«Δόξα τω ενοικήσαντι εν σοί, δόξα τω προελθόντι εκ σού, δόξα τω ελευθερώσαντι ημάς διά του τόκου σου». Ο λόγος της Εκκλησίας υμνεί την Υπεραγία Θεοτόκο ως το αγιασμένο σκεύος της ενανθρωπήσεως του Λόγου, ως την Παρθένο εκείνη διά της οποίας ο Κτίστης εδέχθη να βαστασθεί εν χρόνω και χώρω, φανερώνοντας την άμετρη συγκατάβασιν της θείας αγάπης. Εκείνη, αι χείρες της οποίας εκράτησαν τον σαρκωθέντα Χριστόν, γίνεται ακατάπαυστος πρέσβειρα και θερμή μεσίτρια υπέρ του ανθρωπίνου γένους, ικετεύουσα αδιαλείπτως τον Υιόν της διά την λύτρωσιν ημών εκ πειρασμών, παθών και κινδύνων.
Η εκκλησιαστική εμπειρία μαρτυρεί ότι η μνήμη της Θεοτόκου γλυκαίνει την καρδίαν και μεταμορφώνει τον άνθρωπον εκ του σκότους εις το φως. Όταν η ψυχή, τραυματισμένη εκ των αγώνων της ζωής, εισέλθει εις το ταπεινόν ρημοκκλήσιον και σταθεί ενώπιον της ιεράς εικόνος της Παναγίας, τότε η πικρία υποχωρεί και η θεία παράκλησις ενεργεί μυστικώς. Ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του ειρήνην ανερμήνευτον, χαράν η οποία δεν εξαρτάται από τα πρόσκαιρα, αλλά αναβλύζει εκ της παρουσίας της Χάριτος.
Η θέα της σεπτής μορφής της Μητρός του Θεού καθίσταται πνευματική παρηγορία και δύναμις. Το δάκρυ μετατρέπεται εις χαμόγελο, η αδυναμία εις ανδρείαν, η σκληρότης εις φιλανθρωπίαν. Όστις ενθυμείται την Θεοτόκον και επικαλείται την προστασίαν της, οδηγείται εις έργα αγάπης, εις διάθεσιν ελεημοσύνης, εις ταπείνωσιν παιδικήν και καθαρότητα καρδίας. Η μνήμη της γίνεται πνευματικόν άρωμα, ως τριαντάφυλλον ευωδιάζον, το οποίον ανακαινίζει τον έσω άνθρωπον και τον οδηγεί εις ζωήν εν Χριστώ.
Όποιος συλλογίζεται με ευλάβειαν την Μητέρα του Θεού, ευρίσκεται υπό την σκέπην της αρετής και αναπαύεται εν τη προστασία της. Διότι η Παναγία, ως Μήτηρ της Ζωής, οδηγεί πάντοτε προς τον Υιόν της, ο Οποίος είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Η τιμή προς την Θεοτόκον δεν αποτελεί απλώς έκφρασιν ευλαβείας, αλλά οδόν σωτηρίας, διότι διά της μεσιτείας της εφανερώθη εις τον κόσμον η ελευθερία από την δουλείαν της αμαρτίας.
Η καρδία που στρέφεται προς την Παναγία ευρίσκει παρηγορίαν εις τους πόνους, ενίσχυσιν εις τους πειρασμούς και ελπίδα εις τους κινδύνους. Εκεί αναπαύεται ως τέκνον εις την μητρικήν αγκάλην, γευόμενον την ειρήνην του Θεού, η οποία υπερέχει πάσαν διάνοιαν.
Παναγία Μητέρα, σκέπε τους προστρέχοντας προς σε με πίστη και ταπείνωση.
Παραπομπές και πηγές
Λουκ. 1, 43
Ιω. 2, 5
Ψαλμ. 44, 11-12
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Λόγος εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Ομιλία εις τα Εισόδια της Θεοτόκου
Ιερόν Πηδάλιον
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.