«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰωάν. 11,25). Η Εκκλησία, πλησιάζοντας προς το τέλος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καλεί τον άνθρωπο να εμβαθύνει στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου, όχι ως φιλοσοφική έννοια, αλλά ως υπαρξιακή πραγματικότητα που φωτίζεται από την παρουσία του Θεανθρώπου. Η ανάσταση του Λαζάρου δεν αποτελεί απλώς ένα θαύμα ιστορικό, αλλά προτύπωση της κοινής αναστάσεως και μαρτυρία ότι ο Θεός δεν ενεργεί σύμφωνα με την ανθρώπινη βιασύνη, αλλά με τη θεία οικονομία της σωτηρίας.
Ο πόνος των αδελφών του Λαζάρου, η καθυστέρηση της ανθρώπινης προσδοκίας και η φαινομενική σιωπή του Θεού αποκαλύπτουν μια βαθύτερη παιδαγωγία. Ο Χριστός επιτρέπει να φανερωθεί το όριο της ανθρώπινης ελπίδας, ώστε να αναδειχθεί η απεριόριστη δύναμη της θείας χάριτος. «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, πάντα ὅσα ἠθέλησε ἐποίησε» (Ψαλμ. 134,6). Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει τέλος, ο Θεός φανερώνει αρχή. Εκεί όπου η καρδιά νομίζει ότι χάθηκε η ελπίδα, η Πρόνοια εργάζεται μυστικά.
Το Σάββατο του Λαζάρου φανερώνει την εξουσία του Χριστού επί του θανάτου, ενώ η είσοδος στα Ιεροσόλυμα αποκαλύπτει τον Βασιλέα της δόξης, ο οποίος δεν έρχεται με κοσμική ισχύ, αλλά με ταπείνωση. «Ἰδοὺ ὁ Βασιλεύς σου ἔρχεται πραῢς» (Ζαχ. 9,9). Η Εκκλησία οδηγεί τον πιστό να κατανοήσει ότι η σωτηρία δεν πραγματώνεται με εξωτερικές πράξεις μόνο, αλλά με εσωτερική μεταβολή, με κάθαρση της καρδίας, με επιστροφή από την πλάνη των λογισμών στην απλότητα της πίστεως.
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν αποτελεί απλώς μία χρονική περίοδο του εκκλησιαστικού έτους, αλλά είσοδο στο μυστήριο της θείας αγάπης, η οποία φθάνει έως τον Σταυρό. «Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον» (Ψαλμ. 50,19). Ο άνθρωπος καλείται να αφήσει τα βάρη της μνησικακίας, της υπερηφανείας και της φιλαυτίας, ώστε να δεχθεί μέσα του το φως της Αναστάσεως. Η πνευματική προετοιμασία δεν είναι τύπος εξωτερικός, αλλά οδός θεραπείας της ψυχής, πορεία από το σκοτάδι στο φως.
Η ανάσταση δεν προσεγγίζεται χωρίς σταυρική διάθεση. Η καρδιά που επιθυμεί να συναντήσει τον Αναστάντα, προηγουμένως μαθαίνει να ταπεινώνεται, να συγχωρεί, να ελπίζει εκεί όπου η ανθρώπινη λογική αδυνατεί. Διότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο ούτε όταν όλα φαίνονται σιωπηλά. Η θεία παρουσία δεν έρχεται ποτέ αργά, αλλά την κατάλληλη στιγμή, ώστε να φανερωθεί ότι η ελπίδα δεν εδράζεται στις περιστάσεις, αλλά στον ίδιο τον Χριστό.
Μέσα σε αυτή την ιερή περίοδο, η Εκκλησία προσφέρει στον πιστό την ευκαιρία μιας νέας αρχής. Η επιστροφή στον Θεό δεν είναι απλή συναισθηματική κίνηση, αλλά υπαρξιακή μεταστροφή, η οποία ανακαινίζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί στην εμπειρία της Αναστάσεως ήδη από την παρούσα ζωή. Όποιος εισέρχεται συνειδητά σε αυτή την πορεία, ανακαλύπτει ότι ο χρόνος της σωτηρίας δεν χάνεται ποτέ, διότι η θεία αγάπη παραμένει πάντοτε ενεργή και προσκαλεί τον άνθρωπο σε κοινωνία ζωής.
Η πορεία προς το Πάσχα γίνεται πρόσκληση σε εσωτερική εγρήγορση και αναγέννηση, ώστε η καρδιά να γίνει τόπος παρουσίας της χάριτος. Εκεί όπου ο άνθρωπος αφήνει τον παλαιό εαυτό, αρχίζει ήδη να ανατέλλει η χαρά της Αναστάσεως.
Η πορεία προς την Ανάσταση αρχίζει από την ταπείνωση της καρδιάς.
Αγία Γραφή
Κατά Ιωάννην 11,25
Ψαλμός 134,6
Ψαλμός 50,19
Ζαχαρίας 9,9
Πράξεις Αποστόλων 2,24
Πατερικές πηγές
Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ερμηνεία εις το Κατά Ιωάννην
Κύριλλος Αλεξανδρείας, Υπομνήματα εις το Ευαγγέλιον Ιωάννου
Ιερό Πηδάλιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.