Πέρα από την αμαρτία υπάρχει ο άνθρωπος.

«Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.»

Ο άνθρωπος συνηθίζει να στέκεται μπροστά στο λάθος του αδελφού του και να ξεχνά ολόκληρη την ύπαρξή του. Βλέπει την πτώση και αγνοεί τον αγώνα. Βλέπει το τραύμα και ξεχνά την εικόνα του Θεού που παραμένει ζωντανή μέσα στην ψυχή.

Δεν θέλω να σε μετρήσω από τη χειρότερη στιγμή σου. Δεν θέλω να σε ορίσω από το πάθος που σε πολέμησε ούτε από την αδυναμία που σε λύγισε. Αν ο Χριστός δεν σε απέρριψε, ποιος είμαι εγώ για να σε καταδικάσω;

Η αμαρτία είναι φοβερή όταν δεν μετανοείται. Όμως δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού. Το σκοτάδι δεν είναι ισχυρότερο από το φως. Το τραύμα δεν είναι ισχυρότερο από τον Ιατρό. Το πάθος δεν είναι ισχυρότερο από τη Χάρη.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έβλεπαν στους ανθρώπους αυτό που ήταν εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτό που μπορούσαν να γίνουν με τη μετάνοια. Εκεί όπου οι πολλοί έβλεπαν έναν αμαρτωλό, ο Θεός έβλεπε έναν μελλοντικό άγιο. Εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν το χθες, ο Χριστός έβλεπε την αιωνιότητα.

Γι' αυτό και δεν πρέπει ποτέ να απελπιζόμαστε ούτε για τον εαυτό μας ούτε για κανέναν άλλον. Όσο αναπνέει ο άνθρωπος, η θύρα της μετανοίας παραμένει ανοικτή. Όσο χτυπά η καρδιά, η Χάρις εργάζεται μυστικά. Όσο υπάρχει δάκρυ μετανοίας, υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

Μέσα και στον πιο βυθισμένο αμαρτωλό δεν παύει να υπάρχει η εικόνα του Δημιουργού. Μπορεί να έχει σκοτισθεί, μπορεί να έχει πληγωθεί, αλλά δεν παύει να καλεί τον άνθρωπο στην επιστροφή.

Ο Θεός δεν αγαπά την αμαρτία. Αγαπά όμως ακατάπαυστα τον αμαρτωλό και περιμένει την επιστροφή του με πατρική αγκαλιά.

Η σωτηρία αρχίζει όταν πάψουμε να μετράμε τους ανθρώπους με τα σφάλματά τους και αρχίσουμε να τους βλέπουμε με τα μάτια του Χριστού.

Μην κοιτάς την πτώση. Κοίτα την εικόνα του Θεού.