Ποια είναι η ωφέλεια από την αρετή της υπακοής; Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Είναι σπάνιοι αυτοί που γνωρίζουν το βαθύ μυστήριο της υπακοής. Ο υπάκουος είναι μέγας ενώπιον του Θεού είναι μιμητής του Χριστού, ο οποίος μας έδωσε τον εαυτό Του σαν τύπο υπακοής. Ο Κύριος αγαπά την υπακοή ψυχή και της δίνει την ειρήνη Του, και τότε όλα είναι καλά και η ψυχή αισθάνεται αγάπη για όλους.

Όποιος ασκεί την υπακοή, αυτός έχει εναποθέσει όλη την ελπίδα του στο Θεό. Γι' αυτό και η ψυχή του είναι πάντα κοντά στο Θεό και ο Κύριος Του δίνει τη χάρη Του, η οποία οδηγεί την ψυχή σε κάθε αγαθό και της δίνει τη δύναμη να μένει στο αγαθό. Ο υπάκουος βλέπει το κακό, αλλ' αυτό το κακό δεν αγγίζει την ψυχή του, γιατί μαζί του είναι η χάρη του Αγίου Πνεύματος, που τον προφυλάσσει από κάθε αμαρτία, και αυτός αβίαστα και ειρηνικά προσεύχεται στο Θεό.

Το Άγιο Πνεύμα αγαπά την ψυχή του υπακουου και γι' αυτό δεν θ' αργήσει να γνωρίσει τον Κύριο και να λάβει το δώρο της νοερής προσευχής της καρδίας.

Ο υπάκουος παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού. Γι' αυτό λαβαίνει ελευθερία και ανάπαυση κοντά στο Θεό και προσεύχεται με καθαρό νου, ενώ η ανυπάκουοι δεν μπορούν να προσευχηθούν καθαρά, ακόμα κι αν κάνουν πολλές άλλες ασκήσεις. Γιατί αυτοί δεν ξέρουν ούτε πώς ενεργεί η χάρη ούτε αν τους συγχώρεσε ο Κύριος τις αμαρτίες τους. Ενώ οποίος μένει στην υπακοή έχει την πληροφορία της καρδίας πως ο Κύριος του έχει συγχωρήσει τις αμαρτίες, γιατί αισθάνεται στην ψυχή του την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

 

Χριστιανός είναι η απομίμησις τοῦ Χριστοῦ, Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Χριστιανός είναι η απομίμησις τοῦ Χριστοῦ, όσο είναι δυνατὸν στὸν άνθρωπο, και στα λόγια και στα έργα και στην σκέψι!

Πιστεύει δε Ορθὰ και ἀλάνθαστα στην Αγία Τριάδα!

Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος!

Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή!

Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως!

Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας!

Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας!

Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας!

Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη!

Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας!

Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως!

Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων!

Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του!

Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας με νηστεία και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι!

Ο Θεός είναι για όσους θέλουν, η ζωή και η σωτηρία τους!

~
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, Δ Κυριακή των Νηστειών

 

Άγιοι Χρύσανθος και Δαρεία 19 Μαρτιου

Ανάλυση ονόματος
(χρυσός + άνθος) = πολύτιμο άνθος
Ζῶσι Χρύσανθος καὶ Δαρεία ἐν πόλῳ,
Κἂν ἐκπνέωσι, ζῶντες εἰσδύντες βόθρῳ.
Χῶσαν συζυγίην δεκάτῃ ἐνάτῃ ὁμόλεκτρον.
Βιογραφία
Οι Άγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος και Δαρεία έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού (243 - 284 μ.Χ.). Ο Άγιος Χρύσανθος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και ήταν υιός επιφανούς ειδωλολάτρου, του Πολέμωνος. Όμως κατηχήθηκε στην χριστιανική πίστη από κάποιο Χριστιανό και βαπτίσθηκε. Όταν ο πατέρας του πληροφορήθηκε το γεγονός, τον φυλάκισε και, για να τον αποσπάσει από την χριστιανική πίστη, του έδωσε για γυναίκα του την ωραία Δαρεία, η οποία καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ειδωλολάτρισσα.

Αντί όμως να προσελκύσει η Δαρεία τον σύζυγό της Χρύσανθο στην ειδωλολατρία, συνέβη το αντίθετο. Πίστεψε κι αυτή στον Χριστό και βαπτίσθηκε. Τότε τους κατήγγειλαν στον ύπαρχο Κελερίνο, ο οποίος τους παρέδωσε στον τριβούνο (διοικητή τάγματος) Κλαύδιο. Το μαρτύριο άρχισε. Αλλά η καρτερία και η επιμονή των μαρτύρων εξέπληξε τον Κλαύδιο, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Ιλαρία, τους υιούς του Ιάσονα και Μαύρο και τους στρατιώτες του πίστεψε στον Χριστό.


Στην συνέχεια έριξαν τους Αγίους Χρύσανθο και Δαρεία μέσα σε λάκκο και τους ενταφίασαν ζωντανούς. Ήταν το έτος 283 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρές σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Άγιος Κύριλλος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων . Εορτάζει στις 18 Μαρτίου

Εἴσελθε, κέρδος ἐκ ταλάντων προσφέρων,
Εἰς τὴν χαράν, Κύριλλε, τοῦ σοῦ Κυρίου.
Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ θάνατος μέλας εἷλε Κύριλλον.

Βιογραφία
Ο Άγιος Κύριλλος καταγόταν από την Παλαιστίνη και γεννήθηκε πιθανώς το έτος 313 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος υπό του Επισκόπου Ιεροσολύμων Μαξίμου του Γ' (333 - 348 μ.Χ.) (βλέπε 9 Μαΐου), τον οποίο και διαδέχθηκε στην επισκοπική έδρα κατά τις αρχές του έτους 348 μ.Χ., είτε διότι ο Μάξιμος απομακρύνθηκε από τους αιρετικούς Αρειανούς, είτε διότι πέθανε.


Ο Άγιος αρχικά αδιαφορούσε για τις δογματικές «λεπτολογίες» και απέφευγε επιμελώς τον όρο «ομοούσιος». Γι' αυτό ο Αρειανός Μητροπολίτης Κασαρείας Ακάκιος ενέκρινε την εκλογή του και τον χειροτόνησε Επίσκοπο. Αλλά συνέβη και εδώ, ότι αργότερα και στην περίπτωση του Αγίου Μελετίου, Πατριάρχου Αντιοχείας (τιμάται 12 Φεβρουαρίου). Ο Άγιος δεν έμεινε εκτός του κλίματος της εποχής, ως προς τους δογματικούς αγώνες και από τους πρώτους μήνες της αρχιερατείας του αποδείχθηκε με τις περίφημες Κατηχήσεις του, υπερασπιστής των Αποφάσεων και των Όρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου.

Τους αγώνες του Αγίου Κυρίλλου εξήρε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του έτους 382 μ.Χ.: «Τῆς δὲ γὲ μητρὸς ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις, τὸν αἰδεσιμώτατον Κύριλλον ἐπίσκοπον εἶναι γνωρίζομεν. Κανονικῶς τὲ παρὰ τῶν τῆς ἐπαρχίας χειροτονηθέντα πάλαι καὶ πλεῖστα πρὸς τοὺς Ἀρειανοὺς ἐν διαφόροις τόποις ἀθλήσαντα».

Η δογματική τοποθέτηση του Αγίου Κυρίλλου υπήρξε η πρώτη αιτία ρήξεως με τον Επίσκοπο Ακάκιο Καισαρείας, ο οποίος στη συνέχεια ζητούσε διάφορες αφορμές για να καταστρέψει τον Άγιο. Δεύτερη αιτία ήταν η διαφορά σχετικά με την δικαιοδοσία των δύο εδρών. Ως γνωστό, λόγω καταστροφής της πόλεως των Ιεροσολύμων η εκεί Χριστιανική κοινότητα διασκορπίστηκε, μετά δε την επανοικοδόμηση αυτής οι Χριστιανοί ήταν λίγοι, γι' αυτό σε Μητρόπολη αναδείχθηκε η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, Καισάρεια. Μετά από λίγο, όταν οι Χριστιανοί των Ιεροσολύμων αυξήθηκαν, η Επισκοπή Ιεροσολύμων ζήτησε αποκατάσταση της παλαιάς αυτής θέσεως. Το 325 μ.Χ. η Α' Οικουμενική Σύνοδος, διά του 7ου Κανόνος αυτής, όριζε να τιμάται ιδιαίτερα κατά τα αρχαία έθιμα ο Επίσκοπος Αιλίας, δηλαδή Ιεροσολύμων, η δε Μητρόπολη Καισαρείας να διατηρεί το οικείο αξίωμα. Η ασάφεια της διατυπώσεως του Κανόνος προκάλεσε διένεξη μεταξύ του Αγίου Κυρίλλου και του Ακακίου.

Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού ... 17 Μαρτίου

Βιογραφία
Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 - 408 μ.Χ.) και Ονωρίου (395 - 423 μ.Χ.) από ευσεβείς και εύπορους γονείς. Ο πατέρας του Ευφημιανός ήταν συγκλητικός, φιλόπτωχος και συμπαθής, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους ξένους που ήταν πτωχοί. Η γυναίκα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Στη δέησή της να αποκτήσει παιδί, ο Θεός την εισάκουσε. Και τους χάρισε υιό. Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος.



Όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά. Το βράδυ όμως στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα. Παίρνοντας αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί ο Όσιος Αλέξειος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς, ακόμη και τα ιμάτιά του, και, αφού ενδύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ως ένας από τους πτωχούς. Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό.

Οι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν υπηρέτες τους να τον βρουν. Στην αναζήτησή τους έφθασαν μέχρι το ναό της Έδεσσας, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη, φορώντας πτωχά ενδύματα, καθόταν σε μια θύρα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα. Το ίδιο και η νύφη, που φόρεσε τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της.

Ὁ Ἅγιος Σαβίνος ὁ Μάρτυρας 16 Μαρτίου

Ὁ Ἅγιος Σαβίνος ὁ Μάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Σαβίνος ἢ Σαβινιανὸς γεννήθηκε στὴν Ἐρμούπολη τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ εὔπορους καὶ εὐγενεῖς γονεῖς. Διακρίθηκε γιὰ τὸν ἱερό του ζῆλο καὶ τὴν εὐσέβειά του.
Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Διοκλητιανὸς (284-305 μ.Χ.) διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος Ἀρειανὸς ἀναζήτησε τὸν Ἅγιο μὲ σκοπὸ νὰ τὸν συλλάβει, διότι κήρυττε μὲ παρρησία τὸν Χριστό.
Ὅμως οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι τὸν θεωροῦσαν στήριγμα καὶ παραμυθία τους, τὸν ἔπεισαν νὰ προφυλάξει τὴν ζωή του πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος, μαζὶ μὲ ἄλλους εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἔφυγε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκε σὲ κάποιο οἴκημα μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐρμούπολη.
Κάποια μέρα προσῆλθε στὸν Ἅγιο ἕνας πτωχός, ὁ ὁποῖος τὸν πλησίασε καὶ τοῦ ζήτησε τροφή. Ὁ Ἅγιος τὸν ἐλέησε. Ἐκεῖνος, ὅμως, ὡς ἄλλος Ἰούδας, εἶπε στοὺς εἰδωλολάτρες: «Τί μοῦ δίδετε; Καὶ ἐγὼ θὰ ὑποδείξω σὲ ἐσᾶς τὸν Σαβίνο, ποὺ ζητᾶτε».
Καὶ αὐτοὶ ἔδωσαν σὲ αὐτὸν δυὸ νομίσματα. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἀκολούθησαν ἔφθασαν στὸ οἴκημα, συνέλαβαν τὸν Σαβίνο, τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν ἄρχοντα Ἀρειανό, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος ὁμολόγησε τὸν Χριστό. Τότε τὸν κρέμασαν ἐπὶ ξύλου, τοῦ ἔξυσαν τὶς σάρκες καί, τέλος, τὸν ἔριξαν στὸν ποταμὸ Νεῖλο, ὅπου βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο, τὸ ἔτος 287 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Κηρύξας εὐσεβῶς, ἄσεβων ἐναντίον, τῶν πάντων Ποιητήν, σαρκωθέντα ἀτρέπτως, Σαβίνε παμμακάριστε, ἱερῶς ἠνδραγάθησας, ὅθεν ἔφθασας, πρὸς ἀφθαρσίας χειμάρρουν, τέλος ἁγίον, ἐν ποταμῷ δεδεγμένος, διὸ εὐφημοῦμεν σε.

Η αρετή της πραότητος.Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Είναι πολλές οι αρετές που ταιριάζουν στους Χριστιανούς, από όλες όμως η πιο σπουδαία είναι η πραότητα.

Αυτό είναι το κατεξοχήν γνώρισμα του ανθρώπου που έχει τιμηθεί με το λογικό, δηλαδή η ημερότητα, η επιείκεια, η πραότητα, η ταπείνωση, η ησυχία, το να μην έλκεται σαν δούλος και παρασύρεται ή από θυμό ή από άλλα πάθη, αλλά με το λογικό και την ορθή σκέψη να κατανικάει τα εσωτερικά άτακτα σκιρτήματα και να διασώζει την ευγένεια που προσδιδιάζει στον άνθρωπο, και να μην εκπίπτει και καταντάει στη θηριωδία των αλόγων ζώων με τη νωθρότητα και την αδράνεια του.

Μην υπερηφανευόμαστε για κείνα που φοβίζουν τους ανθρώπους... Ώστε λοιπόν συμπεραίνουμε ότι έναν άνθρωπο ήμερο, πράο και καλόψυχο κανένας δεν θα ήταν δυνατόν να τον φοβηθεί, αλλά όλοι τον σεβόμαστε, τον τιμούμε και τον ντρεπόμαστε. Δεν βλέπετε, πως ένας άνθρωπος που προκαλεί φόβο, είναι μισητός και ανεπιθύμητος από όλους; Ας μη θεωρούμε λοιπόν σπουδαίο πράγμα να μας φοβούνται οι άνθρωποι.

Ο πράος και καλοσυνάτος άνθρωπος είναι πατέρας των ορφανών, προστάτης των χηρων, κηδεμόνας της φτώχειας, βοηθός των αδικουμένων και σ' όλες τις περιπτώσεις επιβάλλει τη δύναμή της δικαιοσύνης. Ο πράος πατέρας είναι σεβαστός στο παιδί και το πράο παιδί σεβαστό στον πατέρα και ο δούλος στον κύριο του και τον κύριο τίποτα δεν τον κάνει τόσο συμπαθεί στους υπηρέτες, όσο η πραότητα. Γιατί, όταν τον δουν να διακρίνεται για την επιείκεια του και να συμπεριφέρεται σ' όλους με πραότητα, πολύ τον εκτιμούν και τον θαυμάζουν και τον θεωρούν πιο πολύ πατέρα παρά αφέντη.

 

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Άγιος Νεκτάριος

 

Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα, μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.

Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό. Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε τὴν ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές.

Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο σας ἀσταμάτητο. Γί’ αὐτὰ νὰ προσεύχεστε στὸ Θεό. Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο, ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιά σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῷ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά.

Ἂν ἀγωνίζεσαι τὸν ἀγώνα τὸν καλό, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.

Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμα παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπιστεῖτε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέστε στὸ Θεό, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει.

Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα, πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή. Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτὸ εἶναι βλαβερὴ καὶ ἐπικίνδυνη, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνεται ἀπὸ τὸ διάβολο, γιὰ ν’ ἀνακόψει τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.

Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεστε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καί, ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα. Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε, γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε, ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ὅμως, καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικιοῦνται. Τίποτα νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.

-

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντες 15 Μαρτίου

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπὸ τὴν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπὸ τὴ Διόσπολη καὶ ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπὸ τὸν Πόντο.
Αὐτοί, ἐνῷ ὑπῆρχε διωγμός, ἀπὸ πόθο γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια τους, ἀπὸ μόνοι τους προσῆλθαν στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλεως τῶν Καισαρέων ποὺ τότε βασάνιζε τοὺς Χριστιανούς. Καὶ ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του, ὁμολόγησαν τοὺς ἑαυτοὺς τους Χριστιανούς. Ὁ ἡγεμόνας τοὺς παρακάλεσε καὶ τοὺς ἀπείλησε πολλὲς φορές, γιὰ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ὑποσχόμενος ὅτι θὰ δώσει δῶρα καὶ ἀξιώματα σὲ αὐτούς, ἂν ὑπακούσουν ἢ θὰ τοὺς τιμωρήσει ἂν δὲν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ τοὺς πείσει νὰ ἔλθουν πρὸς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πατρῴα εὐσέβεια, τοὺς βασάνισε σκληρὰ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισε.
Ἔτσι παρέδωσαν τὶς Ἅγιες ψυχές τους στὸν Κύριο, στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης μεταξὺ τῶν ἐτῶν 284-305 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, πεπυρσευμένος τὸν νοῦν, χορείαν συνήθροισας, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, Ἀγάπιε ἔνδοξε, ὅθεν σὺν τούτοις Μάρτυς, ἀριστεύσας νομίμως, ξίφει τὸν σὸν αὐχένα, σὺν αὐτοὶς ἀπετμήθης, μεθ' ὧν ἐκδυσώπει, δοῦναι ἠμὶν ἄφεσιν.

«ΜΕΤΑΝΟΙΑ , ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ, ΝΗΣΤΕΙΑ, ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

Αυτά τα λέω όχι για να σας κάνω πιο αδιάφορους αλλά για να σας κάνω αγωνιστικότερους. Πολλές φορές σας συμβούλευσα να μην πηγαίνετε στο θέατρο∙ με άκουσες, αλλά δεν πείστηκες∙ πήγες στο θέατρο, παράκουσες την συμβουλή μου∙ μη ντραπής να ξανάρθης και να με ακούσης.

Θα μου πης “άκουσα τον λόγο σου, αλλά δεν τον τήρησα∙ πώς μπορώ να ξανάρθω;’. Σημασία έχει ότι συνειδητοποίησες την ανυπακοή σου στον λόγο μου∙ τώρα ντρέπεσαι για ό,τι έκανες, τώρα κοκκινίζεις, τώρα από μόνος σου χαλιναγωγείσαι χωρίς τον έλεγχο κανενός, τώρα κρατάς τον λόγο μου μέσα σου ριζωμένο, τώρα η διδασκαλία μου αφανώς σε καθαρίζει.

Δεν τήρησες τον λόγο μου, αλλ΄ όμως κατηγόρησες τον εαυτό σου; Αυτό σημαίνει ότι τον τήρησες στο μισό και ας μην τον τήρησες κι ας λες πως “δεν τον τήρησα”∙ γιατί όποιος κατηγορεί τον εαυτό του που δεν τον τήρησε, σημαίνει ότι βαδίζει προς την τήρησή του.

Αμάρτησες με το βλέμμα;

Παρανόμησες ;

Αιχμαλωτίσθηκες από την πόρνη;

Έφυγες από το θέατρο;

Θυμήθηκες τα λόγια μου;

Ντράπηκες ;

Έλα εδώ!

Λυπήθηκες;

Παρακάλεσε τον Θεό∙ πέτυχες την ανόρθωσί σου μέχρις εδώ.

“Αλλοίμονό μου, άκουσα και δεν τήρησα! Πώς θα μπω στην εκκλησία; Πώς θα ακούσω ξανά τον λόγο του Θεού;”.

Ακριβώς γι’ αυτό έλα, επειδή δεν τον τήρησες, για να τον ξανακούσης και να τον τηρήσης. Όταν σου βάλη ο γιατρός κάποιο φάρμακο και δεν σε θεραπεύση, δεν σου το ξαναβάζει την άλλη μέρα;

Έστω ότι κάποιος είναι ξυλοκόπος κι θέλει να κόψη μια βελανιδιά∙ εάν δώση ένα κτύπημα και δεν πέση το άκαρπο δένδρο, δεν δίνει κι άλλο κτύπημα και τέταρτο και πέμπτο και δέκατο;

Έτσι κάνε και συ∙ βελανιδιά είναι η πόρνη, άκαρπο δένδρο, που βγάζει βελανίδια, για να τα τρώνε τα άμυαλα γουρούνια∙ για πολύν χρόνο ριζώθηκε μέσα στον νου σου∙ με το ντύσιμό της σου κυρίευσε την συνείδησι∙ ο λόγος μου είναι τσεκούρι. (Πάρτο και χτύπα).

Με άκουσες μια φορά∙ πώς είναι δυνατόν να ξεριζωθή σε μια ημέρα, αυτό που είναι ριζωμένο μέσα μου τόσον καιρό; Και δυο φορές και τρεις και εκατό και χιλιάδες να με ακούσης, δεν ωφελείσαι, αν δεν το πάρης απόφασι.

Ξερρίζωσε αμέσως αυτό το κακό και δυνατό πράγμα που έχεις μέσα σου, την κακή συνήθεια.

Οι Ιουδαίοι έτρωγαν μάννα στην έρημο και όμως αναζήτησαν τα κρεμμύδια, που έτρωγαν στην Αίγυπτο. Είπαν στον Μωυσή: «Καλά περνούσαμε στην Αίγυπτο» (Αριθ. 11, 18)∙ τόσο αισχρό πράγμα είναι η συνήθεια και τόσο κακό.

Γιατί κι αν για δέκα μέρες καταφέρης να ζήσης ενάρετα, κι αν για είκοσι κι αν για τριάντα, δεν σε αγαπώ, δεν σε χαίρομαι, δεν σε αγκαλιάζω, αν δεν κόψης την συνήθεια για πάντα∙ προσπάθησε, μόνο πρόσεχε μην αποκάμης αλλά να ντρέπεσαι και να κατηγορής τον εαυτό σου.

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ , ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ, ΝΗΣΤΕΙΑ, ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Χρυσοστομικός Άμβων ΣΤ΄»

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων θέλησε κάποτε να διορθώσει την αδιαφορία και την ανεμελιά που έβλεπε να συμβαίνουν στις θείες συνάξεις

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων θέλησε κάποτε να διορθώσει την αδιαφορία και την ανεμελιά που έβλεπε να συμβαίνουν στις θείες συνάξεις, και σοφίστηκε αυτήν την αξιομνημόνευτη ενέργεια.

Όταν αντιλήφθηκε, ότι ύστερα από την ανάγνωση των Ευαγγελίων πολλοί από τους πιστούς, οι πιο ανέμελοι βγήκανε έξω από την εκκλησία και πως περνούσαν εκεί την ώρα τους με σαχλολογηματα και με φλυαρίες, σε μια επίσημη και γιορτινή μέρα, παράτησε κι αυτός στη μέση τη θεία λειτουργία και βγήκε και κείνος έξω από τον ναό και καθότανε μαζί με όλο τον άλλο κόσμο.

Κι όταν εκείνοι φανέρωσαν την έκπληξή τους γι αυτό που έκανε τους είπε: Δεν πρέπει αδελφοί μου να εκπλήσσεστε διόλου γι αυτό. Γιατί ο βοσκός πρέπει να ναι πάντα κοντά στα πρόβατα του…

Εμείς τις θείες αυτές συνάξεις τις κάνουμε για την δική σας ωφέλεια, όταν όμως εσείς τις αφήνετε στη μέση και βγαίνετε έξω, είναι ανόητο, νομίζω, να κοπιάζουμε κι εμείς.

Είπα λοιπόν στον εαυτό μου, ότι το σωστό είναι, όταν βγαίνετε εσείς από την Εκκλησιά, να βγαίνω κι εγώ μαζί σας, κι όταν ξαναμπαίνετε να ξαναμπαίνω κι εγώ.

Η πράξη αυτή διόρθωσε, όπως ήταν επόμενο, πολλούς κι απαλλάχθηκαν από την κακή τους αυτή συνήθεια.

 

Ὅλους νά τούς βλέπεις μέ τό ἴδιο μάτι.Ἁγίου Νήφωνος Κωνσταντιανῆς

Κανένα νά μήν κατηγορεῖς, νά μήν περιγελᾶς, νά μήν πικραίνεις. Να μήν ὀργίζεσαι. Μή σκεφτείς ποτέ πώς ἔχεις κάποια ἀρετή. Φυλάξου νά μή λές, “ὁ τάδε ζεῖ καλά, ὁ δεῖνα ζεῖ ἄσωτα”, γιατί αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει τό «μή κρίνετε» (Ματθ. 7:1. Λουκ. 6:37). Ὅλους νά τούς βλέπ
εις μέ τό ἴδιο μάτι, μέ τήν ἴδια διάθεση, μέ τήν ἴδια σκέψη, μέ ἁπλή καρδιά. Ολους να τούς δέχεσαι σάν τό Χριστό. Μήν ἀνοίξεις τ' αυτιά σου σέ ἄνθρωπο πού κατακρίνει, οὔτε, πολύ περισσότερο, νά εὐχαριστιέσαι μ' αυτά που λέει. Εσύ νά κρατᾶς τό στόμα σου κλειστό. Λίγο να μιλᾶς καί πολύ νά προσεύχεσαι. Μά οὔτε κι αὐτόν πού κατακρίνει ἤ κάνει ὁποιαδήποτε ἄλλη ἁμαρτία να καταδικάσεις μέ τό λογισμό σου. Τά δικά σου σφάλματα να βλέπεις πάντα καί τόν ἑαυτό σου μόνο να καταδικάζεις καί νά ἐξουθενώνεις. Νά, ἔτσι θα κερδίσεις τη βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

~ Ἁγίου Νήφωνος Κωνσταντιανῆς

Ένας Ασκητής Επίσκοπος, Ὑποθῆκες ζωῆς σελ. 230,

 

24 ΙΟΥΝΙΟΥ 1827...Το ράσο στήριξε και κράτυνε την επανάσταση του 1821.

Ο Ιμπραήμ,ο μοναχός Γεράσιμος και η μονή του μεγάλου Σπηλαίου.

''Ο φοβερός Ιμπραήμ με τις πλάτες του προσκυνημένου προδότη Νενέκου,για τρίτη φορά πάτησε και κατέστρεψε τα ηρωικά Καλάβρυτα,και να τώρα βρίσκεται

με τους αραπάδες του στα υψώματα μπροστά από το μοναστήρι του Μ.Σπηλαίου.

Οι κάτοικοι των γύρω χωριών,τσακισμένοι σταυραετοί του Χελμού,έχοντας ακόμα νωπή στην μνήμη τους την τραγωδία της περιοχής από τον προηγούμενο διάβα του Αιγύπτιου κτήνους συνέρρεαν ομαδικά στη σκηνή του να

δηλώσουν υποταγή να τον ''προσκυνήσουν''.

Ήταν όμως και πολλοί οι απροσκύνητοι.Πλήθος γυναικόπαιδα αποφεύγοντας την σκλαβιά των Αραπάδων μαζί με 600 πολεμιστές είχαν κλειστεί στο μοναστήρι και μαζί με τους καλόγερους ήταν αποφασισμένοι να πέσουν έως τον τελευταίο,παρά να πατήσει

ο μαγαρισμένος το μοναστήρι.

Η λερή φουστανέλα αδελφωμένη με το ράσο.

Έξαφνα γράφει ο Φωτάκος στα απομνημονεύματα του,''βλέπω να εξέρχονται από το μοναστήριον ο εις κατόπιν του άλλου μοναχοί,ήσαν δε όλοι ως εξήλθον εις τον αριθμόν έως εκατόν και καπετάνιον είχον τον γνωστό για την ανδρεία του μοναχόν Γεράσιμον.Ούτοι όλοι έβγαλον τα καλογερικά και ενδύθηκαν τα στρατιωτικά ελληνικά,έβαλαν φουστανέλαις.Εξάπλωσαν κάτω τα πλούσια μαλλιά της κεφαλής των και είχον οπλιστεί κατά τον τρόπο των ατάκτων στρατιωτών.Περνώντες έμπροσθεν ημών μας επροσκάλεσαν ούτως,ελάτε να μας ιδήτε πως θα πολεμήσωμεν,και βαδίζοντες ετράβηξαν κατά το παλιάμπελον και φθάσαντες εκεί άρχισαν μόνοι τους τον πόλεμον ανδρείως κατά των Τούρκων,τούτο ιδώντες εμείς εξεροκοκκινήσαμεν από την εντροπή μας και παρευθύς εκινήσαμεν να υπάγωμεν εις τον πόλεμον στο πλευρό των μοναχών''

Και όταν ο Ιμπραήμ έστειλε επιστολή ζητώντας από τον ηγούμενο του Μ.Σπηλαίου να παραδοθούν έλαβε και την απάντηση από τον σεβαστό Καθηγούμενο,''θα πέσουμε μέχρι τον τελευταίο''.

Άφριξε ο Αράπης και άρχισε σφοδρό κανονιοβολισμό κατά της Μονής με κυκλωτική κίνηση του ιππικού του και αυτός εφορμά με τον υπόλοιπο στρατό,γενική έφοδο διέταξε,άναψε η μάχη,βροντούσαν τα κανόνια,κόχλαζαν τα λιανοτούφεκα,σείωνταν οι βουνοκορφές,αντιλαλούσαν από το μούγκρισμα τα φαράγγια.Οι απανωτές έφοδοι των Μαμελούκων έσκαγαν πάνω στον απρόσιτο εκείνο βράχο του μοναστηρίου,κι όταν ο ήλιος έκαμε να γείρει πίσω από τις δασωμένες βουνοκορφές,καταντροπιασμένος ο δυνάστης βλέποντας πως δεν είχε να κάνει ούτε με Οθωμανούς ούτε όμως με γκιαούρηδες αλλά με αποφασισμένα παλικάρια,έλυσε την πολιορκία και έφυγε.

Κι όταν σίγησαν τα κανόνια και σώπασαν τα καριοφίλια αντιλάλησαν οι καμπάνες της Μονής,και οι γενναίοι καλόγεροι με τους λαϊκούς συμπολεμιστές τους και τα κλεισμένα γυναικόπαιδα κατάκοποι αλλά και ευχαριστημένοι πλημμύρισαν τον χώρο του ναού του μοναστηρίου,ήταν η ώρα του εσπερινού,ήταν η ώρα να στείλουν την προσευχή τους ως θυμίαμα ενώπιον Του..(Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ '21 ΣΕΛ.388)

 Η απάντηση των Μοναχών δια χειρός Δαμασκηνού στο τελεσίγραφο του Ιμπραήμ.

Οι άν­θρω­ποι της επο­χής μας, μας αν­τι­με­τω­πί­ζουν εμάς τους πι­στούς, ως ''πτω­χούς τω πνεύ­μα­τι'', ως ανόη­τους.

Δεν τους αρέ­σει η Ορ­θό­δο­ξη πί­στη μας. Γε­λούν κο­ροϊ­δευ­τι­κά, με ο,τι­δή­πο­τε εμείς θε­ω­ρού­με ιερό. Συ­χνά τυ­χαί­νει να ακού­με από πι­στούς, αναγ­κα­σμέ­νους να ζουν εν μέσω ενός εχθρι­κού κό­σμου, πόσο δύ­σκο­λο τους εί­ναι, να υφί­σταν­ται τις διαρ­κείς κο­ροϊ­δί­ες, τους χλευα­σμούς.

Τέ­τοια συμ­πε­ρι­φο­ρά, θα πρέ­πει να την θε­ω­ρού­με τιμή για εμάς. ''Ει ονει­δί­ζε­σθε εν ονό­μα­τι Χρι­στού, μα­κά­ριοι, ότι το της δό­ξης και δυ­νά­με­ως και το του Θεού Πνεύ­μα εφ' υμάς ανα­παύ­ε­ται'' (Α' Πέ­τρου 4,14).

Αν γε­λούν μαζί μας, αν δεν μας αγα­πούν, αυτό ση­μαί­νει, ότι εμείς δεν εί­μα­στε του κό­σμου τού­του. Δεν πρέ­πει να ορ­γι­ζό­μα­στε και να νοιώ­θου­με αμη­χα­νία, με τέ­τοια συμ­πε­ρι­φο­ρά.

Όσιος Νίκων της Όπτινα

 

“Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία !!” “ Ο Κύριος μετά σου !”

 

Πριν πολλά χρόνια σε μια αγροτική περιοχή ζούσε μία ευσεβής οικογένεια ! Επειδή δεν γνώριζαν πολλά γράμματα είχαν την συνήθεια να προσεύχονται μεγαλοφώνως μέσα στο σπίτι με τον Αρχαγγελικό Χαιρετισμό, και αυτόν ακριβώς τον Χαιρετισμό ακούγοντας και ο μικρός γιος της οικογένειας από την παιδική του μάλιστα ηλικία, τον επαναλάμβανε συνέχεια, είτε βρισκόταν μέσα στο σπίτι, είτε έπαιζε έξω στην αυλή !

Μια μέρα που είχε λίγο μεγαλώσει , απομακρύνθηκε λίγο από το σπίτι και πήγε να παίξει με τα άλλα παιδάκια κοντά στο ποτάμι που πέρναγε δίπλα από το χωριό τους !!

Απρόσεκτος καθώς ήταν γλίστρησε και έπεσε στο ποτάμι !

Και καθώς ήτα χειμώνας και τα νερά ήταν φουσκωμένα ο μικρός, που δυστυχώς δεν γνώριζε κολύμπι, παρασύρθηκε γρήγορα από τα ορμητικά νερά !!

Τα άλλα παιδάκια άρχιζαν να φωνάζουν για βοήθεια, οι χωριανοί έτρεξαν αμέσως και κάποιοι βούτηξαν μάλιστα στο ποτάμι και κολύμπησαν στην προσπάθεια τους να βρουν το παιδάκι !!

Εν τω μεταξύ ειδοποιήθηκε και η μάνα και γεμάτη αγωνία έτρεξε κι αυτή στο σημείο όπου είχε πέσει μέσα στο ποτάμι ο μικρός της γιος !

Η ώρα περνούσε και ο μικρός δεν έδινε σημείο ζωής !

Κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν πια και στις δύο όχθες του ποταμού, για να περισυλλέξουν το νεκρό κορμάκι του αγοριού, μιας και ήταν πλέον πεπεισμένοι, ότι ο μικρός θα είχε πνιγεί !

Μόνο η μάνα του είχε στερρή την ελπίδα της στην Θεοτόκο και με δάκρυα στα μάτια την παρακαλούσε να κάνει το θαύμα Της και να Της χαρίσει το παιδί της !!

Και ω του παραδόξου θαύματος !!

Βλέπουν από το βάθος του ποταμού, να ξεπροβάλλει μία μορφή , που ερχόταν κόντρα στην φορά των νερών του ποταμού !

Όταν πλησίασε κάπως διέκριναν τον μικρό να επιπλέει στο ποτάμι, με τα ρούχα του στεγνά και να χαμογελάει χαρούμενος κτυπώντας χαρούμενα τα χέρια του !!!

Τόσο η μάνα όσο και οι υπόλοιποι βούτηξαν στα νερά και ο μικρός χάθηκε στην αγκαλιά της μητέρας του, που γεμάτη δάκρυα ευχαριστούσε την Παναγία μας για το θαύμα Της !!

“Μα γιατί κλαις μανούλα μου ,” ρώτησε απορημένος ο μικρός !“Παιδί μου τόση ώρα που λείπεις νομίσαμε ότι πνίγηκες και θα σε έχανα για πάντα !!”

“Αχ μανούλα μου !! “ απάντησε ψύχραιμα ο μικρός “ με το έπεσα στα νερά ένοιωσα δύο χέρια να με σηκώνουν ψηλά !! Γύρισα και είδα την Παναγίτσα μας να με κρατάει αγκαλιά , και όλη αυτήν την ώρα ήμουν μαζί Της ! Και ξέρεις μανούλα μου παίζαμε μαζί !
Εγώ την χαιρετούσα όπως με έχεις μάθει και όπως κάνω από μωρό που ήμουν !! Της έλεγα συνέχεια “Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία !!” και Εκείνη χαμογελαστή μου απαντούσε “ Ο Κύριος μετά σου !”

Απάντηση σε όσους ρωτούν τί είναι η υπόσταση του Χριστού, κτιστή ή άκτιστη.

Από τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό στο σύγγραμμά του "Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως".

Η υπόσταση του Θεού Λόγου πριν από τη σάρκωσή του ήταν απλή,

ασύνθετη, ασώματη και άκτιστη· όταν όμως σαρκώθηκε, έγινε

και υπόσταση της σάρκας· έτσι έγινε σύνθετη υπόσταση, από τη θεότητα

την οποία είχε πάντοτε, και από τη σάρκα, την οποία προσέλαβε. Έχει τα

γνωρίσματα των δύο φύσεων, επειδή γίνεται γνωστή με δύο φύσεις.

Επομένως, η ίδια είναι μία άκτιστη υπόσταση στη θεία φύση και κτιστή στην

ανθρώπινη, ορατή και αόρατη. Διαφορετικά, αναγκαζόμαστε ή να χωρίσουμε

τον ένα Χριστό λέγοντας δύο τις υποστάσεις του, ή ν’ αρνηθούμε τη διαφορά

των φύσεων και να διδάσκουμε μετατροπή και σύγχυση των φύσεων.

Για το πότε ονομάσθηκε Χριστός.

Ο νους δεν ενώθηκε με το Θεό Λόγο πριν από τη σάρκωσή του από

την Παρθένο και από τότε ονομάσθηκε Χριστός, όπως ορισμένοι ψεύδονται.

Αυτό το ατόπημα ανήκει στις φλυαρίες του Ωριγένη, ο οποίος δογμάτισε

προΰπαρξη των ψυχών. Εμείς όμως ομολογούμε ότι ο Υιός και Λόγος

έγινε και ονομάσθηκε Χριστός από τότε που συλλήφθηκε

μέσα στην κοιλία της αγίας Αειπαρθένου και πήρε σάρκα απ’ αυτήν χωρίς

μετατροπή και η σάρκα χρίσθηκε με τη θεότητα· όπως λέει ο θεολόγος

Γρηγόριος, «αυτή είναι η χρίση της ανθρωπίνης φύσεως».

Και ο ιερότατος Κύριλλος Αλεξανδρείας, γράφοντας στο βασιλέα Θεοδόσιο,

του λέει τα εξής: «Εγώ νομίζω ότι δεν πρέπει να ονομάζεται Ιησούς Χριστός

ούτε ο Θεός Λόγος χωρίς την ανθρώπινη φύση, ούτε όμως «ο ναός»

(το κατοικητήριο) που γεννήθηκε από την γυναίκα χωρίς να έχει ενωθεί με το

Λόγο· διότι Χριστός θεωρείται ο Λόγος του Θεού που είναι ενωμένος με απόρρητο

τρόπο με τον άνθρωπο και σύμφωνα με το σχέδιο της θείας οικονομίας».

Και προς τις βασίλισσες έτσι είπε: «Μερικοί λένε ότι το όνομα Χριστός

αρμόζει στο Λόγο που γεννήθηκε από το Θεό Πατέρα, που νοείται

και υπάρχει μόνος και ξεχωριστά. Εμείς όμως δεν διδαχθήκαμε

να πιστεύουμε και να λέμε αυτά· διότι, όταν ο Λόγος σαρκώθηκε, τότε λέμε

ότι και ονομάσθηκε αυτός Ιησούς Χριστός. Επειδή δηλαδή χρίσθηκε

με το έλαιο της αγαλλιάσεως, δηλαδή από το Θεό Πατέρα με τη χάρη του

Αγίου Πνεύματος, γι’ αυτό και ονομάζεται Χριστός.

Και κανείς απ’ αυτούς που σκέφτονται συνετά δεν θα διστάσει να πει ότι

η χρίση αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση. Και ο ονομαστός σε όλους

Αθανάσιος, στο λόγο του για τη Επιφάνεια του Σωτήρος, κάπως έτσι λέει:

«Ο προαιώνιος Θεός, πρίν από την ένσαρκη παρουσία του, δεν ήταν

άνθρωπος, αλλά Θεός κοντά στο Θεό, αόρατος και απαθής· όταν όμως έγινε

άνθρωπος, δέχεται το όνομα Χριστός εξαιτίας της σαρκώσεως,

επειδή το όνομα αυτό το ακολουθεί το πάθος και ο θάνατος».

Αν και η Αγία Γραφή λέει, «γι’ αυτό σε έχρισε ο Θεός Πατέρας σου

με λάδι αγαλλιάσεως», πρέπει να γνωρίζουμε ότι πολλές φορές η Αγία Γραφή

χρησιμοποιεί παρελθόντα χρόνο αντί του μέλλοντος, όπως στη φράση

«μετά απ’ αυτά φανερώθηκε στη γη και συναναστράφηκε με τους

ανθρώπους»· διότι, όταν λεγόταν αυτά, ο Θεός δεν είχε φανεί ακόμη ούτε

συναναστραφεί με τους ανθρώπους· το ίδιο και η φράση «καθήσαμε και

κλάψαμε εκεί, στα ποτάμια της Βαβυλώνας»· και αυτά δεν είχαν γίνει ακόμη.

Δοξαστικό της εορτής της Υπαπαντής του Χριστού όπου αναιρεί την αιρετική πλάνη των αιρετικών που λένε ότι ο Χριστός είναι μόνο προαιώνιος ενώ ο Χριστός είναι προαιώνιος ως Θεός και χρονικός ως άνθρωπος. Προσέξτε εκεί που λέει για τον Χριστό στο Δοξαστικό ότι ο άναρχος Λόγος του Πατρός έλαβε χρονική αρχή. Σημειωτέον ότι πουθενά στα ορθόδοξα πατερικά δογματικά συγγράμματα δεν αναφέρεται η φράση προαιώνιος Θεάνθρωπος. Ο προαιώνιος Υιός του Θεού εν χρόνω έγινε Θεάνθρωπος για την ημετέραν σωτηρίαν λαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση εκ της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

 

Δοξαστικό στην εορτή της Υπαπαντής του Χριστού στον Μεγάλο Εσπερινό.

Δόξα... Καί νύν... Ήχος πλ. β' Ιωάννου Μοναχού

Ανοιγέσθω η πύλη τού ουρανού σήμερον, ο γάρ άναρχος Λόγος τού Πατρός, αρχήν λαβών χρονικήν, μή εκστάς τής αυτού θεότητος, υπό Παρθένου ως βρέφος τεσσαρακονθήμερον, Μητρός εκών προσφέρεται, εν ναώ τώ νομικώ καί τούτον αγκάλαις εισδέχεται ο Πρέσβυς. Απόλυσον κράζων, ο δούλος τώ Δεσπότη, οι γάρ οφθαλμοί μου είδον τό σωτήριόν σου, ο ελθών εις τόν κόσμον, σώσαι γένος ανθρώπων, Κύριε, δόξα σοι.

 

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δε φτάνει μόνο η πίστη.

«Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας,
πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!»

Αγίου Νικόλαος Βελιμίροβιτς για τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ

«Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό.

Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:

«Μα τι λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!». Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.

Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;

Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή. Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;

Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».

 

"Λογισμοί αμαρτωλού"(Φώτης Κόντογλου)

* Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

"Λογισμοί αμαρτωλού"(Φώτης Κόντογλου)

 

Τίς γονυκλισίες (μετάνοιες) νά μήν τίς ἀφήνεις...

Τίς γονυκλισίες (μετάνοιες) νά μήν τίς ἀφήνεις· γιατί μέ τό γονάτισμα εἰκονίζεται ἡ πτώση στήν ἁμαρτία, καί φανερώνεται ότι κατά κάποιο τρόπο ἐξομολογούμαστε.

Καί μέ τήν ἀνόρθωση (το σήκωμα) συμβολίζεται ἡ μετάνοια καί ὑποδηλώνεται ἡ ὑπόσχεση ζωῆς σύμφωνα μέ τήν ἀρετή.

Κάθε γονυκλισία νά γίνεται μέ τή νοερή ἐπίκληση τοῦ Χριστοῦ ἔτσι ώστε προσπέφτοντας στον Κύριο μέ τήν ψυχή καί τό σῶμα, να κάνεις τό Θεό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων εὐδιάλλακτο.

Αν ἀκόμη καί κάποιο ἀθόρυβο έργο κάνεις μέ τά χέρια σου μαζί μέ τήν κατά διάνοια προσευχή, γιά νά ἀποκρούσεις τόν ύπνο καί τή ραθυμία, κι αυτό συντελεῖ στόν άσκητικό αγώνα.

Ἀγίου Θεολήπτου Φιλαδελφείας

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών

 

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει…

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

β) Όταν ο Θεός πάρει κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο, δεν βάζω μαύρα ρούχα, δεν βάζω μαύρα περιβραχιόνια, δεν γυρίζω τα κάδρα ανάποδα κ.λπ. και δεν λέω ότι «έχασα τον άνθρωπό μου» ή ότι «έφυγε νωρίς ο άνθρωπός μου», αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος και ότι πήρε τον άνθρωπό μου, την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός – όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου – δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα.

στ) Δεν παίζω »τυχερά παιχνίδια», δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κ.λπ. διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;

 

Δημήτριος Παναγόπουλος

 

Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος 29 Φεβρουαρίου

Ένθεν μεταστάς Κασσιανός προς νόας,
Θείας νοητώς κασσίας αποπνέει.
Εικάδα αμφ᾽ ενάτην θάνε Κασσιανός μεγαθύμων.

Βιογραφία
Ο Όσιος Κασσιανός γεννήθηκε στην Ρώμη από γονείς ευσεβείς και επιφανείς, οι οποίοι φρόντισαν να τον αναθρέψουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Η γνωριμία και η συναναστροφή του, από την παιδική του ηλικία, με Αγίους ανθρώπους επέδρασε ευεργετικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του όλου τρόπου ζωής του. Σπούδασε την επιστήμη της φιλοσοφίας και της αστρονομίας και μελέτησε ιδιαίτερα τα συγγράμματα των Πατέρων και την Αγία Γραφή.
Ο Όσιος ακολούθησε το μοναχικό βίο, γενόμενος μοναχός σε μία σκήτη και επισκέφθηκε τα μοναστήρια της Αιγύπτου και της Θηβαΐδας, της Νιτρίας, της Ασίας και της Καππαδοκίας. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει χαρακτηριστικά: «ο Άγιος μετέβη εις διαφόρους τόπους και συνήντησε αγίους και γνωστικωτάτους Οσίους και τας αρετάς όλων συναθροίζει εις τον εαυτόν του, ως άλλη φιλόπονος μέλισσα, ώστε και αυτός έγινε εις τους άλλους τύπος και παράδειγμα παντός είδους αρετής. Όθεν ανώτερος των παθών γενόμενος και τον νούν καθαρίσας, εγνώρισε την τελείαν κατά των παθών νίκην».
Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας, περιλαμβάνονται δύο λόγοι του Οσίου Κασσιανού, «Προς Κάστορα Επίσκοπον, περί των οκτώ της κακίας λογισμών, γαστριμαργίας, πορνείας, φιλαργυρίας, οργής, λύπης, ακηδίας, κενοδοξίας και υπερηφανείας» και «Προς Λεόντιον ηγούμενον, περί των κατά την Σκήτην αγίων Πατέρων και λόγος περί διακρίσεως», που δείχνουν την καθαρότητα της ζωής του και το ορθόδοξο φρόνημά του και προξενούν μεγάλη ωφέλεια. Ο δε Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος πλεέκι δίκαιο εγκώμιο στον Όσιο Κασσιανό στον περί υπακοής Λόγο του.
Ο Όσιος Κασσιανός κοιμήθηκε με ειρήνη.
Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Της σοφίας τον λόγοιν Πάτερ τοις έργοις σου, ασκητικώς γεωργήσας ως οικονόμος πιστός, αρετών μυσταγωγείς τα κατορθώματα, συ γαρ πράξας ευσεβώς, εκδιδάσκεις ακριβώς, Κασσιανέ θεοφόρε, και τω Σωτήρι πρεσβεύεις, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.