Η ανίκητη δύναμη του ανθρώπου που ελπίζει στον Θεό...

«Εάν ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών» (Ρωμ. 8, 31).

Αυτή η φράση του Αποστόλου Παύλου είναι η ζωντανή σφραγίδα κάθε ψυχής που δοκιμάστηκε μέσα στη θλίψη, περπάτησε σε σκοτεινούς δρόμους, αλλά δεν λύγισε, διότι μέσα στην καρδιά της κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελπίδος στον Χριστό.

Ο άνθρωπος που πέρασε μόνος από την έρημο του πόνου και της μοναξιάς, και όμως ανέτειλε πάλι με καθαρό πρόσωπο σαν να μην συνέβη τίποτε, φανερώνει την αληθινή δύναμη της χάριτος του Θεού.

Ο Δαβίδ έψαλε: «Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου, από τίνος δειλιάσω;» (Ψαλμ. 26,1).

Αυτός που εμπιστεύεται στον Θεό δεν καταποντίζεται μέσα στις δοκιμασίες, αλλά όπως ο Ιώβ, αντέχει και υπομένει, υψώνοντας τα μάτια του προς τον Ουρανό. Όταν όλα γύρω φαίνονται χαμένα, η ψυχή που στηρίζεται στον Κύριο ξαναγεννιέται.

Ο Απόστολος Παύλος στις Πράξεις μαρτυρεί: «Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14,22).

Η αντοχή στις δοκιμασίες δεν είναι αδυναμία, αλλά η πιο μεγάλη νίκη. Διότι όποιος δεν φοβάται τη θλίψη, όποιος πέρασε τον σταυρό του και έμεινε όρθιος, αυτός γεύεται τη δόξα της αναστάσεως.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας υπενθυμίζουν ότι ο άνθρωπος που δεν γογγύζει στις δυσκολίες, αλλά τις δέχεται με πίστη, γίνεται ανίκητος. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει: «Όπου αυξάνει ο πειρασμός, εκεί πλουτίζει η χάρις». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Ουδέν κακόν δύναται να νικήσει τον ενωμένον με τον Χριστόν».

Ο άνθρωπος που έχει γευθεί το πικρό ποτήρι της λύπης και έχει σταθεί μόνος ενώπιον του Θεού, βγαίνει αναγεννημένος. Δεν νικιέται, διότι η νίκη του δεν είναι από ανθρώπινη δύναμη αλλά από το Πνεύμα το Άγιον. Όπως ο ήλιος ανατέλλει ξανά μετά τη νύχτα, έτσι και η ψυχή που εμπιστεύθηκε τον Χριστό ξαναλάμπει σαν να μην την άγγιξε καμιά συμφορά.

Αν λοιπόν αισθάνεσαι ότι βαδίζεις μέσα σε σκοτάδι, θυμήσου τον λόγο του Κυρίου: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16,33). Αυτός που ακολουθεί τον Χριστό δεν μπορεί να νικηθεί, γιατί μέσα του κατοικεί Εκείνος που νίκησε τον θάνατο.

Όποιος άντεξε, μόνος ενώπιον των δοκιμασιών, είναι μάρτυρας της δυνάμεως του Θεού. Και η ζωή του γίνεται μαρτυρία ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με τα δικά του όπλα, αλλά με την ελπίδα και την αγάπη του Χριστού, ο Οποίος δίνει πάντοτε «στεφάνους αφθαρσίας» σε όσους μένουν πιστοί.

Σε εκείνον που πέρασε μέσα από το σκοτάδι και βγήκε στο φως, ταιριάζει ο λόγος του Ψαλμού: «Ο κλαίων εν τω σπείρειν, εν αγαλλιάσει θερίσει» (Ψαλμ. 125,5). Γιατί η λύπη μετατρέπεται σε χαρά, και το δάκρυ σε χαμόγελο αιώνιο, όταν το χέρι του Θεού υψώσει τον άνθρωπο.

Αφιερωμένο σε όλους όσοι πέρασαν μόνοι μέσα από τις φλόγες της δοκιμασίας, μα στάθηκαν όρθιοι με τη δύναμη του Χριστού και βγήκαν στο φως της Αναστάσεως.

Η ψυχή που στηρίζεται στον Θεό δεν γνωρίζει ήττα, γιατί έχει νικήσει τον ίδιο τον φόβο του θανάτου.

Η νίκη του ανθρώπου είναι να μένει με τον Χριστό, ακόμη και όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.

Αν σε αγγίζει αυτή η αλήθεια, μοιράσου το με άλλους για να ενισχυθούν στις δικές τους δοκιμασίες.