Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους και τι σχέση έχει με την νηστεία της Μ. Τεσσαρακοστής;

Τι είναι η αποδεκάτωση του έτους;
Στην Π. Διαθήκη είχε ορίσει ο Θεός να προσφέρουν στο Ναό Του το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά τους. Έτσι οι Ισραηλίτες ελάμβαναν από το Θεό την ευλογία Του, η οποία τους βοηθούσε να έχουν κάθε προκοπή, να είναι ευτυχισμένοι και να ζουν πολλά χρόνια. Στην εποχή της Χάριτος οι ιεροί Πατέρες σκέφτηκαν αντί οι πιστοί να αφιερώσουν στον Κύριο υλικά πράγματα, να αφιερώσουν πιο πολύ τους εαυτούς των στην υπηρεσία Του κατά το ένα δέκατο του χρόνου της ζωής τους, ώστε στο διάστημα αυτό να ζουν με πιο έντονο πνευματικό τρόπο, να νηστεύουν, να προσεύχονται, να θρηνούν για τις αμαρτίες τους, να μετανοούν και να ζητούν το έλεος του Κυρίου, για να αξιωθούν στο τέλος μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να αναστηθούν και αυτοί στη νέα ζωή και να κληρονομήσουν την αιωνιότητα. Το ένα δέκατο του χρόνου είναι περίπου 36 ημέρες, όσες δηλαδή, είναι οι ημέρες της Τεσσαρακοστής. Οι εφτά Εβδομάδες έχουν 49 ημέρες. Επειδή τα Σάββατα και οι Κυριακές, που είναι 14 ημέρες, δεν νηστεύονται, γι’ αυτό αφαιρούνται και μένουν 35 ημέρες. Σ’ αυτές, όμως, προσθέτουν το Μ. Σάββατο, που νηστεύεται και έτσι οι νηστήσιμες ημέρες της Τεσσαρακοστής γίνονται 36, που είναι το ένα δέκατο του έτους.

Κατά το διάστημα αυτό οι πιστοί αφιερώνουν πιο πολύ τη ζωή τους στον Κύριο, αφού Εκείνον σκέφτονται, όταν προσεύχωνται, όταν νηστεύουν, όταν με δάκρυα τον παρακαλούν να τους ελεήσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες τους, για να αναστηθούν στη νέα ζωή, ώστε να κληρονομήσουν την αιωνιότητα.
Στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν την 40ήμερη αυτή νηστεία, κατά μίμηση της 40ήμερης νηστείας του Κυρίου στην έρημο, ώστε προετοιμασμένοι με προσευχές και ελεημοσύνες, με νηστείες και αγρυπνίες, με δάκρυα και εξομολόγηση και καθαρή συνείδηση, να εορτάσουμε τις άγιες ήμερες των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου μας.
Οι Πατέρες την συνδυάζουν, τέλος, με την ελεημοσύνη. Είναι, λένε, «ο αποδεκατισμός του έτους». Καθώς οι ημέρες της αυστηρής νηστείας είναι τριανταέξι και μισή ημέρα, το διάστημα αυτό είναι το ένα δέκατο της χρονιάς. Η λιτή δίαιτα του πιστού αυτό το διάστημα, τον βοηθάει να αποφύγει περιττά έξοδα και να τα διαθέσει στους εμπερίστατους αδελφούς.
Από το συναξάριον της Κυριακής της Τυρινής:
«Πρέπει δε να ηξεύρωμεν ότι η Αγία και Μεγάλη

Η Αληθεια για την '' κουφή '' εβδομάδα...

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται "Εβδομάδα των Βαϊων".
Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν' ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος - η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ' όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο - πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού. Πλησιάζει η "ώρα του Χριστού" για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του. Η ανάσταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιωθούμε για "Την κοινήν ανάστασιν". Είναι κάτι το συναρπαστικό να γιορτάζουμε κάθε μέρα για μια ολοκληρη εβδομάδα αυτή τη συνάντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλησιάζει, να γινόμαστε μέρος της, να νιώθουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:"Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους συνελθόντας... ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν... και εδάκρυσεν" (Ιωάν. 11, 33-35) .Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η"έναρξη του Σταυρού". (Ι.Μ.Π).

Η προσδοκία της Αναστάσεως μέσα από την πορεία της Σαρακοστής.

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰωάν. 11,25). Η Εκκλησία, πλησιάζοντας προς το τέλος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καλεί τον άνθρωπο να εμβαθύνει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου, όχι ως φιλοσοφική έννοια, αλλά ως υπαρξιακή πραγματικότητα που φωτίζεται από την παρουσία του Θεανθρώπου. Η ανάσταση του Λαζάρου δεν αποτελεί απλώς ένα θαύμα ιστορικό, αλλά προτύπωση της κοινής αναστάσεως και μαρτυρία ότι ο Θεός δεν ενεργεί σύμφωνα με την ανθρώπινη βιασύνη, αλλά με τη θεία οικονομία της σωτηρίας.

Ο πόνος των αδελφών του Λαζάρου, η καθυστέρηση της ανθρώπινης προσδοκίας και η φαινομενική σιωπή του Θεού αποκαλύπτουν μια βαθύτερη παιδαγωγία. Ο Χριστός επιτρέπει να φανερωθεί το όριο της ανθρώπινης ελπίδας, ώστε να αναδειχθεί η απεριόριστη δύναμη της θείας χάριτος. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, πάντα ὅσα ἠθέλησε ἐποίησε» (Ψαλμ. 134,6). Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, ο Θεός φανερώνει αρχή. Εκεί όπου η καρδιά νομίζει ότι χάθηκε η ελπίδα, η Πρόνοια εργάζεται μυστικά.

Το Σάββατο του Λαζάρου φανερώνει την εξουσία του Χριστού επί

Η Ιερά Εξομολόγηση ως Διάβαση προς το Φως της Αναστάσεως.

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλμός 50,12). Η περίοδος της Μεγάλης Εβδομάδος καλεί τον άνθρωπο σε βαθύτερη αυτογνωσία και επιστροφή προς τον Θεό. Η Εκκλησία, ως θεραπευτήριο ψυχών, προβάλλει το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως μυσταγωγική πορεία καθάρσεως και ανακαινίσεως της καρδιάς. Η καθυστέρηση της μετανοίας δεν αποτελεί απλώς αναβολή μιας πράξεως, αλλά απομάκρυνση από την ίδια την ζωή της Χάριτος. «Ζητήσατε τὸν Κύριον, ἕως τοῦ εὑρεθῆναι αὐτόν» (Ησαΐας 55,6).

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει ότι η σωτηρία δεν προϋποθέτει τελειότητα, αλλά ταπείνωση και διάθεση επιστροφής. Ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται μόνος του, αλλά προσέρχεται στον Χριστό όπως είναι, με τα τραύματα και τις πτώσεις του. Ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει ότι «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Λουκάς 5,32). Η εξομολόγηση δεν αποτελεί ανταμοιβή των δικαίων, αλλά φάρμακο για τον ασθενή, λουτρό πνευματικής αναγεννήσεως, επαναφορά της σχέσεως του ανθρώπου με τον Δημιουργό.

Η Μεγάλη Εβδομάδα οδηγεί στο Πάσχα, δηλαδή

«ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΙΠΑΣΜΑ ΣΤΑ ΠΙΑΤΑ ΜΑΣ;» – Σοκ στην Αμερική: Η Oklahoma Προχωρά σε Αποτρόπαιο Σχέδιο Κομποστοποίησης Νεκρών για Τροφή

 

Σε μια από τις πιο αποτρόπαιες και ηθικά συγκλονιστικές εξελίξεις των τελευταίων ετών στις ΗΠΑ, η πολιτεία της Oklahoma προχωρά με γοργούς ρυθμούς στην νομιμοποίηση της κομποστοποίησης ανθρώπινων σωμάτων (Human Composting / Natural Organic Reduction), με σκοπό το προκύπτον χώμα να χρησιμοποιείται ως λίπασμα για την καλλιέργεια τροφίμων.

Το νομοσχέδιο HB 3660 πέρασε ήδη από τη Βουλή της Oklahoma με

Άγιοι Χρύσανθος και Δαρεία 19 Μαρτιου

Ανάλυση ονόματος
(χρυσός + άνθος) = πολύτιμο άνθος
Ζῶσι Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἐν πόλῳ,
Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ.
Χῶσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.
Βιογραφία
Οι Άγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος και Δαρεία έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού (243 - 284 μ.Χ.). Ο Άγιος Χρύσανθος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και ήταν υιός επιφανούς ειδωλολάτρου, του Πολέμωνος. Όμως κατηχήθηκε στην χριστιανική πίστη από κάποιο Χριστιανό και βαπτίσθηκε. Όταν ο πατέρας του πληροφορήθηκε το γεγονός, τον φυλάκισε και, για να τον αποσπάσει από την χριστιανική πίστη, του έδωσε για γυναίκα του την ωραία Δαρεία, η οποία καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ειδωλολάτρισσα.

Αντί όμως να προσελκύσει η Δαρεία τον σύζυγό της Χρύσανθο στην ειδωλολατρία, συνέβη το αντίθετο. Πίστεψε κι αυτή στον Χριστό και βαπτίσθηκε. Τότε τους κατήγγειλαν στον ύπαρχο Κελερίνο, ο οποίος τους παρέδωσε στον τριβούνο (διοικητή τάγματος) Κλαύδιο. Το μαρτύριο άρχισε. Αλλά η καρτερία και η επιμονή των μαρτύρων εξέπληξε τον Κλαύδιο, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Ιλαρία, τους υιούς του Ιάσονα και Μαύρο και τους στρατιώτες του πίστεψε στον Χριστό.


Στην συνέχεια έριξαν τους Αγίους Χρύσανθο και Δαρεία μέσα σε λάκκο και τους ενταφίασαν ζωντανούς. Ήταν το έτος 283 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Υπό την σκέπην της Θεομήτορος.

«Δόξα τω ενοικήσαντι εν σοί, δόξα τω προελθόντι εκ σού, δόξα τω ελευθερώσαντι ημάς διά του τόκου σου». Ο λόγος της Εκκλησίας υμνεί την Υπεραγία Θεοτόκο ως το αγιασμένο σκεύος της ενανθρωπήσεως του Λόγου, ως την Παρθένο εκείνη διά της οποίας ο Κτίστης εδέχθη να βαστασθεί εν χρόνω και χώρω, φανερώνοντας την άμετρη συγκατάβασιν της θείας αγάπης. Εκείνη, αι χείρες της οποίας εκράτησαν τον σαρκωθέντα Χριστόν, γίνεται ακατάπαυστος πρέσβειρα και θερμή μεσίτρια υπέρ του ανθρωπίνου γένους, ικετεύουσα αδιαλείπτως τον Υιόν της διά την λύτρωσιν ημών εκ πειρασμών, παθών και κινδύνων.

Η εκκλησιαστική εμπειρία μαρτυρεί ότι η μνήμη της Θεοτόκου γλυκαίνει την καρδίαν και μεταμορφώνει τον άνθρωπον εκ του σκότους εις το φως. Όταν η ψυχή, τραυματισμένη εκ των αγώνων της ζωής, εισέλθει εις το ταπεινόν ρημοκκλήσιον και σταθεί ενώπιον της ιεράς εικόνος της Παναγίας, τότε η πικρία υποχωρεί και η θεία παράκλησις ενεργεί μυστικώς. Ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του ειρήνην ανερμήνευτον, χαράν η οποία δεν εξαρτάται από τα πρόσκαιρα, αλλά αναβλύζει εκ της παρουσίας της Χάριτος.

Η θέα της σεπτής μορφής της Μητρός του Θεού καθίσταται πνευματική παρηγορία και δύναμις. Το δάκρυ μετατρέπεται εις χαμόγελο, η αδυναμία εις ανδρείαν, η σκληρότης εις φιλανθρωπίαν. Όστις ενθυμείται την Θεοτόκον και επικαλείται την προστασίαν της, οδηγείται εις έργα αγάπης, εις διάθεσιν ελεημοσύνης, εις ταπείνωσιν παιδικήν και καθαρότητα καρδίας. Η μνήμη της γίνεται πνευματικόν άρωμα, ως τριαντάφυλλον ευωδιάζον, το οποίον ανακαινίζει τον έσω άνθρωπον και τον οδηγεί εις ζωήν εν Χριστώ.

Όποιος συλλογίζεται με ευλάβειαν την Μητέρα

Η τέχνη της αγάπης και η αληθινή μεταβολή της ψυχής.

Η αληθινή αλλαγή δεν μετριέται με τον χρόνο, αλλά με την μετάνοια της καρδιάς. Δεν είναι η εναλλαγή των μηνών που ανακαινίζει τον άνθρωπο, αλλά η εσωτερική στροφή προς τον Θεό, η αποβολή των παθών και η καλλιέργεια των κατά Θεόν επιθυμιών. Ο άνθρωπος καλείται να αποθέσει τα λάθη και τις αδυναμίες του, να απομακρύνει ό,τι δεν ωφελεί την ψυχή του και να κρατήσει ό,τι οδηγεί στην σωτηρία. Η ζωή εν Χριστώ είναι συνεχής κίνηση μετανοίας, συνεχής αναγέννηση, διαρκής αγώνας να χαραχθούν μέσα μας οι πνευματικοί νόμοι του Τριαδικού Θεού, οι μόνοι αλάνθαστοι και αμετάβλητοι μέσα στους αιώνες.

Οι ανθρώπινοι νόμοι μεταβάλλονται, γράφονται και σβήνονται, διότι προέρχονται από την φθαρτότητα της ανθρώπινης γνώσεως. Οι πνευματικοί νόμοι όμως είναι αιώνιοι, διότι προέρχονται από τον ίδιο τον Θεό, ο Οποίος είναι αμετάβλητος. Όταν ο άνθρωπος ευθυγραμμίζει την ζωή του με το θέλημα του Θεού, τότε αποκτά σταθερότητα, ειρήνη και διάκριση. Η μετάνοια δεν είναι απλώς λύπη για το παρελθόν, αλλά νέα κατεύθυνση ζωής, νέα αρχή που οδηγεί στην ένωση με τον Χριστό.

Η αγάπη αποτελεί τον πυρήνα της πνευματικής ζωής. Δεν είναι απλώς μια εξωτερική πράξη, αλλά εσωτερική θυσία, προσφορά καρδιάς και αυταπάρνηση. Όπως διδάσκει ο Απόστολος Παύλος, ακόμη και η

Η προέλευση του Κακού στον κόσμο κατά την Ορθόδοξη Θεολογία.

«Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γένεσις 1,31). Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι η δημιουργία εξήλθε από τα χέρια του Θεού άμωμη, αγαθή και προορισμένη για κοινωνία ζωής μαζί Του. Ο Θεός, ως απόλυτο Αγαθό, δεν δημιούργησε το κακό, διότι «ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία» (Α΄ Ιωάννου 1,5). Κατά την ορθόδοξη δογματική διδασκαλία, το κακό δεν αποτελεί θετική οντότητα ούτε ουσία ανεξάρτητη, αλλά είναι παραμόρφωση της ελευθερίας και απομάκρυνση από τον Θεό, δηλαδή στέρηση του αγαθού. «Ὅτι σὺ εἶ Θεὸς οὐ θέλων ἀνομίαν» (Ψαλμός 5,5).

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ομοφώνως ότι το κακό δεν έχει δική του υπόσταση. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών, διότι η κακία δεν έχει ουσία αλλά προέρχεται από κακή χρήση της ελευθερίας. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διδάσκει ότι το κακό είναι «παρὰ φύσιν κίνησις» της θελήσεως, δηλαδή εκτροπή από την φυσική πορεία προς το αγαθό. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αποδίδει την απαρχή του κακού στη φιλαυτία, την άτακτη αγάπη προς τον εαυτό, η οποία διασπά την κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό και αλλοιώνει την τάξη της δημιουργίας.

Η πρώτη ιστορική εμφάνιση του κακού συνδέεται με την πτώση των

«Θα φάμε μέχρι και χώμα αλλά λεφτά δεν θα πάρουμε από κανέναν» : Γέροντας Μεθόδιος, Γρηγόρης Σερέτης

 

«ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ!» Η UEFA Κηρύσσει Πόλεμο κατά της Ορθοδοξίας

 σχολιο ιστολογιου μας: δεν ειναι ο Χριστος αλλα ο Αγιος Συμεων ο Μυροβλητης ,εμεις απλα αναδημοσιευσαμε το αρθρο αυτουσιο.

Η UEFA έδειξε για ακόμα μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο. Με μια απόφαση που προκαλεί οργή και αγανάκτηση σε εκατομμύρια Ορθόδοξους Χριστιανούς, η ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική συνομοσπονδία επέβαλε πρόστιμο 95.500 ευρώ στον Ερυθρό Αστέρα, επειδή οι οπαδοί του ανέδειξαν πανό με το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και το μήνυμα «Είθε η πίστη μας να σε οδηγήσει στη νίκη».

Η UEFA χαρακτήρισε το πανό «ακατάλληλο για αθλητικούς χώρους» και «υπονομευτικό της φήμης του ποδοσφαίρου», ενώ μάλιστα τα 40.000 ευρώ από το συνολικό πρόστιμο αφορούν αποκλειστικά την «προβολή θρησκευτικού μηνύματος».

Λίγο μόνο καιρό πριν από αυτό το περιστατικό, σε αγώνα γερμανικής ομάδας, οι οπαδοί παρουσίασαν ένα τεράστιο κορεό με τον Σατανά. Η UEFA δεν βρήκε τότε κανένα πρόβλημα. Δεν υπήρξε ούτε πρόστιμο, ούτε επίπληξη, ούτε καν σχόλιο. Τα «στραβά μάτια» ήταν ολοφάνερα.

Αυτή η ξεκάθαρη διπλή στάση δεν είναι απλά υποκρισία. Είναι στοχευμένη επίθεση κατά της Ορθοδοξίας. Όταν εμφανίζεται ο Σατανάς, η UEFA σιωπά. Όταν εμφανίζεται ο Χριστός, τιμωρεί. Το μήνυμα που στέλνει είναι σαφές και προκλητικό: Η χριστιανική πίστη, ιδιαίτερα η Ορθόδοξη, δεν είναι ευπρόσδεκτη στα γήπεδα της «σύγχρονης» Ευρώπης.

Ο Ερυθρός Αστέρας, ιστορική σερβική ομάδα με βαθιές ρίζες στην Ορθοδοξία, πλήρωσε ακριβά το «έγκλημα» να τιμήσει τον Χριστό. Την ίδια στιγμή, η UEFA ανέχεται και σιωπηρά νομιμοποιεί την προβολή σατανικών συμβόλων, τα οποία πολλοί Χριστιανοί θεωρούν βλασφημία.

Πρόκειται για μια επικίνδυνη εξέλιξη. Η UEFA, ένας οργανισμός που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, φαίνεται να έχει υιοθετήσει μια αντιχριστιανική ατζέντα, όπου η Ορθοδοξία αντιμετωπίζεται ως «πρόβλημα», ενώ οτιδήποτε άλλο – ακόμα και το πιο σκοτεινό και προκλητικό – γίνεται ανεκτό.

Η απόφαση αυτή δεν τιμωρεί απλώς μια ομάδα. Τιμωρεί την πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων. Τιμωρεί την Ορθόδοξη Χριστιανική Ταυτότητα που είναι βαθιά ριζωμένη σε λαούς όπως ο Σερβικός.

Το ερώτημα που πλέον τίθεται είναι βαρύ:
Μέχρι πού θα φτάσει αυτή η σταυροφορία κατά της Ορθοδοξίας από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών;

 https://www.triklopodia.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1/

 

Άγιος Κύριλλος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων . Εορτάζει στις 18 Μαρτίου

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,
Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.
Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

Βιογραφία
Ο Άγιος Κύριλλος καταγόταν από την Παλαιστίνη και γεννήθηκε πιθανώς το έτος 313 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος υπό του Επισκόπου Ιεροσολύμων Μαξίμου του Γ' (333 - 348 μ.Χ.) (βλέπε 9 Μαΐου), τον οποίο και διαδέχθηκε στην επισκοπική έδρα κατά τις αρχές του έτους 348 μ.Χ., είτε διότι ο Μάξιμος απομακρύνθηκε από τους αιρετικούς Αρειανούς, είτε διότι πέθανε.


Ο Άγιος αρχικά αδιαφορούσε για τις δογματικές «λεπτολογίες» και απέφευγε επιμελώς τον όρο «ομοούσιος». Γι' αυτό ο Αρειανός Μητροπολίτης Κασαρείας Ακάκιος ενέκρινε την εκλογή του και τον χειροτόνησε Επίσκοπο. Αλλά συνέβη και εδώ, ότι αργότερα και στην περίπτωση του Αγίου Μελετίου, Πατριάρχου Αντιοχείας (τιμάται 12 Φεβρουαρίου). Ο Άγιος δεν έμεινε εκτός του κλίματος της εποχής, ως προς τους δογματικούς αγώνες και από τους πρώτους μήνες της αρχιερατείας του αποδείχθηκε με τις περίφημες Κατηχήσεις του, υπερασπιστής των Αποφάσεων και των Όρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου.

Τους αγώνες του Αγίου Κυρίλλου εξήρε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του έτους 382 μ.Χ.: «Τῆς δὲ γὲ μητρὸς ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις, τὸν αἰδεσιμώτατον Κύριλλον ἐπίσκοπον εἶναι γνωρίζομεν. Κανονικῶς τὲ παρὰ τῶν τῆς ἐπαρχίας χειροτονηθέντα πάλαι καὶ πλεῖστα πρὸς τοὺς Ἀρειανοὺς ἐν διαφόροις τόποις ἀθλήσαντα».

Η δογματική τοποθέτηση του Αγίου Κυρίλλου υπήρξε η πρώτη αιτία ρήξεως με τον Επίσκοπο Ακάκιο Καισαρείας, ο οποίος στη συνέχεια ζητούσε διάφορες αφορμές για να καταστρέψει τον Άγιο. Δεύτερη αιτία ήταν η διαφορά σχετικά με την δικαιοδοσία των δύο εδρών. Ως γνωστό, λόγω καταστροφής της πόλεως των Ιεροσολύμων η εκεί Χριστιανική κοινότητα διασκορπίστηκε, μετά δε την επανοικοδόμηση αυτής οι Χριστιανοί ήταν λίγοι, γι' αυτό σε Μητρόπολη αναδείχθηκε η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, Καισάρεια. Μετά από λίγο, όταν οι Χριστιανοί των Ιεροσολύμων αυξήθηκαν, η Επισκοπή Ιεροσολύμων ζήτησε αποκατάσταση της παλαιάς αυτής θέσεως. Το 325 μ.Χ. η Α' Οικουμενική Σύνοδος, διά του 7ου Κανόνος αυτής, όριζε να τιμάται ιδιαίτερα κατά τα αρχαία έθιμα ο Επίσκοπος Αιλίας, δηλαδή Ιεροσολύμων, η δε Μητρόπολη Καισαρείας να διατηρεί το οικείο αξίωμα. Η ασάφεια της διατυπώσεως του Κανόνος προκάλεσε διένεξη μεταξύ του Αγίου Κυρίλλου και του Ακακίου.

Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού ... 17 Μαρτίου

Βιογραφία
Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 - 408 μ.Χ.) και Ονωρίου (395 - 423 μ.Χ.) από ευσεβείς και εύπορους γονείς. Ο πατέρας του Ευφημιανός ήταν συγκλητικός, φιλόπτωχος και συμπαθής, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους ξένους που ήταν πτωχοί. Η γυναίκα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Στη δέησή της να αποκτήσει παιδί, ο Θεός την εισάκουσε. Και τους χάρισε υιό. Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος.



Όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά. Το βράδυ όμως στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα. Παίρνοντας αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί ο Όσιος Αλέξειος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς, ακόμη και τα ιμάτιά του, και, αφού ενδύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ως ένας από τους πτωχούς. Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό.

Οι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν υπηρέτες τους να τον βρουν. Στην αναζήτησή τους έφθασαν μέχρι το ναό της Έδεσσας, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη, φορώντας πτωχά ενδύματα, καθόταν σε μια θύρα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα. Το ίδιο και η νύφη, που φόρεσε τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της.

Ὁ Ἅγιος Σαβίνος ὁ Μάρτυρας 16 Μαρτίου

Ὁ Ἅγιος Σαβίνος ὁ Μάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Σαβίνος ἢ Σαβινιανὸς γεννήθηκε στὴν Ἐρμούπολη τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ εὔπορους καὶ εὐγενεῖς γονεῖς. Διακρίθηκε γιὰ τὸν ἱερό του ζῆλο καὶ τὴν εὐσέβειά του.
Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Διοκλητιανὸς (284-305 μ.Χ.) διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος Ἀρειανὸς ἀναζήτησε τὸν Ἅγιο μὲ σκοπὸ νὰ τὸν συλλάβει, διότι κήρυττε μὲ παρρησία τὸν Χριστό.
Ὅμως οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι τὸν θεωροῦσαν στήριγμα καὶ παραμυθία τους, τὸν ἔπεισαν νὰ προφυλάξει τὴν ζωή του πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος, μαζὶ μὲ ἄλλους εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἔφυγε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκε σὲ κάποιο οἴκημα μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐρμούπολη.
Κάποια μέρα προσῆλθε στὸν Ἅγιο ἕνας πτωχός, ὁ ὁποῖος τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ζήτησε τροφή. Ὁ Ἅγιος τὸν ἐλέησε. Ἐκεῖνος, ὅμως, ὡς ἄλλος Ἰούδας, εἶπε στοὺς εἰδωλολάτρες: «Τί μοῦ δίδετε; Καὶ ἐγὼ θὰ ὑποδείξω σὲ ἐσᾶς τὸν Σαβίνο, ποὺ ζητᾶτε».
Καὶ αὐτοὶ ἔδωσαν σὲ αὐτὸν δυὸ νομίσματα. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἀκολούθησαν ἔφθασαν στὸ οἴκημα, συνέλαβαν τὸν Σαβίνο, τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν ἄρχοντα Ἀρειανό, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος ὁμολόγησε τὸν Χριστό. Τότε τὸν κρέμασαν ἐπὶ ξύλου, τοῦ ἔξυσαν τὶς σάρκες καί, τέλος, τὸν ἔριξαν στὸν ποταμὸ Νεῖλο, ὅπου βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο, τὸ ἔτος 287 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Κηρύξας εὐσεβῶς, ἄσεβων ἐναντίον, τῶν πάντων Ποιητήν, σαρκωθέντα ἀτρέπτως, Σαβίνε παμμακάριστε, ἱερῶς ἠνδραγάθησας, ὅθεν ἔφθασας, πρὸς ἀφθαρσίας χειμάρρουν, τέλος ἁγίον, ἐν ποταμῷ δεδεγμένος, διὸ εὐφημοῦμεν σε.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΜΑΡΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

 

Εὐαγγέλιον Κυριακῆς: Μαρκ. (I' 32,45)

32 Τῷ καιρῷ  ἐκείνω  παραλαβὼν ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν τοὺς δώδεκα μαθητάς ἀυτοῦ, ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, 33 ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, 34 καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. 

35 Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ ᾿Ιάκωβος καὶ ᾿Ιωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. 36 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; 37 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. 38 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; 39 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· 40 τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται. 

41 Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιωάννου. 42 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· 43 οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,

44 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· 45 καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Γίνεται λόγος και περί ελεημοσύνης

Περίληψη ομιλίας εις την Πέμπτην Κυριακήν των Νηστειών:Τα πλοία κρεμούν εις τα πλάγια κώδωνας, δια ν' απομακρύνουν τα απαντώμενα κήτη. Η Εκκλησία είναι το πλοίον του Θεού, έχουσα κώδωνας τους πνευματικούς διδασκάλους, των οποίων η διδαχή εκδιώκει τα πονηρά θηρία, τους δαίμονας. Τούτο προετύπωνον οι κώδωνες, τους οποίους έφερεν η ιερατική στολή του Ααρών. Κύριον στοιχείον της διδαχής είναι το περί νηστείας. Νηστεία είναι η εντολή ζωής υπό του Θεού, ακρασία είναι η εντολή θανάτου υπό του διαβόλου. Η κάθαρσις δια της νηστείας φέρει την θεοπτίαν. Αλλά «ουκ αυτήν καθ' εαυτήν την σωματικήν επαινούμεν νηστείαν, αλλ' ως ενεργούσαν προς έτερα ψυχωφελέστερα». Τα περισσεύματα από της νηστείας πρέπει να διατίθενται εις φιλανθρωπίαν και τούτο αποτελεί το κύριον θέμα της ομιλίας.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Η ασθένεια ως οδός σωτηρίας και η πλάνη της ευθανασίας.

«Ἔλεγον περὶ τοῦ Ἀββᾶ Παμβώ, ὅτι ἐν ἀσθενείᾳ ὢν, οὐκ ἠθέλησε ἀπαλλαγῆναι αὐτῆς, ἀλλ᾽ ἔλεγεν· ἀγαθόν μοι ἐστὶν ἐν ταύτῃ μεῖναι ἕως τέλους.» Γεροντικόν

Η ανθρώπινη ζωή, κατά την ορθόδοξη διδασκαλία, δεν αποτελεί απλή βιολογική ύπαρξη, αλλά ιερό δώρο του Θεού, το οποίο εμπεριέχει σκοπό σωτηριολογικό. Η ασθένεια, όσο οδυνηρή και αν φαίνεται, δεν αντιμετωπίζεται ως κατάρα, αλλά ως μυστήριο παιδαγωγίας και ευκαιρία μετανοίας, ταπεινώσεως και καθάρσεως της καρδιάς. Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι οι δοκιμασίες επιτρέπονται από τον Θεό όχι προς καταστροφή, αλλά προς ωφέλεια, ώστε ο άνθρωπος να απομακρυνθεί από την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας και να στραφεί προς την αιώνια πραγματικότητα.

Ο Αββάς Παμβώ, φωτισμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν επιζήτησε την απαλλαγή από την ασθένεια, διότι διέκρινε το πνευματικό όφελος που αυτή προσέφερε. Η υπομονή μέσα στον πόνο καθαρίζει την καρδιά, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και τον οδηγεί σε βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό. Ο λόγος της Αγίας Γραφής επιβεβαιώνει ότι «ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει» Εβρ. 12,6, ενώ ο Απόστολος Παύλος διαβεβαιώνει ότι «πιστὸς ὁ Θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε» Α΄ Κορ. 10,13. Καμία δοκιμασία δεν υπερβαίνει τα μέτρα που επιτρέπει η θεία πρόνοια για τη σωτηρία της ψυχής.

Η ευθανασία παρουσιάζεται στη σύγχρονη κοινωνία ως πράξη δήθεν αξιοπρέπειας ή ελευθερίας, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί άρνηση του σταυρού που καλείται να σηκώσει ο άνθρωπος. Η Εκκλησία αντιμετωπίζει την αυτοκτονία ως βαθύ πνευματικό τραύμα, διότι αποκόπτει βίαια τον χρόνο μετανοίας που παρέχει ο Θεός. Ο πόνος δεν είναι άνευ νοήματος όταν βιώνεται εν Χριστώ. Ο ψαλμωδός μαρτυρεί «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος» Ψαλμ. 33,20. Η ελπίδα της Εκκλησίας δεν περιορίζεται στην παρούσα ζωή, αλλά εκτείνεται στην αιώνια κοινωνία με τον Θεό.

Η ηρωοποίηση της αυτοκτονίας αποτελεί πνευματική σύγχυση, διότι μετατρέπει την απελπισία σε δήθεν πράξη θάρρους. Η ορθόδοξη παράδοση, αντίθετα, προβάλλει ως ηρωισμό την υπομονή, την καρτερία και την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος δεν σώζεται δια της φυγής από τον πόνο, αλλά δια της μεταμορφώσεώς του μέσα στην αγάπη του Θεού. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδιέξοδο, η πίστη διακρίνει δρόμο σωτηρίας.

Η ασθένεια, όταν βιώνεται με ταπείνωση και προσευχή, γίνεται τόπος συναντήσεως με τη χάρη. Δεν αφαιρεί την αξία της ζωής, αλλά αποκαλύπτει το βάθος της. Ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί τον Θεό ακόμη και όταν δεν κατανοεί το γιατί των δοκιμασιών, διότι «ἐν τῇ ἀσθενείᾳ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ τελειοῦται» Β΄ Κορ. 12,9.

Η αληθινή παρηγοριά δεν βρίσκεται στην άρνηση της ζωής, αλλά στην ελπίδα της Αναστάσεως.

Η ζωή είναι ιερό δώρο και ακόμη και μέσα στον πόνο δεν παύει να είναι τόπος σωτηρίας και αιωνίου προοπτικής.

Παραπομπές και πηγές

Αποφθέγματα Πατέρων, Γεροντικόν, Αββάς Παμβώ

Αγία Γραφή, Επιστολή προς Εβραίους 12,6

Αγία Γραφή, Α΄ Κορινθίους 10,13

Αγία Γραφή, Β΄ Κορινθίους 12,9

Αγία Γραφή, Ψαλμός 33,20

Τί είναι ο Μεγάλος Κανόνας, πότε ψάλλεται, γιατί ονομάστηκε έτσι;

Η Πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών είναι το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστής. Οι ακολουθίες είναι μακρότερες και εκλεκτότερες. Στη συνήθη ακολουθία των λοιπών εβδομάδων προστίθενται δυο νέες μεγάλες ακολουθίες: Την Πέμπτη ο Μεγάλος Κανόνας και το Σάββατο ο Ακάθιστος Ύμνος.

Πότε ψάλλεται ο Μεγάλος Κανόνας;

Ο Μεγάλος Κανόνας ψάλλεται τμηματικά στα απόδειπνα των τεσσάρων πρώτων ημερών της Α’ Εβδομάδας των Νηστειών και ολόκληρος στην ακολουθία του Όρθρου της Πέμπτης της Ε’ εβδομάδας. Στις ενορίες , ωστόσο, ψάλλεται και ανεξάρτητα από τον όρθρο, ως μικρή αγρυπνία, το βράδυ της Τετάρτης μαζί με την ακολουθία του αποδείπνου.

Γιατί ονομάζεται «Μεγάλος»;

Ο Μεγάλος Κανόνας στην μορφή του έχει μια χαρακτηριστική ιδιορρυθμία. Η ιδιορρυθμία του συνίσταται στο ότι συγκρινόμενος προς τους άλλους ομοίους του κανόνες, είναι «μέγας». Μέγας στην απόλυτη του έννοια. Μεγαλύτερος δεν μπορούσε να υπάρξει· και τούτο γιατί ο ποιητής θέλησε να συνθέσει όχι τρία ή τέσσερα τροπάρια για την κάθε ωδή, όπως συνήθως έχουν οι άλλοι κανόνες, αλλά πολύ περισσότερα: τόσα, όσα είναι και όλοι οι στίχοι των ωδών, έτσι ώστε στον καθένα στίχο να αντιστοιχεί και να παρεμβάλλεται κατά την ψαλμωδία από ένα τροπάριο. 250 είναι οι στίχοι των ωδών, 250 και τα τροπάρια του Μ. Κανόνα, ενώ οι συνήθης κανόνες έχουν γύρω στα 30. Σήμερα τα τροπάρια του Μ. Κανόνα είναι κατά 30 περίπου περισσότερα από τα αρχικά. Μεταγενέστεροι υμνογράφοι πρόσθεσαν τροπάρια για την οσία Μαρία την Αιγυπτία και για τον ίδιο τον Ανδρέα.

Ποιός είναι ο ποιητής – δημιουργός του Μεγάλου Κανόνα;

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντες 15 Μαρτίου

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπὸ τὴν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπὸ τὴ Διόσπολη καὶ ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπὸ τὸν Πόντο.
Αὐτοί, ἐνῷ ὑπῆρχε διωγμός, ἀπὸ πόθο γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια τους, ἀπὸ μόνοι τους προσῆλθαν στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλεως τῶν Καισαρέων ποὺ τότε βασάνιζε τοὺς Χριστιανούς. Καὶ ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του, ὁμολόγησαν τοὺς ἑαυτοὺς τους Χριστιανούς. Ὁ ἡγεμόνας τοὺς παρακάλεσε καὶ τοὺς ἀπείλησε πολλὲς φορές, γιὰ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ὑποσχόμενος ὅτι θὰ δώσει δῶρα καὶ ἀξιώματα σὲ αὐτούς, ἂν ὑπακούσουν ἢ θὰ τοὺς τιμωρήσει ἂν δὲν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ τοὺς πείσει νὰ ἔλθουν πρὸς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πατρῴα εὐσέβεια, τοὺς βασάνισε σκληρὰ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισε.
Ἔτσι παρέδωσαν τὶς Ἅγιες ψυχές τους στὸν Κύριο, στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης μεταξὺ τῶν ἐτῶν 284-305 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, πεπυρσευμένος τὸν νοῦν, χορείαν συνήθροισας, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, Ἀγάπιε ἔνδοξε, ὅθεν σὺν τούτοις Μάρτυς, ἀριστεύσας νομίμως, ξίφει τὸν σὸν αὐχένα, σὺν αὐτοὶς ἀπετμήθης, μεθ' ὧν ἐκδυσώπει, δοῦναι ἠμὶν ἄφεσιν.

Όσιος Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας 14 Μαρτίου

Ο όσιος Βενέδικτος γεννήθηκε στη Νουρσία της Ιταλίας και έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του ήταν ευγενείς και πλούσιοι, αλλά και αφοσιωμένα τέκνα της Εκκλησίας. Γι' αυτό και στο παιδί τους, με αγάπη και ταπεινό φρόνημα, εφάρμοσαν τη διαπαιδαγώγηση πού συνιστά ο λόγος του Θεού: «Εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (προς Έφεσίους, στ' 4). Ν' ανατρέφετε, δηλαδή, τα παιδιά σας, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Έτσι και οι γονείς αυτοί ανέθρεψαν το γιο τους Βενέδικτο με θερμότατη ευσέβεια και φρόντισαν να του ανάψουν το ζήλο να εργασθεί σε κάτι μεγάλο και καλό υπέρ της Εκκλησίας. Ο Βενέδικτος όταν ενηλικιώθηκε, πράγματι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των γονέων του. Αφού αποχώρησε σ' ένα φαράγγι στα Απέννινα όρη, επιδόθηκε στην προσευχή και τη μελέτη. Η τόσο αγία ζωή που έκανε, έγινε αιτία να αποκτήσει μεγάλη φήμη στους γύρω ορεινούς πληθυσμούς. Μέσα σε διάστημα είκοσι χρόνων, ήλθαν κοντά του 164 μοναχοί. Οπότε το έτος 540 ίδρυσε μοναστήρι, επάνω στο όρος Cassino. Υπήρξε ιδρυτής του μοναχικού τάγματος των Βενεδικτίνων, που υπάρχει μέχρι και σήμερα στη δυτική Εκκλησία. Ο όσιος Βενέδικτος πέθανε ειρηνικά το έτος 543, σε ηλικία 62 χρονών.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν φερώνυμον κλῆσιν ἀληθεύουσαν ἔδειξας, τοῖς ἀσκητικοῖς σου ἀγῶσι, θεοφόρε Βενέδικτε· υἱός γὰρ εὐλογίας τεθηλώς, ἀρχέτυπον ἐγένου καὶ κανών, τοῖς ἐκ πόθου μιμουμένοις τὴν σὴν ζωήν, καὶ ὁμοφώνως κράζουσι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἀνακομιδὴ τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως 13 Μαρτίου

Μετὰ τὴν κατάπαυση τῆς εἰκονομαχίας καὶ τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος Α’ (842-846 μ.Χ.) εἰσηγήθηκε στοὺς βασιλεῖς Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρα (842-867 μ.Χ.), ὅτι δὲν εἶναι δίκαιο τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου νὰ βρίσκεται μακριά. Ἔτσι ἀπεστάλησαν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου καὶ τῶν αὐτοκρατόρων οἱ ἁρμόδιοι, οἱ ὁποῖοι ἄνοιξαν τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου καὶ βρῆκαν τὸ ἱερὸ σκήνωμα αὐτοῦ ἀκέραιο καὶ ἄθικτο μετὰ δέκα ἐννέα ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμησή του.
Μὲ ἱερὲς ὑμνῳδίες καὶ μεγαλοπρέπεια τὸ ἔβαλαν σὲ βασιλικὴ τριήρη καὶ τὸ ἔφεραν στὴ Βασιλεύουσα. Ὅταν τὸ βασιλικὸ πλοῖο προσέγγισε στὸν πορθμὸ τῆς Ἀκροπόλεως, ἐξῆλθαν μὲ λαμπάδες ὁ αὐτοκράτορας καὶ ἡ σύγκλητος γιὰ νὰ προϋπαντήσουν τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ ὁποῖο συνόδευσαν στὴν Ἁγία Σοφία.
Ἀπὸ ἐκεῖ, τὸ ἔτος 846 μ.Χ., τὸ κατέθεσαν στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ (2 Ἰουνίου).
Ἐκεῖ ἐκκλησιαζόταν τὴ Δευτέρα τοῦ Πάσχα ὁ αὐτοκράτορας, ὁ ὁποῖος πρὸ τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου ἄναβε κεριὰ καὶ προσευχόταν.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.
Θήκη ἔνθεος, καὶ ζωῆς πλήρης, ἀναδέδεικται, τὴ Ἐκκλησία, ἡ σορὸς τῶν μυριπνόων λειψάνων σου ἧς τὴ σεπτὴ κομιδῆ κομιζόμεθα, τᾶς δωρεᾶς Νικηφόρε τοῦ Πνεύματος. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος Σιγριανὴς 12 Μαρτίου

Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε περὶ τὸ ἔτος 760 μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὴν Θεοδότη. Σὲ ἡλικία ὀκτὼ ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ μητέρα του ἀνέλαβε τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἀνατροφῆς, τῆς διαπαιδαγωγήσεως καὶ τῆς μορφώσεως τοῦ υἱοῦ της Θεοφάνους.
Ὁ Ὅσιος, κατὰ παράκληση τῆς μητέρας του, νυμφεύθηκε σὲ νεαρὴ ἡλικία τὴν εὐσεβῆ καὶ πλούσια Μεγαλῶ. Ὁ γάμος αὐτός, ποὺ ἦταν ἀντίθετος γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωὴ ποὺ ἐπιθυμοῦσε ὁ Ὅσιος, διαλύθηκε. Ἡ μὲν σύζυγος αὐτοῦ ἔγινε μοναχὴ στὴ μονὴ τῆς Πριγκίπου καὶ μετονομάσθηκε Εἰρήνη, ὁ δὲ Ὅσιος κατέφυγε, τὸ 781 μ.Χ., στὴ μονὴ τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ στὴ Σιγριανὴ καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου αὐτῆς.
Ἀπὸ τὴ μονὴ αὐτή, ὡς λόγιος καὶ ἐνάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζὶ μὲ ἄλλους ἡγουμένους διαπρεπεῖς, τὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Σακουδίωνος Πλάτωνα, τοὺς μοναχοὺς Νικηφόρο καὶ Νικήτα ἀπὸ τὴ μονὴ Μηδικίου, τὸ μοναχὸ Χριστόφορο ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Μικροῦ Ἀγροῦ, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιος, τὸ ἔτος 787 μ.Χ.
Ὅταν ἐπανῆλθε στὴ μονή του, ἐγκατέστησε ἡγούμενο τὸν μοναχὸ Στρατήγιο καὶ ἐκεῖνος ἀποσύρθηκε στὴν ἀπέναντι νῆσο Καλώνυμον, ὅπου ἵδρυσε μεγάλη μονὴ καὶ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ ἑξαετία, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν καλλιγραφία καὶ τὶς συγγραφές. Ἀλλὰ ἀτυχῶς ἡ ὑγεία του προσβλήθηκε ἀπὸ ὀξεῖα λιθίαση. Σὲ αὐτὴ τὴν χαλεπὴ κατάσταση δὲν παρέλειψε νὰ μεταβεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν προσκλήθηκε ὑπὸ τοῦ Λέοντος τοῦ
Ἀρμενίου (813-820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος προσπάθησε διὰ τοῦ Πατριάρχη Ἰωσὴφ τοῦ εἰκονομάχου νὰ ἑλκύσει αὐτὸν στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ὅσιος φυσικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ μία τέτοια πρόταση καὶ νὰ προδώσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι τὸν ἔκλεισαν σὲ σκοτεινὸ μέρος καὶ στὴν συνέχεια τὸν ἐξόρισαν στὴ Σαμοθράκη, ὅπου μετὰ ἀπὸ εἴκοσι τρεῖς ἡμέρες κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 815 ἢ κατ’ ἄλλους τὸ 818 μ.Χ. Ἀργότερα οἱ μαθητές του μετεκόμισαν τὰ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ. Τὸ ἔτος 822 μ.Χ., στὴ μονή του, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ, ὅπως καὶ τὴ Μεγάλη Ἐκκλησία.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεῶ τῷ ἐν σώματι, ἐπιφανέντι ἠμίν, ὁσίως ἐλάτρευσας δι' ἐνάρετου ζωῆς, Θεόφανες Ὅσιε, πᾶσαν γὰρ τὴν προσοῦσαν, ὕπαρξιν ἀπορρίψας, ἄθλους ὁμολογίας, τὴ ἀσκήσει συνάπτεις, ἐντεῦθεν δι' ἀμφοτέρων, φαίνεις τοὶς πέρασι.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΛΚΥΕΙ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΝ

«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» Λουκ. 18,14

«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» Ψαλμ. 50,19

Η ευαγγελική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου αποτελεί αφετηρία πνευματικής αφυπνίσεως, διότι αποκαλύπτει την διαφορά μεταξύ εξωτερικής ευσεβείας και εσωτερικής αληθείας. Δύο άνθρωποι ανέρχονται στον ναό για να προσευχηθούν, όμως η προσευχή τους δεν έχει το ίδιο πνευματικό βάθος. Ο Φαρισαίος απαριθμεί τα έργα του, θεωρώντας ότι η δικαίωση αποτελεί αποτέλεσμα προσωπικής επιτυχίας. Ο Τελώνης, συντετριμμένος από την επίγνωση της πτώσεώς του, δεν παρουσιάζει έργα ούτε επιχειρήματα, αλλά μόνο κραυγή μετανοίας. Η στάση του σώματος του αποκαλύπτει την κίνηση της ψυχής. Δεν τολμά να υψώσει το βλέμμα, διότι η καρδιά του στέκεται ενώπιον του Θεού με αίσθηση αληθείας.

Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι η δικαίωση δεν απορρέει από την σύγκριση με τους άλλους, αλλά από την ταπείνωση που γεννά η αυτογνωσία. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τα τραύματα της ψυχής του παύει να κατηγορεί τον πλησίον και στρέφεται προς την θεραπεία. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπερηφάνεια ακυρώνει ακόμη και τα μεγαλύτερα έργα αρετής, ενώ η ταπείνωση καθαγιάζει και την πιο απλή επίκληση του θείου ελέους. Η προσευχή του Τελώνου γίνεται πρότυπο πνευματικής ζωής, διότι δεν στηρίζεται στην αυτάρκεια αλλά στην φιλανθρωπία του Θεού.

Το αληθινό νόημα της ταπείνωσης δεν είναι η εξωτερική

Η διάκριση της καρδιάς και η πλάνη της επιθυμίας.

«Μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Α΄ Κορ. 15,33)

«Καρδία καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 50,12)

Ο άνθρωπος του Θεού δεν χάνει την κλήση του σε μία στιγμή, αλλά την αποδυναμώνει σταδιακά, όταν επιτρέπει στην καρδιά του να ελκύεται από ό,τι δεν συμφωνεί με το θέλημα του Θεού. Ο Σαμψών δεν στερήθηκε την δύναμη επειδή ο Θεός έπαυσε να ενεργεί, αλλά επειδή ο ίδιος απομακρύνθηκε από την διάκριση και προσκολλήθηκε σε επιλογές που αντιστρατεύονταν τον αγιασμό της ζωής του. Η Γραφή αποκαλύπτει ότι πριν από την Δαλιδά υπήρξε άλλη γυναίκα αλλόφυλη, η οποία επίσης στάθηκε αφορμή πτώσεως. Και οι δύο προέρχονταν από λαό εχθρικό προς την διαθήκη του Θεού, γεγονός που φανερώνει όχι απλώς μία ανθρώπινη αδυναμία, αλλά μία επαναλαμβανόμενη κλίση προς εκείνο που δεν συνέφερε την πνευματική του πορεία.

Ο Σαμψών υπήρξε αφιερωμένος εκ κοιλίας μητρός, σκεύος εκλογής και όργανο της θείας πρόνοιας. Η χάρις τον περιέβαλλε, η δύναμις του Θεού τον ενίσχυε και η αποστολή του ήταν σαφώς προσδιορισμένη. Ωστόσο, η επιθυμία των οφθαλμών και η ευχαρίστηση του φαινομένου τον οδήγησαν σε επιλογές που δεν είχαν ως κριτήριο το θέλημα του Θεού αλλά την πρόσκαιρη ευαρέσκεια. Όταν ο άνθρωπος επιμένει να πορεύεται σύμφωνα με το ίδιο του το θέλημα, ακόμη και

Η Σιωπή που σώζει τον αδελφό.

«Θου, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου.» Ψαλμός 140:3

Η πνευματική ζωή της Εκκλησίας θεμελιώνεται επάνω στην εσωτερική κάθαρση της καρδιάς και στην προσεκτική φύλαξη της γλώσσης. Ο λόγος του ανθρώπου δύναται να γίνει όργανο χάριτος ή όπλο τραυματισμού. Όταν η κρίση και η κατάκριση εισέρχονται στον νου, η ψυχή απομακρύνεται από την αγάπη και από την εν Χριστώ κοινωνία. Ο λόγος των Πατέρων διδάσκει ότι η σιωπή δεν αποτελεί απλή αποχή από ομιλία, αλλά ενεργό πνευματικό έργο, καρπό ταπεινώσεως και διάκρισης.

Ο αββάς Αγάθων, φωτισμένος από την εμπειρία της χάριτος, έδειξε με την πράξη του ότι η αληθινή μετάνοια δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά επεκτείνεται και προς τον αδελφό. Όταν άκουσε τους Πατέρες να κατακρίνουν εκείνον που έπεσε σε αμαρτία, δεν ύψωσε φωνή ελέγχου ούτε επιχείρησε να επιβάλει τη γνώμη του. Προτίμησε να αναλάβει ο ίδιος το βάρος της ευθύνης, ώστε να σβήσει τη φωτιά της καταλαλιάς και να διαφυλάξει την ειρήνη της αδελφότητας. Με τον τρόπο αυτό εφάρμοσε το αποστολικό πνεύμα της αγάπης, όπως μαρτυρείται στις Πράξεις των Αποστόλων, όπου οι πιστοί είχαν «καρδίαν μίαν και ψυχήν μίαν» και δεν επιζητούσαν δικαίωση, αλλά ενότητα.

 

Η πατερική εμπειρία αποκαλύπτει ότι όποιος καλύπτει το σφάλμα του αδελφού του, καλύπτεται από το έλεος του Θεού. Η ταπείνωση του αββά Αγάθωνος δεν ήταν εξωτερική στάση, αλλά καρπός βαθιάς γνώσεως της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο άνθρωπος που γνωρίζει την πτώση του δεν σπεύδει να καταδικάσει τον άλλον, διότι βλέπει μέσα του την

Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων 11 Μαρτίου εκάστου έτους.

 Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας.

Ο Άγιος Σωφρόνιος γεννήθηκε στην Δαμασκό της Συρίας περί το έτος 580 μ.Χ. και ήταν υιός ευσεβών και ενάρετων γονέων, του Πλινθά και της Μυρούς. Λόγω της καταγωγής του αποκαλείται και Δαμασκηνός. Κατά την νεαρή του ηλικία επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και εκάρη μοναχός στη μονή του αββά Θεοδοσίου, όπου συνδέθηκε πνευματικά με τον εκεί ασκούμενο Ιωάννη τον Μόσχο, από τον οποίο διδάχθηκε πολλά. Με την συνοδεία αυτού επισκέφθηκε την Αίγυπτο, όπου συνδέθηκε με τον κύκλο του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος (βλέπε 12 Νοεμβρίου) και τη Ρώμη. Τότε πέθανε και ο Ιωάννης ο Μόσχος (620 μ.Χ.). Ο Σωφρόνιος μετακόμισε το λείψανο αυτού στα Ιεροσόλυμα και, αφού τα ενταφίασε στη μονή του Οσίου Θεοδοσίου, επανέκαμψε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί προσβλήθηκε τότε από ανίατη ασθένεια των οφθαλμών. Επισκέφθηκε τότε το ναό των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου στο Αμπουκίρ και θεραπεύθηκε. Το θαύμα αυτό περιέλαβε σε εγκώμιό του προς τους Αγίους αυτούς.

Στην συνέχεια επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα να προσεταιρισθεί τον Πατριάρχη Σέργιο Α' (610 - 638 μ.Χ.) στις θέσεις του κατά των Μονοφυσιτών και να εκφράσει τις διαφωνίες του κατά του ενωτικού σχεδίου, το οποίο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος ο από Φάσιδος (630 - 643 μ.Χ.) ετοίμαζε για να σιγάσει την διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών. Αλλά απέτυχε και απογοητευμένος επανήλθε στα Ιεροσόλυμα.

Όταν πέθανε ο Άγιος Μόδεστος (βλέπε 16 Δεκεμβρίου), Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο Άγιος Σωφρόνιος, για την υπερβάλλουσα αρετή του, ανήλθε το έτος 634 μ.Χ. στον πατριαρχικό θρόνο της Σιωνίτιδος Εκκλησίας. Η κατάσταση ήταν θλιβερή. Εσωτερικά η Ορθοδοξία υπέφερε από την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Εξωτερικά οι Άραβες περιέσφιγγαν την πόλη των Ιεροσολύμων. Ήδη κατείχαν τη Βηθλεέμ και ο Άγιος Σωφρόνιος μη δυνάμενος, κατά τον Δεκέμβριο του έτους 634 μ.Χ., να μεταβεί εκεί για να γιορτάσει την γέννηση του Θεανθρώπου, θρηνεί. Για την αποκατάσταση κάποιας ηρεμίας στο ποίμνιό του, συγκαλεί Σύνοδο και καταδικάζει τον Μονοφυσιτισμό. Για την απόκρουση των Αράβων οργανώνει την άμυνα της πόλεως. Το έτος 637 μ.Χ. όμως αναγκάζεται να παραδώσει την πόλη των Ιεροσολύμων στον χαλίφη Ομάρ.

Ο Άγιος Σωφρόνιος κοιμήθηκε με ειρήνη το επόμενο έτος, 638 μ.Χ.

Το συγγραφικό του έργο είναι σαφώς και καθαρά ποιητικό. Διακρίθηκε κυρίως στην συγγραφή ιδιομέλων και του βίου των Αγίων Αναργύρων, Ιωάννου του Ελεήμονος και Μαρίας της Αιγυπτίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Σωφρόνιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Γέροντας Μεθόδιος ..νέα ταυτότητα και Π.Α.ποιά είναι η άποψη των Αγίων Πατέρων κ.α. 28 /5/2025 ν.ημ.

 Μία μικρή συνέντευξη που είχαμε την τιμή να παραχωρήσει στον σύλλογο μας¨Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο Καβάλας" ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος σχετικά με την νέα ταυτότητα και τον Π.Α. στις 15/5/2025 κατά το Ορθόδοξο εορτολόγιο παραμονή της μεγάλης εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αφιερωμένο σε όλους τους κακεντρεχείς οι οποίοι διαδίδουν ότι η Ι.Μ.Εσφιγμένου και ο γέροντας Μεθόδιος σταμάτησε τον αγώνα ενάντια στα συστήματα του αντιχρίστου.

 

Παρασκευή προσφόρου στην Ι.Μ.Εσφιγμένου με τον γέροντα Μεθόδιο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό.

 Ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου γέροντας Μεθόδιος μας φιλοξένησε στο προσφοριό για να μας δείξει πως γίνετε το πρόσφορο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό μαζί με ακόμη 3 μοναχούς..Ξεκινήσαμε λίγο πρίν τον όρθρο στις 3πμ κοσμική ώρα (6:30 πμ βυζαντινή την οποία ακολουθεί η μονή) και φτάσαμε το πρωί στις 6πμ για να φουρνίσουμε τα πρόσφορα μόλις ξεκινούσε η Θεία Λειτουργία όπως θα ακούσετε και το τάλαντο να χτυπάει.Να μας συγχωρέσετε για την όχι και τόσο τέλεια εικόνα και ήχο ,αλλά τα μέσα μας ήταν μια γκαζόλαμπα και το κινητό τηλέφωνο.Απλά θέλαμε να σας μεταφέρουμε αυτό που ζήσαμε και εμείς έστω και με αυτόν τον τρόπο.Ελπίζουμε να το απολαύσετε.

 

 ΕΑΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ "ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΙΣΤΟΥ".

Η Κλίμακα της Πορείας προς το Φως.

«Ἀναβαίνομεν βαθμηδὸν, ἀδελφοί, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, καὶ ἐκ δόξης εἰς δόξαν.» Ιωάννης ο Σιναΐτης.

Η πνευματική ζωή δεν γνωρίζει βιασύνη, ούτε δέχεται την υπερηφάνεια των μεγάλων αλμάτων. Ο δρόμος της σωτηρίας μοιάζει με κλίμακα απλή και σιωπηλή, όπου κάθε σκαλοπάτι αποκτά νόημα μόνο όταν πατηθεί με ταπείνωση. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η άνοδος δεν είναι έργο στιγμής αλλά καρπός αγώνα, επιμονής και εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.

Κάθε ημέρα που μας χαρίζεται είναι μία νέα ευκαιρία να σηκώσουμε τον νου λίγο ψηλότερα από τη γη, να καθαρίσουμε την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου και να στραφούμε προς την ειρήνη που δεν φαίνεται αλλά βιώνεται. Η υπομονή γίνεται ρίζα της ελπίδας και η αγάπη φωτίζει τα σκαλοπάτια που δεν φαίνονται ακόμη. Δεν ζητείται τελειότητα, αλλά πιστότητα στον αγώνα.

Οι πτώσεις δεν είναι τέλος της πορείας, αλλά υπενθύμιση της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανάγκης για μετάνοια. Ακόμη και εκείνοι που γλιστρούν καλούνται να σηκωθούν, διότι η θεία ευσπλαχνία δεν παύει να προσκαλεί τον άνθρωπο σε επιστροφή. Όπως ο προφήτης λέγει «ἑπτὰκις πίπτει ὁ δίκαιος καὶ ἀνίσταται», η ελπίδα δεν εγκαταλείπει εκείνον που στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό.

Ο Χριστός στέκει στην κορυφή της κλίμακος ως φως που δεν δύει. Δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται, αλλά ευλογεί κάθε μικρό βήμα που γίνεται με ειλικρίνεια. Η άνοδος δεν μετριέται με κατορθώματα αλλά με καθαρότητα καρδιάς. Εκείνος που επιμένει, ακόμη και με αργό βήμα, προχωρεί ασφαλέστερα από εκείνον που τρέχει με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Σήμερα ας γίνει ένα μικρό βήμα προς το φως. Ένα βήμα σιωπηλό, ίσως αθέατο στους ανθρώπους, αλλά πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεται με ταπείνωση γίνεται αιώνια μνήμη ενώπιον της αγάπης Του.

Η άνοδος αρχίζει από την καρδιά που δεν απελπίζεται.