Ο Γάμος ως Μυστήριο και Διαθήκη ενώπιον του Θεού

«Ὁ Θεός ὃ συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω». Κατά Ματθαίον 19:6

Υπάρχουν ενώσεις που μοιάζουν με γάμο, αλλά δεν φέρουν το βάρος και το φως του Μυστηρίου. Υπάρχουν δεσμοί που στηρίζονται σε λόγια, υπογραφές και ανθρώπινες υποσχέσεις, αλλά δεν ριζώνουν στο θέλημα του Θεού. Και χρειάζεται να ειπωθεί με διάκριση αλλά και αλήθεια ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε κάθε τέτοια ένωση.

Διότι ο γάμος, κατά την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν είναι συμβόλαιο, ούτε μία απλή κοινωνική συμφωνία. Είναι Μυστήριο. Είναι ιερά διαθήκη, ευλογημένη και σφραγισμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ένωση δύο προσώπων μέσα στον Χριστό, ώστε να πορεύονται μαζί προς τη σωτηρία.

«Τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν· ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν». Προς Εφεσίους 5:32

Ο γάμος δεν αφορά μόνο δύο ανθρώπους. Είναι εικόνα της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία. Είναι σταυρική πορεία, προσφορά, θυσία και αγιασμός. Δεν στηρίζεται στο συναίσθημα, αλλά στην χάρη. Δεν στηρίζεται στην ευκολία, αλλά στην υπομονή και την πίστη.

Μία ανθρώπινη συμφωνία λέει σιωπηλά ότι θα παραμείνω όσο με ικανοποιείς. Όμως το Μυστήριο του γάμου ψιθυρίζει κάτι βαθύτερο και αμετάθετο, ότι θα παραμείνω γιατί σε παρέλαβα ως δώρο από τον Θεό και σε εμπιστεύτηκα ενώπιόν Του.

«Ὁ Κύριος ἐμαρτύρησεν ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικός τῆς νεότητός σου… αὕτη κοινωνός σου καὶ γυνὴ διαθήκης σου». Μαλαχίας 2:14

Ο Θεός δεν απλώς αναγνωρίζει τον γάμο, αλλά στέκεται ως μάρτυρας και εγγυητής του. Και όπου Εκείνος δεν εκλήθη, όπου η χάρη Του δεν έγινε θεμέλιο, εκεί η ένωση μένει ανθρώπινη, εύθραυστη, εκτεθειμένη στους ανέμους των παθών και των μεταβολών.

«Καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Προς Εφεσίους 5:31

Αυτή η ενότητα δεν είναι μόνο σωματική ή ψυχολογική. Είναι μυστική, πνευματική, καρπός της θείας χάριτος. Και γι’ αυτό δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τον Χριστό στο κέντρο.

Πολλοί γάμοι οικοδομούνται πάνω σε έλξη, ανάγκη, μοναξιά ή κοινωνική πίεση. Και όταν αυτά αλλάξουν, ο δεσμός κλονίζεται. Διότι ό,τι στηρίζεται στο μεταβλητό, μεταβάλλεται. Όμως ό,τι στηρίζεται στον Θεό, μένει.

«Καὶ ἐὰν ὁ εἷς κραταιωθῇ κατ’ αὐτοῦ, οἱ δύο στήσονται ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ τὸ σχοινίον τὸ τριπλοῦν οὐ ταχέως διαρραγήσεται». Ἐκκλησιαστής 4:12

Η τρίτη αυτή παρουσία είναι ο Θεός. Χωρίς Αυτόν, η ένωση γίνεται εύθραυστη. Με Αυτόν, γίνεται δρόμος αγιασμού.

Ο γάμος δεν είναι αναζήτηση ευτυχίας, αλλά πορεία προς την αγιότητα. Δεν είναι ερώτημα τι λαμβάνω, αλλά τι προσφέρω εν Χριστώ. Δεν είναι διεκδίκηση, αλλά θυσία.

«Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται… πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». Α΄ Προς Κορινθίους 13:4-7

Αυτή είναι η αγάπη που κρατά τον γάμο ζωντανό. Όχι η στιγμιαία συγκίνηση, αλλά η σταθερή, σταυρική αγάπη που πηγάζει από τον Θεό.

Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να διορθώσει τον γάμο μόνο με ανθρώπινες δυνάμεις, αγγίζει την επιφάνεια. Όταν όμως επιστρέφει στον Θεό, τότε θεραπεύεται η ρίζα.

Διότι ο αληθινός γάμος δεν είναι απλώς μία κοινή ζωή. Είναι κοινή σωτηρία. Είναι κοινός αγώνας. Είναι μία πορεία όπου δύο άνθρωποι μαθαίνουν να αγαπούν όχι όπως θέλουν, αλλά όπως ο Θεός θέλει.

Και τότε ο δεσμός δεν είναι απλώς ανθρώπινος.

Είναι ευλογημένος.

Είναι Μυστήριο.

Είναι ζωή εν Χριστώ.

Όταν ο γάμος γίνει προσευχή, τότε γίνεται φως. Και όταν ο ένας βλέπει στο πρόσωπο του άλλου την εικόνα του Θεού, τότε η ένωση παύει να είναι συμφωνία και γίνεται αληθινή, ζωντανή διαθήκη σωτηρίας.

Ένας γάμος δεν σώζεται επειδή αγαπιούνται απλώς δύο άνθρωποι. Σώζεται όταν μαθαίνουν να αγαπούν μαζί τον Θεό.

Σιωπηλή εικόνα ενός ζευγαριού που στέκεται μπροστά στο Ιερό, ενωμένο όχι μόνο από τα χέρια, αλλά από την χάρη που τους περιβάλλει.