«Ἔλεγον περὶ τοῦ Ἀββᾶ Παμβώ, ὅτι ἐν ἀσθενείᾳ ὢν, οὐκ ἠθέλησε ἀπαλλαγῆναι αὐτῆς, ἀλλ᾽ ἔλεγεν· ἀγαθόν μοι ἐστὶν ἐν ταύτῃ μεῖναι ἕως τέλους.» Γεροντικόν
Η ανθρώπινη ζωή, κατά την ορθόδοξη διδασκαλία, δεν αποτελεί απλή βιολογική ύπαρξη, αλλά ιερό δώρο του Θεού, το οποίο εμπεριέχει σκοπό σωτηριολογικό. Η ασθένεια, όσο οδυνηρή και αν φαίνεται, δεν αντιμετωπίζεται ως κατάρα, αλλά ως μυστήριο παιδαγωγίας και ευκαιρία μετανοίας, ταπεινώσεως και καθάρσεως της καρδιάς. Οι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι οι δοκιμασίες επιτρέπονται από τον Θεό όχι προς καταστροφή, αλλά προς ωφέλεια, ώστε ο άνθρωπος να απομακρυνθεί από την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας και να στραφεί προς την αιώνια πραγματικότητα.
Ο Αββάς Παμβώ, φωτισμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν επιζήτησε την απαλλαγή από την ασθένεια, διότι διέκρινε το πνευματικό όφελος που αυτή προσέφερε. Η υπομονή μέσα στον πόνο καθαρίζει την καρδιά, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και τον οδηγεί σε βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό. Ο λόγος της Αγίας Γραφής επιβεβαιώνει ότι «ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει» Εβρ. 12,6, ενώ ο Απόστολος Παύλος διαβεβαιώνει ότι «πιστὸς ὁ Θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε» Α΄ Κορ. 10,13. Καμία δοκιμασία δεν υπερβαίνει τα μέτρα που επιτρέπει η θεία πρόνοια για τη σωτηρία της ψυχής.
Η ευθανασία παρουσιάζεται στη σύγχρονη κοινωνία ως πράξη δήθεν αξιοπρέπειας ή ελευθερίας, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί άρνηση του σταυρού που καλείται να σηκώσει ο άνθρωπος. Η Εκκλησία αντιμετωπίζει την αυτοκτονία ως βαθύ πνευματικό τραύμα, διότι αποκόπτει βίαια τον χρόνο μετανοίας που παρέχει ο Θεός. Ο πόνος δεν είναι άνευ νοήματος όταν βιώνεται εν Χριστώ. Ο ψαλμωδός μαρτυρεί «πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος» Ψαλμ. 33,20. Η ελπίδα της Εκκλησίας δεν περιορίζεται στην παρούσα ζωή, αλλά εκτείνεται στην αιώνια κοινωνία με τον Θεό.
Η ηρωοποίηση της αυτοκτονίας αποτελεί πνευματική σύγχυση, διότι μετατρέπει την απελπισία σε δήθεν πράξη θάρρους. Η ορθόδοξη παράδοση, αντίθετα, προβάλλει ως ηρωισμό την υπομονή, την καρτερία και την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Ο άνθρωπος δεν σώζεται δια της φυγής από τον πόνο, αλλά δια της μεταμορφώσεώς του μέσα στην αγάπη του Θεού. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδιέξοδο, η πίστη διακρίνει δρόμο σωτηρίας.
Η ασθένεια, όταν βιώνεται με ταπείνωση και προσευχή, γίνεται τόπος συναντήσεως με τη χάρη. Δεν αφαιρεί την αξία της ζωής, αλλά αποκαλύπτει το βάθος της. Ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί τον Θεό ακόμη και όταν δεν κατανοεί το γιατί των δοκιμασιών, διότι «ἐν τῇ ἀσθενείᾳ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ τελειοῦται» Β΄ Κορ. 12,9.
Η αληθινή παρηγοριά δεν βρίσκεται στην άρνηση της ζωής, αλλά στην ελπίδα της Αναστάσεως.
Η ζωή είναι ιερό δώρο και ακόμη και μέσα στον πόνο δεν παύει να είναι τόπος σωτηρίας και αιωνίου προοπτικής.
Παραπομπές και πηγές
Αποφθέγματα Πατέρων, Γεροντικόν, Αββάς Παμβώ
Αγία Γραφή, Επιστολή προς Εβραίους 12,6
Αγία Γραφή, Α΄ Κορινθίους 10,13
Αγία Γραφή, Β΄ Κορινθίους 12,9
Αγία Γραφή, Ψαλμός 33,20
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.