Μια Προσευχή Αποφάσεως εις Αίνον Θεού.

«Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου. Ευφρανθήσομαι και αγαλλιάσομαι εν σοι, ψαλώ τω ονόματί σου, Ύψιστε.» Ψαλμός θ´ 1-2

Ο λόγος «θέλω» όταν εκφέρεται ενώπιον του Θεού δεν είναι απλή διάθεση, αλλά βεβαία υπόσχεσις και απόφασις καρδίας. Είναι η ελεύθερη συγκατάθεσις του ανθρώπου να βαδίσει την οδόν του Κυρίου, να αρνηθεί τα ιδία θελήματα και να ενωθεί με το θείον θέλημα. Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, καλείται να φθάσει εις το καθ’ ομοίωσιν, και τούτο δεν επιτυγχάνεται άνευ σταθεράς αποφάσεως, άνευ του «θέλω» που γίνεται πράξις ζωής.

Η ευχαριστία προς τον Θεόν είναι η πρώτη κίνησις της καθαρής καρδίας. «Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου». Ουδέποτε η ευχαριστία δύναται να είναι μερική ή τυπική, αλλά ολοκληρωτική, ως αναπνοή της ψυχής. Διότι ο Κύριος συγχωρεί, υιοθετεί, φωτίζει, ενισχύει και οδηγεί τον άνθρωπον εις την αιώνιον ζωήν. Όταν η καρδία ενθυμείται τα ευεργετήματα του Θεού, πληρούται ευγνωμοσύνης και συντριβής.

Η μνήμη των θαυμασίων του Θεού είναι τροφή της πίστεως. «Διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου». Όταν ο άνθρωπος ενθυμείται τα έργα του Θεού και τα ομολογεί, τότε η πίστις στερεούται και γίνεται φως και δι’ άλλους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ευεργεσία του Θεού, όταν λησμονείται, γεννά αχαριστίαν, ενώ όταν μνημονεύεται, γεννά ταπείνωσιν και δοξολογίαν.

Η χαρά εν Κυρίω δεν είναι πρόσκαιρον αίσθημα, αλλά καρπός της κοινωνίας μετά του Θεού. «Ευφρανθήσομαι και αγαλλιάσομαι εν σοι». Ο άνθρωπος που ζει εν μετανοία και ευχαριστία αρχίζει να βλέπει την ενέργειαν του Θεού εις κάθε περίστασιν της ζωής του. Και τότε γεννάται εντός του ειρήνη και αγαλλίασις, ανεξαρτήτως των εξωτερικών θλίψεων.

Η δοξολογία αποτελεί την φυσικήν κατάληξιν της ζώσης σχέσεως με τον Θεόν. «Ψαλώ τω ονόματί σου, Ύψιστε». Ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας λέγει ότι η ψαλμωδία είναι ανάπαυσις της ψυχής και ανάβασις προς τον ουρανόν. Όταν ο άνθρωπος ψάλλει, δεν εκφέρει απλώς λόγους, αλλά προσφέρει θυσίαν αίνου, κατά τον λόγον «δι’ αυτού ουν αναφέρωμεν θυσίαν αινέσεως διαπαντός τω Θεώ, τουτέστι καρπόν χειλέων ομολογούντων τω ονόματι αυτού» Εβραίους ιγ´ 15.

Η οδός της πνευματικής ζωής είναι πορεία σταθερά και προσεκτική. «Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν σου, και πορεύσομαι εν τη αληθεία σου· ενοποίησον την καρδίαν μου του φοβείσθαι το όνομά σου» Ψαλμός πε´ 11. Και πάλιν «Ευθείας τροχιάς ποίει τοις ποσίν σου, και πάσαι αι οδοί σου κατευθυνθήσονται» Παροιμίαι δ´ 26. Ο άνθρωπος καλείται να βαδίσει με νήψιν, διάκρισιν και υπακοήν.

Ο Κύριος είναι ο πληρών τας ελλείψεις της ψυχής. «Ότι εχόρτασε ψυχήν κενήν και ψυχήν πεινώσαν ενέπλησεν αγαθών» Ψαλμός ρς´ 9. Το έλεος αυτού ουκ εκλείπει, αλλά «καινά εστι καθ’ εκάστην πρωίαν, μεγάλη η πίστις σου» Θρήνοι γ´ 23. Διό και η ψυχή λέγει «μερίς μου ο Κύριος, είπε η ψυχή μου, διά τούτο υπομενώ αυτόν» Θρήνοι γ´ 24.

Ουδέν είναι αδύνατον παρά τω Θεώ. «Ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα» Λουκάς α´ 37. Διά τούτο ο άνθρωπος δεν αποκάμνει, αλλά προχωρεί «τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος, κατά σκοπόν διώκω» Φιλιππησίους γ´ 13-14.

Η χαρά και η δοκιμασία συμπορεύονται εις την πνευματικήν ζωήν. «Πάσαν χαράν ηγήσασθε, αδελφοί μου, όταν πειρασμοίς περιπέσητε ποικίλοις» Ιακώβου α´ 2. Και «κακοπαθεί τις εν υμίν; προσευχέσθω· ευθυμεί τις; ψαλλέτω» Ιακώβου ε´ 13. Διότι «ο Κύριος ισχύς μου και υπερασπιστής μου… και ανθήσεν η καρδία μου, και εκ του άσματός μου εξομολογήσομαι αυτώ» Ψαλμός κζ´ 7.

«Αινείτε τον Κύριον εν τοις αγίοις αυτού… πάσα πνοή αινέσατω τον Κύριον» Ψαλμός ρν´. Και ο απόστολος παραγγέλλει «παραστήσαι τα σώματα υμών θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ, την λογικήν λατρείαν υμών» Ρωμαίους ιβ´ 1.

Ο άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, καλείται εις βασιλικήν ευθύνην και αγιασμόν της ζωής του. «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν… και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ’ εικόνα Θεού» Γένεσις α´ 26-27. Η ζωή του γίνεται δοξολογία όταν ευθυγραμμίζεται με το θείον θέλημα.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Υιός του Θεού του ζώντος,

Σοι προσφέρω την καρδίαν μου εν ταπεινώσει και ευγνωμοσύνη. Εσύ είσαι η ζωή μου, η ελπίς μου και το φως μου. Μνήσθητί μου, Κύριε, και φώτισόν με να ενθυμούμαι πάντοτε τα θαυμάσιά σου. Δίδαξόν με να σε ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας, να σε ομολογώ ενώπιον ανθρώπων και να ψάλλω τω ονόματί σου μετά χαράς.

Στήριξόν με εις την οδόν σου, φύλαξον τον νουν μου καθαρόν και την καρδίαν μου ενωμένην εις τον φόβον σου. Δώρησαί μοι χαράν εν μετανοία, υπομονήν εν θλίψεσι και ειρήνην εν πάση περιστάσει. Συ είσαι η δύναμίς μου και η καταφυγή μου.

Δέξαι, Κύριε, την ταπεινήν ταύτην δέησιν ως θυσίαν αίνου και αξίωσόν με να σε δοξάζω πάσας τας ημέρας της ζωής μου, εν έργοις και λόγοις και λογισμοίς.

Ότι συ ει ο Θεός ημών, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Η καρδιά που ευχαριστεί τον Θεό γίνεται φως μέσα στον κόσμο και ειρήνη μέσα στην ψυχή.