχυση, αλλά στέκεται με προσευχή και διάκριση, τότε η δοκιμασία μεταβάλλεται σε παιδαγωγία και η θλίψη γίνεται σκάλα που οδηγεί στην πνευματική ωρίμανση.
Η ηρεμία στις δύσκολες στιγμές δεν είναι αδυναμία, αλλά έκφραση εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις» (Ψαλμός 45,2). Η πειθαρχία του νου να μη σκορπίζεται μέσα στο χάος των λογισμών, αλλά να επιστρέφει στην προσευχή και στη μνήμη του Θεού, γεννά την αληθινή ανδρεία, η οποία δεν είναι θόρυβος, αλλά σιωπηλή σταθερότητα. Μέσα στη σιωπή αυτή διαμορφώνεται ο χαρακτήρας και καθαίρεται η καρδιά από την ταραχή.
Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, αλλά συχνά επιτρέπεται ως πέρασμα προς τη θεραπεία της ψυχής. «Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις» (Ιακώβου 1,2), διότι μέσα από τους πειρασμούς φανερώνεται η υπομονή και στερεώνεται η πίστη. Κανείς από όσους αγωνίσθηκαν πνευματικά δεν έμεινε αδοκίμαστος. Οι άγιοι έφεραν βάρος, κόπωση και αμφιβολία, όμως δεν ταυτίστηκαν με αυτά, αλλά τα προσέφεραν στον Θεό, μεταβάλλοντας την ασθένεια σε δύναμη και τον φόβο σε εμπιστοσύνη.
Ο άνθρωπος καλείται να μένει όρθιος όχι από εγωισμό, αλλά από πίστη. Όχι επειδή δεν φοβάται, αλλά επειδή ελπίζει. Όχι επειδή δεν πονά, αλλά επειδή γνωρίζει ότι η χάρη ενεργεί μέσα στην αδυναμία. «Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορινθίους 12,9). Η ώρα της δοκιμασίας δεν είναι τέλος, αλλά αρχή μεταμορφώσεως, διότι μέσα από την υπομονή καθαρίζεται ο άνθρωπος και οδηγείται βαθύτερα στην κοινωνία με τον Θεό.
Όποιος επιμένει με ταπείνωση και προσευχή, βλέπει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία του πόνου, αλλά στην παρουσία της χάριτος που ενισχύει την καρδιά να παραμένει σταθερή και να προχωρεί με ελπίδα.
Η υπομονή που γεννιέται μέσα στη σιωπή γίνεται μαρτυρία πίστεως και δρόμος ειρήνης για την ψυχή.
Ψαλμός 45,2
Κατά Ματθαίον 24,13
Ιακώβου 1,2
Β΄ Κορινθίους 12,9
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, Λόγοι Ασκητικοί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.