Στις ανηφορικές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, εκεί που ο απόηχος των βυζαντινών σημάντρων σμίγει με την καθημερινή βιοπάλη, ζούσε ένας νέος στρατιώτης.
Η καρδιά του, αν και έντιμη, έμοιαζε με γη απότιστη, μακριά από τη θέρμη της πίστης. Όμως, στην ίδια στέγη, μια γυναίκα κρατούσε την πνευματική λαμπάδα αναμμένη.
Η μητέρα του, ψυχή δοσμένη στην προσευχή, δεν άφηνε Κυριακή που να μην κοινωνήσει με το Φως της Θείας Λειτουργίας, ούτε δειλινό που να μην υγράνει με τα δάκρυά της το καντήλι μπροστά στην Παναγία.
Όταν η θύελλα του πολέμου ξέσπασε και ο γιος της κλήθηκε στο μέτωπο, η αγωνία της μεταμορφώθηκε σε μια αδιάλειπτη ικεσία. Στις γραμμές της μάχης, ο θάνατος παραμόνευε σε κάθε ριπή, σε κάθε παγωμένο χαράκωμα. Σε μια κρίσιμη επιχείρηση, η μονάδα του βρέθηκε περικυκλωμένη από εχθρικά πυρά. Ο σίδηρος θέριζε τις ζωές των συντρόφων του και η ελπίδα έσβηνε μέσα στη σκόνη και τον καπνό.
Την ίδια ακριβώς ώρα, στην ενορία τους, η ατμόσφαιρα ήταν πλημμυρισμένη από λιβάνι. Η μητέρα του, γονατιστή στο πλακόστρωτο του ναού, είχε εναποθέσει το όνομα του παιδιού της στα χέρια του ιερέα. Τη στιγμή που ο λειτουργός ύψωνε τα Τίμια Δώρα εκφωνώντας το «Τα Σα εκ των Σων», μια σφαίρα με προορισμό την καρδιά του νέου έσκιζε τον αέρα.
Τότε, συνέβη το παράδοξο. Ο στρατιώτης ένιωσε μια δύναμη αόρατη, ένα χέρι στιβαρό μα και άυλο, να τον σπρώχνει με ορμή στο έδαφος. Η σφαίρα πέρασε ξυστά από το κράνος του, ενώ δευτερόλεπτα μετά, μια οβίδα ισοπέδωσε το σημείο όπου στεκόταν όρθιος. Όταν η σκόνη καταλάθιασε, από ολόκληρη τη διμοιρία, μόνο δύο ψυχές είχαν μείνει να ανασαίνουν. Εκείνος ήταν ο ένας.
Με την επιστροφή του στην αγκαλιά της πατρίδας και του σπιτικού του, η πρώτη του ερώτηση ήταν μια αναζήτηση της αλήθειας:
Η απάντηση της μητέρας του ταυτίστηκε με το δευτερόλεπτο που το αόρατο χέρι τον έριξε στη γη. Από τότε, ο νέος εκείνος δεν έλειψε ποτέ ξανά από τον οίκο του Θεού. Στεκόταν με μια ευλάβεια που θύμιζε ασκητή, και σε όσους τον ρωτούσαν για την αλλαγή του, εκείνος έδειχνε την Αγία Τράπεζα:
«Εκεί», έλεγε με τρεμάμενη φωνή, «κρίνεται η ζωή και ο θάνατος. Εκεί ο Χριστός ενεργεί πάνω στις πληγές μας».
Η Θεία Λειτουργία δεν αποτελεί μια τυπική διαδικασία ούτε μια εθιμοτυπική συνήθεια. Είναι η ζωντανή θυσία που διαπερνά τον χρόνο, είναι η απόλυτη προστασία και η χάρη που περιβάλλει τον άνθρωπο. Είναι η αισθητή παρουσία του Θεού ανάμεσά μας, που μετατρέπει τον κίνδυνο σε σωτηρία και την απόγνωση σε αιώνιο φως.
«Η Θεία Λειτουργία είναι ουρανός επί γης», διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, φανερώνοντας ότι το Μυστήριο δεν περιορίζεται σε συμβολισμό, αλλά είναι αληθινή μετοχή στη θυσία και την Ανάσταση του Χριστού. Εκεί όπου προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα Του, ενεργεί η Χάρις, φωτίζει, θεραπεύει, περιφρουρεί. Η μυστική αυτή προστασία δεν λειτουργεί ως μαγική ασπίδα, αλλά ως καρπός πίστεως, μετανοίας και ταπεινώσεως. Η Εκκλησία πάντοτε βεβαιώνει ότι κατά την αναφορά των Τιμίων Δώρων ο ουρανός ανοίγεται και οι άγγελοι συλλειτουργούν αοράτως με τον ιερέα.
Η προσευχή της μητέρας, ενωμένη με την αναίμακτη Θυσία, έγινε γέφυρα σωτηρίας. Διότι η Λειτουργία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά καθολικό γεγονός. Όταν μνημονεύεται ένα όνομα στην Αγία Πρόθεση, δεν είναι απλή ανάγνωση. Είναι παράδοση του προσώπου στην αγκαλιά της θείας Οικονομίας. Η ιστορία του νέου στρατιώτη φανερώνει ότι η Χάρις ενεργεί μέσα στον χρόνο, χωρίς να καταλύει την ελευθερία, αλλά προσκαλώντας σε επιστροφή και αφύπνιση.
Η συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία απαιτεί καθαρότητα καρδιάς, συμφιλίωση, εξομολόγηση, αγώνα. Δεν είναι συνήθεια κοινωνική ούτε έθιμο πολιτιστικό. Είναι ζωή, είναι φως, είναι πνευματική θωράκιση. Όποιος στέκεται με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, εισέρχεται σε μυστήριο που υπερβαίνει κάθε λογική εξήγηση. Εκεί θεραπεύονται πληγές αόρατες και εκεί αναγεννάται η ψυχή.
Έτσι, το γεγονός δεν αποτελεί απλώς ένα θαύμα διάσωσης από σφαίρα και οβίδα. Είναι μαρτυρία ότι η Θεία Μυσταγωγία αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου, από το πεδίο της μάχης έως το ταπεινό πλακόστρωτο του ναού. Και η καρδιά που άλλοτε ήταν γη άνυδρη γίνεται τόπος καρποφορίας, όταν αγγίζεται από το Φως της Ευχαριστίας.
Σιωπηλή μητέρα προσεύχεται και η Θεία Λειτουργία γίνεται σκέπη αοράτου προστασίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.