«Ὁ θέλων εἶναι πρῶτος, ἔσται πάντων διάκονος». Ο λόγος αυτός του Κυρίου δεν είναι σχήμα ρητορικό, αλλά τρόπος ζωής. Δεν μετριέται σε ύψη αξιωμάτων, αλλά σε βάθη ταπεινώσεως. Στην αφάνεια γεννιέται η αληθινή δόξα, εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να ζητά να φαίνεται και επιθυμεί μόνο να αγαπά.
Σε ένα μεγάλο κοινόβιο μοναστήρι, μέσα στη σιωπή της νύχτας και στο άγρυπνο βλέμμα των καντηλιών, συνέβαινε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Τα παλιά και λασπωμένα παπούτσια των αδελφών, που έμεναν έξω από τα κελλιά ύστερα από τον κόπο της ημέρας, κάθε πρωί βρίσκονταν καθαρισμένα, γυαλισμένα, τακτοποιημένα με προσοχή. Κανείς δεν γνώριζε το χέρι που υπηρετούσε τόσο διακριτικά.
Ένας νεαρός μοναχός, με ζήλο αλλά και απορία, αποφάσισε να μείνει άγρυπνος. Κρύφτηκε σε μια γωνιά του διαδρόμου και περίμενε. Όταν η νύχτα βάρυνε και όλα ησύχασαν, είδε έναν από τους πιο ηλικιωμένους Γέροντες της Μονής να εξέρχεται αθόρυβα από το κελλί του. Το πρόσωπό του ήταν φωτισμένο από εσωτερική ειρήνη. Πήγαινε από πόρτα σε πόρτα, έπαιρνε τα λερωμένα υποδήματα, τα καθάριζε με επιμέλεια, άλειφε το δέρμα για να μαλακώσει, και τα τοποθετούσε πάλι στη θέση τους με ευλάβεια, σαν να αγγίζει ιερά σκεύη.
Ο νεαρός συγκλονίστηκε. Την επόμενη ημέρα, με δέος αλλά και αγάπη, πλησίασε τον Γέροντα και τον ρώτησε γιατί ένας τόσο πνευματικός άνθρωπος καταγίνεται σε τόσο ταπεινή εργασία, και μάλιστα κρυφά. Ο Γέροντας ύψωσε απαλά το δάχτυλο στα χείλη και ψιθύρισε, με βλέμμα γεμάτο πραότητα, να μη χαλάσει τη χαρά του. Όσο καθαρίζει τη λάσπη από τα παπούτσια των αδελφών, παρακαλεί τον Θεό να καθαρίσει τη λάσπη από τη δική του ψυχή. Και αφού δεν αξιώθηκε να πλύνει τα πόδια τους όπως ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο, πλένει τουλάχιστον τα παπούτσια τους.
Η πράξη αυτή δεν ήταν απλώς μια εργασία. Ήταν προσευχή εν κινήσει. Ήταν άσκηση αθέατη, μαρτύριο γλυκύ, διακονία χωρίς μάρτυρες. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ταπείνωση είναι ρίζα όλων των αγαθών. Εκείνος που σκύβει μπροστά στον αδελφό, υψώνεται ενώπιον του Θεού. Η κρυφή διακονία καθαρίζει την καρδιά περισσότερο από κάθε λόγο περί αρετής.
Η ταπείνωση δεν διακηρύσσεται. Ζει. Δεν ζητά αναγνώριση. Τρέφεται από τη σιωπή. Εκεί, στα υγρά λιθόστρωτα της Μονής, ανάμεσα σε βούρτσες και παλιά υποδήματα, γεννιόταν μια θεολογία πράξεως. Η λάσπη των δρόμων γινόταν καθρέφτης της λάσπης της ψυχής, και το γονάτισμα του σώματος γινόταν ανόρθωση της καρδιάς.
Όποιος επιθυμεί να βρει τον Χριστό, δεν Τον συναντά μόνο στα υψηλά νοήματα, αλλά και στα χαμηλά γόνατα της διακονίας. Η καθαρή ψυχή αρχίζει από καθαρές πράξεις. Και ο δρόμος της σωτηρίας περνά από την πόρτα του αδελφού.
Να μαθαίνουμε να σκύβουμε, για να μάθουμε να αγαπάμε.
Στην αθέατη διακονία κρύβεται η μεγαλύτερη χαρά της ψυχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.