Κυριακή 22 Μαρτίου 2026

Παρασκευή προσφόρου στην Ι.Μ.Εσφιγμένου με τον γέροντα Μεθόδιο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό.

 Ο ηγούμενος της Ι.Μ.Εσφιγμένου γέροντας Μεθόδιος μας φιλοξένησε στο προσφοριό για να μας δείξει πως γίνετε το πρόσφορο κατά το αγιορείτικο εθιμοτυπικό μαζί με ακόμη 3 μοναχούς..Ξεκινήσαμε λίγο πρίν τον όρθρο στις 3πμ κοσμική ώρα (6:30 πμ βυζαντινή την οποία ακολουθεί η μονή) και φτάσαμε το πρωί στις 6πμ για να φουρνίσουμε τα πρόσφορα μόλις ξεκινούσε η Θεία Λειτουργία όπως θα ακούσετε και το τάλαντο να χτυπάει.Να μας συγχωρέσετε για την όχι και τόσο τέλεια εικόνα και ήχο ,αλλά τα μέσα μας ήταν μια γκαζόλαμπα και το κινητό τηλέφωνο.Απλά θέλαμε να σας μεταφέρουμε αυτό που ζήσαμε και εμείς έστω και με αυτόν τον τρόπο.Ελπίζουμε να το απολαύσετε.

 


 ΕΑΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ "ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΙΣΤΟΥ".

Η Κλίμακα της Πορείας προς το Φως.

«Ἀναβαίνομεν βαθμηδὸν, ἀδελφοί, ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν, καὶ ἐκ δόξης εἰς δόξαν.» Ιωάννης ο Σιναΐτης.


Η πνευματική ζωή δεν γνωρίζει βιασύνη, ούτε δέχεται την υπερηφάνεια των μεγάλων αλμάτων. Ο δρόμος της σωτηρίας μοιάζει με κλίμακα απλή και σιωπηλή, όπου κάθε σκαλοπάτι αποκτά νόημα μόνο όταν πατηθεί με ταπείνωση. Ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος μας διδάσκει ότι η άνοδος δεν είναι έργο στιγμής αλλά καρπός αγώνα, επιμονής και εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.
Κάθε ημέρα που μας χαρίζεται είναι μία νέα ευκαιρία να σηκώσουμε τον νου λίγο ψηλότερα από τη γη, να καθαρίσουμε την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου και να στραφούμε προς την ειρήνη που δεν φαίνεται αλλά βιώνεται. Η υπομονή γίνεται ρίζα της ελπίδας και η αγάπη φωτίζει τα σκαλοπάτια που δεν φαίνονται ακόμη. Δεν ζητείται τελειότητα, αλλά πιστότητα στον αγώνα.
Οι πτώσεις δεν είναι τέλος της πορείας, αλλά υπενθύμιση της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανάγκης για μετάνοια. Ακόμη και εκείνοι που γλιστρούν καλούνται να σηκωθούν, διότι η θεία ευσπλαχνία δεν παύει να προσκαλεί τον άνθρωπο σε επιστροφή. Όπως ο προφήτης λέγει «ἑπτὰκις πίπτει ὁ δίκαιος καὶ ἀνίσταται», η ελπίδα δεν εγκαταλείπει εκείνον που στρέφει το βλέμμα του προς τον Θεό.
Ο Χριστός στέκει στην κορυφή της κλίμακος ως φως που δεν δύει. Δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται, αλλά ευλογεί κάθε μικρό βήμα που γίνεται με ειλικρίνεια. Η άνοδος δεν μετριέται με κατορθώματα αλλά με καθαρότητα καρδιάς. Εκείνος που επιμένει, ακόμη και με αργό βήμα, προχωρεί ασφαλέστερα από εκείνον που τρέχει με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Σήμερα ας γίνει ένα μικρό βήμα προς το φως. Ένα βήμα σιωπηλό, ίσως αθέατο στους ανθρώπους, αλλά πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνεται με ταπείνωση γίνεται αιώνια μνήμη ενώπιον της αγάπης Του.
Η άνοδος αρχίζει από την καρδιά που δεν απελπίζεται.

Η Μητρική Σκέπη της Παναγίας στην Αρχή της Νέας Εβδομάδος.



«Πρὸς τὴν Θεοτόκον νῦν προστρέχομεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπίπτοντες κραυγάζομεν ἐκ βάθους ψυχῆς, Δέσποινα, βοήθησον, σπλαγχνισθεῖσα ἐφ’ ἡμᾶς».
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Υπεραγία Θεοτόκε, Πανάχραντε Μητέρα του Φωτός, καταφεύγουμε με ταπείνωση κάτω από την αγία Σου σκέπη, γνωρίζοντας ότι η μητρική Σου αγάπη ουδέποτε εγκαταλείπει τα τέκνα που με πίστη Σε επικαλούνται. Εσύ γνωρίζεις τις ανάγκες μας πριν ακόμη τις εκφράσουμε, και αθόρυβα πολλές φορές μας φύλαξες από κινδύνους φανερούς και αφανείς, οδηγώντας τα βήματά μας μακριά από παγίδες και δοκιμασίες.
Σκέπαζε, Δέσποινα του κόσμου, τις οικογένειές μας, στερέωνε την ενότητα των συζύγων, φώτιζε τα παιδιά μας, προστάτευε τους νέους από πλάνες και κινδύνους. Γίνε ιατρός των ασθενούντων, δύναμη των αδυνάτων, παρηγοριά των θλιβομένων και συνοδοιπόρος των μοναχικών ανθρώπων, που πορεύονται μέσα στη σιωπή του πόνου. Φώτιζε τις καρδιές που αγωνίζονται, ώστε να μη χαθεί η ελπίδα, αλλά να ανατέλλει πάντοτε το φως της εμπιστοσύνης προς τον Υιό Σου.
Άγιοι του Θεού, ευλογημένοι φίλοι και πρεσβευτές μας ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, μη παύσετε να μεσιτεύετε υπέρ ημών. Δυναμώνετε την πίστη μας όταν κλονίζεται, στηρίζετε την προαίρεσή μας όταν ατονεί, οδηγείτε τον νου και την καρδιά μας προς την οδό της μετανοίας και της σωτηρίας. Διδάξατε μας με το παράδειγμά σας να αγαπούμε τον Θεό όχι με λόγια, αλλά με ζωή καθαρή και συντετριμμένη καρδία.
Κύριε Ιησού Χριστέ, αξίωσέ μας να

10 Μαρτίου Συναξαριστής Κοδράτου καὶ τῶν σὺν αὐτῶ Μαρτύρων: Ἀνέκτου, Διονυσίου, Κρήσκεντος, Κυπριανοῦ καὶ Παύλου, Ἀναστασίας Πατρικίας, Μαρκιανοῦ Μάρτυρος, Ἀγάθωνος Ὁσίου, Ἰωάννου Ὁσίου,

Αποτέλεσμα εικόνας για 10 Μαρτίου Συναξαριστής Κοδράτου καὶ τῶν σὺν αὐτῶ Μαρτύρων: Ἀνέκτου, Διονυσίου, Κρήσκεντος, Κυπριανοῦ καὶ Παύλου, Ἀναστασίας Πατρικίας, Μαρκιανοῦ Μάρτυρος, Ἀγάθωνος Ὁσίου, Ἰωάννου Ὁσίου,
Οἱ Ἅγιοι Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης ἦταν φίλοι καὶ μαρτύρησαν κατὰ τὸν διωγμὸ τῶν αὐτοκρατόρων Δεκίου (249-251 μ.Χ.) ἢ Οὐαλεριανοὺ (253-259 μ.Χ.) στὴν Κόρινθο, ὅταν ἡγεμόνας τῆς Ἑλλάδος ἦταν ὁ Ἰάσων.
Στὸ Μηνολόγιον τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Β’ ἀναφέρεται ὅτι ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, ὅσοι μὲν εἶχαν συλληφθεῖ σφαγιάζονταν, ὅσοι ὅμως ἔφευγαν κρύβονταν στὰ ὄρη, γιὰ ὅσο διάστημα χρειαζόταν. Ἔτσι καὶ ἡ μητέρα τοῦ Κοδράτου, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Κορινθίων, ἔφυγε γιὰ τὸ ὄρος καὶ κρυβόταν. Καὶ καθὼς ἦταν ἔγκυος, γέννησε υἱὸ ποὺ τὸν ὀνόμασε Κοδράτο. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἔζησε γιὰ λίγο, πέθανε, ἐγκαταλείποντας τὸν υἱό της βρέφος.
Αὐτὸς τρεφόταν ἀπὸ τὰ νέφη ποὺ συνενώνονταν ἐπάνω ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὸν πότιζαν. Ὁ Κοδράτος, ἀφοῦ μεγάλωσε, δίδασκε τὴν Χριστιανικὴ πίστη στὸν Ἄνεκτο, τὸν Κρήσκεντα, τὸν Κυπριανό, τὸν Παῦλο καὶ τὸν Διονύσιο, ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ καταφύγει κοντά του.
Ὅμως οἱ Ἅγιοι Ἄνεκτος, Κρῆσκος, Κυπριανὸς καὶ Παῦλος συνελήφθησαν ἐπειδὴ ἦταν Χριστιανοί. Ὁ ἡγεμόνας Ἰάσων προσπάθησε μὲ διάφορους τρόπους νὰ τοὺς δελεάσει καὶ νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴ χριστιανικὴ τους πίστη καὶ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνοι ὁμολόγησαν μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τὸν Χριστό, βασανίσθηκαν καὶ τέλος ἀποκεφαλίσθηκαν.
Ἔτσι εἰσῆλθαν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες στὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου μας.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυρας Διονύσιος κατηγορήθηκε στὸν ἡγεμόνα τῆς Κορίνθου ὅτι δὲν ὑπακούει στὴν διαταγὴ τῶν βασιλέων καὶ ὅτι περιφρονεῖ τοὺς θεούς, κηρύττοντας κάποιον ἄλλον Θεὸ Ἐσταυρωμένο καὶ λέγοντας ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Δημιουργὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ τῆς θάλασσας καὶ ὅλων ὅσων ὑπάρχουν μέσα σὲ αὐτά, Αὐτὸς ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ κρίνει μὲ δόξα ζωντανοὺς καὶ νεκροὺς καὶ νὰ ἀνταποδώσει στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του.
Γι’ αὐτό, ἀφοῦ συνελήφθη καὶ δέθηκε μὲ ἁλυσίδες, παρουσιάσθηκε στὸν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἐξαναγκάσει, πότε μὲ κολακεῖες καὶ πότε μὲ ἀπειλές, νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὅμως ὁ Μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ Διονύσιος ὁμολογοῦσε τὸν Χριστὸ μὲ μεγάλη φωνή. Ἔτσι σφαγιάσθηκε μὲ μαχαῖρι καὶ τελειώθηκε ὁ πρόσκαιρος βίος του.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Η σιωπή που μιλά...



«Ο δε Ιησούς εστάθη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και ηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· Συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Συ λέγεις. Και ενώ κατηγορείτο υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων, ουδέν απεκρίνατο. Τότε λέγει αυτώ ο Πιλάτος· Ουκ ακούεις πόσα σου καταμαρτυρούσι; Και ουκ απεκρίθη αυτώ ουδέ προς εν ρήμα, ώστε θαυμάζειν τον ηγεμόνα λίαν.» Κατά Ματθαίον 27:11–14
«Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού.» Ησαΐας ο Προφήτης
Η σιωπή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου δεν είναι απλώς μια στάση, αλλά αποκάλυψη βαθέος μυστηρίου. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα υψώσει φωνή, θα αντιδράσει και θα υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Κύριος επιλέγει τη σιωπή. Όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη ταπείνωση και απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Πατρός.
Κατηγορείται άδικα, λοιδορείται, περιβάλλεται από ψεύδη και συκοφαντίες. Κι όμως δεν απολογείται. Δεν επιχειρεί να αποδείξει την αλήθεια Του σε εκείνους που έχουν ήδη κλείσει την καρδιά τους. Διότι η αλήθεια δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά φανερώνεται με το φως της παρουσίας του Θεού.
Η σιωπή αυτή είναι υπακοή. Είναι θυσία. Είναι η εκούσια παράδοση του εαυτού Του στο σχέδιο της θείας οικονομίας. Ο Χριστός δεν ήλθε για να αποφύγει τον Σταυρό, αλλά για να τον υπομείνει χάριν της σωτηρίας του κόσμου.
Ο άνθρωπος, όταν αδικείται, ταράσσεται. Αγωνίζεται να διασώσει το όνομά του, να διορθώσει την εικόνα του, να επιβληθεί. Μα ο Χριστός δείχνει άλλη οδό. Την οδό της ησυχίας, της εμπιστοσύνης και της εσωτερικής βεβαιότητας.
Διότι όποιος έχει την αλήθεια, δεν φοβάται την κατηγορία. Και όποιος στηρίζεται στον Θεό, δεν έχει ανάγκη να δικαιώσει τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων.
Ο Πιλάτος θαυμάζει. Δεν κατανοεί. Βλέπει μια δύναμη που δεν

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ 40 ΚΛΩΝΩΝ ΜΑΝΙΤΑΡΙΩΝ.

40 κλώνοι μανιταριών φύτρωναν κάθε χρόνο πίσω από την Αγία Τράπεζα του Καθολικού της Μονής του Ξηροποτάμου Αγίου Όρους κατά την διάρκεια της Αγρυπνίας της Πανηγύρεως Τους ένδειξη ευαρέσκειας των Αγίων προς τους Πατέρες που τους τιμούσαν... 40 κλώνοι ανήμερα της εορτής της πανήγυρης των Αγίων 40 Μαρτύρων των εν Σεβάστεια στις 9 Μαρτίου από τους οποίους οι Πατέρες και οι πανηγυρισταί επισκέπτες μετελάμβαναν κατά τη διάρκεια της Τραπέζης που παρετίθετο μετά το πέρας της ακολουθίας... τα μανιτάρια σταμάτησαν να βγαίνουν όταν οι τότε πατέρες ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΝ μετά του Ιωάννη Βέκκου του Λατινόφρονος...


ΑΣ ΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ :

Προ των ατυχών αποτελεσμάτων της εν Φλωρεντία Συνόδου (1439) και μετά την ψευδένωση της Λυών (1274), η Δύση καταγινόταν με όλες τις δυνάμεις για να ελκύσει προς αυτήν την ταραζόμενη από πολιτικές περιστάσεις Ανατολή. Και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Παλαιολόγος συνέργησε σε αυτό, για να φυλάξει τον όρκο, τον οποίο έδωσε στον Πάπα Γρηγόριο Ι’, μετά την τύφλωση του Ιωάννη Λάσκαρη, κατά την αρπαγή του θρόνου του. Και ο Πατριαρχεύων εκείνο τον καιρό Ιωάννης ο Βέκκος ενέργησε για το σκοπό του Αυτοκράτορα, υπέταξε την Ανατολική Εκκλησία στο θρόνο της Ρώμης. Τότε οι Λατίνοι έπειθαν τους ορθοδόξους στην κακοδοξία τους (με την απειλή γυμνού ξίφους) και χιλιάδες θυμάτων έπεφταν από το ξίφος τους. Αλλά επειδή το Άγιο Όρος ήταν το στήριγμα της Εκκλησίας, για τούτο οι Λατίνοι εισπήδησαν σε αυτό, καταναγκάζοντας δια της τυραννικής μέχρι μαρτυρίου βίας, όπως αναγνωρισθεί και στο Άγιο Όρος η εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Όμως κάποιο λίγοι δειλοκάρδιοι πείθονταν δια του φόβου των τιμωριών και του θανάτου και γίνονταν αρνητές της Ορθοδοξίας. Οι δε πλείονες από αυτούς επισφράγισαν δια του ίδιου αίματος τους της ομολογία τους, και δυστυχώς η Λαύρα και η του Ξηροποτάμου Μονές δέχθηκαν τους Δυτικούς με τιμές και με δουλοπρεπή φόβο.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝ ΣΤΗ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑ (9 Μαρτίου)





«Συντεταγμένοι εὐσεβείᾳ καὶ στερρότητι μαρτυρικῶς τὸν δυσμενῆ ἐθριαμβεύσατε, Τεσσαράκοντα γενναῖοι Χριστοῦ ὁπλῖται· Ἀλλ’ ὡς σύμμορφοι ἐν ἄθλοις καὶ ἐν χάριτι, Ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰρήνῃ συντηρήσατε τοὺς κραυγάζοντας, χαίροις ἅγιον σύνταγμα» .
Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ' ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι' αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;» Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους επιβληθεί με ήρεμο τρόπο και διέταξε να τους βασανίσουν. Οπότε, μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα, τους ρίχνουν στα κρύα νερά μιας λίμνης. Το μαρτύριο ήταν φρικτό. Τα σώματα άρχισαν να μελανιάζουν. Αλλα αυτοί ενθάρρυναν ο ένας τον άλλο, λέγοντας: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος. Λίγο ας υπομείνουμε και σε μια νύχτα θα κερδίσουμε ολόκληρη την αιωνιότητα».

Ενώ προχωρούσε το μαρτύριο, ένας μόνο λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τον αντικατέστησε όμως ο φρουρός (Αγλάϊος), που είδε τα στεφάνια πάνω από τα κεφάλια τους. Ομολόγησε το Χριστό, μπήκε στη λίμνη και μαζί με τους 39 παίρνει και αυτός το στεφάνι του μαρτυρίου, αφού μισοπεθαμένους τους έβγαλαν το πρωί από τη λίμνη και τους συνέτριψαν τα σκέλη. Τα μαρτυρικά λείψανα ευρέθησαν από τους Χριστιανούς σε κάποιο γκρεμό, όπου είχαν συναχθεί κατά θεία οικονομία και ενταφιάσθηκαν με ευλάβεια.

Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου.



«Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν. Γιατί αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό θα νικήσει το καλό».
Βενιαμίν Νετανιάχου
«Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» φανερώνει ότι το μέτρο της αληθείας δεν ταυτίζεται με το μέτρο της ισχύος. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν εισήλθε στην ιστορία ως κατακτητής, αλλά ως Λυτρωτής. Δεν ζήτησε θρόνους, αλλά ανέβηκε στον Σταυρό. Δεν επέβαλε την αλήθεια Του διά της βίας, αλλά την προσέφερε διά της θυσίας. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία αναγνωρίζει δύναμη. Εκεί όπου η ανθρώπινη σκέψη θεωρεί ότι επικρατεί ο ισχυρότερος, η θεία αποκάλυψη φανερώνει ότι νικά εκείνος που αγαπά μέχρι τέλους.
Η σύγκριση του Κυρίου με έναν πολέμαρχο της ιστορίας δεν αποτελεί απλώς ατυχή λόγο, αλλά έκφραση μιας κοσμοθεωρίας όπου η ισχύς ανακηρύσσεται κριτήριο δικαίου. Όμως η διδασκαλία του Ευαγγελίου αποκαλύπτει ότι το δίκαιο δεν γεννάται από την επιβολή αλλά από την αλήθεια. «Ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Ο Χριστός δεν κατέκτησε έθνη αλλά ανέστησε ανθρώπους. Δεν άφησε πίσω Του φόβο αλλά ελπίδα. Δεν θεμελίωσε εξουσία αλλά Εκκλησία.
Η λογική ότι το κακό νικά όταν είναι ισχυρό, αναιρεί την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης και οδηγεί σε πνευματική σύγχυση. Διότι εάν η δύναμη καθορίζει την αλήθεια, τότε κάθε τυραννία δύναται να παρουσιαστεί ως δικαιοσύνη. Ο Σταυρός όμως ανατρέπει αυτή τη σκέψη. «Ο λόγος ο του Σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις δύναμις Θεού εστίν». Εκεί όπου φάνηκε ήττα, εκεί αποκαλύφθηκε η νίκη κατά του θανάτου. Εκεί όπου η βία φάνηκε να επικρατεί, εκεί η αγάπη κατέστη αιώνια.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Σταυρός είναι τρόπαιο κατά των δυνάμεων του σκότους. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μαρτυρεί ότι η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που δεν υποτάσσει αλλά ελευθερώνει. Οι αυτοκρατορίες των ισχυρών παρήλθαν, διότι θεμελιώθηκαν στην ισχύ. Η Εκκλησία παραμένει, διότι θεμελιώθηκε στην αλήθεια.
Πού βρίσκονται οι κατακτητές της ιστορίας. Στη σκόνη του χρόνου. Πού βρίσκεται ο Χριστός. Στη ζώσα πίστη, στη λατρεία, στη ζωή των αγίων, στη συνείδηση των ανθρώπων. Ο κατακτητής κυριεύει γη. Ο Χριστός

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ: Εὐαγγέλιον - (Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)


Εὐαγγέλιον Κυριακῆς (Μάρκ. θ’ 17-31)



17 καὶ ἀποκριθεὶς εἷς ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπε· διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς. 23 ὁ δὲ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξας καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ  Ἰησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ.
30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρα ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.





Έχει θέμα το ευαγγέλιο που αναγινώσκεται κατ' αυτήν όπου γίνεται λόγος και για την επιμέλεια των εσωτερικών λογισμών 



Περίληψη ομιλίας εις την Τετάρτην Κυριακήν των Νηστειών: Περι­γράφει την παιδαγωγικήν μέθοδον του Χριστού προς τον σκοπόν να φέρη εις την πίστιν τον πατέρα του δαιμοναζομένου νέου, του κωφαλάλου. Η θεραπεία έπρεπε να εξασφαλισθή δια της πίστεως. Το δαιμόνιον τούτο είναι το της ακολασίας και προς εκδίωξίν του απαιτείται προσευχή και νηστεία· με την νηστείαν χαλινώνεται το σώμα, με την προσευχήν κατευνάζον­ται οι λογισμοί της ψυχής, οι εξερεθίζοντες προς το πάθος. Τα πάθη δε είναι τα δαιμόνια, τα οποία πρέπει να εκβάλωμεν.








ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

1. Πολλές φορές ωμίλησα προς την αγάπη σας περί νηστείας και προσευχής, ιδιαιτέρως μάλιστα αυτές τις ιερές ημέρες· εναπέθεσα ακόμη στις φιλόθεες ακοές και ψυχές σας ποια δώρα προσφέρουν στους εραστάς των και πόσων αγαθών πρόξενοι γίνονται σ' αυτούς που τις ασκούν, πράγμα που επιβεβαιώνεται γι' αυτές κυρίως από την φωνή του Κυρίου που αναγινώσκεται σήμερα στο ευαγγέλιο.
Ποια δε είναι αυτά; Είναι μεγάλα, τα μεγαλύτερα όλων θα ελέγαμε· διότι εκτός από τα άλλα μπορούν να παράσχουν και εξουσία κατά πονηρών πνευμάτων, ώστε να τα εκβάλλουσιν και να τα απελαύνουν, και τους δαιμονισμένους να τους ελευθερώνουν από την επήρειά τους. Όταν πραγματικά οι μαθηταί είπαν προς τον Κύριο περί του αλάλου και κωφού δαιμονίου, ότι «εμείς δεν μπορέσαμε να το εκβάλωμε», είπε προς αυτούς ο Κύριος· «τούτο το γένος δεν εκδιώκεται, παρά με προσευχή και νηστεία».

2. 
Ίσως γι' αυτό, μετά την προσευχή επάνω στο όρος και την κατ' αυτήν εμφάνισι της θεϊκής αυγής, κατέβηκε αμέσως και ήλθε στον τόπο, όπου ευρισκόταν ο κατεχόμενος από τον δαίμονα εκείνον. Λέγει δηλαδή ότι, αφού παρέλαβε τους εγκρίτους μαθητάς, ανέβηκε στο όρος να προσευχηθή και έλαμψε σαν ο ήλιος, και ιδού εφάνηκαν να συνομιλούν με αυτόν ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι άνδρες που περισσότερο από κάθε άλλον άσκησαν την προσευχή και τη νηστεία, δεικνύοντας και δια της παρουσίας των στην προσευχή την συμφωνία και εναρμόνισι μεταξύ προσευχής και νηστείας, ώστε κατά κάποιον τρόπο η νηστεία να συνομιλή με την προσευχή ομιλώντας προς τον Κύριο. Εάν η φωνή αίματος του φονευθέντος Άβελ βοά προς τον Κύριο, καθώς λέγει αυτός προς τον Κάιν, όπως εμάθαμε από τα λόγια του Μωυσέως, πάντως και όλα τα μέρη και μέλη του σώματος, κακοπαθούντα με την νηστεία, θα βοήσουν προς τον Κύριο και, συνομιλώντας με την προσευχή του νηστεύοντος και περίπου συμπροσευχόμενα, δικαίως θα την καταστήσουν ευπροσδεκτικώτερη και θα δικαιώσουν αυτόν που υφίσταται εκουσίως τον κόπο της νηστείας. Μετά λοιπόν την προσευχή και την κατά θείο τρόπο λάμψι, αφού ο Κύριος κατέβηκε από το όρος, έρχεται προς τον όχλο και τους μαθητάς, στους οποίους ωδηγήθηκε εκείνος ο κατειλημμένος από το δαιμόνιο, ώστε, όπως έδειξε επάνω στο όρος ότι εκείνο ήταν βραβείο νηστείας και προσευχής, όχι μόνο μεγάλο αλλά και επάνω από το μεγάλο (πραγματικά έδειξε ότι η θεία λαμπρότης υπήρξε άθλον αυτών), έτσι, αφού κατεβή, θα επιδείξη ότι έπαθλο τούτων είναι και η ισχύς κατά των δαιμόνων.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος (Συναξαριστής Ἀγίου Νικοδήμου τοῦ Άγιορείτου)







Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμών Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου



Επί κλίμαξι κλίμακας πυκνώς Πάτερ,
Τας αρετάς θείς, έφθασας πόλου μέχρι.


Χαίρεν Ιωάννης τριακοστή εξαναλύων.

Ούτος ο Όσιος Πατήρ ημών Ιωάννης ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστίνου του νεωτέρου, του ανεψιού του Ιουστινιανού, εν έτει φο΄ [570]. Όταν δε έγινε δεκαέξ χρόνων, ακαίώ έλαβεν εμπειρίαν εις την εγκύκλιον και εξωτερικήν σοφίαν, από τότε επρόσφερε τον εαυτόν του εις τον Θεόν θυσίαν ιερωτάτην. Όθεν αναβάς εις το Σίναιον όρος, επέρνα την ζωήν του υποκάτω εις υποταγήν γέροντος. Όταν δε έφθασεν εις τον εννεακαιδέκατον χρόνον της ηλικίας του, ανεχώρησεν από την υποταγήν, και επήγεν εις το στάδιον της ησυχίας, μακράν από το Κυριακόν της εν τω Σιναίω Σκήτεως, έως πέντε σημεία.
Ωνομάζετο δε ο τόπος εκείνος, Θωλάς. Εκεί λοιπόν επέρασεν ο αοίδιμος χρόνους ολοκλήρους τεσσαράκοντα, καταφλεγόμενος καθ’ εκάστην ημέραν από τον διακαή έρωτα, και από το πυρ της του Θεού αγάπης. Ούτος έτρωγε μεν, από όλα τα φαγητά, τα οποία είναι συγχωρημένον να τρώγουν οι Μοναχοί, έτρωγεν όμως από ολίγον. Εποίει δε τούτο και έτρωγεν από όλα τα φαγητά, ίνα ως διακριτικός, τζακίζη πανσόφως το κέρατον της υπερηφανίας, η οποία έμελλε να τον ενοχλή εάν δεν έτρωγεν, ως διαφέροντα από τους άλλους Μοναχούς.

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026

Το Ισραήλ έκλεισε επ' αόριστον την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου για πρώτη φορά στην ιστορία του Χριστιανισμού.




Οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα θα απαγορευτούν. Οι Κυριακάτικες λειτουργίες και οι λειτουργίες ακυρώνονται. Μια εκκλησία που θα έπρεπε να είναι γεμάτη με εκατοντάδες χιλιάδες τις επόμενες εβδομάδες κλείνει βίαια και σιγεί.

Το Ισραήλ επικαλείται ότι το κάνει για «ανησυχίες ασφαλείας», ενώ οι Εβραίοι Ισραηλινοί επιτρέπεται να εορτάζουν σε μαζικές συγκεντρώσεις. Παράλληλα με το αναγκαστικό κλείσιμο του τζαμιού Αλ-Άκσα, αναφορές αναφέρουν ότι ιερείς απομακρύνονται επιθετικά για να εκτελέσουν τις καθημερινές λειτουργίες.

Σε όλη την ιστορία, πόλεμοι, εντάσεις ή ακόμα και η πανδημία περιόρισαν την πρόσβαση στο ιερό, αλλά ποτέ δεν εμπόδισαν επ' αόριστον τις λειτουργικές εορτές σε αυτό το κεντρικό μέρος της χριστιανικής πίστης. Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να μένουν σιωπηλοί.
 

Ο Νετανιάχου χλευάζει το Χριστό: «Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν». Παρουσιάζει τον Χριστό ως το μεγάλο λούζερ της ιστορίας!! Α Ν Τ Ι Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ

 


Ο Νετανιάχου χλευάζει το Χριστό!!: «Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν». Παρουσιάζει τον Χριστό ως το μεγάλο λούζερ της ιστορίας!! Πάσχει από θρησκευτική μεγαλομανία μεγαλοπιάστηκε επιχειρεί ν΄αποδομήσει το Χριστό είναι ο φτωχοδιάβολος της ιστορίας..!

ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΝ Τζένγκις Χαν ΑΠΌ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ! ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΜΕΝΟΣ…

Σήμερα περίμεναν το μεσσία τους.. δεν ήρθε, αντ αυτού για να καλύψει το κενό και την απογοήτευση εμφανίστηκε ο Νετανιάχου κι επιτέθηκε στο Χριστό..

Φέρνει στο προσκήνιο και περιγράφει με τα λεγόμενα του τον αναμενόμενο Μεσσία των Εβραίων ως κοσμοκράτορα που θα επιβληθεί δια της βίας και της ισχύος και θα είναι κοσμικός άρχοντας..

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, ο οποίος είναι εν μέρει υπεύθυνος ως διαχειριστής των Ιερών Τόπων στον Χριστιανισμό, λέει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν έχει «κανένα πλεονέκτημα» έναντι του Τζένγκις Χαν, επειδή «αν είσαι αρκετά δυνατός, αρκετά αδίστακτος, αρκετά ισχυρός, το κακό θα νικήσει το καλό».

Η δήλωση θεωρείται ειρωνική.Ο Νετανιάχου εξηγεί την ηθική των Ισραηλινών/Εβραίων.

Αποποιείται την «ηθική», και το «δίκαιο».

«Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκις Χαν».

Να είσαι «αδίστακτος και ισχυρός» Αυτή είναι η φιλοσοφία τους. Η θέληση για δύναμη και ο Νιτσεικός Υπεράνθρωπος που γέννησαν έναν Χίτλερ.. Συντάσσεται με τους μεγάλους μακελάρηδες της ιστορίας ομολογεί ότι

Μια Προσευχή Αποφάσεως εις Αίνον Θεού.



«Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου. Ευφρανθήσομαι και αγαλλιάσομαι εν σοι, ψαλώ τω ονόματί σου, Ύψιστε.» Ψαλμός θ´ 1-2
Ο λόγος «θέλω» όταν εκφέρεται ενώπιον του Θεού δεν είναι απλή διάθεση, αλλά βεβαία υπόσχεσις και απόφασις καρδίας. Είναι η ελεύθερη συγκατάθεσις του ανθρώπου να βαδίσει την οδόν του Κυρίου, να αρνηθεί τα ιδία θελήματα και να ενωθεί με το θείον θέλημα. Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, καλείται να φθάσει εις το καθ’ ομοίωσιν, και τούτο δεν επιτυγχάνεται άνευ σταθεράς αποφάσεως, άνευ του «θέλω» που γίνεται πράξις ζωής.
Η ευχαριστία προς τον Θεόν είναι η πρώτη κίνησις της καθαρής καρδίας. «Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου». Ουδέποτε η ευχαριστία δύναται να είναι μερική ή τυπική, αλλά ολοκληρωτική, ως αναπνοή της ψυχής. Διότι ο Κύριος συγχωρεί, υιοθετεί, φωτίζει, ενισχύει και οδηγεί τον άνθρωπον εις την αιώνιον ζωήν. Όταν η καρδία ενθυμείται τα ευεργετήματα του Θεού, πληρούται ευγνωμοσύνης και συντριβής.
Η μνήμη των θαυμασίων του Θεού είναι τροφή της πίστεως. «Διηγήσομαι πάντα τα θαυμάσιά σου». Όταν ο άνθρωπος ενθυμείται τα έργα του Θεού και τα ομολογεί, τότε η πίστις στερεούται και γίνεται φως και δι’ άλλους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η ευεργεσία του Θεού, όταν λησμονείται, γεννά αχαριστίαν, ενώ όταν μνημονεύεται, γεννά ταπείνωσιν και δοξολογίαν.
Η χαρά εν Κυρίω δεν είναι πρόσκαιρον αίσθημα, αλλά

Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος Ἐπίσκοπος Νικομήδειας 8 Μαρτίου



Ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Δ’ (775-780 μ.Χ.). Λόγω τῆς μεγάλης του παιδείας καὶ πρὸς συνέχιση τῶν σπουδῶν του ᾖλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου γρήγορα ἀπέκτησε φήμη σοφοῦ καὶ δημιούργησε φιλικὲς σχέσεις μὲ ἀνώτερους κρατικοὺς λειτουργοὺς καὶ ἀξιωματούχους, καθὼς καὶ μὲ τὸν μετέπειτα Πατριάρχη Ταράσιο, ποὺ ἦταν τότε πρωτοσηκρίτης.
‘Όταν τὸ ἔτος 784 μ.Χ. ἐξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Ταράσιος, εἰς διαδοχὴ τοῦ Πατριάρχου Παύλου, ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος μαζὶ μέ τὸν Μιχαήλ, ποὺ ἀργότερα ἔγινε Ἐπίσκοπος Συνάδων, ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν Ταράσιο σὲ κάποια μονὴ τοῦ Εὔξεινου Πόντου.
Λίγο ἀργότερα, πιθανὸν περὶ τὸ ἔτος 800 μ.Χ., ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Νικομήδειας. Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος διέπρεψε σὲ ἔργα ἐκκλησιαστικῆς φιλανθρωπίας καὶ κοινωνικῆς πρόνοιας. Ἀνήγειρε ναούς, τὸ μέγα νοσοκομεῖο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, γηροκομεῖα, πτωχοκομεῖα καὶ δημιούργησε λογία γιὰ τὶς ἄπορες χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά.
Μάλιστα δὲ ὁ ἴδιος διακονοῦσε καὶ περιποιόταν τοὺς πάσχοντες ἀδελφούς του.

Ὅταν πέθανε ὁ Πατριάρχης Ταράσιος, ἐξελέγη στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Ἅγιος Νικηφόρος Α’ (806-815 μ.Χ.). Στὴ βασιλεία ὑπερίσχυσε ὁ Λέων Ε’ ὁ Ἀρμένιος (813-820 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος κινήθηκε κατὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων. Τότε παρέλαβε ὁ Ἅγιος Νικηφόρος τὸν Ὅσιο Θεοφύλακτο, τὸν Ἅγιο Αἰμιλιανὸ Κυζίκου, τὸν Ἅγιο Εὐθύμιο Σάρδεων, τὸν Εὐδόξιο Ἀμορίου, τὸν Ἅγιο Μιχαὴλ Συνάδων καὶ τὸν Ἅγιο Ἰωσὴφ Θεσσαλονίκης, ἀνέβηκε στὸ παλάτι καὶ ἔλεγξε μὲ εἰκονογραφικὰ χωρία τὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὰ δυσσεβὴ διδάγματα καὶ τὴν εἰκονομαχική του διάθεση. Ἐπειδὴ ὁ ἀυτοκράτορας ἔμενε ἀμετάπειστος, ὁ Ὅσιος Θεοφύλακτος ἔλαβε τὸν λόγο καὶ τοῦ εἶπε μὲ παρρησία: «Γνωρίζω ὅτι καταφρονεῖς τὴν ἀνοχὴ καὶ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ θὰ ἔλθει σὲ σένα ξαφνικὰ ὄλεθρος καὶ ἡ καταστροφὴ θὰ εἶναι ὅμοια μὲ καταιγίδα».

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026

Η ειρήνη του Χριστού μέσα στον ταραγμένο κόσμο.



«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν· μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω». Κατὰ Ἰωάννην 14,27
Ο κόσμος γύρω αλλάζει με ρυθμούς που κουράζουν την ψυχή. Οι ειδήσεις πληθαίνουν, οι φωνές υψώνονται, οι φόβοι διασπείρονται σαν άνεμος που δεν βρίσκει ανάπαυση. Και μέσα σε αυτή τη συνεχή αναστάτωση, ο άνθρωπος αισθάνεται την καρδιά του να βαραίνει, να χάνει την ειρήνη της, να ζητά ένα στήριγμα που δεν θα κλονιστεί.
Ο Κύριος όμως δεν υποσχέθηκε μια ειρήνη εξωτερική, πρόσκαιρη και εύθραυστη. Δεν μίλησε για ησυχία που εξαρτάται από τις περιστάσεις, ούτε για μια γαλήνη που γεννιέται όταν όλα βαδίζουν όπως τα θέλει ο άνθρωπος. Η ειρήνη Του είναι παρουσία. Είναι βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνοι. Είναι η μυστική εκείνη ανάπαυση που κατοικεί στην καρδιά ακόμη και όταν γύρω μαίνεται θύελλα.
Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τίποτε δεν μπορεί να ταράξει τον άνθρωπο που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Θεό, διότι η ψυχή του έχει ήδη αγκυροβολήσει σε λιμάνι ασφαλές. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής φανερώνει ότι η αληθινή ειρήνη γεννιέται όταν ο νους ενωθεί με τον Θεό και πάψει να διασκορπίζεται στα πρόσκαιρα.
Η καρδιά ταράζεται όταν πιστεύει περισσότερο σε όσα βλέπει παρά σε Εκείνον που δεν φαίνεται αλλά ενεργεί. Όταν δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στον λόγο των ανθρώπων παρά στον λόγο του Θεού. Και τότε ο φόβος βρίσκει τόπο και ριζώνει.
Η θεραπεία δεν βρίσκεται στην