«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι», διδάσκει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο. Και αλλού βεβαιώνει ότι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν». Ο λόγος αυτός δεν είναι απειλή, αλλά πρόσκληση σε ελευθερία. Η πορεία προς τον Θεό δεν είναι δρόμος εύκολος ούτε πλατύς. Είναι αγώνας, είναι άσκηση, είναι καθημερινή υπέρβαση του εγωισμού και των φόβων.
Στην πνευματική ζωή, δεν είναι όλοι έτοιμοι να βαδίσουν μαζί μας. Υπάρχουν ψυχές που συμπορεύονται και στηρίζουν, και άλλες που αδυνατούν να κατανοήσουν τον αγώνα. Εκείνος όμως που δεν μπορεί να σηκώσει τον δικό του σταυρό, ας μη βαραίνει τον σταυρό του άλλου. Αν δεν έχει δύναμη να ενισχύσει, ας μην αποδυναμώνει. Αν δεν μπορεί να υψωθεί προς τον ουρανό, ας μη σύρει τον αδελφό προς τη γη. Διότι κάθε ψυχή έχει προορισμό αιώνιο, και ο προορισμός αυτός δεν είναι να προσγειωθεί στην απελπισία, αλλά να αναστηθεί στην ελπίδα.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι τίποτε δεν πληγώνει τόσο την ψυχή όσο η αποθάρρυνση στον αγώνα της αρετής. Όταν κάποιος αγωνίζεται να κρατήσει την πίστη, την καθαρότητα, την ελπίδα και την αγάπη, χρειάζεται ενίσχυση, όχι ειρωνεία. Χρειάζεται προσευχή, όχι υπονόμευση. Αν δεν μπορούμε να γίνουμε φως, ας μη γινόμαστε σκιά.
Η ελευθερία της ψυχής δεν είναι αυθαιρεσία, αλλά απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας. Είναι το θάρρος να ζει κανείς σύμφωνα με τον ηθικό νόμο που ο Θεός έγραψε στην καρδιά του ανθρώπου. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αναφέρει ότι ο άνθρωπος πλαστής κατ’ εικόνα Θεού φέρει μέσα του τον φυσικό νόμο της αρετής. Όταν τον ακολουθεί, βιώνει ειρήνη. Όταν τον προδίδει, σκοτίζεται.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος συλλογίζεται το μυστήριο της ζωής, τόσο περισσότερο γεμίζει θαυμασμό. Η πρόνοια του Θεού από επάνω και ο ηθικός νόμος μέσα του γίνονται δύο αδιάσειστοι μάρτυρες ότι δεν πορεύεται μόνος. Η ευλογία του Θεού σκεπάζει, και η συνείδηση φωτίζει. Αυτή η διπλή μαρτυρία γεννά ευλάβεια, ταπείνωση και ευγνωμοσύνη.
Ο πνευματικός αγώνας δεν ζητεί να σύρουμε άλλους πίσω, ούτε να επιβάλουμε τον ρυθμό μας. Ζητεί να κρατούμε σταθερά την πορεία μας προς τον Χριστό. Όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει, ας αφήσει ελεύθερο τον αδελφό να βαδίσει. Διότι στην οδό της σωτηρίας, η μεγαλύτερη αγάπη είναι να μη σταθούμε εμπόδιο στην πορεία του άλλου προς τον Θεό.
Εκείνος που βαδίζει με πίστη, ελπίδα και αγάπη δεν ζητεί να εξουσιάσει, αλλά να σωθεί. Και όσο η καρδιά μένει προσηλωμένη στην ευλογία του Θεού και στον άγιο νόμο που φωτίζει το εσωτερικό της, καμία ανθρώπινη πίεση δεν μπορεί να στερήσει την αληθινή ελευθερία. Διότι όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί είναι η ελευθερία.
Μια ψυχή που επιλέγει τη στενή οδό, ακόμη κι αν πορεύεται μόνη, δεν είναι ποτέ μόνη. Κάτω από τον ουρανό της θείας πρόνοιας και μέσα στο φως της καθαρής συνείδησης, συνεχίζει τον αγώνα της με ειρήνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.