Πολλοί αναρωτιόμαστε, με απλότητα καρδιάς αλλά και με κόπο ψυχής, ποιος είναι ο λόγος να πηγαίνουμε στην εκκλησία για να λειτουργηθούμε, και μάλιστα από νωρίς. Δεν είναι συνήθεια ούτε καθήκον τυπικό. Είναι ένα αργό και ιερό ανέβασμα της ψυχής, μια πορεία από τη γη προς τον ουρανό. Όλη η Θεία Λειτουργία είναι μια κλίμακα πνευματική, όπου ο άνθρωπος, αν σταθεί με ταπείνωση, ανεβαίνει βαθμίδα τη βαθμίδα. Αυτό το μυστικό ανέβασμα το περιγράφει με θεολογικό βάθος ο , δείχνοντάς μας πως τίποτε μέσα στη Λειτουργία δεν είναι τυχαίο.
Με την πρώτη είσοδο, τη λεγόμενη Μικρή Είσοδο, αρχίζει η εσωτερική μεταμόρφωση. Ο πιστός καλείται να αποβάλει την απιστία, να αυξήσει την πίστη, να μειώσει την κακία, να προοδεύσει στην αρετή και να διώξει την άγνοια με τη γνώση. Δεν πρόκειται για λόγια. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται συμβολικά ανάμεσά μας ο ίδιος ο Χριστός, η πηγή κάθε πίστεως και κάθε αρετής, και η ψυχή, αν είναι ξύπνια, Τον υποδέχεται.
Έπειτα ακούγεται το Ευαγγέλιο. Και εδώ δηλώνονται όλες οι όψεις της πίστης, της αρετής και της θεογνωσίας. Ο άγιος διδάσκει πως το περιεχόμενο του Ευαγγελίου είναι η συντέλεια του γήινου φρονήματος, δηλαδή το τέλος των χαμηλών λογισμών και η αρχή της ουράνιας προσδοκίας. Το κλείσιμο των θυρών του Ιερού μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτό, την ανάγκη να κλείσουμε και εμείς τις αισθήσεις μας προς την αμαρτία, για να ανοίξει ο νους προς τον Θεό.
Ακολουθεί η Μεγάλη Είσοδος, η είσοδος των Αγίων Μυστηρίων. Εδώ ο άνθρωπος θυμάται όλη τη θεία οικονομία της σωτηρίας του, τη σταυρική θυσία, τον δρόμο της αυτοπροσφοράς. Δεν είναι απλή μετακίνηση Τιμίων Δώρων. Είναι σιωπηλή αναπαράσταση του Γολγοθά και πρόσκληση να σταυρώσουμε τα πάθη μας.
Μετά έρχεται ο ασπασμός της αγάπης, το «αγαπήσωμεν αλλήλους». Είναι η σφραγίδα της ομόνοιας κλήρου και λαού, η βεβαίωση ότι χωρίς συγχώρηση και αγάπη κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει βαθύτερα στο μυστήριο. Η Εκκλησία δεν προχωρά με μοναχικές ψυχές, αλλά με καρδιές ενωμένες.
Το Σύμβολο της Πίστεως μάς υπενθυμίζει όλες τις ευεργεσίες του Θεού. Τη δημιουργία, τη σωτηρία διά του Χριστού, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος και τη ζωή του αγιασμού μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ομολογεί όχι μόνο με τα χείλη, αλλά καλείται να ομολογήσει με όλη του τη ζωή.
Ο Τρισάγιος ύμνος φανερώνει μια συγκλονιστική αλήθεια. Ότι η ανθρώπινη ψυχή στέκεται ισότιμα με τους αγγέλους στη δοξολογία του Θεού. Εκείνη την ώρα ενώνονται ο υλικός και ο πνευματικός κόσμος, άνθρωποι και άγγελοι, σε μία κοινή λατρεία.
Η Κυριακή προσευχή, το Πάτερ ημών, διακηρύσσει την υιοθεσία μας. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος αξιωνόμαστε να αποκαλούμε τον Θεό Πατέρα και να γευόμαστε την οικειότητα της θείας σχέσεως. Δεν είμαστε πια απλώς πλάσματα. Γινόμαστε παιδιά.
Και τέλος έρχεται η κορυφή. Η Θεία Μετάληψη. Η ένωση του πιστού με τον Θεό. Όπως λέγει ο άγιος, εδώ ο άνθρωπος αξιώνεται να γίνει «Θεός κατά χάριν». Δηλαδή να μπει στον δρόμο της θέωσης, της βαθιάς εσωτερικής μεταμορφώσεως, της ανύψωσης προς την τελική κοινωνία με τον Δημιουργό. Η Θεία Λειτουργία δεν τελειώνει στον ναό. Συνεχίζεται μέσα στη ζωή μας, στον τρόπο που συγχωρούμε, που υπομένουμε, που αγαπούμε.
Γι’ αυτό πηγαίνουμε νωρίς στην εκκλησία. Όχι για να προλάβουμε μια ακολουθία, αλλά για να προλάβουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, πριν χαθεί μέσα στη μέριμνα. Πηγαίνουμε για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και προς τα πού πορευόμαστε. Πηγαίνουμε για να μάθει η ψυχή να ανασαίνει ουρανό.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η ψυχή ανεβαίνει σκαλοπάτι σκαλοπάτι προς το φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.