Η Κλίμακα της Πορείας προς το Φως.

«Ἀναβαίνομεν βαθμηδὸν, ἀδελφοί, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, καὶ ἐκ δόξης εἰς δόξαν.» Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Η πνευματική ζωή δεν γνωρίζει βιασύνη, ούτε δέχεται την υπερηφάνεια των μεγάλων αλμάτων. Ο δρόμος της σωτηρίας μοιάζει με κλίμακα απλή και σιωπηλή, όπου κάθε σκαλοπάτι αποκτά νόημα μόνο όταν πατηθεί με ταπείνωση. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η άνοδος δεν είναι έργο στιγμής αλλά καρπός αγώνα, επιμονής και εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.

Κάθε ημέρα που μας χαρίζεται είναι μία νέα ευκαιρία να σηκώσουμε τον νου λίγο ψηλότερα από τη γη, να καθαρίσουμε την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου και να στραφούμε προς την ειρήνη που δεν φαίνεται αλλά βιώνεται. Η υπομονή γίνεται ρίζα της ελπίδας και η αγάπη φωτίζει τα σκαλοπάτια που δεν φαίνονται ακόμη. Δεν ζητείται τελειότητα, αλλά πιστότητα στον αγώνα.

Οι πτώσεις δεν είναι τέλος της πορείας, αλλά υπενθύμιση της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανάγκης για μετάνοια. Ακόμη και εκείνοι που γλιστρούν καλούνται να σηκωθούν, διότι η θεία ευσπλαχνία δεν παύει να προσκαλεί τον άνθρωπο σε επιστροφή. Όπως ο προφήτης λέγει «ἑπτὰκις πίπτει ὁ δίκαιος καὶ ἀνίσταται», η ελπίδα δεν εγκαταλείπει εκείνον που στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό.

Ο Χριστός στέκει στην κορυφή της κλίμακος ως φως που δεν δύει. Δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται, αλλά ευλογεί κάθε μικρό βήμα που γίνεται με ειλικρίνεια. Η άνοδος δεν μετριέται με κατορθώματα αλλά με καθαρότητα καρδιάς. Εκείνος που επιμένει, ακόμη και με αργό βήμα, προχωρεί ασφαλέστερα από εκείνον που τρέχει με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Σήμερα ας γίνει ένα μικρό βήμα προς το φως. Ένα βήμα σιωπηλό, ίσως αθέατο στους ανθρώπους, αλλά πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεται με ταπείνωση γίνεται αιώνια μνήμη ενώπιον της αγάπης Του.

Η άνοδος αρχίζει από την καρδιά που δεν απελπίζεται.