Η Υπομονή που Φέρνει την Παρηγορία του Θεού.

«Μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής». Έτσι διδάσκει ο Απόστολος Ιάκωβος, αποκαλύπτοντας ότι ο πειρασμός δεν είναι εγκατάλειψη του Θεού, αλλά δοκιμασία που οδηγεί στην δόξα της υπομονής.

Ένας γέροντας ασκητής συνήθιζε να λέγει ότι όταν έρθει πειρασμός στον άνθρωπο, τότε από πολλά μέρη σηκώνονται θλίψεις. Η ψυχή δοκιμάζεται από γεγονότα, από ανθρώπους, ακόμη και από τις πιο μικρές ανάγκες της καθημερινής ζωής. Τότε ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε έναν μεγάλο πνευματικό αγώνα. Διότι η καρδιά εύκολα γογγύζει όταν τα βάρη πληθαίνουν. Όμως ακριβώς εκεί φανερώνεται η αληθινή πίστη, όταν ο άνθρωπος δεν αφήνει την πίκρα να μιλήσει μέσα του.

Ο ίδιος γέροντας διηγήθηκε ένα περιστατικό από την ζωή των ασκητών. Ένας αδελφός ζούσε ήσυχα στο κελί του και αγωνιζόταν με προσευχή και εργόχειρο. Κάποτε όμως τον επισκέφθηκε σκληρός πειρασμός. Μαζί με αυτόν ήρθαν και πολλές θλίψεις. Οι άλλοι μοναχοί έδειχναν ψυχρότητα απέναντί του. Όταν τον έβλεπαν, απέφευγαν τον χαιρετισμό. Κανείς δεν τον καλούσε στα κελιά του. Κανείς δεν του έδινε ελεημοσύνη. Ακόμη και μέσα στον ναό, όταν έμπαινε για την προσευχή, κανείς δεν έσπευδε να του δείξει την συνηθισμένη αγάπη των αδελφών.

Μια ημέρα εργαζόταν στον θερισμό. Όταν επέστρεψε κουρασμένος στο κελί του, δεν βρήκε ούτε ψωμί ούτε τροφή. Κανείς δεν είχε σπεύσει να του προσφέρει κάτι. Η στέρηση ήταν μεγάλη και η μοναξιά ακόμη μεγαλύτερη. Παρ’ όλα αυτά ο αδελφός δεν έχασε το θάρρος του. Δεν γόγγυσε ούτε κατηγόρησε κανέναν. Υπέμεινε σιωπηλά και ευχαριστούσε τον Θεό για όλα, πιστεύοντας ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια Του.

Ο Θεός, βλέποντας την υπομονή και την ταπείνωσή του, έλυσε τον πειρασμό. Την ίδια ημέρα έφθασε ένας προσκυνητής από την Αίγυπτο, οδηγώντας μία καμήλα φορτωμένη με άρτους. Στάθηκε μπροστά στο κελί του μοναχού, άφησε το φορτίο και αναχώρησε αμέσως χωρίς να ζητήσει τίποτε.

Όταν ο μοναχός είδε την απρόσμενη ευεργεσία του Θεού, συγκινήθηκε βαθιά. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και η καρδιά του πλημμύρισε ευγνωμοσύνη. Τότε ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και είπε με ταπείνωση. Κύριε και Θεέ μου, δεν ήμουν άξιος να στενοχωρηθώ λίγο για το όνομά Σου;

Από εκείνη την ημέρα έπαυσε η δοκιμασία. Οι αδελφοί άρχισαν πάλι να τον καλούν στα κελιά τους και να τον περιποιούνται με αγάπη. Έτσι φανερώθηκε ότι η υπομονή δεν χάνεται ποτέ μπροστά στον Θεό. Όταν ο άνθρωπος σιωπηλά σηκώνει τον σταυρό του χωρίς γογγυσμό, τότε ο ίδιος ο Θεός γίνεται παρηγοριά, τροφή και δύναμη της ψυχής του.

Όποιος υπομένει με ταπείνωση, ακόμη και μέσα στην εγκατάλειψη, δεν είναι μόνος. Ο Θεός βλέπει τον κρυφό αγώνα και στον καιρό Του στέλνει την παρηγοριά που θεραπεύει την καρδιά.

Όταν η καρδιά μαθαίνει να ευχαριστεί τον Θεό ακόμη και μέσα στις δοκιμασίες, τότε ο πειρασμός γίνεται σκάλα που οδηγεί στην χάρη Του.