«Ο δε Ιησούς εστάθη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και ηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Συ λέγεις. Και ενώ κατηγορείτο υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων, ουδέν απεκρίνατο. Τότε λέγει αυτώ ο Πιλάτος· Ουκ ακούεις πόσα σου καταμαρτυρούσι; Και ουκ απεκρίθη αυτώ ουδέ προς εν ρήμα, ώστε θαυμάζειν τον ηγεμόνα λίαν.» Κατά Ματθαίον 27:11–14
«Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού.» Ησαΐας ο Προφήτης
Η σιωπή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου δεν είναι απλώς μια στάση, αλλά αποκάλυψη βαθέος μυστηρίου. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα υψώσει φωνή, θα αντιδράσει και θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Κύριος επιλέγει τη σιωπή. Όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Πατρός.
Κατηγορείται άδικα, λοιδορείται, περιβάλλεται από ψεύδη και συκοφαντίες. Κι όμως δεν απολογείται. Δεν επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια Του σε εκείνους που έχουν ήδη κλείσει την καρδιά τους. Διότι η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά φανερώνεται με το φως της παρουσίας του Θεού.
Η σιωπή αυτή είναι υπακοή. Είναι θυσία. Είναι η εκούσια παράδοση του εαυτού Του στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν ήλθε για να αποφύγει τον Σταυρό, αλλά για να τον υπομείνει χάριν της σωτηρίας του κόσμου.
Ο άνθρωπος, όταν αδικείται, ταράσσεται. Αγωνίζεται να διασώσει το όνομά του, να διορθώσει την εικόνα του, να επιβληθεί. Μα ο Χριστός δείχνει άλλη οδό. Την οδό της ησυχίας, της εμπιστοσύνης και της εσωτερικής βεβαιότητας.
Διότι όποιος έχει την αλήθεια, δεν φοβάται την κατηγορία. Και όποιος στηρίζεται στον Θεό, δεν έχει ανάγκη να δικαιώσει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων.
Η σιωπή του Χριστού γίνεται μέρος της σωτηρίας μας. Αν αντιστεκόταν, αν αντέκρουε, αν υπερασπιζόταν τον εαυτό Του, ο δρόμος προς τον Σταυρό θα διακοπτόταν. Μα Εκείνος σιωπά και προχωρεί προς τη θυσία.
Έμεινε σιωπηλός για να μιλήσει η αγάπη Του επάνω στον Σταυρό. Έμεινε άφωνος για να δοθεί σε εμάς ο λόγος της ζωής.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η σιωπή του Χριστού δεν ήταν ένδειξη αδυναμίας, αλλά μέγιστη δύναμη, διότι εφύλαξε την ειρήνη και φανέρωσε την τελειότητα της ταπεινώσεως.
Ας εξετάσουμε και εμείς την καρδιά μας. Όταν αδικούμαστε, αναζητούμε την εκδίκηση ή την ειρήνη; Όταν κατηγορούμαστε, υψώνουμε φωνή ή στρεφόμαστε στον Θεό;
Δεν είναι κάθε λόγος ωφέλιμος. Δεν είναι κάθε απολογία αναγκαία. Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή γίνεται προσευχή και η υπομονή γίνεται ομολογία πίστεως.
Η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν εκφράζεται πάντοτε με λόγια, αλλά με την ήσυχη παράδοση του εαυτού μας στο θέλημά Του.
Όποιος μαθαίνει να σιωπά εν Χριστώ, μαθαίνει να ζει εν αληθεία.
Ας ζητήσουμε τη χάρη να διακρίνουμε πότε πρέπει να μιλάμε και πότε να σιωπούμε, και να αποκτήσουμε καρδιά σταθερή, που δεν ταράσσεται από τις κρίσεις των ανθρώπων, αλλά αναπαύεται στην κρίση του Θεού.
Ας μάθουμε τη σιωπή που δεν είναι κενό, αλλά πλήρωμα πίστεως και αγάπης.
Η σιωπή που μιλά στον Θεό και σώζει την ψυχή.
Ησυχία καρδίας είναι η δύναμη που γεννάται όταν ο άνθρωπος παύει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Θεό.
Ας μείνουμε σταθεροί, ταπεινοί και ειρηνικοί, ακόμη και μέσα στην αδικία, γνωρίζοντας ότι ο Θεός βλέπει, γνωρίζει και αποκαθιστά τα πάντα εν καιρώ.
«Ο υπομένων εις τέλος, ούτος σωθήσεται.» Ματθαίος ο Ευαγγελιστής
Σιώπα και άφησε τον Θεό να μιλήσει για εσένα εκεί όπου τα λόγια δεν μπορούν να φθάσουν.
Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στη φωνή, αλλά στην εμπιστοσύνη.
Και εκεί, μέσα στη σιωπή, γεννάται η σωτηρία.
Σε κάθε ψυχή που δοκιμάζεται από αδικία, παρεξήγηση και εσωτερική ταραχή, ας γίνει τούτος ο λόγος παρηγορία και στήριγμα.
Ας θυμόμαστε ότι ο Θεός δεν λησμονεί, δεν αδικεί και δεν εγκαταλείπει.
Η σιωπή του Χριστού ας γίνει φως και οδηγός στην πορεία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.