Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πέφτει, ἐκεῖ μπορεῖ καὶ νὰ σηκωθεῖ.

Μὴν φοβηθεῖς τὴν πτῶση, τέκνον, οὔτε νὰ ἀποκάμεις ἀπὸ τὸν καθημερινὸ ἀγῶνα.

Ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας δὲν εἶναι εὐθεῖα χωρὶς σκιές, ἀλλὰ πορεία ἀνθρώπου ποὺ πέφτει καὶ πάλιν ἐγείρεται μὲ ταπείνωση καὶ ἐλπίδα. Στάσου μὲ ἀνδρεία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ ὑπομονή σου θὰ γίνει θυμίαμα εὐάρεστο, ποὺ θὰ κινήσει τὴν στοργὴ καὶ τὴν μέριμνα τοῦ φύλακος ἀγγέλου σου.

Ὅταν ἡ πληγὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἀκόμη θερμή, ὅταν ἡ συνείδηση πονεῖ καὶ δὲν ἔχει σκληρυνθεῖ, τότε ἡ θεραπεία γίνεται ταχύτερα, διότι ἡ μετάνοια ἔρχεται ὡς δάκρυ καθαρτικό. Ἀλλὰ ὅταν ὁ χρόνος καλύψει τὴν πληγὴ καὶ ἡ καρδία συνηθίσει στὴν ἀμέλεια, τότε ἡ θεραπεία γίνεται βαρύτερη. Χρειάζεται κόπο, ἄσκηση, πόνο καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν θλίψεων, ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει ὡς ἰατρεία σωτηρίας, ἵνα μὴ γευθῇ ὁ ἄνθρωπος τὸ φοβερὸ πῦρ τῆς αἰωνίου ἀπομακρύνσεως.

Διὰ τοῦτο, μὴν ἀναβάλλεις τὴν ἐπιστροφή σου. Ἡ μετάνοια ποὺ γεννᾶται σήμερα εἶναι εὐλογία, ἐνῶ ἡ μετάνοια ποὺ μετατίθεται γίνεται βάρος. Κάθε πτῶση μπορεῖ νὰ γίνει ἀρχὴ ἀναστάσεως, ἐὰν ὁ ἄνθρωπος δὲν μείνει στὸ χώμα, ἀλλὰ σηκωθεῖ μὲ πόθο Θεοῦ.

Ἡ ὑπομονὴ στὸν ἀγῶνα, ἡ ἐπιμονὴ στὴν μετάνοια καὶ ἡ ταπείνωση τῆς καρδίας εἶναι ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν πληγὴ στὴν ἴαση καὶ ἀπὸ τὸν πόνο στὴν χάρη. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ τῆς Κλίμακος

Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πέφτει, ἐκεῖ μπορεῖ καὶ νὰ σηκωθεῖ.