«Ουδέν γαρ οὕτω ψυχρὸν ὡς χριστιανὸς μὴ μεριμνῶν περὶ τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας», διδάσκει ο Ιερός Χρυσόστομος, και ο λόγος του στέκει μέχρι σήμερα ως καθρέφτης συνειδήσεως. Δεν υπήρξε ρήτορας για να χαϊδεύει αυτιά, αλλά ποιμένας που πονούσε για τις ψυχές. Όταν κάποιοι τον απειλούσαν ότι θα αποχωρήσουν εξαιτίας της αυστηρότητας του κηρύγματός του, δεν υποχώρησε. Δεν διαπραγματεύθηκε την αλήθεια. Δεν θυσίασε το Ευαγγέλιο για να διατηρήσει αριθμούς.
Ο ποιμένας γνωρίζει ότι θα σταθεί μόνος ενώπιον του Βήματος του Χριστού. Εκεί δεν θα υπάρξουν επευφημίες ούτε παράπονα. Δεν θα σταθούν γύρω του εκείνοι που ζητούσαν επιείκεια εις βάρος των εντολών. Θα σταθεί μόνος με το βάρος της ευθύνης του. Διότι η χάρη που ζητούν οι άνθρωποι, να σιωπήσει μπροστά στην αμαρτία, δεν θα τον απαλλάξει από την κρίση του Θεού. Και όπως σημειώνει αλλού, «ὁ σιωπῶν ἐν κινδύνοις, προδότης ἐστίν». Η σιωπή μπροστά στην πλάνη δεν είναι καλοσύνη, είναι συνενοχή.
Στην εποχή μας, όπου συχνά συγχέεται η αγάπη με την ανοχή και η ποιμαντική με την επιβεβαίωση των επιθυμιών, ο λόγος αυτός γίνεται οξύς αλλά λυτρωτικός. Η αληθινή αγάπη δεν μειώνει τον πήχυ της σωτηρίας. Δεν καταργεί τις εντολές για να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια. Ο ποιμένας που αγαπά, ελέγχει με δάκρυα. Νουθετεί με φόβο Θεού. Προτιμά να χάσει την εύνοια των ανθρώπων παρά να χάσει την παρρησία ενώπιον του Χριστού.
Η Εκκλησία δεν οικοδομείται με συμβιβασμούς, αλλά με αλήθεια και μετάνοια. Όποιος θέλει να φύγει, είναι ελεύθερος. Η σωτηρία δεν επιβάλλεται. Όμως εκείνος που διακονεί τον λόγο του Θεού δεν δύναται να παραχαράξει το Ευαγγέλιο για να κρατήσει κοντά του τους ανθρώπους. Η κρίση θα είναι προσωπική, και η ευθύνη ανήκει πρώτα σε αυτόν που διδάσκει.
Ας εξετάσει λοιπόν κάθε ψυχή τι ζητά από τον πνευματικό της πατέρα. Επιθυμεί παρηγοριά χωρίς μετάνοια ή σωτηρία με κόπο και ταπείνωση; Διότι η αλήθεια, όσο αυστηρή κι αν φαίνεται, είναι έλεος μεταμορφωμένο σε λόγο. Και η αυστηρότητα που γεννιέται από αγάπη οδηγεί στην ελευθερία.
Σε έναν κόσμο που προτιμά το εύκολο από το σωτήριο, ο λόγος του Ιερού Χρυσοστόμου μας υπενθυμίζει ότι η ευθύνη ενώπιον του Θεού είναι ανώτερη από κάθε ανθρώπινη απαίτηση. Εκεί θα σταθούμε όλοι μόνοι. Και τότε δεν θα μετρήσει ποιος έμεινε ή ποιος έφυγε, αλλά ποιος έμεινε πιστός στην αλήθεια.
Στιγμές ποιμαντικής ευθύνης μπροστά στο Βήμα του Χριστού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.