«Σεις εστε το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;» όπως μας διδάσκει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο. Ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ποιητικό, αλλά αποκάλυψη τρόπου ζωής. Το άλας δεν υπάρχει για να φαίνεται, ούτε για να επιβάλλεται. Υπάρχει για να διαλύεται, να χάνεται, να προσφέρεται σιωπηλά, ώστε να διατηρεί και να δίνει γεύση. Έτσι και η πίστη. Δεν είναι επίδειξη, ούτε λόγος έντονος και καυστικός. Είναι ήθος, είναι πνοή, είναι μια αόρατη ενέργεια που διαποτίζει τον άνθρωπο ολόκληρο.
Οι άγιοι Πατέρες μιλούν με ακρίβεια για αυτό το μυστήριο. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι το άλας συμβολίζει τον λόγο που είναι γεμάτος χάρη και διάκριση, λόγος που δεν τραυματίζει αλλά θεραπεύει. Και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αληθινή πνευματική ζωή δεν είναι αποσπασματική, αλλά καθολική, αγγίζει κάθε κίνηση της ψυχής και κάθε πράξη του σώματος. Όταν η πίστη μένει σε ένα σημείο της ζωής, τότε γίνεται βαρύ φορτίο και όχι ζωή. Όταν όμως διαχυθεί, γίνεται ειρήνη.
Στην εκκλησιαστική παράδοση, ο άνθρωπος καλείται να γίνει φορέας της χάριτος μέσα στην καθημερινότητα. Όχι μόνο στην προσευχή του ναού, αλλά και στον τρόπο που εργάζεται, που υπομένει, που συγχωρεί. Η πίστη που δεν μεταμορφώνει την καθημερινότητα, μένει ατελής. Και η πίστη που εκδηλώνεται άτακτα, χωρίς ταπείνωση, μπορεί να πληγώσει, όπως το αλάτι που συγκεντρώνεται και καίει.
Ένας παλαιός ασκητής έλεγε ότι ο πνευματικός άνθρωπος δεν ξεχωρίζει από τα λόγια του, αλλά από την ειρήνη που αφήνει πίσω του. Αυτό είναι το αλάτι που έλιωσε σωστά. Δεν φαίνεται, αλλά γίνεται αισθητό. Δεν φωνάζει, αλλά μαρτυρεί.
Κάποτε, σε ένα μικρό κελί, μια μοναχή ετοίμαζε το λιτό της φαγητό. Έριξε το αλάτι βιαστικά και δεν το ανακάτεψε. Όταν δοκίμασε, άλλο σημείο ήταν άγευστο και άλλο πικρό. Στάθηκε για λίγο σιωπηλή. Και μέσα στην απλότητα εκείνης της στιγμής, κατάλαβε. Ότι έτσι ακριβώς ζούσε και την πίστη της. Άλλοτε την άφηνε ανενεργή, και άλλοτε την εξέφραζε με ένταση, χωρίς διάκριση.
Από εκείνη την ημέρα, άλλαξε τρόπο. Δεν αύξησε τα λόγια της, αλλά την προσοχή της. Δεν επιδίωξε να φαίνεται πιο πιστή, αλλά να γίνεται πιο ταπεινή. Άρχισε να «ανακατεύει» την πίστη της με κάθε μικρή πράξη. Με τον τρόπο που άναβε το καντήλι, με τον τρόπο που μιλούσε, με τον τρόπο που σιωπούσε. Και τότε, η ζωή της έγινε απλή, ήσυχη, γεμάτη νόημα.
Η αληθινή πίστη δεν καίει. Δεν πιέζει. Δεν βαραίνει τον άλλον. Γλυκαίνει χωρίς να αλλοιώνει, φωτίζει χωρίς να τυφλώνει. Είναι εκείνη η σιωπηλή παρουσία που κάνει την πιο απλή στιγμή να γίνεται ευχαριστία, και την πιο δύσκολη δοκιμασία να μεταμορφώνεται σε δρόμο σωτηρίας.
Όταν η πίστη γίνει αναπνοή, τότε ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να την αποδείξει. Την φανερώνει η ίδια η ζωή του.
Μια ζωή που δεν φαίνεται να φωνάζει, αλλά να ευλογεί σιωπηλά.
Ακόμη και μέσα στην απλότητα ενός μικρού κελιού, εκεί όπου ένα χέρι ανακατεύει λίγο ψωμί και νερό, μπορεί να κρύβεται ολόκληρη η Βασιλεία.
Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές, όπου τίποτε δεν φαίνεται σπουδαίο, γεννιέται το αληθινό φως.
Εκεί όπου το άλας δεν φαίνεται πια, αλλά έχει γίνει ένα με την ύπαρξη.
Μέσα στην απλότητα της ζωής, η πίστη δεν επιβάλλεται. Απλώς υπάρχει και ευωδιάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.