«Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» ψάλλει ο ψαλμωδός Δαβίδ και ο λόγος αυτός δεν είναι σχήμα ποιητικό, αλλά πρόσκληση βιώματος. Στην αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν η Εκκλησία εισάγει τα τέκνα της στο στάδιο των αρετών, η τριήμερη απόλυτη νηστεία που τηρούν παλαιόθεν οι πατέρες του Αγίου Όρους αλλά και αρκετοί κοσμικοί γίνεται όχι απλώς άσκηση σώματος, αλλά παιδαγωγία ψυχής και προετοιμασία για την ουράνια Τροφή.
Η δίψα και η πείνα των τριών ημερών δεν είναι τιμωρία, αλλά σιωπηλή ομολογία ότι ο άνθρωπος δεν ζει «επ’ άρτω μόνον, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού». Το σώμα ασθενεί, τα χείλη ξηραίνονται, οι δυνάμεις λιγοστεύουν. Όμως η καρδιά, καθαρμένη από τον θόρυβο της αφθονίας, αρχίζει να ακούει. Οι πολύωρες ακολουθίες, οι μετάνοιες, η αγρυπνία κατά μόνας, η μελέτη, όλα συγκλίνουν σε μία εσωτερική αναμονή. Η ψυχή μαθαίνει να ποθεί.
Όταν φθάνει η πρώτη Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και ακούγεται το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», τότε ο αγώνας των ημερών συναντά το μυστήριο. Ο μοναχός που στέκεται τρεμάμενος δεν προσέρχεται απλώς να κοινωνήσει. Προσέρχεται να λάβει Αυτόν που έγινε «Άρτος ο εκ του ουρανού καταβάς». Η εμπειρία της Θείας Κοινωνίας δεν είναι ιδέα, ούτε συναισθηματική έξαρση. Είναι αποκάλυψη. Εκείνη τη στιγμή κατανοεί ότι δεν μεταλαμβάνει σύμβολο, αλλά Σώμα και Αίμα Χριστού, «εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον».
Η κούραση χάνεται, η δίψα σβήνει, οι λογισμοί σιωπούν. Ό,τι βασάνιζε τον άνθρωπο υποχωρεί μπροστά στην παρουσία της Χάριτος. Η καρδιά δεν αντέχει την αγάπη του Θεού, διότι ο Θεός δεν δίδει με μέτρο. Όπως διδάσκει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η Θεία Ευχαριστία είναι φωτιά που κατακαίει την αμαρτία και φωτίζει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος αλλοιώνεται. Τα μάτια γίνονται φωτεινά, η ψυχή ειρηνική, το σώμα ελαφρό. Δεν πρόκειται για εξωτερική μεταβολή, αλλά για εσωτερική μεταμόρφωση.
Η εμπειρία αυτή δεν αναλύεται. Δεν τεμαχίζεται σε λογικά σχήματα. Είναι «πράγματα του Θεού». Η Εκκλησία πάντοτε προφυλάσσει το μυστήριο από την περιττή πολυλογία. Ό,τι βιώνεται εν Πνεύματι Αγίω φυλάσσεται με ταπείνωση. Η αληθινή γνώση γεννά σιωπή.
Η τριήμερη νηστεία, λοιπόν, δεν είναι κατόρθωμα ηρωικό. Είναι θύρα. Θύρα που οδηγεί τον άνθρωπο από την αυτάρκεια στην εξάρτηση από τον Θεό, από την αυτάρεσκη δύναμη στη συντριβή, από την πείνα της γης στη γεύση της αιωνιότητας. Όποιος γεύεται τον Χριστό, γνωρίζει ότι η πραγματική χόρταση δεν είναι βιολογική, αλλά υπαρξιακή. Ο άνθρωπος πλάστηκε για κοινωνία με τον Δημιουργό του. Και όταν αυτή η κοινωνία ενεργοποιηθεί, τότε ακόμη και η έρημος γίνεται παράδεισος.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αρχίζει ως άσκηση και καταλήγει σε Ανάσταση. Όταν ο άνθρωπος μάθει να διψά σωστά, τότε θα ξεδιψά από το Αίμα του Χριστού. Όταν μάθει να πεινά σωστά, τότε θα χορτάσει από το Σώμα Του. Και τότε κάθε ημέρα γίνεται βήμα προς τη Ζωή, προς την Αγάπη, προς το τέλος που είναι αρχή.
Η Σαρακοστή δεν είναι στέρηση. Είναι πρόσκληση να γευθούμε τον Θεό.
Σιωπηλή αυλή μοναστηριού στο πρώτο φως της αυγής, λίγο μετά την πρώτη Προηγιασμένη, όπου η ανθρώπινη δίψα συναντά την ουράνια Τροφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.