Η ψυχή που πλησιάζει τον Θεό οφείλει να το πράττει με τάξη και ευταξία, ώστε ο λόγος και η καρδιά να βαδίζουν μαζί. Στην αρχή, ας υψωθεί η δοξολογία, η αναγνώριση της μεγαλοσύνης Του και η εξομολόγηση ότι είναι ο Κύριος των πάντων. Έπειτα, ας ακολουθήσει η ευχαριστία για τις άπειρες δωρεές Του, είτε φανερές είτε κρυφές, που συντηρούν και καθοδηγούν την ζωή μας. Μετά, η εξομολόγηση των πταισμάτων με συντριβή καρδιάς, χωρίς πρόφαση και δικαιολογία, σαν παιδί που στέκεται μπροστά στον πατέρα του και παραδέχεται την αδυναμία του. Και τέλος, η αίτηση, όχι για όσα θέλει η επιθυμία, αλλά για όσα οδηγούν στην αληθινή σωτηρία, στην ειρήνη της ψυχής και στην ένωση με τον Θεό.
Αυτή η πορεία κάνει την προσευχή καθαρή και γόνιμη. Προλαμβάνει τη σύγχυση, διώχνει την αμέλεια και στήνει στην καρδιά βωμό ταπεινώσεως και εμπιστοσύνης. Όποιος τηρεί αυτή την τάξη, βρίσκει τον δρόμο προς την ακρόαση και την ευλογία του Κυρίου, γιατί δεν ζητά μάταια, αλλά βαδίζει σύμφωνα με το θέλημά Του.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
Η καρδιά βρίσκει τον Θεό, όταν βαδίζει με τάξη στην προσευχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.