Ταπεινοφροσύνη: Αγ Ιωάννου του Σιναίτου.

...Μερικοί, παρ' ολο ότι συγχωρήθηκαν για τα παλαιά τους αμαρτήματα, εν τούτοις τά θυμούνται μέχρις τέλους της ζωής τους, χρησιμοποιώντας αυτά ως αφορμή ταπεινοφροσύνης και μαστιγώνοντας με αυτά το μάταιο φρόνημα τής οιήσεως

Άλλοι αναλογιζόμενοι το Πάθος του Χριστού θεωρούν πάντοτε τόν εαυτό τους χρεώστη.

Άλλοι εξευτελίζουν τον εαυτό τους με τά καθημερινά τους σφάλματα.

Άλλοι κατέρριψαν στο έδαφος τήν υπερηφάνεια με τούς πειρασμούς και τις ασθένειες και τα πταίσματα που κατά καιρούς τους συνέβαιναν .

Και άλλοι τέλος από την έλλειψη χαρισμάτων απέκτησαν τήν μητέρα των χαρισμάτων.

Είναι και μερικοί άλλοι, δεν ξέρω αν υπάρχουν και σήμερα, οι οποίοι ταπεινώνουν τόν εαυτό τους με τις δωρεές του Θεού.

Όσο περισσότερο αυξάνουν οι δωρεές του Θεού τόσο περισσότερο ταπεινώνουν τόν εαυτό τους με την σκέψη ότι είναι ανάξιοι για ένα τέτοιο πλούτο.

Και ζουν με την συναίσθηση ότι καθημερινώς αυξάνει το χρέος τών αμαρτιών τους.

Τούτο είναι η ταπείνωση, τούτο ή μακαριότης τούτο το ανώτερο βραβείο.