Ἡ Πύλη τῆς Ταπεινώσεως καὶ τὸ Κρυμμένον Ταμεῖον τῆς Εἰρήνης.

«Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν.» (Ματθ. 11,29)

Ὁ κόσμος ἀγωνίζεται νὰ ἀνεβῇ, νὰ φανῇ, νὰ δικαιωθῇ, νὰ τιμηθῇ. Ἡ ψυχὴ ὅμως ποὺ ἐγνώρισε τὸν Χριστόν, ἀκολουθεῖ τὴν ἀντίθετη ὁδό. Δὲν ζητεῖ θρόνους, ἀλλὰ τὸ τελευταῖο σκαμνί. Δὲν ποθεῖ νὰ δοξασθῇ ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ γνωρισθῇ ἀπὸ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν σιωπή.

Ὅποιος ἀγαπᾷ τὴν εἰρήνη τῆς καρδίας, ὀφείλει νὰ περάσῃ ἀπὸ μία μόνον θύρα. Τὴν ταπείνωσι. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη εἴσοδος στὴν ἀνάπαυσι τοῦ Θεοῦ. Ἡ ψυχὴ ποὺ συνεχῶς ζητεῖ δικαίωσι, ἀποδοχή, ἀγάπη ἀνθρωπίνη καὶ παρηγορία κοσμική, μοιάζει μὲ πλοῖο ποὺ χτυπιέται ἀπὸ κάθε ἄνεμο. Ἀλλὰ ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος ἔχει ἤδη ρίψει τὴν ἄγκυρά του στὸν οὐρανό.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης φανερώνει ὅτι ἡ ψυχὴ πρέπει νὰ μάθῃ νὰ δέχεται τὶς θλίψεις ὡς εὐλογία κρυμμένη. Διότι κάτω ἀπὸ τὴν περιφρόνησι καὶ τὴν ἀτιμία κρύβεται πολὺς πνευματικὸς θησαυρός. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει ἥττα, ὁ Θεὸς ἐργάζεται στεφάνους. Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος πληγώνεται ἀπὸ λόγους καὶ ἀδικίες, ἐκεῖ δοκιμάζεται ἂν πραγματικὰ ἔχει παραδώσει τὸ θέλημά του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.» (Λουκ. 14,11)

Μεγάλος πόλεμος γίνεται μέσα στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φιλαυτία. Ὁ νοῦς ζητεῖ νὰ ἐπιβληθῇ, ἡ γνώμη νὰ νικήσῃ, ἡ θέλησις νὰ ἐπικρατήσῃ. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν ἀποκαλύπτεται στὴν αὐτάρκεια τοῦ λογισμοῦ. Ἀποκαλύπτεται στὴν συντετριμμένη καρδιά. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγών δὲν εἶναι νὰ νικήσουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο μέσα μας.

Πολλὲς φορὲς ὁ διάβολος δὲν ἔρχεται μὲ φανερὴ ἁμαρτία, ἀλλὰ μὲ ζῆλο χωρὶς διάκρισι, μὲ μορφὴ δήθεν ἀρετῆς, μὲ λογισμοὺς ποὺ φαίνονται φωτεινοί, ἀλλὰ γεννοῦν ταραχὴ καὶ κατάκρισι. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος προειδοποιεῖ· «ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς». Ὅπου χάνεται ἡ εἰρήνη, ὅπου σβήνει ἡ ταπείνωσις, ὅπου γεννᾶται σκληρότης καρδίας, ἐκεῖ δὲν κατοικεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ψυχὴ ποὺ ἔμαθε νὰ μὴν στηρίζεται σὲ ἀνθρώπους, νὰ μὴν περιμένῃ ἐπαίνους, νὰ μὴν φοβᾶται τὴν ἀπόρριψι, γίνεται ἐλεύθερη. Καὶ τότε βρίσκει τὸν Χριστὸ μέσα στὰ βάθη τῆς καρδίας της. Ἐκεῖ ποὺ δὲν φθάνει θόρυβος κόσμου, οὔτε φωνὴ ματαιότητος, ἀλλὰ μόνον ἡ λεπτή πνοὴ τῆς θείας παρουσίας.

Ἂν πέσεις, μὴν ἀπελπισθῇς. Ταπεινώσου. Ἂν πολεμηθῇς ἀπὸ λογισμούς, μὴν ταραχθῇς. Στρέψε τὴν καρδιὰ σου πάλιν στὸν Θεό. Ὅλα παραχωροῦνται γιὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀσθένειά του καὶ νὰ μάθῃ ὅτι χωρὶς τὴν Χάριν δὲν δύναται νὰ πράξῃ οὐδέν.

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.» (Ψαλμ. 50,19)

Ὅσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος κατεβαίνει μὲ ταπείνωσι, τόσο περισσότερο ἀναπαύεται μέσα του ὁ Θεός. Διότι ἡ ταπείνωσις εἶναι τὸ ἔνδυμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ σφραγὶς τῶν Ἁγίων καὶ ἡ μυστικὴ πύλη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Ἂς μάθουμε λοιπόν νὰ ἀγαποῦμε τὴν σιωπή, τὴν συντριβή, τὴν ἀφανῆ ὁδό. Διότι στὴν γῆ οἱ ταπεινοὶ μοιάζουν λησμονημένοι, ἀλλὰ στὸν οὐρανὸ εἶναι γνωστοὶ κατ’ ὄνομα.

Ἅγιε Νικόδημε Ἁγιορείτα, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ δὲν κατοικεῖ στὸν θόρυβο τῆς δικαιώσεως, ἀλλὰ στὴν μυστικὴ σιωπὴ τῆς ταπεινῆς καρδίας.

Γιὰ κάθε ψυχὴ ποὺ πολεμεῖται ἀπὸ λογισμούς, ἀδικίες καὶ ἀπογοητεύσεις, ὥστε νὰ μὴν λησμονήσει ποτέ ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται πλησίον τῶν συντετριμμένων.

Μερικὲς φορὲς ὁ μεγαλύτερος θησαυρὸς κρύβεται μέσα στὴν ἀτιμία ποὺ ὑπομένεις σιωπηλά γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.