Η Πτώση του Εωσφόρου και η Αιώνια Νίκη του Χριστού.

Μέσα στους αιώνες πολλοί άνθρωποι σκανδαλίστηκαν με το ίδιο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να υπήρξε αμαρτία στον ουρανό, αφού ακούμε διαρκώς πως στον ουρανό δεν υπάρχει κακό; Η απορία αυτή γεννήθηκε επειδή πολλοί ταυτίζουν τον ουρανό όπου έπεσε ο Εωσφόρος με τη μέλλουσα αιώνια Βασιλεία που θα αποκαλυφθεί πλήρως μετά την τελική νίκη του Χριστού. Όμως η Αγία Γραφή φανερώνει βαθύτερο μυστήριο.

Ο Εωσφόρος δεν δημιουργήθηκε πονηρός. Ο Θεός δεν έπλασε το σκοτάδι μέσα του. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ μαρτυρεί ότι ήταν πλήρης σοφίας και τέλειος στο κάλλος, άμεμπτος στις οδούς του «ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐκτίσθης, ἕως εὑρέθη τὰ ἀδικήματα ἐν σοί». Η πτώση του δεν γεννήθηκε από κάποια ατέλεια του Δημιουργού, αλλά από την ελεύθερη προαίρεση του κτίσματος. Η υπερηφάνεια έγινε η πληγή του.

Η αμαρτία δεν άρχισε πρώτα ως πράξη, αλλά ως απομάκρυνση της καρδιάς από τον Θεό. Ο Εωσφόρος έστρεψε τον νου του από τη θεία αγαθότητα προς τον εαυτό του. Οι λόγοι του προφήτου Ησαΐου αποκαλύπτουν το φρόνημά του. «Εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι… ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ». Εκεί γεννήθηκε η ανταρσία. Στην αυτάρκεια. Στην αυτοθέωση. Στην επιθυμία του κτίσματος να υπάρξει χωρίς τον Δημιουργό του.

Όμως ο ουρανός εκείνης της στιγμής δεν ήταν ακόμη η πλήρης και αιώνια αποκατάσταση των πάντων εν Χριστώ. Η δημιουργία δεν είχε ακόμη περάσει μέσα από το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως. Δεν είχε ακόμη φανερωθεί η τελεία νίκη του Θεανθρώπου. Ο Χριστός δεν είχε ακόμη σαρκωθεί, δεν είχε ακόμη συντρίψει τον θάνατο, ούτε είχε ενώσει αιωνίως τον άνθρωπο με τον Θεό μέσα στο άχραντο Σώμα Του.

Γι’ αυτό και το έργο του Χριστού δεν είναι απλώς συγχώρηση αμαρτιών. Είναι ανακαίνιση ολόκληρης της κτίσεως. Είναι η αιώνια Βασιλεία όπου «δικαιοσύνη κατοικεῖ». Ο Χριστός ήλθε να θεραπεύσει ό,τι τραυμάτισε η πτώση και να στερεώσει αιωνίως όσα η κτιστή φύση από μόνη της δεν μπορούσε να διαφυλάξει.

Εδώ βρίσκεται και το μέγα μυστήριο της σωτηρίας. Ο άνθρωπος που ενώνεται με τον Χριστό δεν στέκεται ενώπιον του Θεού όπως στάθηκε ο Εωσφόρος μέσα στην αυτάρκειά του. Ο πιστός δεν σώζεται από τη δική του δύναμη ούτε στηρίζεται στη δική του σταθερότητα. Η ζωή του ριζώνει μέσα στον ίδιο τον Χριστό. Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Πολλές ψυχές ζουν με κρυφό φόβο μήπως ο Θεός τις απορρίψει όταν πέσουν, όταν κουραστούν ή όταν αδυνατήσουν. Όμως η σωτηρία δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Είναι καρπός της θείας χάριτος. Η Εκκλησία δεν καλεί τον άνθρωπο σε απελπισμένη αυτοδικαίωση, αλλά σε ένωση με τον Χριστό διά μετανοίας, πίστεως και μυστηριακής ζωής.

Η ιστορία του Εωσφόρου φανερώνει τον κίνδυνο της φιλαυτίας. Όταν το πλάσμα παύει να αναπαύεται στον Θεό και στρέφεται στην αυτοθέωση, τότε γεννιέται ο θάνατος. Αντίθετα, η χάρις του Χριστού στρέφει συνεχώς τον άνθρωπο προς τον Ουράνιο Πατέρα. Εκεί βρίσκεται η ειρήνη, η χαρά, η αληθινή ταυτότητα και η ζωή.

Γι’ αυτό και ο κόσμος χωρίς Χριστό κουράζεται αδιάκοπα. Η θρησκευτικότητα χωρίς χάρη γεννά φόβο, ενοχή και ατελείωτη ενασχόληση με τον εαυτό. Το Ευαγγέλιο όμως σηκώνει τα μάτια της ψυχής προς τον Χριστό. Εκεί αναπαύεται ο άνθρωπος. Όχι επειδή έγινε τέλειος μόνος του, αλλά επειδή ο Χριστός έγινε η τελειότητά του.

Όταν έρχεται ο φόβος, ο πιστός δεν στέκεται πλέον σαν δούλος εγκαταλελειμμένος. Όταν έρχεται ο πειρασμός, δεν μάχεται μόνο με ανθρώπινη δύναμη. Όταν προσεύχεται, δεν προσπαθεί να αγοράσει την αγάπη του Θεού. Ο Χριστός άνοιξε ήδη τον δρόμο προς τον Πατέρα διά του Τιμίου Αίματός Του.

Η πτώση του Εωσφόρου τελικά δεν δόθηκε για να οδηγήσει τις ψυχές στην απόγνωση, αλλά για να φανερώσει το μέγεθος της νίκης του Χριστού. Εκεί όπου η υπερηφάνεια έφερε τον χωρισμό, η ταπείνωση του Χριστού έφερε την ένωση. Εκεί όπου η αυτοθέωση γέννησε την πτώση, η Σταυρική αγάπη γέννησε την αιώνια ζωή.

Και θα έρθει ημέρα όπου τα τέκνα του Θεού θα ζουν μέσα στην πληρότητα της αιωνίου Βασιλείας, όπου δεν θα υπάρχει πλέον θάνατος, φόβος, ντροπή, πόνος ή ανταρσία. Όχι επειδή οι άνθρωποι θα εξαναγκάζονται να αγαπούν τον Θεό, αλλά επειδή τα πάντα θα έχουν μεταμορφωθεί και στερεωθεί αιωνίως μέσα στον Αναστάντα Χριστό.

«Ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν» Α΄ Κορ. 15,28

Η αιώνια ασφάλεια του ανθρώπου δεν βρίσκεται στον εαυτό του αλλά στην άπειρη αγάπη, στη δικαιοσύνη και στη νίκη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

«Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» Ἰακ. 4,6

Αφιερώνεται σε κάθε ψυχή που πολεμά τον φόβο, την ενοχή και την απελπισία, για να θυμηθεί ότι η σωτηρία δεν στηρίζεται στην ανθρώπινη δύναμη αλλά στο έλεος και στη νίκη του Χριστού.

Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν η ψυχή πάψει να κοιτά τον εαυτό της και στρέψει ολόκληρη την ύπαρξή της προς τον Χριστό.