Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος Σιγριανὴς 12 Μαρτίου

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.
Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβῆ καὶ πλούσια Μεγαλῶ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ.
Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ
Ἀρμενίου (813-820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ὅσιος φυσικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ μία τέτοια πρόταση καὶ νὰ προδώσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι τὸν ἔκλεισαν σὲ σκοτεινὸ μέρος καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἐξόρισαν στὴ Σαμοθράκη, ὅπου μετὰ ἀπὸ εἴκοσι τρεῖς ἡμέρες κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 815 ἢ κατ’ ἄλλους τὸ 818 μ.Χ. Ἀργότερα οἱ μαθητές του μετεκόμισαν τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ. Τὸ ἔτος 822 μ.Χ., στὴ μονή του, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ, ὅπως καὶ τὴ Μεγάλη Ἐκκλησία.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεῶ τῷ ἐν σώματι, ἐπιφανέντι ἠμίν, ὁσίως ἐλάτρευσας δι' ἐνάρετου ζωῆς, Θεόφανες Ὅσιε, πᾶσαν γὰρ τὴν προσοῦσαν, ὕπαρξιν ἀπορρίψας, ἄθλους ὁμολογίας, τὴ ἀσκήσει συνάπτεις, ἐντεῦθεν δι' ἀμφοτέρων, φαίνεις τοὶς πέρασι.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΛΚΥΕΙ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΝ

«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» Λουκ. 18,14

«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» Ψαλμ. 50,19

Η ευαγγελική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου αποτελεί αφετηρία πνευματικής αφυπνίσεως, διότι αποκαλύπτει την διαφορά μεταξύ εξωτερικής ευσεβείας και εσωτερικής αληθείας. Δύο άνθρωποι ανέρχονται στον ναό για να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει το ίδιο πνευματικό βάθος. Ο Φαρισαίος απαριθμεί τα έργα του, θεωρώντας ότι η δικαίωση αποτελεί αποτέλεσμα προσωπικής επιτυχίας. Ο Τελώνης, συντετριμμένος από την επίγνωση της πτώσεώς του, δεν παρουσιάζει έργα ούτε επιχειρήματα, αλλά μόνο κραυγή μετανοίας. Η στάση του σώματος του αποκαλύπτει την κίνηση της ψυχής. Δεν τολμά να υψώσει το βλέμμα, διότι η καρδιά του στέκεται ενώπιον του Θεού με αίσθηση αληθείας.

Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι η δικαίωση δεν απορρέει από την σύγκριση με τους άλλους, αλλά από την ταπείνωση που γεννά η αυτογνωσία. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τα τραύματα της ψυχής του παύει να κατηγορεί τον πλησίον και στρέφεται προς την θεραπεία. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπερηφάνεια ακυρώνει ακόμη και τα μεγαλύτερα έργα αρετής, ενώ η ταπείνωση καθαγιάζει και την πιο απλή επίκληση του θείου ελέους. Η προσευχή του Τελώνου γίνεται πρότυπο πνευματικής ζωής, διότι δεν στηρίζεται στην αυτάρκεια αλλά στην φιλανθρωπία του Θεού.

Το αληθινό νόημα της ταπείνωσης δεν είναι η εξωτερική

Η διάκριση της καρδιάς και η πλάνη της επιθυμίας.

«Μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Α΄ Κορ. 15,33)

«Καρδία καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 50,12)

Ο άνθρωπος του Θεού δεν χάνει την κλήση του σε μία στιγμή, αλλά την αποδυναμώνει σταδιακά, όταν επιτρέπει στην καρδιά του να ελκύεται από ό,τι δεν συμφωνεί με το θέλημα του Θεού. Ο Σαμψών δεν στερήθηκε την δύναμη επειδή ο Θεός έπαυσε να ενεργεί, αλλά επειδή ο ίδιος απομακρύνθηκε από την διάκριση και προσκολλήθηκε σε επιλογές που αντιστρατεύονταν τον αγιασμό της ζωής του. Η Γραφή αποκαλύπτει ότι πριν από την Δαλιδά υπήρξε άλλη γυναίκα αλλόφυλη, η οποία επίσης στάθηκε αφορμή πτώσεως. Και οι δύο προέρχονταν από λαό εχθρικό προς την διαθήκη του Θεού, γεγονός που φανερώνει όχι απλώς μία ανθρώπινη αδυναμία, αλλά μία επαναλαμβανόμενη κλίση προς εκείνο που δεν συνέφερε την πνευματική του πορεία.

Ο Σαμψών υπήρξε αφιερωμένος εκ κοιλίας μητρός, σκεύος εκλογής και όργανο της θείας πρόνοιας. Η χάρις τον περιέβαλλε, η δύναμις του Θεού τον ενίσχυε και η αποστολή του ήταν σαφώς προσδιορισμένη. Ωστόσο, η επιθυμία των οφθαλμών και η ευχαρίστηση του φαινομένου τον οδήγησαν σε επιλογές που δεν είχαν ως κριτήριο το θέλημα του Θεού αλλά την πρόσκαιρη ευαρέσκεια. Όταν ο άνθρωπος επιμένει να πορεύεται σύμφωνα με το ίδιο του το θέλημα, ακόμη και

Η Σιωπή που σώζει τον αδελφό.

«Θου, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου.» Ψαλμός 140:3

Η πνευματική ζωή της Εκκλησίας θεμελιώνεται επάνω στην εσωτερική κάθαρση της καρδιάς και στην προσεκτική φύλαξη της γλώσσης. Ο λόγος του ανθρώπου δύναται να γίνει όργανο χάριτος ή όπλο τραυματισμού. Όταν η κρίση και η κατάκριση εισέρχονται στον νου, η ψυχή απομακρύνεται από την αγάπη και από την εν Χριστώ κοινωνία. Ο λόγος των Πατέρων διδάσκει ότι η σιωπή δεν αποτελεί απλή αποχή από ομιλία, αλλά ενεργό πνευματικό έργο, καρπό ταπεινώσεως και διάκρισης.

Ο αββάς Αγάθων, φωτισμένος από την εμπειρία της χάριτος, έδειξε με την πράξη του ότι η αληθινή μετάνοια δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά επεκτείνεται και προς τον αδελφό. Όταν άκουσε τους Πατέρες να κατακρίνουν εκείνον που έπεσε σε αμαρτία, δεν ύψωσε φωνή ελέγχου ούτε επιχείρησε να επιβάλει τη γνώμη του. Προτίμησε να αναλάβει ο ίδιος το βάρος της ευθύνης, ώστε να σβήσει τη φωτιά της καταλαλιάς και να διαφυλάξει την ειρήνη της αδελφότητας. Με τον τρόπο αυτό εφάρμοσε το αποστολικό πνεύμα της αγάπης, όπως μαρτυρείται στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου οι πιστοί είχαν «καρδίαν μίαν και ψυχήν μίαν» και δεν επιζητούσαν δικαίωση, αλλά ενότητα.

 

Η πατερική εμπειρία αποκαλύπτει ότι όποιος καλύπτει το σφάλμα του αδελφού του, καλύπτεται από το έλεος του Θεού. Η ταπείνωση του αββά Αγάθωνος δεν ήταν εξωτερική στάση, αλλά καρπός βαθιάς γνώσεως της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο άνθρωπος που γνωρίζει την πτώση του δεν σπεύδει να καταδικάσει τον άλλον, διότι βλέπει μέσα του την

Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων 11 Μαρτίου εκάστου έτους.

 Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας.

Ο Άγιος Σωφρόνιος γεννήθηκε στην Δαμασκό της Συρίας περί το έτος 580 μ.Χ. και ήταν υιός ευσεβών και ενάρετων γονέων, του Πλινθά και της Μυρούς. Λόγω της καταγωγής του αποκαλείται και Δαμασκηνός. Κατά την νεαρή του ηλικία επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και εκάρη μοναχός στη μονή του αββά Θεοδοσίου, όπου συνδέθηκε πνευματικά με τον εκεί ασκούμενο Ιωάννη τον Μόσχο, από τον οποίο διδάχθηκε πολλά. Με την συνοδεία αυτού επισκέφθηκε την Αίγυπτο, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος (βλέπε 12 Νοεμβρίου) και τη Ρώμη. Τότε πέθανε και ο Ιωάννης ο Μόσχος (620 μ.Χ.). Ο Σωφρόνιος μετακόμισε το λείψανο αυτού στα Ιεροσόλυμα και, αφού τα ενταφίασε στη μονή του Οσίου Θεοδοσίου, επανέκαμψε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί προσβλήθηκε τότε από ανίατη ασθένεια των οφθαλμών. Επισκέφθηκε τότε το ναό των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου στο Αμπουκίρ και θεραπεύθηκε. Το θαύμα αυτό περιέλαβε σε εγκώμιό του προς τους Αγίους αυτούς.

Στην συνέχεια επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα να προσεταιρισθεί τον Πατριάρχη Σέργιο Α' (610 - 638 μ.Χ.) στις θέσεις του κατά των Μονοφυσιτών και να εκφράσει τις διαφωνίες του κατά του ενωτικού σχεδίου, το οποίο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος ο από Φάσιδος (630 - 643 μ.Χ.) ετοίμαζε για να σιγάσει την διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών. Αλλά απέτυχε και απογοητευμένος επανήλθε στα Ιεροσόλυμα.

Όταν πέθανε ο Άγιος Μόδεστος (βλέπε 16 Δεκεμβρίου), Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο Άγιος Σωφρόνιος, για την υπερβάλλουσα αρετή του, ανήλθε το έτος 634 μ.Χ. στον πατριαρχικό θρόνο της Σιωνίτιδος Εκκλησίας. Η κατάσταση ήταν θλιβερή. Εσωτερικά η Ορθοδοξία υπέφερε από την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Εξωτερικά οι Άραβες περιέσφιγγαν την πόλη των Ιεροσολύμων. Ήδη κατείχαν τη Βηθλεέμ και ο Άγιος Σωφρόνιος μη δυνάμενος, κατά τον Δεκέμβριο του έτους 634 μ.Χ., να μεταβεί εκεί για να γιορτάσει την γέννηση του Θεανθρώπου, θρηνεί. Για την αποκατάσταση κάποιας ηρεμίας στο ποίμνιό του, συγκαλεί Σύνοδο και καταδικάζει τον Μονοφυσιτισμό. Για την απόκρουση των Αράβων οργανώνει την άμυνα της πόλεως. Το έτος 637 μ.Χ. όμως αναγκάζεται να παραδώσει την πόλη των Ιεροσολύμων στον χαλίφη Ομάρ.

Ο Άγιος Σωφρόνιος κοιμήθηκε με ειρήνη το επόμενο έτος, 638 μ.Χ.

Το συγγραφικό του έργο είναι σαφώς και καθαρά ποιητικό. Διακρίθηκε κυρίως στην συγγραφή ιδιομέλων και του βίου των Αγίων Αναργύρων, Ιωάννου του Ελεήμονος και Μαρίας της Αιγυπτίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Σωφρόνιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Γέροντας Μεθόδιος ..νέα ταυτότητα και Π.Α.ποιά είναι η άποψη των Αγίων Πατέρων κ.α. 28 /5/2025 ν.ημ.

 Μία μικρή συνέντευξη που είχαμε την τιμή να παραχωρήσει στον σύλλογο μας¨Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο Καβάλας" ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος σχετικά με την νέα ταυτότητα και τον Π.Α. στις 15/5/2025 κατά το Ορθόδοξο εορτολόγιο παραμονή της μεγάλης εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αφιερωμένο σε όλους τους κακεντρεχείς οι οποίοι διαδίδουν ότι η Ι.Μ.Εσφιγμένου και ο γέροντας Μεθόδιος σταμάτησε τον αγώνα ενάντια στα συστήματα του αντιχρίστου.

 

Παρασκευή προσφόρου στην Ι.Μ.Εσφιγμένου με τον γέροντα Μεθόδιο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό.

 Ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου γέροντας Μεθόδιος μας φιλοξένησε στο προσφοριό για να μας δείξει πως γίνετε το πρόσφορο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό μαζί με ακόμη 3 μοναχούς..Ξεκινήσαμε λίγο πρίν τον όρθρο στις 3πμ κοσμική ώρα (6:30 πμ βυζαντινή την οποία ακολουθεί η μονή) και φτάσαμε το πρωί στις 6πμ για να φουρνίσουμε τα πρόσφορα μόλις ξεκινούσε η Θεία Λειτουργία όπως θα ακούσετε και το τάλαντο να χτυπάει.Να μας συγχωρέσετε για την όχι και τόσο τέλεια εικόνα και ήχο ,αλλά τα μέσα μας ήταν μια γκαζόλαμπα και το κινητό τηλέφωνο.Απλά θέλαμε να σας μεταφέρουμε αυτό που ζήσαμε και εμείς έστω και με αυτόν τον τρόπο.Ελπίζουμε να το απολαύσετε.

 

 ΕΑΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ "ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΙΣΤΟΥ".

Η Κλίμακα της Πορείας προς το Φως.

«Ἀναβαίνομεν βαθμηδὸν, ἀδελφοί, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, καὶ ἐκ δόξης εἰς δόξαν.» Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Η πνευματική ζωή δεν γνωρίζει βιασύνη, ούτε δέχεται την υπερηφάνεια των μεγάλων αλμάτων. Ο δρόμος της σωτηρίας μοιάζει με κλίμακα απλή και σιωπηλή, όπου κάθε σκαλοπάτι αποκτά νόημα μόνο όταν πατηθεί με ταπείνωση. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η άνοδος δεν είναι έργο στιγμής αλλά καρπός αγώνα, επιμονής και εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.

Κάθε ημέρα που μας χαρίζεται είναι μία νέα ευκαιρία να σηκώσουμε τον νου λίγο ψηλότερα από τη γη, να καθαρίσουμε την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου και να στραφούμε προς την ειρήνη που δεν φαίνεται αλλά βιώνεται. Η υπομονή γίνεται ρίζα της ελπίδας και η αγάπη φωτίζει τα σκαλοπάτια που δεν φαίνονται ακόμη. Δεν ζητείται τελειότητα, αλλά πιστότητα στον αγώνα.

Οι πτώσεις δεν είναι τέλος της πορείας, αλλά υπενθύμιση της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανάγκης για μετάνοια. Ακόμη και εκείνοι που γλιστρούν καλούνται να σηκωθούν, διότι η θεία ευσπλαχνία δεν παύει να προσκαλεί τον άνθρωπο σε επιστροφή. Όπως ο προφήτης λέγει «ἑπτὰκις πίπτει ὁ δίκαιος καὶ ἀνίσταται», η ελπίδα δεν εγκαταλείπει εκείνον που στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό.

Ο Χριστός στέκει στην κορυφή της κλίμακος ως φως που δεν δύει. Δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται, αλλά ευλογεί κάθε μικρό βήμα που γίνεται με ειλικρίνεια. Η άνοδος δεν μετριέται με κατορθώματα αλλά με καθαρότητα καρδιάς. Εκείνος που επιμένει, ακόμη και με αργό βήμα, προχωρεί ασφαλέστερα από εκείνον που τρέχει με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Σήμερα ας γίνει ένα μικρό βήμα προς το φως. Ένα βήμα σιωπηλό, ίσως αθέατο στους ανθρώπους, αλλά πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεται με ταπείνωση γίνεται αιώνια μνήμη ενώπιον της αγάπης Του.

Η άνοδος αρχίζει από την καρδιά που δεν απελπίζεται.

Η Μητρική Σκέπη της Παναγίας στην Αρχή της Νέας Εβδομάδος.

«Πρὸς τὴν Θεοτόκον νῦν προστρέχομεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπίπτοντες κραυγάζομεν ἐκ βάθους ψυχῆς, Δέσποινα, βοήθησον, σπλαγχνισθεῖσα ἐφ’ ἡμᾶς».

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Υπεραγία Θεοτόκε, Πανάχραντε Μητέρα του Φωτός, καταφεύγουμε με ταπείνωση κάτω από την αγία Σου σκέπη, γνωρίζοντας ότι η μητρική Σου αγάπη ουδέποτε εγκαταλείπει τα τέκνα που με πίστη Σε επικαλούνται. Εσύ γνωρίζεις τις ανάγκες μας πριν ακόμη τις εκφράσουμε, και αθόρυβα πολλές φορές μας φύλαξες από κινδύνους φανερούς και αφανείς, οδηγώντας τα βήματά μας μακριά από παγίδες και δοκιμασίες.

Σκέπαζε, Δέσποινα του κόσμου, τις οικογένειές μας, στερέωνε την ενότητα των συζύγων, φώτιζε τα παιδιά μας, προστάτευε τους νέους από πλάνες και κινδύνους. Γίνε ιατρός των ασθενούντων, δύναμη των αδυνάτων, παρηγοριά των θλιβομένων και συνοδοιπόρος των μοναχικών ανθρώπων, που πορεύονται μέσα στη σιωπή του πόνου. Φώτιζε τις καρδιές που αγωνίζονται, ώστε να μη χαθεί η ελπίδα, αλλά να ανατέλλει πάντοτε το φως της εμπιστοσύνης προς τον Υιό Σου.

Άγιοι του Θεού, ευλογημένοι φίλοι και πρεσβευτές μας ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, μη παύσετε να μεσιτεύετε υπέρ ημών. Δυναμώνετε την πίστη μας όταν κλονίζεται, στηρίζετε την προαίρεσή μας όταν ατονεί, οδηγείτε τον νου και την καρδιά μας προς την οδό της μετανοίας και της σωτηρίας. Διδάξατε μας με το παράδειγμά σας να αγαπούμε τον Θεό όχι με λόγια, αλλά με ζωή καθαρή και συντετριμμένη καρδία.

Κύριε Ιησού Χριστέ, αξίωσέ μας να

10 Μαρτίου Συναξαριστής Κοδράτου καὶ τῶν σὺν αὐτῶ Μαρτύρων: Ἀνέκτου, Διονυσίου, Κρήσκεντος, Κυπριανοῦ καὶ Παύλου, Ἀναστασίας Πατρικίας, Μαρκιανοῦ Μάρτυρος, Ἀγάθωνος Ὁσίου, Ἰωάννου Ὁσίου,

Οἱ Ἅγιοι Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης ἦταν φίλοι καὶ μαρτύρησαν κατὰ τὸν διωγμὸ τῶν αὐτοκρατόρων Δεκίου (249-251 μ.Χ.) ἢ Οὐαλεριανοὺ (253-259 μ.Χ.) στὴν Κόρινθο, ὅταν ἡγεμόνας τῆς Ἑλλάδος ἦταν ὁ Ἰάσων.
Στὸ Μηνολόγιον τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Β’ ἀναφέρεται ὅτι ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ὅσοι μὲν εἶχαν συλληφθεῖ σφαγιάζονταν, ὅσοι ὅμως ἔφευγαν κρύβονταν στὰ ὄρη, γιὰ ὅσο διάστημα χρειαζόταν. Ἔτσι καὶ ἡ μητέρα τοῦ Κοδράτου, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Κορινθίων, ἔφυγε γιὰ τὸ ὄρος καὶ κρυβόταν. Καὶ καθὼς ἦταν ἔγκυος, γέννησε υἱὸ ποὺ τὸν ὀνόμασε Κοδράτο. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἔζησε γιὰ λίγο, πέθανε, ἐγκαταλείποντας τὸν υἱό της βρέφος.
Αὐτὸς τρεφόταν ἀπὸ τὰ νέφη ποὺ συνενώνονταν ἐπάνω ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὸν πότιζαν. Ὁ Κοδράτος, ἀφοῦ μεγάλωσε, δίδασκε τὴν Χριστιανικὴ πίστη στὸν Ἄνεκτο, τὸν Κρήσκεντα, τὸν Κυπριανό, τὸν Παῦλο καὶ τὸν Διονύσιο, ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ καταφύγει κοντά του.
Ὅμως οἱ Ἅγιοι Ἄνεκτος, Κρῆσκος, Κυπριανὸς καὶ Παῦλος συνελήφθησαν ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοί. Ὁ ἡγεμόνας Ἰάσων προσπάθησε μὲ διάφορους τρόπους νὰ τοὺς δελεάσει καὶ νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴ χριστιανικὴ τους πίστη καὶ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνοι ὁμολόγησαν μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τὸν Χριστό, βασανίσθηκαν καὶ τέλος ἀποκεφαλίσθηκαν.
Ἔτσι εἰσῆλθαν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες στὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου μας.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυρας Διονύσιος κατηγορήθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς Κορίνθου ὅτι δὲν ὑπακούει στὴν διαταγὴ τῶν βασιλέων καὶ ὅτι περιφρονεῖ τοὺς θεούς, κηρύττοντας κάποιον ἄλλον Θεὸ Ἐσταυρωμένο καὶ λέγοντας ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Δημιουργὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ τῆς θάλασσας καὶ ὅλων ὅσων ὑπάρχουν μέσα σὲ αὐτά, Αὐτὸς ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ κρίνει μὲ δόξα ζωντανοὺς καὶ νεκροὺς καὶ νὰ ἀνταποδώσει στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του.
Γι’ αὐτό, ἀφοῦ συνελήφθη καὶ δέθηκε μὲ ἁλυσίδες, παρουσιάσθηκε στὸν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἐξαναγκάσει, πότε μὲ κολακεῖες καὶ πότε μὲ ἀπειλές, νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὅμως ὁ Μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ Διονύσιος ὁμολογοῦσε τὸν Χριστὸ μὲ μεγάλη φωνή. Ἔτσι σφαγιάσθηκε μὲ μαχαῖρι καὶ τελειώθηκε ὁ πρόσκαιρος βίος του.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Η σιωπή που μιλά...

«Ο δε Ιησούς εστάθη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και ηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Συ λέγεις. Και ενώ κατηγορείτο υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων, ουδέν απεκρίνατο. Τότε λέγει αυτώ ο Πιλάτος· Ουκ ακούεις πόσα σου καταμαρτυρούσι; Και ουκ απεκρίθη αυτώ ουδέ προς εν ρήμα, ώστε θαυμάζειν τον ηγεμόνα λίαν.» Κατά Ματθαίον 27:11–14

«Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού.» Ησαΐας ο Προφήτης

Η σιωπή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου δεν είναι απλώς μια στάση, αλλά αποκάλυψη βαθέος μυστηρίου. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα υψώσει φωνή, θα αντιδράσει και θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Κύριος επιλέγει τη σιωπή. Όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Πατρός.

Κατηγορείται άδικα, λοιδορείται, περιβάλλεται από ψεύδη και συκοφαντίες. Κι όμως δεν απολογείται. Δεν επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια Του σε εκείνους που έχουν ήδη κλείσει την καρδιά τους. Διότι η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά φανερώνεται με το φως της παρουσίας του Θεού.

Η σιωπή αυτή είναι υπακοή. Είναι θυσία. Είναι η εκούσια παράδοση του εαυτού Του στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν ήλθε για να αποφύγει τον Σταυρό, αλλά για να τον υπομείνει χάριν της σωτηρίας του κόσμου.

Ο άνθρωπος, όταν αδικείται, ταράσσεται. Αγωνίζεται να διασώσει το όνομά του, να διορθώσει την εικόνα του, να επιβληθεί. Μα ο Χριστός δείχνει άλλη οδό. Την οδό της ησυχίας, της εμπιστοσύνης και της εσωτερικής βεβαιότητας.

Διότι όποιος έχει την αλήθεια, δεν φοβάται την κατηγορία. Και όποιος στηρίζεται στον Θεό, δεν έχει ανάγκη να δικαιώσει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων.

Ο Πιλάτος θαυμάζει. Δεν κατανοεί. Βλέπει μια δύναμη που δεν

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ 40 ΚΛΩΝΩΝ ΜΑΝΙΤΑΡΙΩΝ.

40 κλώνοι μανιταριών φύτρωναν κάθε χρόνο πίσω από την Αγία Τράπεζα του Καθολικού της Μονής του Ξηροποτάμου Αγίου Όρους κατά την διάρκεια της Αγρυπνίας της Πανηγύρεως Τους ένδειξη ευαρέσκειας των Αγίων προς τους Πατέρες που τους τιμούσαν... 40 κλώνοι ανήμερα της εορτής της πανήγυρης των Αγίων 40 Μαρτύρων των εν Σεβάστεια στις 9 Μαρτίου από τους οποίους οι Πατέρες και οι πανηγυρισταί επισκέπτες μετελάμβαναν κατά τη διάρκεια της Τραπέζης που παρετίθετο μετά το πέρας της ακολουθίας... τα μανιτάρια σταμάτησαν να βγαίνουν όταν οι τότε πατέρες ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ μετά του Ιωάννη Βέκκου του Λατινόφρονος...

ΑΣ ΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ :

Προ των ατυχών αποτελεσμάτων της εν Φλωρεντία Συνόδου (1439) και μετά την ψευδένωση της Λυών (1274), η Δύση καταγινόταν με όλες τις δυνάμεις για να ελκύσει προς αυτήν την ταραζόμενη από πολιτικές περιστάσεις Ανατολή. Και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Παλαιολόγος συνέργησε σε αυτό, για να φυλάξει τον όρκο, τον οποίο έδωσε στον Πάπα Γρηγόριο Ι’, μετά την τύφλωση του Ιωάννη Λάσκαρη, κατά την αρπαγή του θρόνου του. Και ο Πατριαρχεύων εκείνο τον καιρό Ιωάννης ο Βέκκος ενέργησε για το σκοπό του Αυτοκράτορα, υπέταξε την Ανατολική Εκκλησία στο θρόνο της Ρώμης. Τότε οι Λατίνοι έπειθαν τους ορθοδόξους στην κακοδοξία τους (με την απειλή γυμνού ξίφους) και χιλιάδες θυμάτων έπεφταν από το ξίφος τους. Αλλά επειδή το Άγιο Όρος ήταν το στήριγμα της Εκκλησίας, για τούτο οι Λατίνοι εισπήδησαν σε αυτό, καταναγκάζοντας δια της τυραννικής μέχρι μαρτυρίου βίας, όπως αναγνωρισθεί και στο Άγιο Όρος η εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Όμως κάποιο λίγοι δειλοκάρδιοι πείθονταν δια του φόβου των τιμωριών και του θανάτου και γίνονταν αρνητές της Ορθοδοξίας. Οι δε πλείονες από αυτούς επισφράγισαν δια του ίδιου αίματος τους της ομολογία τους, και δυστυχώς η Λαύρα και η του Ξηροποτάμου Μονές δέχθηκαν τους Δυτικούς με τιμές και με δουλοπρεπή φόβο.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ ΣΤΗ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑ (9 Μαρτίου)

«Συντεταγμένοι εὐσεβείᾳ καὶ στερρότητι μαρτυρικῶς τὸν δυσμενῆ ἐθριαμβεύσατε, Τεσσαράκοντα γενναῖοι Χριστοῦ ὁπλῖται· Ἀλλ’ ὡς σύμμορφοι ἐν ἄθλοις καὶ ἐν χάριτι, Ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰρήνῃ συντηρήσατε τοὺς κραυγάζοντας, χαίροις ἅγιον σύνταγμα» .

Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ' ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι' αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;» Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους επιβληθεί με ήρεμο τρόπο και διέταξε να τους βασανίσουν. Οπότε, μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους ρίχνουν στα κρύα νερά μιας λίμνης. Το μαρτύριο ήταν φρικτό. Τα σώματα άρχισαν να μελανιάζουν. Αλλα αυτοί ενθάρρυναν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».

Ενώ προχωρούσε το μαρτύριο, ένας μόνο λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τον αντικατέστησε όμως ο φρουρός (Αγλάϊος), που είδε τα στεφάνια πάνω από τα κεφάλια τους. Ομολόγησε το Χριστό, μπήκε στη λίμνη και μαζί με τους 39 παίρνει και αυτός το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού μισοπεθαμένους τους έβγαλαν το πρωί από τη λίμνη και τους συνέτριψαν τα σκέλη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.

Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου.

«Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν. Γιατί αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό θα νικήσει το καλό».

Βενιαμίν Νετανιάχου

«Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» φανερώνει ότι το μέτρο της αληθείας δεν ταυτίζεται με το μέτρο της ισχύος. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν εισήλθε στην ιστορία ως κατακτητής, αλλά ως Λυτρωτής. Δεν ζήτησε θρόνους, αλλά ανέβηκε στον Σταυρό. Δεν επέβαλε την αλήθεια Του διά της βίας, αλλά την προσέφερε διά της θυσίας. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία αναγνωρίζει δύναμη. Εκεί όπου η ανθρώπινη σκέψη θεωρεί ότι επικρατεί ο ισχυρότερος, η θεία αποκάλυψη φανερώνει ότι νικά εκείνος που αγαπά μέχρι τέλους.

Η σύγκριση του Κυρίου με έναν πολέμαρχο της ιστορίας δεν αποτελεί απλώς ατυχή λόγο, αλλά έκφραση μιας κοσμοθεωρίας όπου η ισχύς ανακηρύσσεται κριτήριο δικαίου. Όμως η διδασκαλία του Ευαγγελίου αποκαλύπτει ότι το δίκαιο δεν γεννάται από την επιβολή αλλά από την αλήθεια. «Ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Ο Χριστός δεν κατέκτησε έθνη αλλά ανέστησε ανθρώπους. Δεν άφησε πίσω Του φόβο αλλά ελπίδα. Δεν θεμελίωσε εξουσία αλλά Εκκλησία.

Η λογική ότι το κακό νικά όταν είναι ισχυρό, αναιρεί την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης και οδηγεί σε πνευματική σύγχυση. Διότι εάν η δύναμη καθορίζει την αλήθεια, τότε κάθε τυραννία δύναται να παρουσιαστεί ως δικαιοσύνη. Ο Σταυρός όμως ανατρέπει αυτή τη σκέψη. «Ο λόγος ο του Σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις δύναμις Θεού εστίν». Εκεί όπου φάνηκε ήττα, εκεί αποκαλύφθηκε η νίκη κατά του θανάτου. Εκεί όπου η βία φάνηκε να επικρατεί, εκεί η αγάπη κατέστη αιώνια.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Σταυρός είναι τρόπαιο κατά των δυνάμεων του σκότους. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μαρτυρεί ότι η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που δεν υποτάσσει αλλά ελευθερώνει. Οι αυτοκρατορίες των ισχυρών παρήλθαν, διότι θεμελιώθηκαν στην ισχύ. Η Εκκλησία παραμένει, διότι θεμελιώθηκε στην αλήθεια.

Πού βρίσκονται οι κατακτητές της ιστορίας. Στη σκόνη του χρόνου. Πού βρίσκεται ο Χριστός. Στη ζώσα πίστη, στη λατρεία, στη ζωή των αγίων, στη συνείδηση των ανθρώπων. Ο κατακτητής κυριεύει γη. Ο Χριστός

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς (Μάρκ. θ’ 17-31)

17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξας καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ  Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.

30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρα ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

Έχει θέμα το ευαγγέλιο που αναγινώσκεται κατ' αυτήν όπου γίνεται λόγος και για την επιμέλεια των εσωτερικών λογισμών 

Περίληψη ομιλίας εις την Τετάρτην Κυριακήν των Νηστειών: Περι­γράφει την παιδαγωγικήν μέθοδον του Χριστού προς τον σκοπόν να φέρη εις την πίστιν τον πατέρα του δαιμοναζομένου νέου, του κωφαλάλου. Η θεραπεία έπρεπε να εξασφαλισθή δια της πίστεως. Το δαιμόνιον τούτο είναι το της ακολασίας και προς εκδίωξίν του απαιτείται προσευχή και νηστεία· με την νηστείαν χαλινώνεται το σώμα, με την προσευχήν κατευνάζον­ται οι λογισμοί της ψυχής, οι εξερεθίζοντες προς το πάθος. Τα πάθη δε είναι τα δαιμόνια, τα οποία πρέπει να εκβάλωμεν.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

1. Πολλές φορές ωμίλησα προς την αγάπη σας περί νηστείας και προσευχής, ιδιαιτέρως μάλιστα αυτές τις ιερές ημέρες· εναπέθεσα ακόμη στις φιλόθεες ακοές και ψυχές σας ποια δώρα προσφέρουν στους εραστάς των και πόσων αγαθών πρόξενοι γίνονται σ' αυτούς που τις ασκούν, πράγμα που επιβεβαιώνεται γι' αυτές κυρίως από την φωνή του Κυρίου που αναγινώσκεται σήμερα στο ευαγγέλιο.
Ποια δε είναι αυτά; Είναι μεγάλα, τα μεγαλύτερα όλων θα ελέγαμε· διότι εκτός από τα άλλα μπορούν να παράσχουν και εξουσία κατά πονηρών πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουσιν και να τα απελαύνουν, και τους δαιμονισμένους να τους ελευθερώνουν από την επήρειά τους. Όταν πραγματικά οι μαθηταί είπαν προς τον Κύριο περί του αλάλου και κωφού δαιμονίου, ότι «εμείς δεν μπορέσαμε να το εκβάλωμε», είπε προς αυτούς ο Κύριος· «τούτο το γένος δεν εκδιώκεται, παρά με προσευχή και νηστεία».

2. Ίσως γι' αυτό, μετά την προσευχή επάνω στο όρος και την κατ' αυτήν εμφάνισι της θεϊκής αυγής, κατέβηκε αμέσως και ήλθε στον τόπο, όπου ευρισκόταν ο κατεχόμενος από τον δαίμονα εκείνον. Λέγει δηλαδή ότι, αφού παρέλαβε τους εγκρίτους μαθητάς, ανέβηκε στο όρος να προσευχηθή και έλαμψε σαν ο ήλιος, και ιδού εφάνηκαν να συνομιλούν με αυτόν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι άνδρες που περισσότερο από κάθε άλλον άσκησαν την προσευχή και τη νηστεία, δεικνύοντας και δια της παρουσίας των στην προσευχή την συμφωνία και εναρμόνισι μεταξύ προσευχής και νηστείας, ώστε κατά κάποιον τρόπο η νηστεία να συνομιλή με την προσευχή ομιλώντας προς τον Κύριο. Εάν η φωνή αίματος του φονευθέντος Άβελ βοά προς τον Κύριο, καθώς λέγει αυτός προς τον Κάιν, όπως εμάθαμε από τα λόγια του Μωυσέως, πάντως και όλα τα μέρη και μέλη του σώματος, κακοπαθούντα με την νηστεία, θα βοήσουν προς τον Κύριο και, συνομιλώντας με την προσευχή του νηστεύοντος και περίπου συμπροσευχόμενα, δικαίως θα την καταστήσουν ευπροσδεκτικώτερη και θα δικαιώσουν αυτόν που υφίσταται εκουσίως τον κόπο της νηστείας. Μετά λοιπόν την προσευχή και την κατά θείο τρόπο λάμψι, αφού ο Κύριος κατέβηκε από το όρος, έρχεται προς τον όχλο και τους μαθητάς, στους οποίους ωδηγήθηκε εκείνος ο κατειλημμένος από το δαιμόνιο, ώστε, όπως έδειξε επάνω στο όρος ότι εκείνο ήταν βραβείο νηστείας και προσευχής, όχι μόνο μεγάλο αλλά και επάνω από το μεγάλο (πραγματικά έδειξε ότι η θεία λαμπρότης υπήρξε άθλον αυτών), έτσι, αφού κατεβή, θα επιδείξη ότι έπαθλο τούτων είναι και η ισχύς κατά των δαιμόνων.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος (Συναξαριστής Ἀγίου Νικοδήμου τοῦ Άγιορείτου)

Τῶ αὐτῶ μηνί (Μαρτίω) Λ΄, ή τή τετάρτη Κυριακή τῶν νηστειῶν, μνῆμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ συγγραφέως τῆς Κλίμακος

Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμών Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Επί κλίμαξι κλίμακας πυκνώς Πάτερ,

Τας αρετάς θείς, έφθασας πόλου μέχρι.

Χαίρεν Ιωάννης τριακοστή εξαναλύων.

Ούτος ο Όσιος Πατήρ ημών Ιωάννης ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστίνου του νεωτέρου, του ανεψιού του Ιουστινιανού, εν έτει φο΄ [570]. Όταν δε έγινε δεκαέξ χρόνων, ακαίώ έλαβεν εμπειρίαν εις την εγκύκλιον και εξωτερικήν σοφίαν, από τότε επρόσφερε τον εαυτόν του εις τον Θεόν θυσίαν ιερωτάτην. Όθεν αναβάς εις το Σίναιον όρος, επέρνα την ζωήν του υποκάτω εις υποταγήν γέροντος. Όταν δε έφθασεν εις τον εννεακαιδέκατον χρόνον της ηλικίας του, ανεχώρησεν από την υποταγήν, και επήγεν εις το στάδιον της ησυχίας, μακράν από το Κυριακόν της εν τω Σιναίω Σκήτεως, έως πέντε σημεία.
Ωνομάζετο δε ο τόπος εκείνος, Θωλάς. Εκεί λοιπόν επέρασεν ο αοίδιμος χρόνους ολοκλήρους τεσσαράκοντα, καταφλεγόμενος καθ’ εκάστην ημέραν από τον διακαή έρωτα, και από το πυρ της του Θεού αγάπης. Ούτος έτρωγε μεν, από όλα τα φαγητά, τα οποία είναι συγχωρημένον να τρώγουν οι Μοναχοί, έτρωγεν όμως από ολίγον. Εποίει δε τούτο και έτρωγεν από όλα τα φαγητά, ίνα ως διακριτικός, τζακίζη πανσόφως το κέρατον της υπερηφανίας, η οποία έμελλε να τον ενοχλή εάν δεν έτρωγεν, ως διαφέροντα από τους άλλους Μοναχούς.

Το Ισραήλ έκλεισε επ' αόριστον την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου για πρώτη φορά στην ιστορία του Χριστιανισμού.

Οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα θα απαγορευτούν. Οι Κυριακάτικες λειτουργίες και οι λειτουργίες ακυρώνονται. Μια εκκλησία που θα έπρεπε να είναι γεμάτη με εκατοντάδες χιλιάδες τις επόμενες εβδομάδες κλείνει βίαια και σιγεί.

Το Ισραήλ επικαλείται ότι το κάνει για «ανησυχίες ασφαλείας», ενώ οι Εβραίοι Ισραηλινοί επιτρέπεται να εορτάζουν σε μαζικές συγκεντρώσεις. Παράλληλα με το αναγκαστικό κλείσιμο του τζαμιού Αλ-Άκσα, αναφορές αναφέρουν ότι ιερείς απομακρύνονται επιθετικά για να εκτελέσουν τις καθημερινές λειτουργίες.

Σε όλη την ιστορία, πόλεμοι, εντάσεις ή ακόμα και η πανδημία περιόρισαν την πρόσβαση στο ιερό, αλλά ποτέ δεν εμπόδισαν επ' αόριστον τις λειτουργικές εορτές σε αυτό το κεντρικό μέρος της χριστιανικής πίστης. Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να μένουν σιωπηλοί.
 

Ο Νετανιάχου χλευάζει το Χριστό: «Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν». Παρουσιάζει τον Χριστό ως το μεγάλο λούζερ της ιστορίας!! Α Ν Τ Ι Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ

 

Ο Νετανιάχου χλευάζει το Χριστό!!: «Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν». Παρουσιάζει τον Χριστό ως το μεγάλο λούζερ της ιστορίας!! Πάσχει από θρησκευτική μεγαλομανία μεγαλοπιάστηκε επιχειρεί ν΄αποδομήσει το Χριστό είναι ο φτωχοδιάβολος της ιστορίας..!

ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ Τζένγκις Χαν ΑΠΌ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ! ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΜΕΝΟΣ…

Σήμερα περίμεναν το μεσσία τους.. δεν ήρθε, αντ αυτού για να καλύψει το κενό και την απογοήτευση εμφανίστηκε ο Νετανιάχου κι επιτέθηκε στο Χριστό..

Φέρνει στο προσκήνιο και περιγράφει με τα λεγόμενα του τον αναμενόμενο Μεσσία των Εβραίων ως κοσμοκράτορα που θα επιβληθεί δια της βίας και της ισχύος και θα είναι κοσμικός άρχοντας..

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, ο οποίος είναι εν μέρει υπεύθυνος ως διαχειριστής των Ιερών Τόπων στον Χριστιανισμό, λέει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν έχει «κανένα πλεονέκτημα» έναντι του Τζένγκις Χαν, επειδή «αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό θα νικήσει το καλό».

Η δήλωση θεωρείται ειρωνική.Ο Νετανιάχου εξηγεί την ηθική των Ισραηλινών/Εβραίων.

Αποποιείται την «ηθική», και το «δίκαιο».

«Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν».

Να είσαι «αδίστακτος και ισχυρός» Αυτή είναι η φιλοσοφία τους. Η θέληση για δύναμη και ο Νιτσεικός Υπεράνθρωπος που γέννησαν έναν Χίτλερ.. Συντάσσεται με τους μεγάλους μακελάρηδες της ιστορίας ομολογεί ότι

Μια Προσευχή Αποφάσεως εις Αίνον Θεού.

«Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου. Ευφρανθήσομαι και αγαλλιάσομαι εν σοι, ψαλώ τω ονόματί σου, Ύψιστε.» Ψαλμός θ´ 1-2

Ο λόγος «θέλω» όταν εκφέρεται ενώπιον του Θεού δεν είναι απλή διάθεση, αλλά βεβαία υπόσχεσις και απόφασις καρδίας. Είναι η ελεύθερη συγκατάθεσις του ανθρώπου να βαδίσει την οδόν του Κυρίου, να αρνηθεί τα ιδία θελήματα και να ενωθεί με το θείον θέλημα. Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, καλείται να φθάσει εις το καθ’ ομοίωσιν, και τούτο δεν επιτυγχάνεται άνευ σταθεράς αποφάσεως, άνευ του «θέλω» που γίνεται πράξις ζωής.

Η ευχαριστία προς τον Θεόν είναι η πρώτη κίνησις της καθαρής καρδίας. «Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου». Ουδέποτε η ευχαριστία δύναται να είναι μερική ή τυπική, αλλά ολοκληρωτική, ως αναπνοή της ψυχής. Διότι ο Κύριος συγχωρεί, υιοθετεί, φωτίζει, ενισχύει και οδηγεί τον άνθρωπον εις την αιώνιον ζωήν. Όταν η καρδία ενθυμείται τα ευεργετήματα του Θεού, πληρούται ευγνωμοσύνης και συντριβής.

Η μνήμη των θαυμασίων του Θεού είναι τροφή της πίστεως. «Διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου». Όταν ο άνθρωπος ενθυμείται τα έργα του Θεού και τα ομολογεί, τότε η πίστις στερεούται και γίνεται φως και δι’ άλλους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ευεργεσία του Θεού, όταν λησμονείται, γεννά αχαριστίαν, ενώ όταν μνημονεύεται, γεννά ταπείνωσιν και δοξολογίαν.

Η χαρά εν Κυρίω δεν είναι πρόσκαιρον αίσθημα, αλλά

Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομήδειας 8 Μαρτίου

Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Δ’ (775-780 μ.Χ.). Λόγω τῆς μεγάλης του παιδείας καὶ πρὸς συνέχιση τῶν σπουδῶν του ᾖλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου γρήγορα ἀπέκτησε φήμη σοφοῦ καὶ δημιούργησε φιλικὲς σχέσεις μὲ ἀνώτερους κρατικοὺς λειτουργοὺς καὶ ἀξιωματούχους, καθὼς καὶ μὲ τὸν μετέπειτα Πατριάρχη Ταράσιο, ποὺ ἦταν τότε πρωτοσηκρίτης.
‘Όταν τὸ ἔτος 784 μ.Χ. ἐξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Ταράσιος, εἰς διαδοχὴ τοῦ Πατριάρχου Παύλου, ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος μαζὶ μέ τὸν Μιχαήλ, ποὺ ἀργότερα ἔγινε Ἐπίσκοπος Συνάδων, ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο σὲ κάποια μονὴ τοῦ Εὔξεινου Πόντου.
Λίγο ἀργότερα, πιθανὸν περὶ τὸ ἔτος 800 μ.Χ., ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Νικομήδειας. Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος διέπρεψε σὲ ἔργα ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας καὶ κοινωνικῆς πρόνοιας. Ἀνήγειρε ναούς, τὸ μέγα νοσοκομεῖο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, γηροκομεῖα, πτωχοκομεῖα καὶ δημιούργησε λογία γιὰ τὶς ἄπορες χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.
Μάλιστα δὲ ὁ ἴδιος διακονοῦσε καὶ περιποιόταν τοὺς πάσχοντες ἀδελφούς του.

Ὅταν πέθανε ὁ Πατριάρχης Ταράσιος, ἐξελέγη στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Ἅγιος Νικηφόρος Α’ (806-815 μ.Χ.). Στὴ βασιλεία ὑπερίσχυσε ὁ Λέων Ε’ ὁ Ἀρμένιος (813-820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος κινήθηκε κατὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων. Τότε παρέλαβε ὁ Ἅγιος Νικηφόρος τὸν Ὅσιο Θεοφύλακτο, τὸν Ἅγιο Αἰμιλιανὸ Κυζίκου, τὸν Ἅγιο Εὐθύμιο Σάρδεων, τὸν Εὐδόξιο Ἀμορίου, τὸν Ἅγιο Μιχαὴλ Συνάδων καὶ τὸν Ἅγιο Ἰωσὴφ Θεσσαλονίκης, ἀνέβηκε στὸ παλάτι καὶ ἔλεγξε μὲ εἰκονογραφικὰ χωρία τὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὰ δυσσεβὴ διδάγματα καὶ τὴν εἰκονομαχική του διάθεση. Ἐπειδὴ ὁ ἀυτοκράτορας ἔμενε ἀμετάπειστος, ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος ἔλαβε τὸν λόγο καὶ τοῦ εἶπε μὲ παρρησία: «Γνωρίζω ὅτι καταφρονεῖς τὴν ἀνοχὴ καὶ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ θὰ ἔλθει σὲ σένα ξαφνικὰ ὄλεθρος καὶ ἡ καταστροφὴ θὰ εἶναι ὅμοια μὲ καταιγίδα».

Η ειρήνη του Χριστού μέσα στον ταραγμένο κόσμο.

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν· μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω». Κατὰ Ἰωάννην 14,27

Ο κόσμος γύρω αλλάζει με ρυθμούς που κουράζουν την ψυχή. Οι ειδήσεις πληθαίνουν, οι φωνές υψώνονται, οι φόβοι διασπείρονται σαν άνεμος που δεν βρίσκει ανάπαυση. Και μέσα σε αυτή τη συνεχή αναστάτωση, ο άνθρωπος αισθάνεται την καρδιά του να βαραίνει, να χάνει την ειρήνη της, να ζητά ένα στήριγμα που δεν θα κλονιστεί.

Ο Κύριος όμως δεν υποσχέθηκε μια ειρήνη εξωτερική, πρόσκαιρη και εύθραυστη. Δεν μίλησε για ησυχία που εξαρτάται από τις περιστάσεις, ούτε για μια γαλήνη που γεννιέται όταν όλα βαδίζουν όπως τα θέλει ο άνθρωπος. Η ειρήνη Του είναι παρουσία. Είναι βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνοι. Είναι η μυστική εκείνη ανάπαυση που κατοικεί στην καρδιά ακόμη και όταν γύρω μαίνεται θύελλα.

Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τίποτε δεν μπορεί να ταράξει τον άνθρωπο που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Θεό, διότι η ψυχή του έχει ήδη αγκυροβολήσει σε λιμάνι ασφαλές. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φανερώνει ότι η αληθινή ειρήνη γεννιέται όταν ο νους ενωθεί με τον Θεό και πάψει να διασκορπίζεται στα πρόσκαιρα.

Η καρδιά ταράζεται όταν πιστεύει περισσότερο σε όσα βλέπει παρά σε Εκείνον που δεν φαίνεται αλλά ενεργεί. Όταν δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στον λόγο των ανθρώπων παρά στον λόγο του Θεού. Και τότε ο φόβος βρίσκει τόπο και ριζώνει.

Η θεραπεία δεν βρίσκεται στην

Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πέφτει, ἐκεῖ μπορεῖ καὶ νὰ σηκωθεῖ.

Μὴν φοβηθεῖς τὴν πτῶση, τέκνον, οὔτε νὰ ἀποκάμεις ἀπὸ τὸν καθημερινὸ ἀγῶνα.

Ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας δὲν εἶναι εὐθεῖα χωρὶς σκιές, ἀλλὰ πορεία ἀνθρώπου ποὺ πέφτει καὶ πάλιν ἐγείρεται μὲ ταπείνωση καὶ ἐλπίδα. Στάσου μὲ ἀνδρεία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ ὑπομονή σου θὰ γίνει θυμίαμα εὐάρεστο, ποὺ θὰ κινήσει τὴν στοργὴ καὶ τὴν μέριμνα τοῦ φύλακος ἀγγέλου σου.

Ὅταν ἡ πληγὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἀκόμη θερμή, ὅταν ἡ συνείδηση πονεῖ καὶ δὲν ἔχει σκληρυνθεῖ, τότε ἡ θεραπεία γίνεται ταχύτερα, διότι ἡ μετάνοια ἔρχεται ὡς δάκρυ καθαρτικό. Ἀλλὰ ὅταν ὁ χρόνος καλύψει τὴν πληγὴ καὶ ἡ καρδία συνηθίσει στὴν ἀμέλεια, τότε ἡ θεραπεία γίνεται βαρύτερη. Χρειάζεται κόπο, ἄσκηση, πόνο καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν θλίψεων, ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει ὡς ἰατρεία σωτηρίας, ἵνα μὴ γευθῇ ὁ ἄνθρωπος τὸ φοβερὸ πῦρ τῆς αἰωνίου ἀπομακρύνσεως.

Διὰ τοῦτο, μὴν ἀναβάλλεις τὴν ἐπιστροφή σου. Ἡ μετάνοια ποὺ γεννᾶται σήμερα εἶναι εὐλογία, ἐνῶ ἡ μετάνοια ποὺ μετατίθεται γίνεται βάρος. Κάθε πτῶση μπορεῖ νὰ γίνει ἀρχὴ ἀναστάσεως, ἐὰν ὁ ἄνθρωπος δὲν μείνει στὸ χώμα, ἀλλὰ σηκωθεῖ μὲ πόθο Θεοῦ.

Ἡ ὑπομονὴ στὸν ἀγῶνα, ἡ ἐπιμονὴ στὴν μετάνοια καὶ ἡ ταπείνωση τῆς καρδίας εἶναι ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν πληγὴ στὴν ἴαση καὶ ἀπὸ τὸν πόνο στὴν χάρη. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ τῆς Κλίμακος

Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πέφτει, ἐκεῖ μπορεῖ καὶ νὰ σηκωθεῖ.

Ο Γάμος ως Μυστήριο και Διαθήκη ενώπιον του Θεού

«Ὁ Θεός ὃ συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω». Κατά Ματθαίον 19:6

Υπάρχουν ενώσεις που μοιάζουν με γάμο, αλλά δεν φέρουν το βάρος και το φως του Μυστηρίου. Υπάρχουν δεσμοί που στηρίζονται σε λόγια, υπογραφές και ανθρώπινες υποσχέσεις, αλλά δεν ριζώνουν στο θέλημα του Θεού. Και χρειάζεται να ειπωθεί με διάκριση αλλά και αλήθεια ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε κάθε τέτοια ένωση.

Διότι ο γάμος, κατά την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν είναι συμβόλαιο, ούτε μία απλή κοινωνική συμφωνία. Είναι Μυστήριο. Είναι ιερά διαθήκη, ευλογημένη και σφραγισμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ένωση δύο προσώπων μέσα στον Χριστό, ώστε να πορεύονται μαζί προς τη σωτηρία.

«Τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν· ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν». Προς Εφεσίους 5:32

Ο γάμος δεν αφορά μόνο δύο ανθρώπους. Είναι εικόνα της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία. Είναι σταυρική πορεία, προσφορά, θυσία και αγιασμός. Δεν στηρίζεται στο συναίσθημα, αλλά στην χάρη. Δεν στηρίζεται στην ευκολία, αλλά στην υπομονή και την πίστη.

Μία ανθρώπινη συμφωνία λέει σιωπηλά ότι θα παραμείνω όσο με ικανοποιείς. Όμως το Μυστήριο του γάμου ψιθυρίζει κάτι βαθύτερο και αμετάθετο, ότι θα παραμείνω γιατί σε παρέλαβα ως δώρο από τον Θεό και σε εμπιστεύτηκα ενώπιόν Του.

«Ὁ Κύριος ἐμαρτύρησεν ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικός τῆς νεότητός σου… αὕτη κοινωνός σου καὶ γυνὴ διαθήκης σου». Μαλαχίας 2:14

Ο Θεός δεν απλώς αναγνωρίζει τον γάμο, αλλά στέκεται ως

"Λογισμοί αμαρτωλού"

 Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) 

Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

 

"Λογισμοί αμαρτωλού"(Φώτης Κόντογλου)

 

Του Οσίου Παύλου του Απλού. 7 Μαρτίου

Ο Όσιος Παύλος ονομάστηκε «απλός», διότι ήταν αμαθής γεωργός που δεν γνώριζε τίποτα από τις έθιμοτυπίες του κόσμου. Τον στόλιζε όμως άκακο ήθος και ήταν τέλειος αγαθός ισραηλίτης, χωρίς καμμιά πονηριά και δόλο. Μέχρι τα εξήντα του, οι γεωργικές εργασίες ήταν ή κύρια ασχολία του. Αλλά η σύζυγος του ήταν εντελώς διαφορετική. Αυτή έκανε τη δήθεν ευγενή, διότι έζησε κάποτε σαν υπηρέτρια στην πόλη. Κορόιδευε λοιπόν τον Παύλο σαν κουτό και ανόητο, που χάνεται με τους σταυρούς και ξόδευε την ώρα της άνεσης του με προσευχές και ψαλμούς. Μέχρι που έφτασε στο σημείο να προδώσει τη συζυγική της πίστη!
Ο Παύλος, όταν βεβαιώθηκε αυτό, γέμισε από πολλή θλίψη και πίκρα. Στέναξε βαθειά, προσευχήθηκε και αποφάσισε να την αφήσει και να φύγει μακριά. Πήγε δε στην έρημο, κοντά στον Μέγα Αντώνιο (βλέπε 17 Ιανουαρίου).
Στο νέο αυτό στάδιο της ζωής του ο Παύλος, ανέπτυξε εξαίρετες ασκητικές αρετές. Θερμός στην ευσέβεια του, άδολος στην καρδιά του, ταπεινός στα φρονήματα του, πράος στο ήθος του, στολιζόταν από τα ωραιότερα χριστιανικά άνθη και είλκυσε την αγάπη του αγίου Αντωνίου. Ο Θεός μάλιστα, του έδωσε και το χάρισμα να θαυματουργεί, και έτσι θεράπευσε πολλούς δαιμονισμένους.
Κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα στα βάθη της ερήμου και έμεινε σαν το γνησιότερο κάτοπτρο της θείας αγαθότητας.

Των Αγίων Εφραίμ, Βασιλέωςς, Ευγενίου, Αγαθοδώρου, Ελπιδίου, Καπίτωνος και Αιθερίου. 7 Μαρτίου

Επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.) ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Έρμων (300-314 μ.Χ.) απέστειλε στη Σκυθία τον Επίσκοπο Άγιο Εφραίμ και στη Χερσώνα τον Επίσκοπο Άγιο Βασιλέα, με σκοπό την διάδοση του Χριστιανισμού. Ο Άγιος Βασιλέας επειδή κήρυττε τον Χριστό, εκδιώχθηκε από τους ειδωλολάτρες. Όμως και πάλι προσκλήθηκε από τον ηγεμόνα του τόπου και ανέστησε, κατά τον Συναξαριστή, τον υιό του. Από το γενόμενο θαύμα και ο άρχοντας και πλήθος λαού πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν. Οι ειδωλολάτρες όμως εξεμάνησαν και τον συνέλαβαν. Τον έδεσαν και τον έσυραν από τα πόδια, και συρόμενος πέθανε.
Αλλά και ο Άγιος Εφραίμ, ενώ δίδασκε το Ευαγγέλιο, συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες και αποκεφαλίσθηκε.
Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Αγίου Βασιλέως απεστάλησαν στη Χερσώνα οι Επίσκοποι Αγαθόδωρος, Ελπίδιος και Ευγένιος ως κήρυκες του Ευαγγελίου και της πίστεως, αλλά και αυτοί φονεύθηκαν από τους άπιστους.
Στην συνέχεια απεστάλη υπό του Πατριάρχη Ιεροσολύμων ο Επίσκοπος Αιθέριος, ο οποίος μόλις είδε τον εθνικό λαό εξαγριωμένο, κατέφυγε στον Μέγα Κωνσταντίνο και ζήτησε την απέλαση των ειδωλολατρών από τη Χερσώνα, πράγμα το οποίο έγινε. Αφού δε ο Άγιος ανήγειρε εκεί ναό, μετέβη στον βασιλέα, για να τον ευχαριστήσει. Όμως κατά την επιστροφή του τον συνέλαβαν και τον έπνιξαν στον ποταμό Δούναβη.
Οι Χριστιανοί της Χερσώνας ζήτησαν τότε από τον Μέγα Κωνσταντίνο να τους στείλει έναν άλλο Αρχιερέα και έτσι στάλθηκε σε αυτούς ο Άγιος Καπίτων. Οι ειδωλολάτρες όμως ζήτησαν από τον Άγιο Καπίτων να τους κάνει ένα θαύμα ώστε να δουν ποια είναι η αληθινή πίστη. Ο Άγιος Καπίτων τότε, αφού φόρεσε τα αρχιερατικά του άμφια, έκανε το σημείο του Σταυρού και μπήκε μέσα σε μια αναμμένη κάμινο. Αφού έμεινε εκεί για αρκετή ώρα, βγήκε αβλαβής και άφλεκτος. Βλέποντας αυτό το θαύμα οι ειδωλολάτρες, βαπτίστηκαν και αυτοί Χριστιανοί.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’.
Τά θαύματα τῶν ἁγίων σου Μαρτύρων, τεῖχος ἀκαταμάχητον ἡμῖν δωρησάμενος, Χριστέ ὁ Θεός. Ταῖς αὐτῶν ἰκεσίαις βουλάς ἐθνῶν διασκέδασον, τῆς βασιλείας τά σκηπτρα κραταίωσον, ὡς μόνος ἀγαθός καί φιλάνθρωπος.

Το Αλάτι της Πίστεως που Σιωπηλά Αγιάζει

«Σεις εστε το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;» όπως μας διδάσκει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο. Ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ποιητικό, αλλά αποκάλυψη τρόπου ζωής. Το άλας δεν υπάρχει για να φαίνεται, ούτε για να επιβάλλεται. Υπάρχει για να διαλύεται, να χάνεται, να προσφέρεται σιωπηλά, ώστε να διατηρεί και να δίνει γεύση. Έτσι και η πίστη. Δεν είναι επίδειξη, ούτε λόγος έντονος και καυστικός. Είναι ήθος, είναι πνοή, είναι μια αόρατη ενέργεια που διαποτίζει τον άνθρωπο ολόκληρο.

Οι άγιοι Πατέρες μιλούν με ακρίβεια για αυτό το μυστήριο. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι το άλας συμβολίζει τον λόγο που είναι γεμάτος χάρη και διάκριση, λόγος που δεν τραυματίζει αλλά θεραπεύει. Και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αληθινή πνευματική ζωή δεν είναι αποσπασματική, αλλά καθολική, αγγίζει κάθε κίνηση της ψυχής και κάθε πράξη του σώματος. Όταν η πίστη μένει σε ένα σημείο της ζωής, τότε γίνεται βαρύ φορτίο και όχι ζωή. Όταν όμως διαχυθεί, γίνεται ειρήνη.

Στην εκκλησιαστική παράδοση, ο άνθρωπος καλείται να γίνει φορέας της χάριτος μέσα στην καθημερινότητα. Όχι μόνο στην προσευχή του ναού, αλλά και στον τρόπο που εργάζεται, που υπομένει, που συγχωρεί. Η πίστη που δεν μεταμορφώνει την καθημερινότητα, μένει ατελής. Και η πίστη που εκδηλώνεται άτακτα, χωρίς ταπείνωση, μπορεί να πληγώσει, όπως το αλάτι που συγκεντρώνεται και καίει.

Ένας παλαιός ασκητής έλεγε ότι ο πνευματικός άνθρωπος δεν ξεχωρίζει από τα λόγια του, αλλά από την ειρήνη που αφήνει πίσω του. Αυτό είναι το αλάτι που έλιωσε σωστά. Δεν φαίνεται, αλλά γίνεται αισθητό. Δεν φωνάζει, αλλά μαρτυρεί.

Κάποτε, σε ένα μικρό κελί, μια μοναχή ετοίμαζε το λιτό της φαγητό. Έριξε το αλάτι βιαστικά και δεν το ανακάτεψε. Όταν δοκίμασε, άλλο σημείο ήταν άγευστο και άλλο πικρό. Στάθηκε για λίγο σιωπηλή. Και μέσα στην απλότητα εκείνης της στιγμής, κατάλαβε. Ότι έτσι ακριβώς ζούσε και την πίστη της. Άλλοτε την άφηνε ανενεργή, και άλλοτε την εξέφραζε με ένταση, χωρίς διάκριση.

Από εκείνη την ημέρα, άλλαξε τρόπο. Δεν αύξησε τα λόγια της, αλλά την προσοχή της. Δεν επιδίωξε να φαίνεται πιο πιστή, αλλά να γίνεται πιο ταπεινή. Άρχισε να «ανακατεύει» την πίστη της με κάθε μικρή πράξη. Με τον τρόπο που άναβε το καντήλι, με τον τρόπο που μιλούσε, με τον τρόπο που σιωπούσε. Και τότε, η ζωή της έγινε απλή, ήσυχη, γεμάτη νόημα.

Η αληθινή πίστη δεν καίει. Δεν πιέζει. Δεν βαραίνει τον άλλον. Γλυκαίνει χωρίς να αλλοιώνει, φωτίζει χωρίς να τυφλώνει. Είναι εκείνη η σιωπηλή παρουσία που κάνει την πιο απλή στιγμή να γίνεται ευχαριστία, και την πιο δύσκολη δοκιμασία να μεταμορφώνεται σε δρόμο σωτηρίας.

Όταν η πίστη γίνει αναπνοή, τότε ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να την αποδείξει. Την φανερώνει η ίδια η ζωή του.

Μια ζωή που δεν φαίνεται να φωνάζει, αλλά να ευλογεί σιωπηλά.

Ακόμη και μέσα στην απλότητα ενός μικρού κελιού, εκεί όπου ένα χέρι ανακατεύει λίγο ψωμί και νερό, μπορεί να κρύβεται ολόκληρη η Βασιλεία.

Σε εκείνες τις σιωπηλές στιγμές, όπου τίποτε δεν φαίνεται σπουδαίο, γεννιέται το αληθινό φως.

Εκεί όπου το άλας δεν φαίνεται πια, αλλά έχει γίνει ένα με την ύπαρξη.

Μέσα στην απλότητα της ζωής, η πίστη δεν επιβάλλεται. Απλώς υπάρχει και ευωδιάζει.

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΠΛΗΓΩΝΕΤΑΙ

«Ὁ φίλος, εἰς ὃ ἦλθες, ποίησον» (Ματθ. 26,50)

Ας σταθούμε με ταπείνωση και φόβο Θεού μπροστά σε έναν από τους βαθύτερους πόνους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όχι ακόμη εις τας πληγάς των ήλων, ούτε εις το τίμιον Ξύλον του Σταυρού, αλλά εις τον μυστικόν και αθέατον πόνον της προδοσίας. «Ἰδοὺ ἤγγικεν ὁ παραδιδούς με» (Ματθ. 26,46), και ο Κύριος προγινώσκων τα πάντα, εκουσίως βαδίζει προς το Πάθος, διδάσκων ότι η αγάπη Του δεν υποχωρεί έμπροσθεν της ανθρώπινης αχαριστίας.

Καθώς μαρτυρεί η Αγία Γραφή, «Τότε πορευθεὶς εἷς τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς εἶπε· Τί θέλετέ μοι δοῦναι, καὶ ἐγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια» (Ματθ. 26,14–15). Ω φοβερά πτώσις της ψυχής, όταν η φιλαργυρία κυριεύει τον άνθρωπον. Καθώς διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η ρίζα των κακών είναι η πλεονεξία, διότι σκοτίζει τον νουν και καθιστά τον άνθρωπον ικανόν και εις προδοσίαν του ίδιου του Θεού.

Ο Χριστός δεν παρεδόθη υπό εχθρού, αλλά υπό μαθητού. «Καὶ ἐγένετο ὁ ἐσθίων μετ’ ἐμοῦ τὸν ἄρτον, ἐπῆρε ἐπ’ ἐμὲ τὴν πτέρναν αὐτοῦ» (Ψαλμ. 40,10). Οικεία χείρ εστράφη εναντίον Του. Εκείνος που συνεπορεύθη, συνεκάθισε και συνεμερίσθη το ίδιο τραπέζι, έγινε όργανον προδοσίας. Αυτό αποκαλύπτει το βάθος της ανθρώπινης ασθενείας, όταν η καρδία απομακρύνεται από τον Θεόν.

Υπάρχει πόνος που δεν φαίνεται εις το σώμα, αλλά καίει τα βάθη της ψυχής. Η προδοσία τραυματίζει εκεί όπου κατοικεί η εμπιστοσύνη. «Ὀνειδισμὸς συνέτριψε τὴν καρδίαν μου» (Ψαλμ. 68,21). Ο Χριστός προσλαμβάνει και αυτόν τον πόνον, διά να θεραπεύσει κάθε ανθρώπινη πληγή, δείχνοντας ότι ουδείς πόνος είναι άγνωστος εις Αυτόν.

Τρία έτη ο Ιούδας έζησε πλησίον του Κυρίου. «Τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσι» (Ματθ. 11,5), και όμως η καρδία του

Η Εύρεση του Τιμίου Σταυρού και των Τιμίων Ήλων από την Αγία Ελένη.6 Μαρτίου

«Σημεῖον ὁ Σταυρός τοῖς πιστοῖς, καὶ τρόπαιον ἀήττητον· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ φθορά κατηργήθη καὶ ἡ ζωή ἐχαρίσθη». Η φράση αυτή της Εκκλησίας ανοίγει μπροστά μας το βάθος της σημερινής μνήμης, όπου δεν τιμάται απλώς ένα γεγονός, αλλά η ίδια η φανέρωση της σωτηρίας.

Η Αγία Ελένη, με πίστη ακλόνητη και καρδιά ταπεινή, πορεύθηκε στα Ιεροσόλυμα και αναζήτησε τον τόπο του Γολγοθά. Με κόπο και επιμονή ανεκαλύφθησαν τρεις σταυροί, ο του Κυρίου και των δύο ληστών. Η ανθρώπινη κρίση στάθηκε ανίκανη να διακρίνει τον Ζωοποιό Σταυρό, όμως η θεία χάρις εφανερώθη με θαυμαστό τρόπο. Όταν ο νεκρός άγγιξε έναν από αυτούς, ανέστη, και έτσι αποκαλύφθηκε το ξύλο που έγινε όργανο ζωής και σωτηρίας.

Μαζί με τον Τίμιο Σταυρό βρέθηκαν και οι Τίμιοι Ήλοι, τα καρφιά που εδέχθησαν το άχραντο Σώμα του Χριστού. Δεν είναι απλά ιστορικά κατάλοιπα, αλλά ζωντανές μαρτυρίες της θείας αγάπης. Η Αγία Ελένη τα παρέδωσε στον Μέγα Κωνσταντίνο, και εκείνος τα τίμησε ως ιερά σύμβολα προστασίας και πίστεως.

Ο Σταυρός από όργανο ατιμώσεως έγινε σημείο δόξης. Εκεί όπου φάνηκε η ταπείνωση, εκεί εφανερώθη η νίκη. Η εύρεσή του υπενθυμίζει ότι η χάρις του Θεού δεν χάνεται, αλλά αποκαλύπτεται στον κατάλληλο καιρό.

Ο άνθρωπος καλείται να κατανοήσει ότι ο Σταυρός δεν είναι απλώς ένα σημείο τιμής, αλλά τρόπος ζωής. Είναι η υπομονή μέσα στη δοκιμασία, η σιωπή μπροστά στην αδικία, η αγάπη που δεν ζητεί ανταπόδοση. Όποιος τον σηκώνει με πίστη, δεν μένει στο βάρος του, αλλά οδηγείται στο φως της Αναστάσεως.

Η εποχή μας συχνά αποφεύγει τον κόπο και τον πόνο, όμως η Εκκλησία δείχνει ότι μέσα από αυτά γεννάται η αληθινή ζωή. Ο Σταυρός προηγείται, αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή της αιωνιότητας.

Εις την εύρεσην του Τιμίου Σταυρού Δίδωσιν ἡμῖν Ἑλένη ταύτην χάριν, Βλέπειν τὸ σῶσαν ἐκ φθορᾶς ἡμᾶς ξύλον. Εις την εύρεσην των Τιμίων Ήλων Φανέντες ἧλοι Βασιλεῖ, τοῦ μὲν κράνους, Ἄγαλμα κεῖνται, τοῦ χαλινοῦ δὲ κράτος.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκᾳς τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.

Η μνήμη αυτή γίνεται πρόσκληση για μετάνοια και επιστροφή. Όπως τότε αποκαλύφθηκε το ξύλο της ζωής μέσα από τη γη, έτσι και σήμερα αποκαλύπτεται η αλήθεια της καρδιάς μέσα από τις δοκιμασίες. Εκείνος που θα μείνει πιστός, θα δει όχι μόνο τον Σταυρό, αλλά και την Ανάσταση που τον ακολουθεί.

Με ταπείνωση η ψυχή στρέφεται προς τον Σταυρό και ζητά φως, δύναμη και παρηγοριά.

Η μνήμη του Τιμίου Σταυρού ας γίνει στήριγμα σε κάθε θλίψη και φως σε κάθε βήμα της ζωής.