Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού και Του παρουσιάζει τα αιτήματα της καρδιάς του, ζητώντας λύση, ανακούφιση και εκπλήρωση όσων ποθεί. Όμως η αληθινή πνευματική ζωή δεν θεμελιώνεται μόνο στην παράκληση, αλλά κυρίως στην εμπιστοσύνη προς το πανάγιο θέλημα του Θεού. Ο Κύριος γνωρίζει όχι μόνο όσα επιθυμούμε, αλλά και όσα πραγματικά συμφέρουν τη σωτηρία της ψυχής μας.
Ο θείος Ψαλμωδός ομολογεί: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου». Η προσευχή του πιστού δεν είναι απαίτηση προς τον Θεό, αλλά παράδοση του εαυτού του στα χέρια Εκείνου που βλέπει το τέλος από την αρχή. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι θύρες που παραμένουν κλειστές δεν αποτελούν εγκατάλειψη, αλλά φιλάνθρωπη προστασία της θείας Πρόνοιας.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν». Ακόμη και όσα φαίνονται δυσάρεστα, ακόμη και οι καθυστερήσεις, οι δοκιμασίες και οι ματαιώσεις, μπορούν να μεταβληθούν σε οδό ευλογίας όταν τα δεχόμαστε με ταπείνωση και πίστη. Ο άνθρωπος βλέπει ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας, ενώ ο Θεός γνωρίζει ολόκληρη την πορεία της ζωής και την αιώνια προοπτική της ψυχής.
Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η μεγαλύτερη ελευθερία του ανθρώπου είναι να παραδώσει το θέλημά του στον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι εκείνος που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά την Πρόνοια του Θεού αναπαύεται ακόμη και μέσα στις θλίψεις, διότι γνωρίζει ότι τίποτε δεν συμβαίνει έξω από το βλέμμα του Κυρίου. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει ότι η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι ταφή του ιδίου θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως.
Όταν ο άνθρωπος παύσει να αντιμάχεται όσα επιτρέπει ο Θεός και αρχίσει να τα προσφέρει με προσευχή στον Χριστό, τότε η ψυχή γεύεται την ειρήνη που ο κόσμος αδυνατεί να δώσει. Δεν παύει ο πόνος να υπάρχει. Δεν εξαφανίζονται οι δοκιμασίες. Αλλά μέσα στον σταυρό γεννιέται η παρουσία του Χριστού. Τότε εκπληρώνεται ο λόγος Του: «Οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω».
Πόσες φορές ο άνθρωπος θρηνεί για κάτι που δεν έλαβε, ενώ αργότερα αναγνωρίζει ότι ο Θεός τον φύλαξε από κίνδυνο που δεν έβλεπε. Πόσες φορές παρακαλεί για έναν δρόμο, ενώ ο Κύριος ετοιμάζει άλλον καλύτερο και σωτηριωδέστερο. Γι’ αυτό και η πνευματική ωριμότητα δεν φαίνεται όταν ο Θεός εκπληρώνει τα αιτήματά μας, αλλά όταν μπορούμε να πούμε με πίστη και ευγνωμοσύνη: «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου».
Ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή μας άφησε το αιώνιο παράδειγμα της υπακοής λέγοντας: «Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ». Εάν ο Κύριος της Δόξης παρέδωσε το ανθρώπινο θέλημά Του στον Πατέρα, πόσο περισσότερο οφείλουμε κι εμείς να παραδιδόμαστε στην άπειρη σοφία και αγάπη Του.
Ας μη μένουμε λοιπόν στο ερώτημα «Γιατί μου συνέβη αυτό;». Ας προσευχόμαστε περισσότερο λέγοντας: «Κύριε, δίδαξέ με τι θέλεις να μάθω μέσα από αυτή τη δοκιμασία. Φώτισέ με να Σε συναντήσω μέσα σε αυτό που επιτρέπεις». Διότι κάθε θλίψη μπορεί να γίνει σχολείο μετανοίας, κάθε καθυστέρηση μάθημα υπομονής και κάθε σταυρός σκαλοπάτι προς την Ανάσταση.
Σήμερα, όποιο βάρος κι αν κουβαλά η καρδιά μας, όποια αγωνία κι αν μας πολιορκεί, ας υψώσουμε τα μάτια της ψυχής προς τον ουρανό και ας πούμε με απλότητα και εμπιστοσύνη:
«Να είναι ευλογημένο, Κύριε. Εσύ γνωρίζεις. Εις τας χείρας Σου παραδίδω τον εαυτό μου, τους λογισμούς μου, τις ελπίδες μου και ολόκληρη τη ζωή μου. Οδήγησέ με όπου Εσύ γνωρίζεις ότι συμφέρει τη σωτηρία μου. Γενηθήτω το άγιο θέλημά Σου.»
«Ἀνάθες τῷ Κυρίῳ τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ Αὐτόν, καὶ Αὐτὸς ποιήσει.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.