Μεγάλη ευλογία δεν είναι να βρίσκεις πάντοτε έναν άνθρωπο που συμφωνεί μαζί σου. Είναι να βρίσκεις μια καρδιά που, ακόμη και μέσα στη διαφωνία, δεν παύει να σε ακούει, να σε υπομένει και να προσεύχεται για σένα.
Οι αληθινές σχέσεις δεν στεριώνουν επειδή οι άνθρωποι σκέφτονται πάντοτε το ίδιο. Στεριώνουν όταν μαθαίνουν να ταπεινώνουν το θέλημά τους, να συγχωρούν, να κάνουν τόπο ο ένας στον άλλον και να μη φεύγουν στην πρώτη δυσκολία.
Διότι η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι άσκηση. Είναι υπομονή όταν ο άλλος σε κουράζει, σιωπή όταν ένας λόγος μπορεί να πληγώσει, συγχώρηση όταν η καρδιά αντιστέκεται και προσευχή όταν οι ανθρώπινες δυνάμεις τελειώνουν.
Ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά δεν ζητά πάντοτε να δικαιωθεί. Ζητά να μη χαθεί η ειρήνη. Δεν αγωνίζεται να νικήσει τον άλλον, αλλά να νικήσει μέσα του τον εγωισμό, την οργή και τη σκληρότητα.
Και όταν οι ψυχές αποφασίσουν να βαδίζουν με τον Χριστό ανάμεσά τους, τότε ακόμη και οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν σκαλοπάτια ωριμότητας. Η μία στηρίζει την άλλη, η μία σκεπάζει την αδυναμία της άλλης και μαζί μαθαίνουν πως καμία πραγματική ένωση δεν χτίζεται χωρίς θυσία.
«Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ».
Ας μη ζητούμε, λοιπόν, ανθρώπους χωρίς ελαττώματα. Ας ζητούμε από τον Θεό να μας χαρίζει καρδιά ταπεινή, για να μπορούμε να αγαπούμε, να συγχωρούμε και να μένουμε πιστοί στο καλό ακόμη και όταν ο δρόμος δυσκολεύει.
Γιατί οι δυνατές σχέσεις δεν είναι εκείνες που δεν δοκιμάστηκαν ποτέ. Είναι εκείνες που μέσα στη δοκιμασία δεν λησμόνησαν τον Θεό, δεν πρόδωσαν την αγάπη και δεν εγκατέλειψαν ο ένας τον άλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.