Ο Ζήλος κατά Θεόν και ο Μωρός Ζήλος.

«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.»

Ιωσήφ Βρυεννίου

Ο ζήλος είναι δύναμη που έδωσε ο Θεός στην ψυχή του ανθρώπου. Δεν είναι από τη φύση του ούτε κακός ούτε καλός, αλλά λαμβάνει τον χαρακτήρα του από την πνευματική κατάσταση εκείνου που τον φέρει. Γι' αυτό η Αγία Γραφή άλλοτε επαινεί τον ζήλο και άλλοτε καταδικάζει τις παραμορφώσεις του. Ο ίδιος ο Θεός αποκαλείται «Θεός Ζηλωτής», ενώ ο Προφήτης και Βασιλεύς Δαβίδ αναφωνεί: «Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με». Ο κατά Θεόν ζήλος αποτελεί γνώρισμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών και όλων των Αγίων της Εκκλησίας.

Όμως οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι υπάρχει και ο μωρός ζήλος, ο οποίος δεν προέρχεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος αλλά από την υπερηφάνεια, την οίηση και τη φιλαυτία. Αυτός ο ζήλος δεν γεννά ειρήνη, διάκριση και ταπείνωση, αλλά ταραχή, θυμό και πνευματική τύφλωση. Ο άνθρωπος τότε δεν αγωνίζεται για τη δόξα του Θεού αλλά για τη δικαίωση του εαυτού του, ενώ συχνά θεωρεί ότι υπηρετεί την αλήθεια ενώ υπηρετεί τα πάθη του.

Η πατερική διδασκαλία δεν καλεί τους πιστούς να εγκαταλείψουν τον ζήλο υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως. Αντιθέτως, καλεί σε ζήλο φωτισμένο από τη διάκριση. Διότι χωρίς ζήλο η πίστη ψυχραίνεται, η αλήθεια παραμερίζεται και η αδιαφορία κυριαρχεί. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σιώπησαν μπροστά στην αίρεση ούτε υπέκυψαν στις καινοτομίες της εποχής τους. Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αγωνίσθηκαν με ιερό ζήλο για τη διαφύλαξη της παραδοθείσης πίστεως, υπομένοντας διωγμούς, εξορίες και θλίψεις.

Ο αληθινός ζήλος δεν είναι αδιαφορία απέναντι στην πλάνη ούτε συμβιβασμός με το ψεύδος. Είναι φλόγα αγάπης προς τον Χριστό, προς την Εκκλησία Του και προς την Πατρώα Ευσέβεια. Είναι η δύναμη που ωθεί τον πιστό να μένει ακλόνητος στην Ορθόδοξη Ομολογία, χωρίς όμως να χάνει την ταπείνωση, τη διάκριση και την επίγνωση της προσωπικής του αδυναμίας.

Όταν ο ζήλος συνοδεύεται από τη χάρη του Θεού, γίνεται ομολογία. Όταν ενώνεται με την ταπείνωση, γίνεται μαρτυρία. Όταν στηρίζεται στην Αγία Γραφή, στους Αγίους Πατέρες και στην Ιερά Παράδοση, γίνεται φύλακας της αληθείας. Όταν όμως αποκοπεί από αυτά και ενωθεί με την υπερηφάνεια, τότε μετατρέπεται σε μωρό ζήλο και οδηγεί τον άνθρωπο στην πλάνη.

Η Εκκλησία δεν καταδικάζει τον κατά Θεόν ζήλο. Καταδικάζει τον εμπαθή και αδιάκριτο ζήλο. Διότι ο πρώτος είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και γεννά Ομολογητές, ενώ ο δεύτερος είναι καρπός των παθών και γεννά σύγχυση. Γι' αυτό ο Ορθόδοξος πιστός καλείται να κρατά άσβεστη τη φλόγα του ιερού ζήλου, αγωνιζόμενος για την αλήθεια της πίστεως με ανδρεία, διάκριση και ταπείνωση, παραμένοντας πιστός στην ακαινοτόμητη Παράδοση της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Άγιος Διάδοχος Επίσκοπος Φωτικής, «Τα Εκατό Γνωστικά Κεφάλαια».

 

H θέση της Ι.Μ.Εσφιγμένου στην οποία ο σύλλογος μας Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ταυτίζεται απόλυτα.

Με πατερική ερμηνευτική θεμελίωση από την Αγία Γραφή και τη διδασκαλία των Αγίων Ομολογητών της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Για τον λόγο αυτόν η παλαίφατος Ιερά Μονή Εσφιγμένου συνεχίζει μέχρι σήμερα τον αγώνα της Ορθοδόξου Ομολογίας, διαφυλάσσοντας ανόθευτη την Πατρώα Ευσέβεια και παραμένοντας προσηλωμένη στην Αγία Γραφή, την Ιερά Παράδοση και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων.

Ο αγώνας αυτός δεν αποτελεί νεωτερισμό ούτε ανθρώπινη επιλογή, αλλά συνέχεια της πορείας των Αγίων Ομολογητών, οι οποίοι σε κάθε εποχή ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην αλλοίωση της πίστεως.

Με ηγούμενο τον Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο, η αδελφότητα συνεχίζει να ομολογεί εκείνα τα οποία παρέλαβε από τους Πατέρες της Εκκλησίας, θεωρώντας ως ύψιστο χρέος τη διαφύλαξη της ακαινοτομήτου Ορθοδόξου Πίστεως. Η ομολογία αυτή δεν αποβλέπει σε ανθρώπινες αντιπαραθέσεις αλλά στη διατήρηση της αποστολικής παρακαταθήκης, όπως αυτή παραδόθηκε από τους Αγίους και σφραγίσθηκε από τις Ιερές Συνόδους της Εκκλησίας.

Μέσα στη σύγχρονη πνευματική σύγχυση και ενώπιον όσων θεωρούνται εκφράσεις της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, η ομολογία της αληθείας καθίσταται αναγκαία. Διότι η αγάπη προς τον Χριστό δεν χωρίζεται από την αγάπη προς την αλήθεια Του και η ενότητα της Εκκλησίας δεν δύναται να οικοδομηθεί έξω από την ανόθευτη Ορθόδοξη Πίστη.

Αυτός είναι ο ζήλος τον οποίο ύμνησε ο Προφήτης Δαβίδ λέγοντας «Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με». Δεν είναι ζήλος εγωισμού, ούτε εμπάθειας, ούτε φανατισμού. Είναι ο κατά Θεόν ζήλος των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων και των Ομολογητών, οι οποίοι προτίμησαν να χάσουν τα πάντα παρά να προδώσουν την αλήθεια που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός. Έναν τέτοιο ζήλο καλείται να διαφυλάξει κάθε Ορθόδοξος πιστός μέχρι τέλους.

Ο ζήλος χωρίς ταπείνωση γίνεται πλάνη. Η ταπείνωση χωρίς ζήλο γίνεται αδιαφορία.